by ശരി. നോവൽ രീതിയിലല്ലാതെ, ഒരൊറ്റ സംഭവത്തെ കേന്ദ്രീകരിച്ചുള്ള ദൈർഘ്യമുള്ള കഥയായി, കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പേരും സംഭാഷണങ്ങളും മാറ്റി, കോപ്പിയെന്ന് തോന്നാത്ത രീതിയിൽ എഴുതാം.
—
“ഒരു ക്ലാസ് മുറിയുടെ മാറ്റം”
“മാഷേ, ഇന്ന് ഈ ഷർട്ട് ഇട്ടപ്പോൾ മാഷിനെ കാണാൻ ഒരു സിനിമാ ഹീറോ പോലെയുണ്ടല്ലോ…”
ക്ലാസിന്റെ അവസാന ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നിരുന്ന അർജുന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മുഴുവൻ ക്ലാസിലും ചിരി ഉയർന്നു.
അത് ഒരു സാധാരണ പ്രശംസയല്ലെന്ന് മനോജ് സാറിന് മനസ്സിലായി.
അവൻ പറഞ്ഞ രീതിയിലും കൂട്ടുകാരുടെ ചിരിയിലും മറ്റെന്തോ ഒളിഞ്ഞിരുന്നു.
മനോജ് സാർ ആ സ്കൂളിൽ പുതിയതായി ജോലിക്ക് വന്ന അധ്യാപകനായിരുന്നു.
ഇരുപത്തിയേഴു വയസ്സ് മാത്രം പ്രായം.
ഉയരമുള്ള ശരീരവും സൗമ്യമായ പെരുമാറ്റവും കാരണം കുട്ടികൾക്ക് അദ്ദേഹത്തോട് പ്രത്യേക ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നു.
എന്നാൽ പ്ലസ് വൺ ക്ലാസിലെ ചില കുട്ടികൾക്ക് ആ ഇഷ്ടം ബഹുമാനത്തിന്റെ അതിരുകൾ കടക്കാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു.
സാർ ക്ലാസിലേക്ക് വരുമ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ വസ്ത്രധാരണം മുതൽ സംസാരശൈലി വരെ അവർ ചർച്ച ചെയ്യുമായിരുന്നു.
ചിലപ്പോൾ അത് പരിധി ലംഘിക്കാറുമുണ്ടായിരുന്നു.
“ഡാ… ഇന്ന് സാറിന്റെ ഹെയർ സ്റ്റൈൽ കണ്ടോ?”
“അതൊക്കെ പോട്ടെ. ജിമ്മിൽ പോകുന്നുണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നു. കൈയിലെ മസിൽ കണ്ടില്ലേ?”
“എന്തായാലും പെൺകുട്ടികൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ സാറിന് ഫാൻസ് അസോസിയേഷൻ വരെ ഉണ്ടാക്കിയേനെ.”
ഇങ്ങനെ പല സംഭാഷണങ്ങളും ക്ലാസിന്റെ കോണുകളിൽ നടക്കാറുണ്ടായിരുന്നു.
ആദ്യമൊക്കെ മനോജ് സാർ അത് ഗൗനിച്ചില്ല.
കൗമാരപ്രായത്തിന്റെ ഭാഗമായുള്ള കളികളാണെന്ന് കരുതി.
പക്ഷേ ദിവസം കഴിയുന്തോറും ചിലരുടെ സംസാരത്തിൽ അപക്വത കൂടിവന്നു.
ഒരു ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം ക്ലാസ് നടക്കുകയായിരുന്നു.
മനോജ് സാർ പാഠം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു പേപ്പർ പറന്ന് മുന്നിലേക്ക് വന്നു വീണു.
അതെടുത്ത് നോക്കിയപ്പോൾ ഒരു കാർട്ടൂൺ ചിത്രം.
അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖം വരച്ച് അതിന് താഴെ ചില പരിഹാസവാചകങ്ങളും.
ക്ലാസിൽ വീണ്ടും ചിരി പടർന്നു.
സാർ ഒന്നും പറയാതെ പേപ്പർ മടക്കി പോക്കറ്റിലിട്ടു.
ആ നിശബ്ദത കുട്ടികളെ കൂടുതൽ അസ്വസ്ഥരാക്കി.
സ്കൂൾ വിട്ട ശേഷം മനോജ് സാർ ഗ്രൗണ്ടിലൂടെ നടന്ന് പോകുകയായിരുന്നു.
അപ്പോൾ മൈതാനത്തിന്റെ ഒരു വശത്ത് ചില കുട്ടികൾ സംസാരിക്കുന്നത് അദ്ദേഹം കേട്ടു.
“ഡാ, ഇന്ന് സാർ ദേഷ്യപ്പെടുമെന്നാണ് കരുതിയത്.”
“അല്ലടാ… അത്ര ധൈര്യം ഉണ്ടാകില്ല.”
“എന്തായാലും നാളെ ഒന്നുകൂടി ട്രൈ ചെയ്യാം.”
മനോജ് സാർ അവരുടെ മുന്നിലേക്ക് നടന്നു ചെന്നു.
അദ്ദേഹത്തെ കണ്ടതും എല്ലാവരും നിശബ്ദരായി.
ചിലർ തല താഴ്ത്തി.
ചിലർ അവിടെ നിന്ന് പോകാൻ പോലും ശ്രമിച്ചു.
“എന്താ? സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നതല്ലേ? നിർത്തിയത് എന്തിനാ?”
ആരും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അൽപസമയം കഴിഞ്ഞ് അർജുൻ പറഞ്ഞു.
“സോറി സാറേ…”
“എന്തിനാ?”
“ഞങ്ങൾ തമാശയ്ക്ക് ചെയ്തതാ.”
മനോജ് സാർ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“തമാശ എന്നത് എന്താണെന്ന് നിങ്ങൾക്ക് അറിയാമോ?”
ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“എല്ലാവർക്കും ചിരിക്കാൻ കഴിയുന്ന കാര്യമാണ് തമാശ. ഒരാളെ അപമാനിച്ച് ചിരിക്കുന്നത് തമാശയല്ല.”
അദ്ദേഹം അടുത്തുള്ള ബെഞ്ചിൽ ഇരുന്നു.
കുട്ടികളെയും ചുറ്റും ഇരിക്കാൻ പറഞ്ഞു.
അവർ അനുസരിച്ചു.
“നിങ്ങളുടെ പ്രായത്തിൽ ഞാനും ഇതുപോലെ ആയിരുന്നു.”
അവർ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
“അതെ. എനിക്കും അധ്യാപകരെക്കുറിച്ച് അഭിപ്രായങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ചിലരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു. ചിലരെ കളിയാക്കിയിട്ടുണ്ട്.”
കുട്ടികളുടെ മുഖത്ത് ചെറിയ ആശ്വാസം തെളിഞ്ഞു.
“പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മനസ്സിലാക്കാൻ വർഷങ്ങൾ എടുത്തു.”
അദ്ദേഹം തുടർന്നു.
“ഒരു അധ്യാപകൻ ക്ലാസിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അദ്ദേഹം വെറും ഒരു അധ്യാപകൻ മാത്രമല്ല. ഒരു മനുഷ്യനാണ്. നിങ്ങൾക്കുള്ളത് പോലെ വികാരങ്ങളും സ്വപ്നങ്ങളും വിഷമങ്ങളും ഉള്ള ഒരാൾ.”
അർജുൻ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.
“നിങ്ങൾ ഒരാളെ കാണുമ്പോൾ ആദ്യം കാണുന്നത് രൂപമാണ്. അത് സ്വാഭാവികം. പക്ഷേ അവിടെ തന്നെ നിർത്തരുത്.”
“അപ്പോൾ സാറേ… ഒരാൾ സുന്ദരനാണെന്ന് പറയുന്നതും തെറ്റാണോ?”
അർജുൻ ചോദിച്ചു.
“അല്ല.”
സാർ ഉടൻ മറുപടി നൽകി.
“ഒരു മനുഷ്യനെ പ്രശംസിക്കുന്നതിൽ തെറ്റില്ല. പക്ഷേ എങ്ങനെ പറയുന്നു എന്നതാണ് പ്രധാനം.”
അദ്ദേഹം ഒരു നിമിഷം നിർത്തി.
“ഉദാഹരണത്തിന്, ‘സാർ ഇന്ന് നന്നായിട്ടുണ്ട്’ എന്ന് പറയുന്നത് ഒരു കാര്യം. ഒരാളെ അസ്വസ്ഥനാക്കുന്ന രീതിയിൽ പറയുന്നത് മറ്റൊന്നാണ്.”
കുട്ടികൾ തലകുലുക്കി.
“ബഹുമാനം എന്നത് ഭയം അല്ല. ഒരാളുടെ അതിരുകൾ മനസ്സിലാക്കുന്നതാണ്.”
സംഭാഷണം അവിടെ അവസാനിച്ചില്ല.
അദ്ദേഹം അവരുടെ പഠനം, കുടുംബം, ഭാവി, സൗഹൃദം എന്നിവയെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചു.
ആദ്യമായി അവർക്ക് ഒരു അധ്യാപകൻ ഇങ്ങനെ തുറന്ന് സംസാരിക്കുന്നത് കാണുകയായിരുന്നു.
അടുത്ത ദിവസം ക്ലാസിൽ വലിയ മാറ്റമൊന്നും ഉണ്ടായില്ല.
പക്ഷേ ചെറിയ മാറ്റങ്ങൾ ഉണ്ടായി.
പരിഹാസങ്ങൾ കുറഞ്ഞു.
അനാവശ്യ ചിരികൾ കുറഞ്ഞു.
അധ്യാപകൻ ക്ലാസിലേക്ക് വരുമ്പോൾ മുൻപുണ്ടായിരുന്ന ചലച്ചിലുകൾ ഇല്ലാതായി.
ഒരു ആഴ്ച കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അർജുൻ സ്റ്റാഫ് റൂമിന് മുന്നിൽ മനോജ് സാറിനെ കണ്ടു.
“സാറേ…”
“എന്താ?”
“അന്ന് പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഞാൻ വീട്ടിൽ പോയി ആലോചിച്ചു.”
സാർ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“എന്നിട്ട്?”
“ഞങ്ങൾ പലപ്പോഴും മറ്റുള്ളവരുടെ വികാരങ്ങൾ ചിന്തിക്കാറില്ല.”
മനോജ് സാർ അവന്റെ തോളിൽ തട്ടി.
“അത് മനസ്സിലാക്കിയാൽ പകുതി വളർച്ച കഴിഞ്ഞു.”
മാസങ്ങൾ കടന്നു പോയി.
മനോജ് സാർ ആ സ്കൂളിലെ ഏറ്റവും പ്രിയപ്പെട്ട അധ്യാപകരിൽ ഒരാളായി മാറി.
കാരണം അദ്ദേഹം കുട്ടികളെ ഭയപ്പെടുത്തി മാറ്റാൻ ശ്രമിച്ചില്ല.
അവരെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
ഒരു ദിവസം വാർഷികാഘോഷത്തിൽ അർജുൻ പ്രസംഗിക്കാൻ വേദിയിൽ കയറി.
അവസാനത്തിൽ അവൻ പറഞ്ഞു:
“ഞങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ച പല അധ്യാപകരുമുണ്ട്. പക്ഷേ മനുഷ്യരെ ബഹുമാനിക്കാൻ പഠിപ്പിച്ച അധ്യാപകൻ ഒരാളേയുള്ളൂ.”
അവൻ മനോജ് സാറിനെ നോക്കി.
മുഴുവൻ ഹാളും കൈയടികളാൽ നിറഞ്ഞു.
ആ നിമിഷം മനോജ് സാറിന് മനസ്സിലായി.
ശിക്ഷയിലൂടെ ലഭിക്കുന്ന മാറ്റം താൽക്കാലികമാണ്.
പക്ഷേ ബഹുമാനത്തിലൂടെയും സംഭാഷണത്തിലൂടെയും ഉണ്ടാകുന്ന മാറ്റം ജീവിതകാലം മുഴുവൻ നിലനിൽക്കും.
ആ ക്ലാസിലെ കുട്ടികൾ പിന്നീട് വലിയ ഉദ്യോഗസ്ഥരും അധ്യാപകരും എഞ്ചിനീയർമാരും സംരംഭകരുമായി.
എന്നാൽ അവർ മറക്കാത്ത ഒരു പാഠമുണ്ടായിരുന്നു.
“ഒരു മനുഷ്യനെ അവന്റെ രൂപം കൊണ്ടല്ല വിലയിരുത്തേണ്ടത്. ബഹുമാനമാണ് ഏത് ബന്ധത്തിന്റെയും അടിത്തറ.”