ദേവികേ… ജീവിതം ഇങ്ങനെ അവസാനിപ്പിക്കരുത് മോളേ…”

പുതിയ കഥ: “മഴ തീരാത്ത ഓർമ്മകൾ”

“ദേവികേ… ജീവിതം ഇങ്ങനെ അവസാനിപ്പിക്കരുത് മോളേ…”

സാവിത്രിയമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിൽ വേദന നിറഞ്ഞിരുന്നു.

ഭർത്താവ് അഖിൽ മരിച്ചിട്ട് ഒരു വർഷം കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ ദേവിക ഇപ്പോഴും ആ നഷ്ടത്തിന്റെ നിഴലിൽ തന്നെ ജീവിക്കുകയായിരുന്നു. വീട്ടിൽ എല്ലാവരോടും സംസാരിക്കുമെങ്കിലും അവളുടെ മനസ്സ് എപ്പോഴും ഏകാന്തതയിൽ മുങ്ങിക്കിടന്നു.

അഖിലിന്റെ അനുജനായ അർജുൻ പഠനം കഴിഞ്ഞ് നാട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം മാറിത്തുടങ്ങി. ദേവികയെ അവൻ എന്നും ബഹുമാനത്തോടെയാണ് കണ്ടിരുന്നത്. എന്നാൽ കാലം കടന്നുപോയപ്പോൾ ആ ബഹുമാനത്തിനൊപ്പം മറ്റൊരു വികാരവും അവന്റെ മനസ്സിൽ വളരാൻ തുടങ്ങി.

ഒരു ദിവസം സാവിത്രിയമ്മ പെട്ടെന്ന് തലകറങ്ങി വീണു. ആശുപത്രിയിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കേണ്ടിവന്നു. ദേവിക ഒറ്റയ്ക്കാണ് എല്ലാം നോക്കിയത്. വിവരം അറിഞ്ഞ അർജുൻ ഉടനെ എത്തി.

“ഇതെല്ലാം ഏട്ടത്തി ഒറ്റയ്ക്ക് എങ്ങനെ ചെയ്യും?” അവൻ ചോദിച്ചു.

ആ ദിവസങ്ങളിൽ ആശുപത്രിയിലും വീട്ടിലുമായി ഇരുവരും കൂടുതൽ സമയം ഒരുമിച്ച് ചെലവഴിച്ചു. ദേവികയുടെ നിശബ്ദ വേദന അർജുൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. അർജുന്റെ കരുതൽ ദേവികയും അനുഭവിച്ചു.

ഒരു വൈകുന്നേരം ആശുപത്രിയിൽ നിന്ന് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിയപ്പോൾ ദേവികയുടെ ക്ഷീണിച്ച മുഖം കണ്ട് അർജുൻ പറഞ്ഞു.

“നിങ്ങൾ എല്ലാവർക്കും വേണ്ടി ജീവിക്കുന്നു. പക്ഷേ നിങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ആരാണ് ജീവിക്കുന്നത്?”

ആ ചോദ്യം ദേവികയുടെ ഹൃദയത്തെ സ്പർശിച്ചു.

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.

ഒരു രാത്രി മുറ്റത്ത് മഴ പെയ്യുന്നത് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്ന ദേവികയുടെ അരികിൽ അർജുൻ വന്നു നിന്നു.

“എനിക്ക് നിങ്ങളെ ഇഷ്ടമാണ്.”

ദേവിക ഞെട്ടി.

“അർജുൻ… ഞാൻ നിന്റെ ഏട്ടന്റെ ഭാര്യയായിരുന്നു.”

“അതെ. പക്ഷേ ഇന്ന് നിങ്ങൾ ഒറ്റയ്ക്കാണ്. ഞാൻ നിങ്ങളെ സഹതാപം കൊണ്ടല്ല സ്നേഹിക്കുന്നത്. എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട ആളായതുകൊണ്ടാണ്.”

ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“സമൂഹം എന്ത് പറയും?”

അർജുൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.

“ജീവിതം ജീവിക്കേണ്ടത് സമൂഹമല്ല, നമ്മളാണ്.”

ആ വാക്കുകൾ അവളുടെ മനസ്സിലെ ഭയങ്ങളെ പതിയെ അകറ്റി.

അൽപദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം അർജുൻ തന്റെ അമ്മയോട് എല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞു. ആദ്യം സാവിത്രിയമ്മ എതിർത്തെങ്കിലും പിന്നീട് ദേവികയുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചപ്പോൾ അവരുടെ തീരുമാനത്തെ അംഗീകരിച്ചു.

“നിങ്ങൾ രണ്ടുപേരും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുമെന്ന് ഉറപ്പുണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് എതിർപ്പില്ല.”

അമ്മയുടെ ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.

മാസങ്ങൾക്കുശേഷം ഒരു മഴയുള്ള രാവിലെയായിരുന്നു അവരുടെ വിവാഹം.

താലി കെട്ടിയ നിമിഷം ദേവിക ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.

ഒരിക്കൽ തന്റെ ജീവിതം അവസാനിച്ചുവെന്ന് കരുതിയ അവൾക്ക് പുതിയൊരു തുടക്കം ലഭിക്കുകയായിരുന്നു.

മഴത്തുള്ളികൾ മുറ്റത്ത് വീഴുമ്പോൾ അർജുൻ അവളുടെ കൈ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.

“ഇനി ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്കല്ല.”

ദേവിക ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.

ചില മഴകൾ ഓർമ്മകളെ കഴുകിക്കളയില്ല. പക്ഷേ പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ പൂക്കൾ വിരിയാൻ അവ മണ്ണിനെ ഒരുക്കും. ദേവികയുടെ ജീവിതത്തിലും അങ്ങനെ തന്നെയായിരുന്നു.