by മഴയുടെ സംഗീതം
വൈകുന്നേരത്തെ മഴത്തുള്ളികൾ കോളേജ് ക്യാമ്പസിന്റെ പച്ചപ്പിൽ പതിഞ്ഞ് ചെറിയ മുത്തുകളായി തിളങ്ങുകയായിരുന്നു. മഴ കഴിഞ്ഞ മണ്ണിന്റെ മണം അന്തരീക്ഷത്തെ കൂടുതൽ മനോഹരമാക്കി. വിദ്യാർത്ഥികൾ പലരും ക്ലാസുകൾ കഴിഞ്ഞ് ഹോസ്റ്റലിലേക്കും ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്കും തിരക്കിട്ട് പോകുമ്പോൾ, ക്യാമ്പസിന്റെ ഒരു മൂലയിലെ പഴയ ബെഞ്ചിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു നിരഞ്ജനും അവന്റെ അടുത്ത സുഹൃത്തായ വിഷ്ണുവും.
“ഡാ വിഷ്ണു…” നിരഞ്ജൻ പെട്ടെന്ന് വിളിച്ചു.
“എന്താടാ?”
“ഇന്നലെ ലൈബ്രറിയിൽ കണ്ട ആ പെൺകുട്ടി ആരാ?”
നിരഞ്ജന്റെ മുഖത്തെ കൗതുകം കണ്ട വിഷ്ണു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
“ഞാൻ കരുതിയതായിരുന്നു. നിന്റെ നോട്ടം ഇന്നലെ മുതൽ അവളുടെ പിന്നാലെയായിരുന്നു. അവളുടെ പേര് അനന്യ. ഇംഗ്ലീഷ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിലാണ് പഠിക്കുന്നത്.”
“ഓഹ്…” നിരഞ്ജൻ പതിയെ മൂളി.
“പക്ഷേ ഒരു കാര്യം പറഞ്ഞേക്കാം. അവളെ ഇംപ്രസ് ചെയ്യുന്നത് അത്ര എളുപ്പമല്ല. വളരെ സെലക്ടീവാണ്. എല്ലാവരോടും അധികം ഇടപഴകാറില്ല. അവളുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്ത് മീരയാണ്.”
നിരഞ്ജൻ അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി.
“നീയെങ്ങനെ ഇത്രയും വിവരങ്ങൾ ശേഖരിച്ചു?”
“സുഹൃത്തെ, നീ ആരെയെങ്കിലും ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങുമ്പോൾ അത് എനിക്ക് മനസ്സിലാകും. പിന്നെ കുറച്ച് അന്വേഷണം നടത്തുന്നത് എന്റെ ജോലിയല്ലേ?”
രണ്ടുപേരും ചിരിച്ചു.
—
അടുത്ത ദിവസം ലൈബ്രറിയിൽ അസാധാരണമായ ഒരു നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു.
അനന്യ ഒരു നോവൽ വായിച്ചുകൊണ്ട് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു. കുറച്ച് സമയത്തിനുശേഷം ഒരു പുസ്തകം കൈയിൽ പിടിച്ച് നിരഞ്ജൻ അവളുടെ എതിർവശത്ത് വന്നു ഇരുന്നു.
പുസ്തകം തുറന്നിരുന്നെങ്കിലും അവന്റെ ശ്രദ്ധ മുഴുവൻ അനന്യയിലായിരുന്നു.
അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് വീഴുന്ന മുടിയിഴകളും, വായനയിൽ മുഴുകിയിരിക്കുന്ന കണ്ണുകളും അവനെ ആകർഷിച്ചു.
അവൾ കുറച്ചുനേരം അത് അവഗണിച്ചു.
പക്ഷേ പിന്നീട് അവൾ പുസ്തകം അടച്ച് അവനെ നോക്കി.
“ക്ഷമിക്കണം… പുസ്തകം എന്റെ മുഖത്താണോ എഴുതിയിരിക്കുന്നത്?”
നിരഞ്ജൻ ഒന്ന് പതറി.
പിന്നെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“അല്ല… പക്ഷേ ചിലപ്പോൾ ചില മുഖങ്ങൾ പുസ്തകത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ കഥകൾ പറയാറുണ്ട്.”
അനന്യയുടെ മുഖം കടുത്തു.
“അത് കേൾക്കാൻ എനിക്ക് താൽപര്യമില്ല.”
അവൾ പുസ്തകം എടുത്ത് മറ്റൊരു മേശയിലേക്ക് മാറി.
—
വൈകുന്നേരം മീരയോട് നടന്നത് പറയുമ്പോൾ അനന്യയ്ക്ക് ഇപ്പോഴും ചെറിയ അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടായിരുന്നു.
“അവൻ നിന്നെ ശല്യം ചെയ്തോ?”
“അല്ല. പക്ഷേ എന്തോ സിനിമയിലെ നായകനെപ്പോലെയാണ് പെരുമാറ്റം.”
മീര ചിരിച്ചു.
“ഞാൻ കണ്ടിട്ടുണ്ട് അവനെ. മോശം ആളായി തോന്നിയിട്ടില്ല.”
“അറിയില്ല.”
അനന്യ വിഷയം അവിടെ അവസാനിപ്പിച്ചു.
—
അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ നിരഞ്ജൻ പലതവണ സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.
പക്ഷേ അനന്യ എപ്പോഴും ഒരു അകലം പാലിച്ചു.
ഒടുവിൽ ഒരു ദിവസം ലൈബ്രറിയിൽ വെച്ച് അവൾ നേരെ പറഞ്ഞു.
“ദയവായി എന്നെ ഫോളോ ചെയ്യരുത്. എനിക്ക് ഇപ്പോൾ പഠനമാണ് പ്രധാനം.”
ആ വാക്കുകൾ നിരഞ്ജനെ വേദനിപ്പിച്ചു.
“ഞാൻ നിന്നെ ബുദ്ധിമുട്ടിക്കില്ല. പക്ഷേ നിന്നെ ഇഷ്ടമാണെന്ന കാര്യം ഞാൻ നിഷേധിക്കില്ല.”
അതും പറഞ്ഞ് അവൻ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
—
ആ ദിവസം വിഷ്ണു കോളേജിൽ വന്നിരുന്നില്ല.
രാത്രി നിരഞ്ജൻ അവനെ വിളിച്ചു.
“എവിടെയാ?”
“വീട്ടിൽ.”
“ഇന്ന് കോളേജിൽ കാണാനില്ലല്ലോ?”
“ഒരു ബന്ധുവിന്റെ വിവാഹത്തിന് പോയിരുന്നു.”
“നീ സദ്യ കഴിച്ച് നടക്കുമ്പോൾ ഇവിടെ എന്റെ ജീവിതം ട്രാജഡിയായി.”
വിഷ്ണു ചിരിച്ചു.
“എന്താ സംഭവിച്ചത്?”
നിരഞ്ജൻ മുഴുവൻ കാര്യവും പറഞ്ഞു.
എല്ലാം കേട്ടശേഷം വിഷ്ണു കുറച്ച് നേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
“ഡാ… പുറത്തിറങ്ങി ഒരു ചായ കുടിക്കാമോ?”
“ഇപ്പോൾ?”
“അതെ.”
“നീ ഭ്രാന്തനാണോ?”
“പ്ലീസ്. വാ.”
ഒടുവിൽ നിരഞ്ജൻ സമ്മതിച്ചു.
—
അതേസമയം കോളേജിലെ വാർഷികാഘോഷത്തിനായുള്ള റിഹേഴ്സൽ കഴിഞ്ഞ് അനന്യയും മീരയും വീട്ടിലേക്ക് പോകുകയായിരുന്നു.
മീരയുടെ ഫോണിലേക്ക് ഒരേ നമ്പറിൽ നിന്ന് പലതവണ കോൾ വന്നു.
“ആരാ വിളിക്കുന്നത്?” അനന്യ ചോദിച്ചു.
“ഒരു പരിചയക്കാരൻ.”
മീര അത്രയും പറഞ്ഞ് വിഷയം മാറ്റി.
—
ഇതിനിടയിൽ നിരഞ്ജനും വിഷ്ണുവും ബൈക്കിൽ യാത്ര ചെയ്യുകയായിരുന്നു.
പെട്ടെന്ന് വിഷ്ണുവിന്റെ ഫോൺ മുഴങ്ങി.
“ഒന്ന് നിർത്ത്.”
ബൈക്ക് നിർത്തിയശേഷം അവൻ പറഞ്ഞു.
“ഇനി കുറച്ച് നടക്കാം.”
“എന്തിന്?”
“ചായ കുടിക്കാനല്ലേ പോകുന്നത്.”
“നിനക്ക് എന്തോ പ്ലാൻ ഉണ്ട്.”
“ഇല്ല.”
പക്ഷേ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു പ്ലാൻ ഉണ്ടായിരുന്നു.
—
കുറച്ച് ദൂരെ അനന്യയും മീരയും നടക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പോൾ രണ്ട് ബൈക്കുകൾ അവരുടെ മുന്നിൽ വന്നു നിന്നു.
അതിൽ നിന്നിറങ്ങിയത് രാഹുൽ എന്ന യുവാവായിരുന്നു.
അനന്യയെ കുറേ നാളുകളായി ശല്യം ചെയ്തിരുന്ന ആളായിരുന്നു അവൻ.
“എന്താ അനന്യ? എന്നെ ഒഴിവാക്കി നടക്കുകയാണോ?”
അവൻ പരിഹാസത്തോടെ ചോദിച്ചു.
അനന്യ ഭയന്നു.
“ദയവായി വഴിമാറൂ.”
“അത്ര പെട്ടെന്ന് പോകാനാണോ?”
അവൻ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
മീര ഇടപെടാൻ ശ്രമിച്ചു.
“അവളെ വിടൂ.”
പക്ഷേ രാഹുൽ അവളെ തള്ളിമാറ്റി.
മീര നിലത്തുവീണു.
—
അതേ സമയം നിരഞ്ജനും വിഷ്ണുവും അവിടേക്ക് എത്തുകയായിരുന്നു.
ആ കാഴ്ച കണ്ട നിമിഷം നിരഞ്ജന്റെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യം നിറഞ്ഞു.
ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ അവൻ ഓടിയെത്തി.
“അവളിൽ നിന്ന് അകലെ നിൽക്ക്!”
രാഹുൽ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
പക്ഷേ അതിന് മുൻപ് തന്നെ നിരഞ്ജൻ അവനെ തള്ളിമാറ്റിയിരുന്നു.
അനന്യയുടെ ഭയന്ന മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അവന്റെ ദേഷ്യം കൂടുകയായിരുന്നു.
“ഇനിയും ഒരിക്കൽ ഇവരെ ശല്യം ചെയ്താൽ നേരെ പോലീസിലാണ് അവസാനിക്കുക.”
രാഹുലിന്റെ കൂട്ടുകാർ മുന്നോട്ട് വന്നെങ്കിലും വിഷ്ണുവും നിരഞ്ജനും ചേർന്ന് അവരെ തടഞ്ഞു.
ഒടുവിൽ നാട്ടുകാരും എത്തി.
പോലീസിനെ വിവരം അറിയിച്ചു.
രാഹുലിനെയും കൂട്ടരെയും കസ്റ്റഡിയിലെടുത്തു.
—
അതിനുശേഷം മീരയെ ആശുപത്രിയിൽ എത്തിച്ചു.
ഭാഗ്യവശാൽ ചെറിയ പരിക്കുകൾ മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
ആശുപത്രിയുടെ ഇടനാഴിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ അനന്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീർ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“നന്ദി.”
അവൾ പതിയെ പറഞ്ഞു.
“എന്തിന്?”
“ഇന്ന് നിങ്ങൾ വന്നില്ലെങ്കിൽ എന്ത് സംഭവിക്കുമായിരുന്നു എന്ന് അറിയില്ല.”
നിരഞ്ജൻ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“ആർക്കും അങ്ങനെ സംഭവിക്കാൻ പാടില്ല.”
അനന്യ ആദ്യമായി അവനെ മറ്റൊരു കണ്ണോടെ നോക്കി.
—
അതിനുശേഷം ദിവസങ്ങൾ മാറി.
അവരുടെ സൗഹൃദം വളർന്നു.
ലൈബ്രറിയിൽ ഒരുമിച്ച് പഠിക്കൽ…
കാന്റീനിൽ ചായ…
കോളേജ് ഫെസ്റ്റിവലുകൾ…
ചെറിയ തർക്കങ്ങൾ…
വലിയ ചിരികൾ…
അവരുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.
—
ഒരു ദിവസം മഴ പെയ്യുന്ന സായാഹ്നത്തിൽ ക്യാമ്പസിലെ അതേ പഴയ ബെഞ്ചിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അവർ.
“ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?” നിരഞ്ജൻ പറഞ്ഞു.
“ചോദിക്ക്.”
“ഞാൻ ആദ്യമായി കണ്ട ദിവസം മുതൽ നിന്നെ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.”
അനന്യ നിശ്ശബ്ദമായി കേട്ടു.
“പക്ഷേ ഇന്ന് അത് ഇഷ്ടം മാത്രമല്ല.”
അവൻ അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി.
“ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു.”
അനന്യയുടെ കണ്ണുകൾ നനഞ്ഞു.
“ഞാൻ ഏറെ നാളായി ഈ വാക്കുകൾ കേൾക്കാൻ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.”
നിരഞ്ജൻ അത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി.
“അതെ. എനിക്കും നിന്നെ സ്നേഹമാണ്.”
മഴത്തുള്ളികൾ അവരുടെ ചുറ്റും പതിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ നിമിഷം അവർക്ക് ലോകം മുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു.
—
കോളേജ് പഠനം പൂർത്തിയായശേഷവും അവരുടെ ബന്ധം കൂടുതൽ ശക്തമായി.
രണ്ടു കുടുംബങ്ങളുടെയും സമ്മതത്തോടെ വിവാഹനിശ്ചയം നടന്നു.
മാസങ്ങൾക്കുശേഷം അവരുടെ വിവാഹദിനം എത്തി.
വിവാഹവേഷത്തിൽ മണ്ഡപത്തിലേക്ക് നടന്നുവരുന്ന അനന്യയെ കണ്ടപ്പോൾ നിരഞ്ജന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ തന്നെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ കണ്ട ഏറ്റവും മനോഹരമായ കാഴ്ച അതായിരുന്നു.
മംഗല്യധാരണം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാവരും കൈയടിച്ചു.
വിഷ്ണുവും മീരയും സന്തോഷത്തോടെ അവരെ ആശംസിച്ചു.
—
വിവാഹശേഷമുള്ള ദിവസങ്ങൾ പ്രണയത്തിന്റെ പുതിയ അധ്യായമായിരുന്നു.
ഒരുമിച്ച് പാചകം ചെയ്യൽ…
വീട്ടുജോലികൾ പങ്കിടൽ…
വഴക്കിടൽ…
പിന്നെ വീണ്ടും സംസാരിക്കൽ…
അങ്ങനെ ജീവിതം മുന്നോട്ട് പോയി.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്ന് മഴ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന അനന്യയുടെ അടുത്തേക്ക് നിരഞ്ജൻ വന്നു.
“എന്താ ആലോചിക്കുന്നത്?”
“ഒന്നുമില്ല.”
“കള്ളം.”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“നമ്മുടെ ആദ്യ കണ്ടുമുട്ടൽ ഓർമ്മവന്നു.”
“ലൈബ്രറിയിൽ വെച്ച്?”
“അതെ.”
“അപ്പോൾ ഞാൻ നിന്നെ നോക്കിയിരുന്നില്ലേ?”
“അതുകൊണ്ടല്ലേ ഞാൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടത്.”
“ഇപ്പോൾ?”
“ഇപ്പോൾ… അതേ നോട്ടം എനിക്ക് ഇഷ്ടമാണ്.”
അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
നിരഞ്ജനും ചിരിച്ചു.
മഴ വീണ്ടും ശക്തമായി.
അവരുടെ ജീവിതവും അതുപോലെ സന്തോഷങ്ങളാൽ നിറഞ്ഞു.
ഇണക്കവും പിണക്കവും സ്നേഹവും വിശ്വാസവും നിറഞ്ഞ ജീവിതയാത്രയിൽ അവർ കൈകോർത്തു മുന്നോട്ട് നടന്നു.
ശുഭം.