കഴിഞ്ഞു… ഇനി ഇവർക്ക് തിരിച്ചു വരാൻ പറ്റില്ല.”

“മിഴിവേകിയ മേളം”
(താങ്കൾ നൽകിയ കഥയുടെ വികാരവും പ്രമേയവും ആസ്പദമാക്കി, കഥാപാത്രങ്ങളുടെ പേരുകളും സംഭവവികാസങ്ങളും മാറ്റി, പുതിയ രീതിയിൽ വികസിപ്പിച്ചെടുത്ത കഥ.)

—

“കഴിഞ്ഞു… ഇനി ഇവർക്ക് തിരിച്ചു വരാൻ പറ്റില്ല.”

മേളപ്പറമ്പിന്റെ ഒരു മൂലയിൽ നിന്നിരുന്ന വയോധികൻ നിരാശയോടെ പറഞ്ഞു.

“ആദ്യ റൗണ്ടിൽ തന്നെ പിള്ളേരുടെ കൈ വിറച്ചല്ലോ… ഇനി ജയിക്കാനൊന്നും വഴിയില്ല.”

ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന പലരും അതേ അഭിപ്രായത്തിലായിരുന്നു.

എന്നാൽ എല്ലാവരുടെയും ഇടയിൽ, കലാസംഘത്തിന്റെ പ്രായമായ ഗുരുവായ നാരായണൻ ആശാൻ മാത്രം പ്രതീക്ഷ കൈവിട്ടില്ല.

“മനസ്സ് തളർന്നാൽ കൈയും തളരും. ഇനിയും അവസാനിച്ചിട്ടില്ല. നമ്മുടെ കുട്ടികൾക്ക് ഇനിയും ശക്തിയുണ്ട്.”

പക്ഷേ ആ വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ പോലും അവസ്ഥയിലായിരുന്നില്ല ആദിത്യൻ.

അവന്റെ വിരലുകൾ ചെണ്ടക്കോലിൽ പിടിച്ചിരുന്നുവെങ്കിലും മനസ്സ് അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

മേളത്തിന്റെ താളം മുന്നോട്ട് പോകുമ്പോൾ അവന്റെ ചിന്തകൾ മറ്റൊരിടത്തായിരുന്നു.

ഒരേയൊരു മുഖം.

ഒരേയൊരു പേര്.

മാളവിക.

രണ്ട് വർഷമായി വീൽചെയറിൽ കഴിയുന്ന പെൺകുട്ടി.

തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ പകുതി.

സ്വപ്നങ്ങളുടെ മുഴുവൻ.

അവളെ ഓർത്തപ്പോൾ കൈകൾക്ക് കരുത്ത് നഷ്ടമായി.

മുൻപിൽ ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ.

ആവേശം.

ആർത്തവിളികൾ.

ചെണ്ടയുടെ മുഴക്കം.

എന്നാൽ അതൊന്നും അവന്റെ കാതുകളിൽ എത്തിയില്ല.

പെട്ടെന്ന് അവന്റെ ശരീരം വിറച്ചു.

കാലുകൾക്ക് ശക്തി നഷ്ടപ്പെട്ടു.

ചെണ്ടയുടെ താളം മുറിഞ്ഞു.

അവൻ മുട്ടുകുത്തി നിലത്തിരുന്നു.

ഒരു നിമിഷം മുഴുവൻ പറമ്പും നിശ്ശബ്ദമായി.

“ആദി…!”

അവന്റെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തായ ഹരിനാരായണൻ വിളിച്ചു.

എന്നാൽ ആദിത്യൻ പ്രതികരിച്ചില്ല.

അവന്റെ കണ്ണുകൾ ശൂന്യമായിരുന്നു.

തോൽവി സമ്മതിച്ച ഒരാളുടെ കണ്ണുകൾ.

ഹരി ആശങ്കയോടെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങിയപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് അവന്റെ നോട്ടം കാണികളുടെ ഇടയിലേക്ക് നീങ്ങി.

ആ നിമിഷം അവൻ ശ്വാസം പോലും മറന്നു.

കണ്ണുകൾ വലുതായി.

മുഖത്ത് അവിശ്വസനീയമായ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.

“ദൈവമേ…”

അവന്റെ ചുണ്ടുകൾ അറിയാതെ മന്ത്രിച്ചു.

വീണ്ടും ആദിത്യനിലേക്ക് നോക്കി.

“ആദി… എഴുന്നേൽക്കെടാ…”

എന്നാൽ അതേ നിമിഷം മറ്റൊരു ശബ്ദം പറമ്പിലുടനീളം മുഴങ്ങി.

ആവേശം നിറഞ്ഞ ഒരു പെൺശബ്ദം.

“ആദിയേട്ടാ… തോറ്റു പോകരുത്…!”

മിന്നലേറ്റപോലെ ആദിത്യൻ തല ഉയർത്തി.

ആ ശബ്ദം.

അത് അവന് പരിചിതമായിരുന്നു.

അവൻ ആയിരം തവണ കേട്ട ശബ്ദം.

മാളവികയുടെ ശബ്ദം.

അവിശ്വസനീയതയോടെ അവൻ കാണികളുടെ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി.

അവിടെ ഒരു വീൽചെയർ ഉണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ അതിൽ ആരും ഇരുന്നില്ല.

അതിനരികിൽ…

രണ്ടു കാലുകളിലും ഭാരം താങ്ങി…

അച്ഛന്റെ തോളിൽ കൈവെച്ച് നിൽക്കുകയായിരുന്നു അവൾ.

മാളവിക.

അവന്റെ മാളവിക.

ഒരു നിമിഷം സമയം നിലച്ചുപോയതുപോലെ തോന്നി.

കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

ശ്വാസം മുട്ടി.

അവളും കരയുകയായിരുന്നു.

എന്നാൽ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി.

അവൻ ഇതുവരെ കണ്ടതിൽ ഏറ്റവും മനോഹരമായ പുഞ്ചിരി.

“എന്താ നോക്കി നിൽക്കുന്നത്…?” അവൾ ഉറക്കെ വിളിച്ചു.

“പോയി കൊട്ടിക്കേറൂ… കാണിച്ചു കൊടുക്ക് എല്ലാവർക്കും…!”

ആ വാക്കുകൾ ആദിത്യന്റെ നെഞ്ചിൽ തീയായി പടർന്നു.

അവൻ ഇപ്പോഴും വിശ്വസിക്കാൻ കഴിയാതെ നിന്നു.

“കണ്ടില്ലേടാ നിന്റെ പെണ്ണ് നിൽക്കുന്നത്…!”

ഹരി ഓടിവന്ന് അവന്റെ തോളിൽ പിടിച്ചു.

“ഇനി എന്താ ആലോചിക്കുന്നത്…? എഴുന്നേൽക്കെടാ…!”

ആ നിമിഷം ആദിത്യൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

ഇത് സ്വപ്നമല്ല.

സത്യമാണ്.

അവൻ ഒറ്റക്കുതിപ്പിൽ എഴുന്നേറ്റു.

നിലത്ത് വീണുകിടന്ന ചെണ്ടക്കോൽ എടുത്തു.

കണ്ണുകളിൽ പുതിയൊരു തീപ്പൊരി തെളിഞ്ഞു.

“വാ മക്കളേ…!”

ആശാൻ അലറി.

“ഇനി കാണിച്ചു കൊടുക്കാം!”

അടുത്ത നിമിഷം മേളത്തിന്റെ ഭാവം മാറി.

ആദിത്യന്റെ കൈകൾ വീണ്ടും ചെണ്ടയിൽ പതിച്ചു.

പക്ഷേ ഇത്തവണ അത് വെറും താളമല്ലായിരുന്നു.

അത് സന്തോഷം.

ആവേശം.

പ്രണയം.

പ്രതീക്ഷ.

എല്ലാം കൂടിച്ചേർന്ന ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ്.

മുൻനിരയിലേക്ക് കുതിച്ചെത്തിയ അവൻ മാളവികയെ നോക്കി പുഞ്ചിരിച്ചു.

അവളും കണ്ണീരോടെ പുഞ്ചിരിച്ചു.

മേളം പതിയെ ശക്തിപ്രാപിച്ചു.

ഓരോ താളത്തിനും ജനക്കൂട്ടം കൈയ്യടിച്ചു.

എതിര്‍ ടീം പോലും അമ്പരന്നു.

അൽപ്പസമയം മുമ്പ് തോൽവിയുടെ വക്കിലെത്തിയ സംഘം ഇപ്പോൾ കൊടുങ്കാറ്റുപോലെ മുന്നേറുകയായിരുന്നു.

“ഇവർക്കെന്താ പറ്റിയത്…?”

ഒരു കാണി ചോദിച്ചു.

“മനസ്സ് തിരിച്ചു കിട്ടിയിരിക്കുന്നു,” മറ്റൊരാൾ മറുപടി പറഞ്ഞു.

“ഇപ്പോൾ ഇവർ കൊട്ടുന്നത് കൈകൊണ്ടല്ല… ഹൃദയം കൊണ്ടാണ്.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.

രണ്ട് വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ് നടന്ന അപകടം അവളുടെ ജീവിതം മാറ്റിമറിച്ചിരുന്നു.

ഡോക്ടർമാർ പോലും പ്രതീക്ഷ കൈവിട്ട ദിവസങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

നടക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന് പറഞ്ഞവരും ഉണ്ടായിരുന്നു.

പക്ഷേ ആദിത്യൻ ഒരിക്കലും കൈവിട്ടില്ല.

എല്ലാ ദിവസവും ആശുപത്രിയിൽ വന്നിരുന്നു.

അവളെ ചിരിപ്പിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു.

അവൾ കരയുമ്പോൾ കൂടെ കരഞ്ഞിരുന്നു.

അവൾ തളരുമ്പോൾ കരുത്തായി നിന്നിരുന്നു.

ഇന്ന്…

അവന്റെ സ്നേഹത്തിന്റെ ഫലം അവൾ നേരിൽ കാണുകയായിരുന്നു.

മത്സരം അവസാന ഘട്ടത്തിലേക്ക് കടന്നു.

കലാസംഘം ഓരോ നിമിഷവും ശക്തരായി.

അവസാന താളം മുഴങ്ങിയപ്പോൾ പറമ്പ് മുഴുവൻ കൈയ്യടിയിൽ മുങ്ങി.

ഫലം പ്രഖ്യാപിക്കാൻ അധികം സമയം എടുത്തില്ല.

വിജയം അവരുടേതായിരുന്നു.

“ജയിച്ചു…!”

ആശാൻ സന്തോഷത്തോടെ വിളിച്ചു.

സംഘാംഗങ്ങൾ പരസ്പരം കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

ഹരി സന്തോഷത്തോടെ കരഞ്ഞു.

എല്ലാവരും ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ ആദിത്യൻ ഒരൊറ്റ ദിശയിലേക്കാണ് ഓടിയത്.

മാളവികയുടെ അടുത്തേക്ക്.

അവൾ വീണ്ടും വീൽചെയറിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

അവൻ അവളുടെ മുന്നിൽ മുട്ടുകുത്തി.

“മാളു…”

ശബ്ദം വിറച്ചു.

“ഇത് സത്യമാണോ…?”

അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.

“സത്യമാണ് ഏട്ടാ.”

ആ നിമിഷം അവൻ അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്നവർ കണ്ണുനിറഞ്ഞ് നോക്കി.

മാളവികയുടെ അച്ഛൻ രാജേന്ദ്രൻ മുന്നോട്ട് വന്നു.

“ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിരുന്നു…”

അദ്ദേഹം കണ്ണുതുടച്ചു.

“മനസ്സിന് സന്തോഷം കിട്ടിയാൽ മാറ്റമുണ്ടാകുമെന്ന്.”

“ഇന്ന് രാവിലെ ആശുപത്രിയിൽ പോയപ്പോൾ അവൾ ആദ്യമായി എഴുന്നേറ്റ് നിന്നു.”

“അത് നിന്റെ കാരണമാണ് മോനെ.”

ആദിത്യൻ ഒന്നും പറയാനായില്ല.

അവന്റെ കണ്ണുകൾ മാളവികയിൽ തന്നെ ആയിരുന്നു.

“ഇനി… നടക്കുമോ അവൾ…?”

അവൻ പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

രാജേന്ദ്രൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.

“സമയം വേണം.”

“പക്ഷേ നടക്കും.”

“ഒരു വർഷം പോലും വേണ്ടിവരില്ലെന്നാണ് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞത്.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ആദിത്യന്റെ മുഖത്ത് സൂര്യോദയം പോലെ സന്തോഷം തെളിഞ്ഞു.

അവൻ പതുക്കെ മാളവികയെ കൈകളിൽ എടുത്തുയർത്തി.

“ആദിയേട്ടാ…!”

അവൾ നാണത്തോടെ വിളിച്ചു.

“എന്താ ചെയ്യുന്നത്… എല്ലാവരും നോക്കുന്നുണ്ട്.”

“നോക്കട്ടെ.”

അവൻ ചിരിച്ചു.

“ഇനി നിനക്ക് ഈ വീൽചെയർ എന്തിനാ…?”

“ഞാനില്ലേ നിന്നെ കൊണ്ട് നടക്കാൻ.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

അവൾ അവന്റെ കഴുത്തിലൂടെ കൈകൾ ചുറ്റി.

തല അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായ്ച്ചു.

അവരുടെ സന്തോഷം കണ്ടപ്പോൾ ഏറ്റവും കൂടുതൽ സന്തോഷിച്ചത് ഹരിയായിരുന്നു.

അവൻ കണ്ണുനീർ തുടച്ചുകൊണ്ട് തിരിഞ്ഞപ്പോൾ പിന്നിൽ ഒരു പെൺകുട്ടി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

അനഘ.

മാളവികയുടെ സുഹൃത്ത്.

കഴിഞ്ഞ കുറച്ച് മാസങ്ങളായി അവർക്കൊപ്പമുണ്ടായിരുന്ന പെൺകുട്ടി.

“എന്താ ഹരിയേട്ടാ…?”

അവൾ ചോദിച്ചു.

“അവരുടെ സന്തോഷം കണ്ടിട്ട് കരയുന്നോ…?”

ഹരി ചിരിച്ചു.

“സന്തോഷക്കണ്ണീർ.”

“അതും ഉണ്ടോ…?”

“ഉണ്ട്.”

“അപ്പോൾ എനിക്കും വരും.”

അവൾ ചിരിച്ചു.

പിന്നെ പെട്ടെന്ന് അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.

“ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ…?”

“ചോദിക്ക്.”

“നിങ്ങളുടെ ഫോൺ നമ്പർ തരാമോ…?”

ഹരി അമ്പരന്നു.

“എന്തിന്…?”

“അത് ഇപ്പോ പറയില്ല.”

“പിന്നെ…?”

“നാളെ പറയും.”

അവൾ അവന്റെ കൈയിൽ ഒരു ചെറിയ കടലാസ് കഷണം വച്ചു.

അതിൽ അവളുടെ നമ്പർ എഴുതിയിരുന്നു.

പിന്നെ തിരിഞ്ഞ് ഓടി.

“വിളിക്കണം കേട്ടോ…!”

അവൾ പിന്നിലേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു.

ഹരി അവിടെ തന്നെ നിന്നു.

മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി.

ആ നിമിഷം ആദിത്യൻ അവന്റെ അടുത്തെത്തി.

“എല്ലാം കണ്ടു കേട്ടോ.”

ഹരി നാണിച്ചു.

“പോടാ.”

“ഞങ്ങളുടെ കാര്യം ശരിയാക്കാൻ നടന്നിട്ട് ഇപ്പോൾ നിന്റെ കാര്യം സെറ്റ് ആയല്ലോ.”

രണ്ടുപേരും പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

അവർക്കുമുന്നിൽ മാളവിക പുഞ്ചിരിയോടെ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

പറമ്പിൽ ഇപ്പോഴും ആഘോഷം തുടരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ചെണ്ടയുടെ ശബ്ദം അകലെ കേൾക്കാമായിരുന്നു.

ആകാശത്ത് പടക്കങ്ങൾ വിരിയുകയായിരുന്നു.

പക്ഷേ ആ നാലുപേർക്കും അതിനേക്കാൾ മനോഹരമായിരുന്നു ആ നിമിഷം.

കാരണം അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു—

യഥാർത്ഥ പ്രണയത്തിന് തോൽവി ഇല്ല.

യഥാർത്ഥ സൗഹൃദത്തിന് അവസാനമില്ല.

പ്രതീക്ഷ കൈവിടാത്തവർക്ക് ജീവിതം ഒരുനാൾ മറുപടി നൽകും.

അങ്ങനെ, മേളത്തിന്റെ ആവേശത്തിനിടയിൽ ആദിത്യനും മാളവികയും പുതിയൊരു ജീവിതത്തിലേക്ക് നടന്നുകയറുമ്പോൾ, ഹരിയും അനഘയും അവരുടെ കഥയുടെ ആദ്യ അധ്യായം ആരംഭിക്കുകയായിരുന്നു.

ശുഭം.