ഇച്ചായന്റെപെണ്ണ്…. 10
ഭാഗം പത്ത്🤍
രാത്രിയുടെ നിശബ്ദത തേവർമറ്റത്തിൽ ബംഗ്ലാവിനെ പൂർണ്ണമായും മൂടിപ്പുതച്ചിരുന്നു. തന്റെ വലിയ മുറിയുടെ ബാൽക്കണിയിൽ, തണുത്ത കാറ്റേറ്റ്, കൈവരികളിൽ കൈകൾ അമർത്തിപ്പിടിച്ച് ദൂരെ മിന്നിത്തിളങ്ങുന്ന താരകങ്ങളിലേക്കും പൂർണ്ണചന്ദ്രനിലേക്കുമാണ് അവന്റെ മിഴികൾ ചെന്നുടക്കിയത്. താഴെ പൂന്തോട്ടത്തിലെ ചെടികൾ ഇളം കാറ്റിൽ ആടിയുലയുന്നതിന്റെ ചെറിയൊരു ശബ്ദം മാത്രം കേൾക്കാം. അവന്റെ കയ്യിൽ പുകയുന്ന സിഗരറ്റ് തുമ്പിൽ നിന്നുള്ള കനൽ വെളിച്ചം ഇരുട്ടിൽ ഇടയ്ക്കിടെ തിളങ്ങി.
വൈകുന്നേരം ബിസിനസ്സ് മീറ്റിംഗ് കഴിഞ്ഞ് മടങ്ങുമ്പോൾ ഇടവക ദേവാലയത്തിൽ വെച്ചുണ്ടായ ആ കണ്ടുമുട്ടൽ… അത് അവന്റെ ഉള്ളിൽ പടർത്തിയ അസ്വസ്ഥത ഇപ്പോഴും അടങ്ങിയിരുന്നില്ല.
കണ്ണുകളടയ്ക്കുമ്പോൾ അവന്റെ മുന്നിലേക്ക് പള്ളിക്കുള്ളിലെ സ്വർഗ്ഗത്തുല്യമായ ആ മനോഹരമായ കാഴ്ച വീണ്ടും വീണ്ടും ഓടിയെത്തി.
കയ്യിൽ നിറയെ മുല്ലപ്പൂക്കളുള്ള കുട്ടയുമായി നിലവിളക്കിന് അടുത്തേക്ക് നടന്നുവന്ന ആ പെൺകുട്ടി! മഞ്ഞ ചുരിദാറിൽ, അരക്കെട്ടോളം ഒഴുകിക്കിടക്കുന്ന കറുത്ത മുടിയിഴകളുമായി, മാതാവിന്റെ അൾത്താരയ്ക്കരുകിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അവളിൽ കണ്ട ആ ദിവ്യമായ പ്രകാശം…
താൻ പോകുന്നതിനു മുൻപ് തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ, അവളുടെ ചുമന്നുതുടുത്ത ചുണ്ടുകളിൽ വിരിഞ്ഞ ആ ഹൃദ്യമായ, പരിശുദ്ധമായ പുഞ്ചിരി!
“ഛെ!”
മാർക്കോ ദേഷ്യത്തോടെ വിരലുകൾക്കിടയിലിരുന്ന സിഗരറ്റ് താഴേക്കെറിഞ്ഞ് കാലുകൊണ്ട് ചവിട്ടിയരച്ചു. അവൻ ഇരു കൈകൾ കൊണ്ടും തലമുടി പിന്നിലേക്ക് ഒതുക്കി, അസ്വസ്ഥതയോടെ ബാൽക്കണിയിലൂടെ അങ്ങോട്ടുമിങ്ങോട്ടും നടന്നു.
‘എന്താ ഇന്നിപ്പോൾ എനിക്ക് സംഭവിക്കുന്നത്? ഞാൻ എന്തിനാണ് ആ അജ്ഞാതയായ പെൺകുട്ടിയെക്കുറിച്ച് ഇങ്ങനെ വീണ്ടും വീണ്ടും ചിന്തിക്കുന്നത്?’
തന്റെ മനസ്സിന്റെ ഈ അതിരുകടന്ന ചിന്തയിൽ സ്വയം വഴക്കുപറയാൻ അവൻ ശ്രമിച്ചു.
താൻ പ്രണയിക്കുന്നത് ജെന്നിഫറിനെയാണ്. അങ്ങനെയിരിക്കെ, തനിക്കാരെന്നുപോലുമറിയാത്ത, പള്ളിയിൽവെച്ച് ഒരൊറ്റ നിമിഷം മാത്രം കണ്ട ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ രൂപം മനസ്സിൽ കൊണ്ടുനടക്കുന്നത് തെറ്റാണ്. ഒരു പെണ്ണിനെ മനസ്സിൽ പ്രണയിച്ചുകൊണ്ട് മറ്റൊരു പെൺകുട്ടിയെക്കുറിച്ച് സ്വപ്നം കാണുന്നത് താൻ ചെയ്യുന്ന വലിയൊരു തെറ്റാണെന്ന് അവന്റെ മനസ്സ് അവനെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു.
പക്ഷേ… ചിന്തകളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ശ്രമിക്കുംതോറും അവന്റെ മനസ്സ് കൂടുതൽ കൈവിട്ടുപോകുകയായിരുന്നു. ആ മുല്ലപ്പൂമണവും, ആ വലിയ മാൻപേടക്കണ്ണുകളിലെ പരിശുദ്ധിയും അവന്റെ ചിന്തകളെ ആവാഹിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
“ആരാണ് അവൾ? ഏത് കുടുംബത്തിലെ കുട്ടിയായിരിക്കും? ഈ നാട്ടിൽ തന്നെയാണോ അവൾ ജീവിക്കുന്നത്? കാണാൻ ഇത്രയും പരിശുദ്ധിയുള്ള ഒരു പെൺകുട്ടി… ഇത്രനാളും താൻ എന്തേ അവളെ അവിടെ കണ്ടിട്ടേയില്ല…” അവൻ അറിയാതെ സ്വയം പിറുപിറുത്തു. അവളുടെ പേരോ വിവരങ്ങളോ അറിയാൻ അവന്റെ ഉള്ളം വല്ലാതെ തിടുക്കം കൂട്ടി.
എന്നാൽ, ആ ചിന്തകൾക്ക് മേൽ പെട്ടെന്നാണ് നാളെ വരാൻ പോകുന്ന പെണ്ണുകാണൽ ചടങ്ങിന്റെ അസ്വസ്ഥത അവനിൽ വന്നു പതിച്ചത്.
നാളെ രാവിലെ താൻ അനാഥാലയത്തിൽ കഴിയുന്ന ‘ക്ലാര’ എന്ന പെൺകുട്ടിയെ കാണാൻ പോകണം. അവളെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ സമ്മതിക്കണം!
ആ ചിന്ത വന്നതും മാർക്കോയുടെ നെഞ്ച് ഭാരം കൊണ്ട് വലിഞ്ഞുമുറുകി. അവനിൽ വലിയൊരു ആശയക്കുഴപ്പവും കുറ്റബോധവും നിറഞ്ഞു. അവനുള്ളിലെ മനസ്സാക്ഷി അവനോട് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി, ‘മാർക്കോ… നീ ചെയ്യുന്നത് വലിയൊരു തെറ്റാണ്. പപ്പയുടെ കയ്യിൽ നിന്ന് സ്വത്തുക്കൾ സ്വന്തമാക്കാൻ വേണ്ടി, ജെന്നിഫറിന്റെയും മമ്മയുടെയും കുതന്ത്രങ്ങൾക്ക് വഴങ്ങി നീ ആ അനാഥ പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതം വെച്ച് പന്താടാൻ പോകുകയാണ്. വിവാഹം എന്നത് രണ്ട് മനസ്സുകൾ ഒന്നാകുന്ന, ദൈവത്തിന്റെ സന്നിധിയിൽ വെച്ച് നടക്കുന്ന പരിശുദ്ധമായ ഒരു ചടങ്ങാണ്. അതിനെ കേവലം സ്വത്തിന് വേണ്ടിയുള്ള കച്ചവടമായി ഉപയോഗിക്കുന്നത് നീ ആ പെൺകുട്ടിയോട് ചെയ്യുന്ന വലിയൊരു ചതിയാണ്!’
തന്റെ മനസ്സ് അത് പറയുമ്പോൾ അവൻ കൂടുതൽ ആകുലനായി.
‘ഒരു പെൺകുട്ടിക്ക് വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് ഒത്തിരി പ്രതീക്ഷകളും ആഗ്രഹങ്ങളും ഉണ്ടാകും. തനിക്ക് സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് ഉറപ്പുള്ളപ്പോഴും, നാളെ ഉപേക്ഷിക്കാനായി മാത്രം ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ കഴുത്തിൽ താലികെട്ടുന്നത് എത്ര വലിയ അനീതിയാണ്? അവൾ അനാഥയാണെന്ന് കരുതി, അവൾക്ക് വേണ്ടി ചോദിക്കാനും പറയാനും ആരുമില്ലെന്ന് കരുതി അവളെ ഇങ്ങനെ ചതിക്കുന്നത് ശരിയാണോ? ആരോരുമില്ലാതെ വളർന്നവളാണ്. ഈ വിവാഹത്തിലൂടെ തനിക്ക് ഒരു കുടുംബത്തെ ലഭിക്കുമെന്ന് അവൾ സ്വപ്നം കാണുന്നുണ്ടാവില്ലേ. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ ഓരോ രാത്രികളും അവൾക്ക് താനൊരു അന്യ വീട്ടിലാണ് താമസിക്കുന്നത് എന്ന ചിന്ത വന്നാൽ ഇത്രനാളും അനാഥയായി കഴിഞ്ഞതിലും നരകം ആയിരിക്കില്ലേ അവൾക്ക് ഇവിടെ.?’
ബാൽക്കണിയിലെ തണുത്ത കാറ്റിലും അവന്റെ നെറ്റിയിൽ വിയർപ്പുതുള്ളികൾ പൊടിഞ്ഞു.
അതെ, ഒരു പെൺകുട്ടിയെയും ചതിയിലൂടെ താലികെട്ടി തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരാൻ അവന് കഴിയില്ല. കുടുംബത്തിന്റെ മഹിമയും, കോടികളുടെ സ്വത്തുക്കളും പ്രധാനം തന്നെ. പക്ഷേ, അതിനായി ഒരു പാവം പെൺകുട്ടിയുടെ ജീവിതം വെച്ച് പന്താടാൻ തന്റെ ആത്മാഭിമാനം അനുവദിക്കില്ല.
പപ്പയാണെങ്കിൽ പോലും തന്റെ സ്വഭാവം നേരെയാക്കാൻ വേണ്ടിയിട്ടാണ് ആ പെൺകുട്ടിയേ തുടർന്ന് പഠിപ്പിക്കാമെന്ന് വാഗ്ദാനത്തോടുകൂടി തന്റെ ഈ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൊണ്ടുവരുന്നത് തനിക്ക് അവളെ സ്നേഹിക്കാൻ കഴിയില്ല എന്ന് ചിന്തിച്ചു കൂടെ അല്ലെങ്കിലും ഒരു വിവാഹത്തിലൂടെ ഞാൻ നന്നാവും എന്ന് പപ്പയോട് ആരാണ് പറഞ്ഞത് എല്ലാവരും കൂടി ആ കൊച്ചിനെ അവളുടെ ആഗ്രഹങ്ങളുടെ പുറത്ത് എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തള്ളി വിടുകയാണ് ചിലപ്പോൾ അവൾ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് മനോഹരമായ ഒരു കുടുംബം ആയിരിക്കാം ഇതുവരെ ലഭിക്കാതെ പോയ മകൾ എന്ന സ്ഥാനമായിരിക്കും അവൾ ഇവിടെ ആഗ്രഹിക്കുന്നത് പക്ഷേ ഇവിടെ വന്നാലോ അവൾക്ക് കിട്ടുമെന്ന് എന്താണ് ഉറപ്പ്’
ചിന്തകളുടെ ആഴക്കടലിൽ നീന്തിയ ശേഷം, അവൻ മനസ്സ് കൊണ്ട് ഉറച്ചൊരു തീരുമാനത്തിലെത്തി!
‘ഇല്ല… ഞാൻ അവളോട് ഒരു കാര്യവും മറച്ചുവെക്കില്ല. നാളെ അനാഥാലയത്തിൽ വെച്ച് ക്ലാരയെ കാണുമ്പോൾ, അവളോട് ഒറ്റയ്ക്ക് സംസാരിക്കണം. എന്റെ മനസ്സിലുള്ള എല്ലാ കാര്യങ്ങളും ഞാൻ അവളോട് തുറന്നുപറയും!’
അവൻ മനസ്സിൽ ആ സംഭാഷണങ്ങൾ പ്ലാൻ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങി.
‘തനിക്ക് ജെന്നിഫർ എന്നൊരു പെൺകുട്ടിയുമായി പ്രണയമുണ്ടായിരുന്നു എന്ന കാര്യം അവളോട് തുറന്നുപറയണം. പപ്പയുടെ നിർബന്ധവും, സ്വത്തുക്കൾ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന ഭയവും കാരണമാണ് താൻ ഈ കല്യാണത്തിന് സമ്മതിച്ചതെന്നും അവളോട് വെളിപ്പെടുത്തണം. ഈ സത്യങ്ങളെല്ലാം അറിഞ്ഞ ശേഷം, അവൾക്ക് പൂർണ്ണ സമ്മതമാണെങ്കിൽ മാത്രം ഈ വിവാഹം നടക്കട്ടെ!’
അവൻ വീണ്ടും ആലോചിച്ചു:
‘ഒരുപക്ഷേ… ഇപ്പോൾ ഈ വിവാഹത്തിന് സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിൽ പപ്പ അവളുടെ പഠനച്ചെലവുകൾ ഏറ്റെടുക്കില്ലായിരിക്കും. അവളുടെ ഡോക്ടറാകാനുള്ള ആഗ്രഹം നടക്കാതെ പോകും. അതുകൊണ്ട്… അവൾക്ക് സമ്മതമാണെങ്കിൽ, തനിക്ക് ഈ സ്വത്തുക്കൾ മുഴുവൻ സ്വന്തം പേരിലാകുന്നത് വരെ അവൾക്ക് തന്റെ ഭാര്യയായി ഈ ബംഗ്ലാവിൽ കഴിയാം. പക്ഷേ, ഒരു ഭർത്താവിന്റെ അവകാശങ്ങളോ അധികാരങ്ങളോ കാണിച്ച് താൻ അവളെ ഒരുതരത്തിലും വേദനിപ്പിക്കില്ല! അവൾക്ക് സ്വന്തം വീട് പോലെ ഇവിടെ കഴിഞ്ഞ് പഠനം തുടരാം. പഠിച്ച് ജോലിയായി, തനിക്ക് സ്വത്തുക്കളെല്ലാം കിട്ടിക്കഴിയുമ്പോൾ… രണ്ടുപേർക്കും പരസ്പര സമ്മതത്തോടെ, അന്തസ്സോടെ പിരിയാം. അവൾക്ക് അവളുടെ ജീവിതം മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാം.’
കാര്യങ്ങളെല്ലാം ഇത്രയും വ്യക്തമായി അവളോട് തുറന്നുപറയാൻ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ അവന്റെ ഉള്ളിലെ വലിയൊരു തലവേദന ഒഴിഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി. ഒരു പെൺകുട്ടിയെയും ചതിയിൽപ്പെടുത്താതെ, കാര്യങ്ങൾ സുതാര്യമായി കൊണ്ടുപോകാം എന്ന ചിന്ത അവന് ആശ്വാസം നൽകി.
പക്ഷേ… ആ തലവേദനയും ഭാരവും ഒഴിഞ്ഞുമാറിയ നിമിഷം തന്നെ, അവന്റെ ചിന്തകളിലേക്ക് വീണ്ടും ആ അപരിചിതയായ പെൺകുട്ടിയുടെ മുഖം ഓടിയെത്തി!
ആ മുല്ലപ്പൂവിന്റെ സുഗന്ധം അവന്റെ നാസാരന്ധ്രങ്ങളിൽ വീണ്ടും നിറയുന്നതുപോലെ തോന്നി.
നാളെ ക്ലാരയെ കണ്ടതിനുശേഷം, എങ്ങനെയെങ്കിലും ഈ പള്ളിയിൽ വീണ്ടും പോയി അന്വേഷിച്ച് ആ പെൺകുട്ടി ആരാണെന്നും ഏത് കുടുംബത്തിലെയാണെന്നും കണ്ടെത്തണം. തന്റെ മനസ്സ് ആദ്യമായി ഒരു പെൺകുട്ടിക്കായി തുടിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ, അത് അവൾക്ക് വേണ്ടി മാത്രമാണ്…! ജെനിഫറിനോട് തോന്നിയത് പോലും ഇതൊന്നുമല്ല എന്ന് ഇപ്പോൾ തോന്നി പോകുന്നു. പക്ഷേ എന്തുവന്നാലും തനിക്ക് അവളെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ പറ്റില്ല. താൻ അവൾക്ക് കൊടുത്ത ഒരു വാക്കുണ്ട് അത് എന്തായാലും പാലിക്കണം. ഈ ജീവിതത്തിൽ മാർക്കോയ്ക്ക് ഒരു പെണ്ണേ ഉള്ളൂ അത് ജനീഫർ ആണ്
വീണ്ടും ആ പെൺകുട്ടിയുടെ മായാത്ത പുഞ്ചിരി മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ച്, രാത്രിയുടെ യാമങ്ങളിൽ ബാൽക്കണിയിലെ കസേരയിലേക്ക് അവൻ ചാരിയിരുന്നു.
എല്ലാം അവളോട് തുറന്നുപറഞ്ഞ് കാര്യങ്ങൾ സുതാര്യമാക്കാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചെങ്കിലും, മാർക്കോയുടെ മനസ്സിലെ അസ്വസ്ഥത പൂർണ്ണമായി മാറിയിരുന്നില്ല. ആ തണുത്ത കാറ്റിലും അവന്റെ ഉള്ളിൽ വിചിത്രമായൊരു അസ്വസ്ഥതയും നെഞ്ചിടിപ്പും തങ്ങിനിന്നു.
ബാൽക്കണിയിലെ കസേരയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നപ്പോഴും, അവന്റെ കണ്ണുകൾ അടയുമ്പോൾ മുന്നിലേക്ക് ഓടിയെത്തിയത് അത്രയും നേരം അവൻ ആഴത്തിൽ ചിന്തിച്ച വിവാഹകാര്യങ്ങളോ ജെന്നിഫറിന്റെ മുഖമോ ആയിരുന്നില്ല… മറിച്ച്, ഇന്ന് വൈകുന്നേരം പള്ളിയിൽ വെച്ച് കണ്ട ആ മനോഹരമായ പെൺകുട്ടിയുടെ രൂപമായിരുന്നു!
ബിസിനസ്സ് സാമ്രാജ്യത്തിലെ നസ്രാണികഴുകൻ എന്ന മേൽവിലാസത്തിനപ്പുറം, അധികമാർക്കും അറിയാത്ത മറ്റൊരു കലാകാരൻ കൂടി മാർക്കോയുടെ ഉള്ളിൽ ജീവിച്ചിരുന്നു. വികാരങ്ങളെ വാക്കുകൾ കൊണ്ട് പ്രകടിപ്പിക്കാൻ മടിക്കുന്ന സമയങ്ങളിലൊക്കെ, അവൻ തൻ്റെ വിരലുകൾ കൊണ്ട് ക്യാൻവാസിൽ അത് കോറിയിടുമായിരുന്നു. അവൻ്റെ വലിയ മുറിയോട് ചേർന്നുള്ള വിശാലമായ ബാൽക്കണിയിൽ, ഒരു വലിയ ഈസെലിൽ ഉറപ്പിച്ച ശൂന്യമായ വെള്ള ക്യാൻവാസും, അരികിലെ ചെറിയ മേശപ്പുറത്ത് ചിതറിക്കിടക്കുന്ന ഓയിൽ പെയിന്റുകളും, വിവിധതരം ബ്രഷുകളും എപ്പോഴും അവനെ കാത്ത് കിടക്കാറുണ്ടായിരുന്നു…
മനസ്സിന്റെ നിയന്ത്രണം പൂർണ്ണമായും നഷ്ടപ്പെട്ട ആ നിമിഷത്തിൽ, മാർക്കോ കസേരയിൽ നിന്നും സാവധാനം എഴുന്നേറ്റു. അവൻ്റെ കാലുകൾ തനിയെ ക്യാൻവാസിന്റെ അരികിലേക്ക് നടന്നുനീങ്ങി.
അവൻ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന പെയിന്റ് ട്യൂബുകളും ബ്രഷുകളും കയ്യിലെടുത്തു. പള്ളിയിൽ വെച്ച് കണ്ട ആ പെൺകുട്ടിയുടെ ഓരോ അടയാളങ്ങളും, അവളിലെ ഓരോ കുഞ്ഞു ഭാവങ്ങളും അവന്റെ മനസ്സിൽ അത്രമേൽ ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞുപോയിരുന്നു. ഒരൊറ്റ തവണ മാത്രം കണ്ട ആ മുഖം വരയ്ക്കാൻ അവന് വേറെ മാതൃകകളുടെയൊന്നും ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവൻ ബ്രഷ് പെയിന്റിൽ മുക്കി ക്യാൻവാസിലേക്ക് ആദ്യത്തെ വര വരച്ചു.
ആദ്യം, ആ ഇടവക ദേവാലയത്തിന്റെ വിശാലമായ അൾത്താര അവൻ വരച്ചുചേർത്തു. അതിനുമുകളിലൂടെ ഒഴുകിയിറങ്ങുന്ന മങ്ങിയ മഞ്ഞ വെളിച്ചം. അൾത്താരയ്ക്ക് ചുറ്റും അടുക്കിവെച്ചിരിക്കുന്ന തിരികളും, അതിന് അരികിലായി അലങ്കരിച്ചുവെച്ചിരിക്കുന്ന വെള്ള ലില്ലി പൂക്കളും അവൻ ഓയിൽ പെയിന്റുകൾ കൊണ്ട് ജീവസ്സുറ്റതാക്കി.
തുടർന്ന്… അവൻ ആ പെൺകുട്ടിയുടെ രൂപം ക്യാൻവാസിലേക്ക് പകർത്തി തുടങ്ങി.
അവളുടെ അരക്കെട്ടോളം ഒഴുകിക്കിടക്കുന്ന, കാറ്റിൽ ചെറിയ മെല്ലെ പാറിപറക്കുന്ന കറുത്ത നീണ്ട മുടിയിഴകൾ… അവളുടെ ഭംഗി എടുത്ത് കാട്ടുന്ന ആ ഇളം മഞ്ഞ ചുരിദാർ…
ഏറ്റവും അവസാനം, അവൻ അവളുടെ മനോഹരമായ മുഖം വരച്ചു. ആ മാൻപേടയുടേതുപോലുള്ള വലിയ നിഷ്കളങ്കമായ കണ്ണുകൾ, ചുവന്ന കവിളുകളിലെ വെണ്ണത്തോൽ തോൽക്കുന്ന നൈർമ്മല്യം, വിടർന്ന ഇളം പിങ്ക് പവിഴച്ചുണ്ടുകളിൽ മായാതെ നിൽക്കുന്ന ആ ഹൃദ്യമായ പുഞ്ചിരി!
മണിക്കൂറുകൾ നിശബ്ദമായി കടന്നുപോയി. പള്ളിമുറ്റത്തെ കുന്തിരിക്കത്തിന്റെ മണവും മുല്ലപ്പൂക്കളുടെ സുഗന്ധവും വീണ്ടും ആ ബാൽക്കണിയിൽ പടരുന്നതുപോലെ മാർക്കോയ്ക്ക് തോന്നി.
അവസാനത്തെ ചായവും ചേർത്ത്, ബ്രഷ് താഴെ വെച്ച് അവൻ അല്പം പുറകോട്ടു മാറിനിന്ന് ആ ചിത്രത്തിലേക്ക് നോക്കി.
മാർക്കോയുടെ ശ്വാസമൊന്ന് നിലച്ചുപോയി!
ഒരു പൂർണ്ണ ദേവതയെപ്പോലെ ആ പെൺകുട്ടി ക്യാൻവാസിൽ ജീവനോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു നിൽക്കുന്നു. താൻ വരച്ച ചിത്രത്തിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി അവൻ ഏറെ നേരം അവിടെ തരിച്ചുനിന്നു. ആ ചിത്രത്തിലെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കുംതോറും അവൻ്റെ നെഞ്ചിലെ മിടിപ്പ് വേഗത്തിലായി.
തുടരും… 🤍





