പോലീസ് സ്റ്റേഷന്റെ പ്രധാന ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന വിദ്യാർത്ഥിയുടെ ശബ്ദം ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങി.

“സാറേ… പരാതി കൊടുത്തിട്ട് പത്ത് മണിക്കൂർ കഴിഞ്ഞു. പെൺകുട്ടിയുടെ മൊഴിയും എടുത്തു. വീഡിയോ തെളിവും ഉണ്ട്. പിന്നെയും പ്രതിയെ പിടിക്കാത്തത് എന്തിനാ?”

പോലീസ് സ്റ്റേഷന്റെ പ്രധാന ഗേറ്റിന് മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന വിദ്യാർത്ഥിയുടെ ശബ്ദം ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങി.

“ജനങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കേണ്ട പോലീസ് രാഷ്ട്രീയക്കാർക്ക് കാവൽ നിൽക്കുകയാണോ?”

“സി.ഐ ജയകൃഷ്ണൻ രാജിവെക്കണം!”

മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ ഒന്നിന് പിന്നാലെ ഒന്നായി ഉയർന്നു.

നഗരത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ആർട്സ് കോളേജിൽ നടന്ന സംഭവമാണ് പ്രതിഷേധത്തിന് കാരണം. രണ്ടാം വർഷ വിദ്യാർത്ഥിനിയായ ആതിരയെ കോളേജ് ആഘോഷത്തിനിടെ അപമാനിക്കുകയും ബലമായി വസ്ത്രം വലിച്ചു കീറാൻ ശ്രമിക്കുകയും ചെയ്തതായി ആരോപണം ഉയർന്നത് മൂന്നാം വർഷ വിദ്യാർത്ഥി അഖിൽ വർമ്മയ്‌ക്കെതിരെയായിരുന്നു.

സാധാരണ ഒരു വിദ്യാർത്ഥി ആയിരുന്നില്ല അഖിൽ.

ഭരണകക്ഷിയിലെ സ്വാധീനശാലിയായ മന്ത്രി രാജശേഖരന്റെ സഹോദരപുത്രൻ.

അത് കൊണ്ടുതന്നെ കേസ് രാഷ്ട്രീയ നിറം പിടിച്ചു.

സംഭവം പുറത്തുവന്ന നിമിഷം മുതൽ സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ പ്രതിഷേധം പടർന്നു. വിദ്യാർത്ഥി സംഘടനകൾ സമരം പ്രഖ്യാപിച്ചു. ചാനലുകൾ ലൈവ് സംപ്രേഷണം തുടങ്ങി.

എന്നാൽ അതിനിടയിലും പോലീസ് പ്രതിയെ അറസ്റ്റ് ചെയ്തില്ല.

അതായിരുന്നു പ്രതിഷേധം കത്താൻ കാരണം.

സ്റ്റേഷനുള്ളിൽ എസ്.ഐ അനൂപ് അക്ഷമനായി നടക്കുകയായിരുന്നു.

“സാറേ… പുറത്തുള്ള സ്ഥിതി മോശമാകുന്നു. മീഡിയയും മുഴുവൻ നമ്മൾക്കെതിരെയാണ്. എന്തെങ്കിലും ചെയ്യണ്ടേ?”

ചെയറിലിരുന്ന സി.ഐ ജയകൃഷ്ണൻ ശാന്തനായിരുന്നു.

“ഇത്ര പെട്ടെന്ന് എന്തിനാ അനൂപേ ടെൻഷൻ?”

“ടെൻഷൻ വേണ്ടേ സാർ? നമ്മളെല്ലാം സോഷ്യൽ മീഡിയയിൽ ട്രോളായി. കൈക്കൂലി വാങ്ങിയെന്നുവരെ വാർത്തയുണ്ട്.”

ജയകൃഷ്ണൻ ടേബിളിലിരുന്ന ഫോൺ എടുത്തു.

ഒരു വാർത്താ ചാനലിന്റെ ലൈവ് തുറന്നു.

‘രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദ്ദത്തിന് വഴങ്ങി പോലീസ് പ്രതിയെ സംരക്ഷിക്കുകയാണെന്ന ഗുരുതര ആരോപണമാണ് ഉയരുന്നത്…’

വാർത്ത കേട്ടതും അദ്ദേഹം ചിരിച്ചു.

“കാണുന്നോ? അറസ്റ്റ് ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ കൈക്കൂലി വാങ്ങി. അറസ്റ്റ് ചെയ്താൽ രാഷ്ട്രീയ പക. ജനങ്ങൾക്ക് ഒരു കഥ വേണം.”

അനൂപിന് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.

“അപ്പോ സാർ എന്താ പ്ലാൻ?”

ജയകൃഷ്ണൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.

നൂറുകണക്കിന് വിദ്യാർത്ഥികൾ.

ക്യാമറകൾ.

ലൈവ് ടെലികാസ്റ്റുകൾ.

എല്ലാം അദ്ദേഹം നിരീക്ഷിച്ചു.

സമയം കടന്നുപോയി.

വൈകുന്നേരം ആറുമണിയോടെ വിഷയം സംസ്ഥാന തലത്തിൽ വാർത്തയായി.

പ്രതിപക്ഷ നേതാക്കൾ രംഗത്ത് വന്നു.

മന്ത്രിയുടെ രാജി ആവശ്യപ്പെട്ടു.

അവസാനം മുഖ്യമന്ത്രി തന്നെ പ്രതികരിച്ചു.

“പ്രതിക്ക് രാഷ്ട്രീയ സംരക്ഷണം ലഭിക്കുന്നുണ്ടോ എന്ന് അന്വേഷിക്കണം. കുറ്റക്കാരനെ ഉടൻ നിയമത്തിന് മുന്നിൽ കൊണ്ടുവരണം.”

ആ പ്രസ്താവന എല്ലാ ചാനലുകളിലും ബ്രേക്കിംഗ് ന്യൂസായി.

അതുകണ്ട അനൂപ് വീണ്ടും ജയകൃഷ്ണന്റെ മുറിയിലേക്ക് ഓടി.

“സാറേ… ഇനി താമസിച്ചാൽ നമുക്കാണ് പണി.”

അപ്പോൾ മാത്രമാണ് ജയകൃഷ്ണൻ എഴുന്നേറ്റത്.

“അനൂപേ… ജീപ്പ് റെഡിയാക്ക്.”

“എവിടേക്കാ സാർ?”

“പടിഞ്ഞാറെ ഇൻഡസ്ട്രിയൽ ഏരിയ.”

“അവിടെ എന്താ?”

ജയകൃഷ്ണൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.

“നമ്മൾ അന്വേഷിക്കുന്ന ആളുണ്ട്.”

അനൂപ് അമ്പരന്നു.

“പ്രതി അവിടെയാണെന്ന് സാറിന് എങ്ങനെ അറിയാം?”

“സംഭവം നടന്ന നിമിഷം മുതൽ അവൻ എന്റെ കണ്ണിന് മുന്നിലായിരുന്നു.”

അനൂപ് ആശ്ചര്യത്തോടെ നോക്കി.

അപ്പോൾ ജയകൃഷ്ണൻ സത്യം പറഞ്ഞു.

“നമ്മുടെ പഴയ ഇൻഫോർമർ സുരേഷ് ഓർമ്മയുണ്ടോ?”

“അവൻ?”

“അതെ. രാവിലെ മുതൽ അവനും സംഘവും അഖിലിനെ നിരീക്ഷിക്കുകയാണ്. ഇപ്പോൾ ഒരു പഴയ ഗോഡൗണിൽ ഒളിച്ചിരിക്കുന്നു.”

“പിന്നെ ഇത്രയും നേരം കാത്തിരുന്നത്?”

ജയകൃഷ്ണന്റെ മുഖം ഗൗരവമായി.

“കാരണം ഞാൻ പ്രതിയെ മാത്രം പിടിക്കാനല്ല നോക്കിയത്.”

അനൂപ് ഒന്നും പറയാതെ കേട്ടു.

“രാവിലെ അറസ്റ്റ് ചെയ്തിരുന്നെങ്കിൽ രണ്ട് മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ ജാമ്യം കിട്ടുമായിരുന്നു. രാഷ്ട്രീയ സമ്മർദ്ദം വരുമായിരുന്നു. സാക്ഷികൾ പിൻവാങ്ങുമായിരുന്നു. കേസ് ദുർബലമാകുമായിരുന്നു.”

അദ്ദേഹം തുടർന്നു.

“പക്ഷേ ഇപ്പോൾ സ്ഥിതി മാറി. മുഖ്യമന്ത്രി പരസ്യമായി പ്രതികരിച്ചു. മീഡിയ മുഴുവൻ നോക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഇനി ആരും അവനെ രക്ഷിക്കാൻ മുന്നോട്ട് വരില്ല.”

അനൂപിന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആദരവ് നിറഞ്ഞു.

“അതുകൊണ്ടാണോ സാർ ഇത്ര നേരം…”

“അതെ.”

ജയകൃഷ്ണൻ ചിരിച്ചു.

“ചില യുദ്ധങ്ങൾ ജയിക്കാൻ ഉടനെ ആക്രമിക്കരുത്. ശരിയായ സമയം വരെ കാത്തിരിക്കണം.”

അൽപസമയത്തിനകം പോലീസ് സംഘം പുറപ്പെട്ടു.

പുറത്ത് പ്രതിഷേധിച്ചിരുന്ന വിദ്യാർത്ഥികൾ അത് കണ്ടു വീണ്ടും മുദ്രാവാക്യം വിളിച്ചു.

അവർ കരുതിയത് പോലീസ് മറ്റെന്തോ കാര്യത്തിന് പോകുകയാണെന്നാണ്.

എന്നാൽ ഒരു മണിക്കൂറിന് ശേഷം നഗരം മുഴുവൻ ഞെട്ടിക്കുന്ന വാർത്ത എത്തി.

അഖിൽ വർമ്മ അറസ്റ്റിൽ.

പോലീസ് ഗോഡൗണിൽ നിന്ന് പിടികൂടിയ ചിത്രങ്ങൾ ചാനലുകളിൽ നിറഞ്ഞു.

ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് സാഹചര്യം മാറി.

പോലീസിനെ വിമർശിച്ചവരാണ് അഭിനന്ദിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്.

വിദ്യാർത്ഥികൾ കൈയടിച്ചു.

ആതിരയുടെ കുടുംബം ആശ്വാസനിശ്വാസം വിട്ടു.

രാത്രി വൈകി സ്റ്റേഷനിൽ തിരിച്ചെത്തിയ ജയകൃഷ്ണന് ഒരു ഫോൺ കോൾ വന്നു.

വിളിച്ചത് സുരേഷ് ആയിരുന്നു.

“സാർ… മിഷൻ വിജയമല്ലേ?”

“നന്നായി ചെയ്തു.”

“സാറ് പറഞ്ഞതുപോലെ അവനെ കണ്ണിൽ നിന്ന് മറയാൻ സമ്മതിച്ചില്ല.”

ജയകൃഷ്ണൻ ചിരിച്ചു.

“നീ ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിൽ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു.”

“സാറിന്റെ പഴയ അടിയാ എന്നെ മനുഷ്യനാക്കിയത്. അതുകൊണ്ട് ഈ സഹായം.”

രണ്ടുപേരും ചിരിച്ചു.

കോൾ അവസാനിച്ച ശേഷം ജയകൃഷ്ണൻ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.

നഗരം ശാന്തമായിരുന്നു.

ഒരു പെൺകുട്ടിക്ക് അർഹിച്ച നീതി ലഭിച്ചിരുന്നു.

അതാണ് ആ ദിവസത്തെ ഏറ്റവും വലിയ വിജയം.