നമ്മളെന്താണ് ആദിത്യാ…? സുഹൃത്തുക്കളോ, പ്രണയികളോ, അതോ രണ്ടിനുമിടയിൽ എവിടെയോ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന രണ്ടു മനുഷ്യരോ…?”

“നമ്മളെന്താണ് ആദിത്യാ…? സുഹൃത്തുക്കളോ, പ്രണയികളോ, അതോ രണ്ടിനുമിടയിൽ എവിടെയോ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുന്ന രണ്ടു മനുഷ്യരോ…?”

രാത്രി പന്ത്രണ്ടര കഴിഞ്ഞിരുന്നു. കടൽത്തീരത്തോട് ചേർന്നുള്ള പാർക്കിംഗ് ഏരിയയിൽ നിർത്തിയിട്ടിരുന്ന കാറിനുള്ളിൽ ആ ചോദ്യം ഒരു നിശബ്ദ സ്ഫോടനം പോലെ മുഴങ്ങി.

സ്റ്റിയറിംഗിൽ വിരലുകൾ തട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആദിത്യ ഒരു നിമിഷം മൗനമായി. പിന്നെ ജനൽ താഴ്ത്തി പുറത്തേക്കുള്ള കാറ്റ് അകത്തേക്ക് കടത്തിവിട്ടു.

“കാവ്യ… നമ്മൾ ഇതൊക്കെ പല തവണ സംസാരിച്ച വിഷയമല്ലേ? എന്തിനാ വീണ്ടും വീണ്ടും ഇതിലേക്ക് വരുന്നത്?”

അവൾ അവനെ നോക്കി.

“കാരണം എനിക്ക് ഇപ്പോഴും ഉത്തരം കിട്ടിയിട്ടില്ല.”

ആദിത്യ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“ജീവിതത്തിൽ എല്ലാ ചോദ്യങ്ങൾക്കും ഉത്തരം വേണമെന്നില്ല.”

ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ കാവ്യയുടെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ എന്തോ ഒടിഞ്ഞു വീണു.

മൂന്നു വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് ഒരു ഡിജിറ്റൽ മാർക്കറ്റിംഗ് കമ്പനിയിൽ ജോലിക്ക് ചേർന്നപ്പോഴാണ് അവർ പരിചയപ്പെടുന്നത്. പുതിയ ഓഫീസിൽ ആദ്യ ദിവസം തന്നെ എല്ലാവരോടും തമാശ പറഞ്ഞ് ചിരിപ്പിച്ചിരുന്ന ആളായിരുന്നു ആദിത്യ.

അവന്റെ ആത്മവിശ്വാസം, സംസാരശൈലി, ആളുകളെ കൈകാര്യം ചെയ്യുന്ന രീതി എല്ലാം കാവ്യയെ ആകർഷിച്ചിരുന്നു.

ആദ്യം അവർ സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു.

ഓഫീസ് കാന്റീനിലെ കോഫി ബ്രേക്കുകൾ.

ജോലി കഴിഞ്ഞുള്ള നീണ്ട ഡ്രൈവുകൾ.

വാരാന്ത്യ സിനിമകൾ.

പരസ്പരം പങ്കുവെച്ച രഹസ്യങ്ങൾ.

അങ്ങനെ ഓരോ ദിവസവും അവർ കൂടുതൽ അടുത്തു.

അന്ന് വരെ പ്രണയത്തെക്കുറിച്ച് അധികം ചിന്തിച്ചിട്ടില്ലാത്ത കാവ്യ, ആദിത്യയോട് സംസാരിക്കാതെ ഒരു ദിവസം പോലും കഴിയാത്ത അവസ്ഥയിലേക്ക് എത്തി.

പക്ഷേ ആദിത്യ വേറെയായിരുന്നു.

അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഇതിനുമുമ്പ് നിരവധി ബന്ധങ്ങൾ വന്നുപോയിരുന്നു.

“കമ്മിറ്റ്മെന്റ് എന്നൊക്കെ പറയുന്നത് എനിക്ക് പേടിയാണ്,” ഒരിക്കൽ അവൻ പറഞ്ഞിരുന്നു.

“എന്തിന്?”

“ആളുകൾ മാറും. വികാരങ്ങൾ മാറും. പക്ഷേ ബാധ്യതകൾ മാത്രം ബാക്കിയാകും.”

അന്ന് കാവ്യ അത് കേട്ട് ചിരിച്ചിരുന്നു.

പക്ഷേ പിന്നീട് ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ ജീവിതം തന്നെ മാറ്റിമറിക്കും എന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

ഒരു രാത്രി ഓഫീസ് ട്രിപ്പിനിടെയാണ് എല്ലാം മാറിയത്.

മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു.

റിസോർട്ടിന്റെ ബാല്കണിയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഇരുവരും സംസാരിച്ചു.

ആദിത്യ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ പരാജയപ്പെട്ട ബന്ധങ്ങളെക്കുറിച്ച് തുറന്ന് പറഞ്ഞു.

അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആദ്യമായി ഒരു ദുർബലത കാവ്യ കണ്ടു.

അവൾ അവന്റെ കൈയിൽ കൈവച്ചു.

ആ സ്പർശം ഒരു ചുംബനത്തിലേക്ക് വഴിമാറി.

ആ രാത്രിക്ക് ശേഷം അവരുടെ ബന്ധം പഴയതുപോലെ ആയിരുന്നില്ല.

പക്ഷേ അതിന് പുതിയൊരു പേര് ലഭിച്ചില്ല.

“നമ്മൾ ഇപ്പോഴുള്ള പോലെ തന്നെ തുടരാം.”

ആദിത്യയുടെ നിർദ്ദേശം അതായിരുന്നു.

“പ്രണയമില്ലേ?”

“ഉണ്ട്. പക്ഷേ അതിന് ലേബൽ വേണ്ട.”

“ബന്ധമില്ലേ?”

“ഉണ്ട്. പക്ഷേ ഉടമസ്ഥാവകാശം വേണ്ട.”

അവന്റെ വാക്കുകൾ അന്ന് വളരെ ആകർഷകമായി തോന്നി.

സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന്റെ ഭാഷ പോലെ.

പക്ഷേ പിന്നീട് കാവ്യ തിരിച്ചറിഞ്ഞു…

സ്വാതന്ത്ര്യത്തിനും ഉത്തരവാദിത്തമില്ലായ്മയ്ക്കും ഇടയിൽ വളരെ ചെറിയൊരു വര മാത്രമേയുള്ളൂ എന്ന്.

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.

അവർ ഒന്നിച്ചായിരുന്നു.

പക്ഷേ ഒരിക്കലും ഔദ്യോഗികമായി അല്ല.

അവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിക്കും.

അവളോടൊപ്പം രാത്രികൾ ചെലവഴിക്കും.

അവളുടെ വിഷമങ്ങളിൽ ആശ്വാസമാകും.

പക്ഷേ ആരെങ്കിലും ചോദിച്ചാൽ അവൾ അവന്റെ “സുഹൃത്ത്” മാത്രമായിരുന്നു.

ആദ്യകാലത്ത് അത് കാവ്യയെ അധികം അലട്ടിയില്ല.

കാരണം ഒരുനാൾ ആദിത്യ മാറുമെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചു.

ഒരു ദിവസം അവൻ തന്നെ അവളുടെ കൈ പിടിച്ച് പറയും.

“നീയാണ് എന്റെ ജീവിതം.”

പക്ഷേ ആ ദിവസം ഒരിക്കലും വന്നില്ല.

പകരം മറ്റൊന്നാണ് സംഭവിച്ചത്.

ഒരു വൈകുന്നേരം.

കഫേയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അവർ.

അപ്പോൾ ആദിത്യയുടെ ഫോണിൽ ഒരു വീഡിയോ കോൾ വന്നു.

സ്ക്രീനിൽ പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടത് ഒരു പെൺകുട്ടിയായിരുന്നു.

സുന്ദരമായ പുഞ്ചിരിയോടെ അവൾ എന്തൊക്കെയോ പറഞ്ഞു.

ആദിത്യയും അതേ ആവേശത്തോടെ മറുപടി പറഞ്ഞു.

കാൾ അവസാനിച്ചപ്പോൾ കാവ്യ ചോദിച്ചു.

“ആരായിരുന്നു?”

“അഹാന.”

“ആരാണ് അവൾ?”

“ഒരു സുഹൃത്ത്.”

“സുഹൃത്ത് മാത്രം?”

ആദിത്യ അവളെ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി.

“നിനക്ക് എന്താ പ്രശ്നം?”

“ഒന്നുമില്ല.”

“അല്ല. നിനക്ക് പ്രശ്നമുണ്ട്.”

അവന്റെ ശബ്ദം ഗൗരവമായി.

“കാവ്യ, നമ്മൾ തമ്മിൽ ഒരു കരാർ ഉണ്ടായിരുന്നു.”

“എന്ത് കരാർ?”

“പരസ്പരം നിയന്ത്രിക്കില്ല.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവൾ മിണ്ടാതെയായി.

കാരണം അവൻ പറഞ്ഞത് സത്യമായിരുന്നു.

പക്ഷേ സത്യം ചിലപ്പോൾ ഏറ്റവും ക്രൂരമായ ആയുധമാണ്.

അതിനുശേഷം അവൾ തന്റെ അസൂയയും പ്രതീക്ഷകളും ഒളിപ്പിക്കാൻ പഠിച്ചു.

പുറത്ത് ചിരിച്ചു.

അകത്ത് കരഞ്ഞു.

അങ്ങനെ ഒരു വർഷം കൂടി കടന്നുപോയി.

അപ്പോഴാണ് ആദിത്യയുടെ വീട്ടിൽ വിവാഹാലോചനകൾ തുടങ്ങിയത്.

ആദ്യം അവൾ അത് തമാശയായിട്ടാണ് എടുത്തത്.

പക്ഷേ ഒരു ദിവസം അവൻ വളരെ ആവേശത്തോടെ അവളുടെ മുന്നിലെത്തി.

“കാവ്യ, ഒരു പെൺകുട്ടിയെ കാണാൻ പോകുന്നു.”

അവളുടെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിശ്ചലമായി.

“ശരിക്കുമോ?”

“അതെ.”

“നിനക്ക് സമ്മതമാണോ?”

“അറിയില്ല. കണ്ടിട്ട് തീരുമാനിക്കാം.”

ആ രാത്രി കാവ്യ ഒറ്റയ്ക്ക് കരഞ്ഞു.

കാരണം ആദ്യമായി അവൾക്ക് മനസ്സിലായി…

അവൾ കാത്തിരുന്ന ഭാവി ഒരിക്കലും വരില്ലെന്ന്.

എങ്കിലും അടുത്ത ദിവസം അവൾ പതിവുപോലെ പെരുമാറി.

ചിരിച്ചു.

തമാശ പറഞ്ഞു.

അവനെ ആശംസിച്ചു.

അവൻ പെൺകുട്ടിയെ കണ്ടു.

വീണ്ടും കണ്ടു.

വീട്ടുകാർക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.

അവനും ഇഷ്ടപ്പെട്ടു.

അങ്ങനെ വിവാഹനിശ്ചയം ഉറപ്പിച്ചു.

“നീ സന്തോഷമാണല്ലോ?”

ഒരു ദിവസം അവൻ ചോദിച്ചു.

“അതെ.”

അത് പറയുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ മരിക്കുകയായിരുന്നു.

നിശ്ചയത്തിന് മുൻപുള്ള അവസാന ആഴ്ചയിൽ അവർ ഒരിക്കൽ കൂടി കണ്ടുമുട്ടി.

കടൽത്തീരത്ത്.

നിശബ്ദമായി.

“നീ എന്നെ മിസ്സ് ചെയ്യുമോ?” ആദിത്യ ചോദിച്ചു.

കാവ്യ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടിയില്ല.

“അറിയില്ല.”

“കള്ളം.”

“ആയിരിക്കാം.”

“ഞാനും മിസ്സ് ചെയ്യും.”

ആ മറുപടി കേട്ട് അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

കാരണം അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു…

അവൻ മിസ്സ് ചെയ്യുന്നത് അവളെയല്ല.

അവൾ നൽകിയ സൗകര്യത്തെയാണ്.

അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ യാതൊരു ഉത്തരവാദിത്തവുമില്ലാതെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഒരു സാന്നിധ്യത്തെ.

വിവാഹനിശ്ചയ ദിവസം.

ആൾക്കൂട്ടത്തിനിടയിൽ നിന്നുകൊണ്ട് കാവ്യ എല്ലാം കണ്ടു.

ആദിത്യ മറ്റൊരു പെൺകുട്ടിയുടെ വിരലിൽ മോതിരം അണിയിക്കുന്നത്.

അവളെ നോക്കി ചിരിക്കുന്നത്.

ഫോട്ടോകൾക്ക് പോസ് ചെയ്യുന്നത്.

ഭാവി സ്വപ്നം കാണുന്നത്.

ആ നിമിഷം അവൾക്ക് ഒരു കാര്യം മനസ്സിലായി.

പ്രണയം എല്ലായ്പ്പോഴും രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള യാത്രയല്ല.

ചിലപ്പോൾ ഒരാൾ മാത്രം നടന്നുപോകുന്ന ഒരു വഴിയുമാണ്.

വിവാഹം നടന്നു.

മാസങ്ങൾ കടന്നു.

ആദിത്യ തന്റെ പുതിയ ജീവിതത്തിൽ മുഴുകി.

അവന്റെ സോഷ്യൽ മീഡിയ ചിത്രങ്ങൾ സന്തോഷം കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു.

ഭാര്യയോടൊപ്പമുള്ള യാത്രകൾ.

ആഘോഷങ്ങൾ.

പുതിയ ഓർമ്മകൾ.

കാവ്യ ഇടയ്ക്കിടെ അവയെ കണ്ടു.

പിന്നെ ഒരു ദിവസം അവൾ എല്ലാം ഡിലീറ്റ് ചെയ്തു.

ഫോട്ടോകൾ.

ചാറ്റുകൾ.

വോയ്സ് മെസ്സേജുകൾ.

പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാത്രം ഡിലീറ്റ് ചെയ്യാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

അവനോടുള്ള പ്രണയം.

കാരണം പറയാതെ പോയ പ്രണയങ്ങൾക്ക് അവസാനമില്ല.

അവ മാഞ്ഞുപോകുകയുമില്ല.

അവ വെറും ഓർമ്മകളായി മാറും.

ഒരാളും അറിയാത്ത രഹസ്യങ്ങളായി.

ചില രാത്രികളിൽ മാത്രം വേദനയായി തിരികെ വരുന്ന മുറിവുകളായി.

കാവ്യ ഇപ്പോഴും ജീവിക്കുന്നു.

ചിരിക്കുന്നു.

ജോലിക്ക് പോകുന്നു.

പുതിയ ആളുകളെ കാണുന്നു.

പക്ഷേ അവളുടെ ഹൃദയത്തിന്റെ ഒരു കോണിൽ ഇന്നും ഒരു ചോദ്യം ബാക്കിയുണ്ട്.

“അന്ന് ഞാൻ എല്ലാം തുറന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ…

കഥയുടെ അവസാനം മാറുമായിരുന്നോ?”