by താങ്കൾ നൽകിയ കഥയുടെ ആശയവും വികാരവും നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട്, കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പേരുകളും സാഹചര്യങ്ങളും സംഭാഷണങ്ങളുമെല്ലാം മാറ്റി, ഒറ്റനോട്ടത്തിൽ കോപ്പിയെന്ന് തോന്നാത്ത രീതിയിൽ ഒരു പുതിയ കഥയായി പുനരാവിഷ്കരിക്കാം. പക്ഷേ 4000+ വാക്കുകളുള്ള പൂർണ്ണ കഥ ഇവിടെ ഒരൊറ്റ മറുപടിയിൽ നൽകാൻ വളരെ വലുതായതിനാൽ ഭാഗങ്ങളായി നൽകുന്നതാണ് ഉചിതം.
ഇപ്പോൾ പുതിയ കഥയുടെ തുടക്കം നൽകുന്നു:
വെറുമൊരു ഓർമ്മ
രാത്രി പതിനൊന്ന് കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
അടുക്കളയിലെ അവസാന പാത്രവും കഴുകിവെച്ച് അനഘ കൈകൾ തുടച്ചു. ഹാളിലെ ലൈറ്റുകൾ ഓഫ് ചെയ്യുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരിക്കൽ കൂടി മകളുടെ മുറിയിലേക്ക് നോക്കി. അഞ്ചുവയസ്സുകാരി ആമി പുതപ്പ് പാതി തട്ടി മാറ്റി കിടക്കുകയാണ്.
അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരു ചുംബനം നൽകി അനഘ വാതിൽ പതുക്കെ ചാരിവെച്ചു.
ദിവസം മുഴുവൻ കുടുംബത്തിനും ജോലിക്കും വേണ്ടി ഓടിനടന്ന ശേഷം കിട്ടുന്ന ആ മുപ്പത് മിനിറ്റ് അവൾക്ക് വളരെ വിലപ്പെട്ടതായിരുന്നു. ഭർത്താവ് രാഹുൽ ഓഫീസിൽ നിന്ന് എത്താൻ ഇനിയും സമയം ഉണ്ട്. ആ സമയം അവൾ സ്വയം സ്വന്തമാക്കിയ ഒരു ചെറിയ ലോകമായിരുന്നു.
കയ്യിൽ ഫോൺ എടുത്ത് അവൾ സോഫയിലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു.
വാട്സ്ആപ്പ് തുറന്നു. പതിവ് ഗ്രൂപ്പ് സന്ദേശങ്ങൾ. ഫേസ്ബുക്കിൽ ചില നോട്ടിഫിക്കേഷനുകൾ. യൂട്യൂബിൽ പഴയ പാട്ടുകളുടെ നിർദേശങ്ങൾ.
ഒന്നും പ്രത്യേകിച്ച് ആകർഷിച്ചില്ല.
അവസാനമായി ഇൻസ്റ്റഗ്രാം തുറന്നു.
അവൾക്ക് ഇപ്പോഴും അതുമായി വലിയ പരിചയം ഇല്ലായിരുന്നു. മുപ്പത്തിയഞ്ച് വയസ്സ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പുതിയ തലമുറ ഉപയോഗിക്കുന്ന പല കാര്യങ്ങളും തനിക്കൊരു അന്യലോകം പോലെ തോന്നാറുണ്ട്.
നോട്ടിഫിക്കേഷനുകളിൽ ഒരു മെസ്സേജ് റിക്വസ്റ്റ് കിടക്കുന്നു.
സാധാരണയായി അവൾ അത്തരം സന്ദേശങ്ങൾ തുറക്കാറില്ല.
എന്നാൽ ആ പ്രൊഫൈൽ ചിത്രം കണ്ട നിമിഷം അവളുടെ വിരലുകൾ നിശ്ചലമായി.
ഒരു മുഖം.
വർഷങ്ങളായി കാണാത്ത ഒരു മുഖം.
ഒരിക്കൽ തന്റെ ലോകത്തിന്റെ കേന്ദ്രമായിരുന്ന ഒരാൾ.
അർജുൻ.
അനഘയുടെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം താളം തെറ്റി.
കാലം അയാളുടെ മുഖത്ത് ചില മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയിരുന്നു. എന്നാൽ ആ പുഞ്ചിരി അതേപോലെ തന്നെ.
ഒരു നിമിഷം ഫോൺ ഓഫ് ചെയ്യണമെന്ന് തോന്നി.
പക്ഷേ അവൾ സന്ദേശം തുറന്നു.
“കുഞ്ഞിന്റെ പേര് എന്താ?”
അത്ര മാത്രം.
കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് മകളുടെ ജന്മദിന ചിത്രങ്ങൾ അവൾ പോസ്റ്റ് ചെയ്തിരുന്നു.
മറുപടി കൊടുക്കണോ?
അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു.
ഇരുവരും വിവാഹിതരാണ്. ഓരോരുത്തർക്കും ഓരോ ജീവിതമുണ്ട്. പതിനൊന്ന് വർഷമായി യാതൊരു ബന്ധവുമില്ല.
ഒടുവിൽ അവൾ ടൈപ്പ് ചെയ്തു.
“ആമി.”
മെസ്സേജ് അയച്ചു.
അയച്ച ഉടനെ എന്തിനോ ഒരു സങ്കോചം.
രണ്ട് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ മറുപടി വന്നു.
“നല്ല പേര്.”
പിന്നെ മറ്റൊരു സന്ദേശം.
“സുഖമാണോ?”
അവൾ കുറച്ചു നേരം സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
“സുഖം.”
വീണ്ടും മറുപടി.
“നിന്നെ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ കാണാറുണ്ട്. എഴുത്ത് ഇപ്പോഴും തുടരുന്നുണ്ടല്ലേ.”
അനഘയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് മറുപടി പറയാൻ തോന്നിയില്ല.
അവൾ ഫോൺ സൈഡിലേക്ക് വെച്ചു.
മനസ്സിന്റെ ഏതോ കോണിൽ വർഷങ്ങളായി അടച്ചിട്ടിരുന്ന ഒരു ജനൽ ആരോ പതുക്കെ തുറന്നതുപോലെ തോന്നി.
ഓർമ്മകൾ പുറത്തേക്ക് വരാൻ തുടങ്ങി.
കോളേജ് കാലം.
ലൈബ്രറിയുടെ പിൻവശത്തെ മാവിൻചുവട്.
ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ അഞ്ചു മിനിറ്റ് മാത്രം കിട്ടുന്ന കൂടിക്കാഴ്ചകൾ.
രണ്ടുപേരുടെയും കൈകളിൽ പണമില്ലാത്ത കാലം.
മൊബൈൽ ഫോൺ പോലും എല്ലാവർക്കും സ്വന്തമല്ലാതിരുന്ന ദിവസങ്ങൾ.
എങ്കിലും സന്തോഷം ഉണ്ടായിരുന്നു.
പരസ്പരം കണ്ടാൽ മാത്രം മതിയായിരുന്നു.
അർജുൻ സംസാരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ കേൾക്കാനായിരുന്നു ഇഷ്ടം.
അനഘ ചിരിക്കുന്നതിനേക്കാൾ അവൾ ചിരിക്കുമ്പോൾ നോക്കിനിൽക്കാനായിരുന്നു അവനിഷ്ടം.
അവരുടെ പ്രണയത്തിന് വലിയ വാഗ്ദാനങ്ങളൊന്നുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
സിനിമയിലെ നായകനും നായികയും പോലെ ലോകത്തെ വെല്ലുവിളിക്കാനുള്ള ധൈര്യവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ സ്നേഹം ഉണ്ടായിരുന്നു.
വളരെ സത്യസന്ധമായ ഒരു സ്നേഹം.
ഒരു ക്ഷേത്രോത്സവ രാത്രിയിൽ തിരക്കിനിടയിൽ അബദ്ധത്തിൽ അവളുടെ വിരലിൽ സ്പർശിച്ചപ്പോൾ മണിക്കൂറുകളോളം ഉറങ്ങാനാകാതെ പോയത് ഇന്നും അനഘ ഓർക്കുന്നു.
അത്രയേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ അവരുടെ പ്രണയത്തിലെ സ്പർശങ്ങൾ.
പലപ്പോഴും അവർ പരസ്പരം നോക്കിയിരുന്ന കണ്ണുകളായിരുന്നു അവരുടെ ചുംബനങ്ങൾ.
പറയാതെ മനസ്സിലാക്കുന്ന നിശബ്ദതകളായിരുന്നു അവരുടെ സംഭാഷണങ്ങൾ.
എന്നാൽ ജീവിതം പ്രണയത്തേക്കാൾ ശക്തമായിരുന്നു.
അനഘയുടെ വീട്ടിൽ വിവാഹാലോചനകൾ വന്നു തുടങ്ങി.
അർജുൻ അന്നും ജോലി തേടി അലയുകയായിരുന്നു.
വീട്ടിലെ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ അയാളുടെ ചുമലിൽ കുന്നുപോലെ കിടക്കുകയായിരുന്നു.
രണ്ടുപേർക്കും അറിയാമായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ ഈ വഴി വേർപിരിയുമെന്ന സത്യം.
അത് സംഭവിച്ച ദിവസം അവർ തമ്മിൽ വഴക്കിട്ടില്ല.
പരസ്പരം കുറ്റപ്പെടുത്തിയില്ല.
കരഞ്ഞു.
മാത്രം.
അവസാനമായി കണ്ടത് ഒരു മഴയുള്ള വൈകുന്നേരം ആയിരുന്നു.
അനഘയുടെ വിവാഹ നിശ്ചയം കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങൾ.
കൈകളിൽ സ്വർണ്ണവളകൾ.
മുഖത്ത് വീട്ടുകാരുടെ സന്തോഷം.
കണ്ണുകളിൽ മറച്ചുവെച്ച വേദന.
അർജുൻ ഏറെ നേരം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവസാനം ഒരു വാചകം മാത്രം.
“സന്തോഷമായി ജീവിക്കണം.”
അനഘയ്ക്ക് മറുപടി പറയാനായില്ല.
കാരണം അതേ വാക്കുകൾ തന്നെയായിരുന്നു അവളുടെ മനസ്സിലും.
അവർ പിരിഞ്ഞു.
പരസ്പരം വെറുക്കാതെ.
പരസ്പരം മറക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ട്.
കാലം പിന്നെ അതിവേഗം ഓടി.
വിവാഹം.
ജോലി.
കുടുംബം.
കുഞ്ഞ്.
ഉത്തരവാദിത്തങ്ങൾ.
അങ്ങനെ ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോയി.
എന്നാൽ ചില മഴയുള്ള രാത്രികളിൽ പഴയ പാട്ടുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ മനസ്സിന്റെ ഒരു കോണിൽ ഒരു ചെറുനൊമ്പരം ഉണരാറുണ്ടായിരുന്നു.
അത് അർജുനെ തിരികെ വേണമെന്ന് അല്ല.
അത് നഷ്ടപ്പെട്ട യൗവനത്തെക്കുറിച്ചുള്ള ഓർമ്മ മാത്രം.
അപ്പോഴാണ് ഫോൺ വീണ്ടും ശബ്ദിച്ചത്.
ഇൻസ്റ്റഗ്രാമിൽ മറ്റൊരു സന്ദേശം.
അവൾ തുറന്നു.
ഈ പ്രാവശ്യം സന്ദേശം നീളമുള്ളതായിരുന്നു.
“ഇത്ര വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിട്ടും നമ്മൾ പരസ്പരം വിളിച്ചിട്ടില്ല. നമ്പറുകൾ രണ്ടുപേർക്കും അറിയാം. എന്നിട്ടും വിളിച്ചില്ല. അതാണ് നമ്മുടെ ബഹുമാനം. നമ്മൾ ഒരിക്കൽ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു എന്ന സത്യം ഇന്നും മായാത്തതാണ്. പക്ഷേ അതുകൊണ്ട് ഇന്നത്തെ ജീവിതം കുറയുന്നില്ല. നിനക്ക് നല്ലൊരു കുടുംബമുണ്ട്. എനിക്കും അങ്ങനെ തന്നെ. നമ്മൾ പരസ്പരം നഷ്ടപ്പെട്ടവരല്ല. ജീവിതം മറ്റൊരു വഴിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയവർ മാത്രമാണ്…”
അനഘ സന്ദേശം മുഴുവൻ വായിച്ചു.
നെഞ്ചിനുള്ളിൽ എന്തോ വിങ്ങി.
പക്ഷേ അത് ദുഃഖമല്ലായിരുന്നു.
സന്തോഷവുമല്ല.
ഒരു ഓർമ്മയ്ക്ക് നൽകുന്ന ആദരവ് പോലെയൊന്ന്.
അപ്പോഴേക്കും രാഹുലിന്റെ ഫോൺ വന്നു.
“ഞാൻ എത്തിയേ.”
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“വാതിൽ തുറന്നിട്ടുണ്ട്.”
ഫോൺ വെച്ച ശേഷം വീണ്ടും സ്ക്രീനിലേക്ക് നോക്കി.
അർജുന്റെ സന്ദേശം അവിടെ തന്നെയുണ്ട്.
മറുപടി അയച്ചില്ല.
അയക്കേണ്ടതുമില്ല.
ചില ബന്ധങ്ങൾക്ക് മറുപടി ആവശ്യമില്ല.
അവ നിലനിൽക്കുന്നത് വാക്കുകളിലല്ല.
ഓർമ്മകളിലാണ്.
വാതിലിന് പുറത്തേക്ക് കാറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.
അനഘ എഴുന്നേറ്റു.
ഇപ്പോഴുള്ള ജീവിതത്തിലേക്ക്.
ഇപ്പോഴുള്ള സന്തോഷത്തിലേക്ക്.
പിന്നിലാക്കി പോയ ഒരു പ്രണയത്തിന്റെ ഓർമ്മയുമായി.
കാരണം ചില പ്രണയങ്ങൾ ഒരിക്കലും തിരികെ വരില്ല.
പക്ഷേ അവ ഒരിക്കലും പൂർണ്ണമായി മരിക്കുകയുമില്ല.ഇത് ഏകദേശം 1200+ വാക്കുകളുടെ തുടക്കഭാഗമാണ്. വേണമെങ്കിൽ ഇതേ ശൈലിയിൽ 4000–5000 വാക്കുകളുള്ള സമ്പൂർണ്ണ കഥ (പുതിയ കഥാപാത്രങ്ങൾ, പുതിയ പശ്ചാത്തലം, കൂടുതൽ സംഭവങ്ങൾ, കൂടുതൽ വികാരതീവ്രത) അടുത്ത ഭാഗത്തിൽ തുടരാം.