by നിശബ്ദ നിലവിളി
“സാറേ… ഞാൻ ഒരാളെ കൊന്നു…”
രാത്രി പത്തരയോടെ സ്റ്റേഷന്റെ മുന്നിലേക്ക് ഓടിയെത്തിയ ആ മനുഷ്യന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഡ്യൂട്ടിയിലുണ്ടായിരുന്ന എസ്.ഐ അരുൺ ഒന്ന് ഞെട്ടി.
അയാളുടെ കൈയിൽ രക്തം പുരണ്ട ഒരു കൊടുവാൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഷർട്ടും മുണ്ടും പല ഭാഗത്തും കീറിയിരുന്നു. നെറ്റിയിൽ ചെറിയ മുറിവ്. ശ്വാസം വലിച്ചു വിട്ടുകൊണ്ട് അയാൾ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
“എന്താ പറഞ്ഞത്…? ആരെയാ കൊന്നത്…?”
അരുൺ മുന്നോട്ട് ചെന്നു.
“അവൻ… എന്റെ മോളെ നശിപ്പിക്കാൻ നോക്കി സാറേ… ഞാൻ കണ്ടപ്പോ… പിടിച്ചു നിൽക്കാൻ പറ്റിയില്ല…”
പറയുന്നതിനിടയിൽ അയാളുടെ ശബ്ദം ഇടറി.
അപ്പോഴേക്കും സ്റ്റേഷൻ ഹൗസ് ഓഫീസർ അനിരുദ്ധനും പുറത്തേക്ക് വന്നു.
“എന്താ പ്രശ്നം?”
അരുൺ സംഭവിച്ചത് വിശദീകരിച്ചു.
അനിരുദ്ധൻ ആ മനുഷ്യനെ സൂക്ഷിച്ച് നോക്കി.
അമ്പത്തഞ്ച് വയസ്സ് കാണും. കഷ്ടപ്പെട്ട് ജീവിക്കുന്ന ഒരു സാധാരണ തൊഴിലാളി.
“പേര് എന്താ?”
“രാജപ്പൻ…”
“ശരി രാജപ്പാ… പേടിക്കണ്ട. നടന്നത് മുഴുവൻ പറയൂ.”
രാജപ്പൻ വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“എന്റെ മോൾ അനഘ… ജനിച്ചപ്പോൾ മുതൽ സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ല സാറേ… അമ്മ ചെറുപ്പത്തിൽ മരിച്ചതാണ്. ഞാൻ ഒറ്റയ്ക്കാ വളർത്തിയത്.”
അയാളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“കുറെ നാളായി ഒരുത്തൻ അവളുടെ പിന്നാലെ നടക്കുന്നു. പലതവണ ഞാൻ താക്കീത് ചെയ്തു. പക്ഷേ അവൻ നിർത്തിയില്ല.”
“ഇന്നെന്താ സംഭവിച്ചത്?”
“ഞാൻ ജോലിക്ക് പോയതായിരുന്നു. വീട്ടിലേക്ക് വന്നപ്പോൾ വാതിൽ തുറന്ന് കിടക്കുന്നു. അകത്ത് കയറിയപ്പോ…”
അയാൾക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല.
“അവൻ എന്റെ മോളുടെ മേൽ കയറി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു സാറേ…”
സ്റ്റേഷനിൽ ഒരു നിമിഷം നിശബ്ദത പടർന്നു.
“പിന്നെ…?”
“എനിക്ക് ഒന്നും ഓർമ്മയില്ല. പുറത്തുണ്ടായിരുന്ന കൊടുവാൾ എടുത്തു. വെട്ടി… പിന്നെയും വെട്ടി…”
അയാൾ നിലത്തേക്ക് ഇരുന്നു.
“മരിച്ചു സാറേ… അവൻ മരിച്ചു.”
അനിരുദ്ധൻ കുറച്ച് നിമിഷം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“ബോഡി ഇപ്പോൾ എവിടെയുണ്ട്?”
“വീട്ടിൽ.”
“മോളും അവിടെയാണോ?”
“അതേ…”
അനിരുദ്ധൻ ഉടൻ തീരുമാനമെടുത്തു.
“അരുൺ… നിഖിൽ… ജീപ്പ് എടുക്കൂ.”
—
പതിനഞ്ച് മിനിറ്റിനകം അവർ രാജപ്പന്റെ വീട്ടിലെത്തി.
ചെറിയ ഒരു വീട്.
അകത്ത് കയറിയപ്പോൾ നിലത്ത് രക്തത്തിൽ കുളിച്ച് ഒരു യുവാവ് കിടക്കുകയായിരുന്നു.
ജീവനില്ല.
മുറിയുടെ മൂലയിലിരുന്ന പെൺകുട്ടിയിലേക്കാണ് അനിരുദ്ധന്റെ കണ്ണ് പോയത്.
അവൾ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
ഭയം നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ.
ആരും അടുത്തേക്ക് വന്നാൽ പേടിച്ച് പിന്നിലേക്ക് മാറുന്നു.
“അതാണ് എന്റെ മോൾ…”
രാജപ്പൻ കരഞ്ഞു.
അനിരുദ്ധൻ പതുക്കെ അവളുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു.
“മോളേ… പേടിക്കണ്ട.”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പറയാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ കണ്ണുകളിൽ എല്ലാം ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഭയം.
അപമാനം.
വേദന.
നിസ്സഹായത.
ഒരു പോലീസ് ഉദ്യോഗസ്ഥനെന്ന നിലയിൽ അനിരുദ്ധൻ പല കേസുകളും കണ്ടിട്ടുണ്ട്.
പക്ഷേ ആ നോട്ടം അവന്റെ മനസ്സിനെ കുത്തിക്കീറി.
—
അന്വേഷണം തുടങ്ങി.
മരിച്ചത് വിനീഷ് എന്ന യുവാവായിരുന്നു.
ആദ്യ ദിവസം തന്നെ പല വിവരങ്ങളും പുറത്തുവന്നു.
അവൻ മുമ്പും സ്ത്രീകളെ ശല്യപ്പെടുത്തിയ കേസുകളിൽ ഉൾപ്പെട്ടിരുന്നു.
പണം സ്വാധീനം എന്നിവ ഉപയോഗിച്ച് രക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നു.
അനഘയെ മാസങ്ങളായി പിന്തുടരുന്നുണ്ടെന്നും നാട്ടുകാർ പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ ആരും ഔദ്യോഗികമായി പരാതി നൽകിയിരുന്നില്ല.
“സാർ…”
കോൺസ്റ്റബിൾ നിഖിൽ ഫയൽ നീട്ടി.
“ഇവനെതിരെ മൂന്ന് പരാതികൾ മുമ്പും വന്നിട്ടുണ്ട്.”
അനിരുദ്ധൻ ഫയൽ മറിച്ചു നോക്കി.
എല്ലാം ഒതുക്കി തീർത്ത കേസുകൾ.
അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു ദേഷ്യം ഉയർന്നു.
—
ആ രാത്രി അനിരുദ്ധന് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
രാജപ്പന്റെ മുഖം മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു.
അനഘയുടെ ഭയന്ന കണ്ണുകൾ വീണ്ടും വീണ്ടും ഓർമ്മ വന്നു.
നിയമപ്രകാരം രാജപ്പൻ കുറ്റക്കാരനാണ്.
കൊലപാതകം ചെയ്തിട്ടുണ്ട്.
പക്ഷേ…
ഒരു അച്ഛൻ എന്ന നിലയിൽ?
അവൻ തെറ്റുകാരനാണോ?
സ്വന്തം മകളെ രക്ഷിക്കാൻ ശ്രമിച്ച മനുഷ്യൻ.
അനിരുദ്ധന്റെ മനസ്സ് കലങ്ങി.
—
അടുത്ത ദിവസം വനിതാ പോലീസ് ഓഫീസർ ദേവിക അനഘയോട് സംസാരിച്ചു.
ആംഗ്യഭാഷ അറിയാവുന്ന ഒരു അധ്യാപികയുടെ സഹായവും തേടി.
പതിയെ കാര്യങ്ങൾ വ്യക്തമായി.
വിനീഷ് വീട്ടിൽ അതിക്രമിച്ച് കയറിയിരുന്നു.
അനഘ ശക്തമായി ചെറുത്തു.
അതിനിടയിലാണ് രാജപ്പൻ എത്തിയത്.
പിന്നെ നടന്നത് ആർക്കും തടയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
—
കേസിന്റെ ഓരോ വിവരവും പരിശോധിച്ച ശേഷം അനിരുദ്ധൻ തന്റെ ടീമിനെ വിളിച്ചു.
അരുൺ, നിഖിൽ, ദേവിക.
എല്ലാവരും മുന്നിലിരുന്നു.
“നിയമം ഒരു ഭാഗത്ത്.”
അനിരുദ്ധൻ പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ മനുഷ്യത്തം മറ്റൊരു ഭാഗത്തുണ്ട്.”
ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“രാജപ്പൻ ജയിലിൽ പോയാൽ ആ പെൺകുട്ടിയുടെ അവസ്ഥ എന്താകും?”
ദേവികയുടെ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു.
“അവൾക്ക് ആരുമില്ല സാർ.”
നിഖിലും തലകുനിച്ചു.
അവസാനം അരുൺ പറഞ്ഞു.
“ഞാനും ഒരു അച്ഛനാണ് സാർ.”
ആ വാക്ക് മാത്രം മതി.
എല്ലാവർക്കും ഒരേ മനസ്സായിരുന്നു.
—
തുടർന്നുള്ള നിയമനടപടികളിൽ അന്വേഷണത്തിന്റെ യഥാർത്ഥ സാഹചര്യങ്ങൾ വിശദമായി രേഖപ്പെടുത്തി.
അനഘയുടെ സ്വയംരക്ഷാ ശ്രമം, ആക്രമണത്തിന്റെ സാഹചര്യങ്ങൾ, വിനീഷിന്റെ പഴയ കേസുകൾ, ഫോറൻസിക് റിപ്പോർട്ടുകൾ…
എല്ലാം ചേർന്നപ്പോൾ കേസ് മറ്റൊരു വഴിയിലേക്ക് നീങ്ങി.
മാസങ്ങൾ കടന്നു.
അവസാനം വിധി പറയുന്ന ദിവസം എത്തി.
കോടതിയിൽ എല്ലാവരും ഉണ്ടായിരുന്നു.
രാജപ്പനും അനഘയും.
അനിരുദ്ധനും സംഘവും.
വിധി പ്രഖ്യാപിച്ചു.
അനഘയെ കോടതി കുറ്റവിമുക്തയാക്കി.
സ്വയംരക്ഷയുടെ ഭാഗമായുണ്ടായ സംഭവം എന്ന നിലയിൽ പരിഗണിച്ചു.
രാജപ്പൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം ആദ്യമായി സന്തോഷം കൊണ്ട് കരയുകയായിരുന്നു അയാൾ.
അനഘയുടെ കണ്ണുകളിലും കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞു.
—
അന്ന് വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയ അനിരുദ്ധനോട് ഭാര്യ മീര ചോദിച്ചു.
“വിധി വന്നോ?”
“വന്നു.”
“എന്തായി?”
“അവൾ സ്വതന്ത്രയായി.”
മീരയുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷം തെളിഞ്ഞു.
“നന്നായി.”
അനിരുദ്ധൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസമെടുത്തു.
“ചിലപ്പോൾ നിയമ പുസ്തകങ്ങൾക്ക് അപ്പുറത്തും ജീവിതമുണ്ട് മീര.”
“നിങ്ങൾ ചെയ്തത് ശരിയാണെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
കുറച്ച് നിമിഷം ആലോചിച്ച ശേഷം അനിരുദ്ധൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“എനിക്കറിയില്ല.”
“പക്ഷേ ഒരു കാര്യം അറിയാം.”
“എന്ത്?”
“ഇന്ന് രാത്രി രാജപ്പൻ സമാധാനമായി ഉറങ്ങും.”
മീര അവന്റെ കൈയിൽ കൈ ചേർത്തു.
“അതുമതി.”
—
രണ്ടാഴ്ച കഴിഞ്ഞ് രാജപ്പനും അനഘയും അനിരുദ്ധനെ കാണാൻ വന്നു.
അവരുടെ മുഖത്ത് ഇപ്പോൾ ഭയമില്ല.
സന്തോഷമുണ്ട്.
പ്രതീക്ഷയുണ്ട്.
രാജപ്പൻ കൈകൂപ്പി.
“സാറിനോട് നന്ദി പറഞ്ഞാൽ മതിയാവില്ല.”
അനിരുദ്ധൻ അയാളുടെ കൈ പിടിച്ചു.
“നന്ദി പറയേണ്ട.”
അനഘ മുന്നോട്ട് വന്നു.
അവൾക്ക് സംസാരിക്കാൻ കഴിയില്ല.
പക്ഷേ കൈകൾ കൊണ്ട് എന്തോ ആംഗ്യം കാണിച്ചു.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിറഞ്ഞിരുന്ന നന്ദി വാക്കുകളേക്കാൾ ശക്തമായിരുന്നു.
അനിരുദ്ധന്റെ കണ്ണുകൾ അറിയാതെ നിറഞ്ഞു.
അവർ യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി.
വീടിന്റെ പടിയിൽ നിന്ന് അവർ പോകുന്നത് നോക്കിനിന്ന അനിരുദ്ധന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു പ്രാർത്ഥന മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
“ഇനി അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ കണ്ണീർ വരാതിരിക്കട്ടെ…”
കാരണം ചില കഥകളിൽ വിജയിക്കുന്നത് നിയമമല്ല.
മനുഷ്യത്വമാണ്.
ശുഭം.