by വിധി എഴുതിയ വഴി
ഭാഗം 1
ജീവിതത്തിൽ ഒരുപാട് സ്വപ്നങ്ങളുണ്ടായിരുന്നു അനന്യയ്ക്ക്. വലിയ സ്വപ്നങ്ങളൊന്നുമല്ല, സാധാരണ ഒരു പെൺകുട്ടി ആഗ്രഹിക്കുന്ന ചെറിയ ചെറിയ മോഹങ്ങൾ മാത്രം. അമ്മയ്ക്ക് സുഖമായി ജീവിക്കാൻ ഒരു വീട്, പഠിച്ച വിദ്യയ്ക്ക് ഒരു നല്ല ജോലി, പിന്നെ തന്റെ അനിയന് നല്ലൊരു ഭാവി.
പക്ഷേ സ്വപ്നങ്ങൾ കാണാൻ എളുപ്പമാണെങ്കിലും അവ യാഥാർത്ഥ്യമാക്കാൻ ജീവിതം പലപ്പോഴും വലിയ വില ആവശ്യപ്പെടാറുണ്ട്.
ആ രാവിലെ അനന്യ വളരെ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു.
“മോളെ, നീ ഇന്ന് നല്ല സുന്ദരിയായിട്ടുണ്ടല്ലോ.”
അടുക്കളയിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്ന അമ്മ സാവിത്രി പുഞ്ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് മുടി ഒതുക്കുകയായിരുന്ന അനന്യ ചിരിച്ചു.
“അമ്മേ, ഇന്ന് ഇന്റർവ്യൂ അല്ലേ. അതുകൊണ്ട് കുറച്ച് ശ്രദ്ധിച്ചെന്ന് മാത്രം.”
“ജോലി കിട്ടിയാൽ മതി. ഇത്രയും നാൾ എന്റെ കുട്ടി കഷ്ടപ്പെട്ടില്ലേ.”
അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു നിമിഷം നനവ് പടർന്നു.
പഠനം കഴിഞ്ഞ് രണ്ട് വർഷം കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എത്രയോ കമ്പനികളിൽ അപേക്ഷിച്ചു. എത്രയോ ഇന്റർവ്യൂകൾക്ക് പോയി. പക്ഷേ ഒന്നും ശരിയായില്ല.
വീട്ടിലെ സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി ദിവസേന മോശമായിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
വീടുപണി പൂർത്തിയാക്കാൻ വേണ്ടി എടുത്ത ബാങ്ക് വായ്പയുടെ തുക ഓരോ മാസവും പലിശയായി കയറിയുകൊണ്ടിരുന്നു.
അനന്യ ജോലി കിട്ടിയാൽ മാത്രമേ ആ കുടുംബത്തിന് ഒരു പ്രതീക്ഷയുണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
“അമ്മേ, ഞാൻ ഇറങ്ങട്ടെ.”
“ദൈവം നിന്നെ അനുഗ്രഹിക്കട്ടെ.”
അമ്മ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.
ആ സ്പർശം അവൾക്ക് എപ്പോഴും ആത്മവിശ്വാസമായിരുന്നു.
വീടിന് മുന്നിലെ വഴിയിലേക്ക് ഇറങ്ങിയപ്പോൾ തന്നെ ഗോപി അവളെ കാത്തുനിൽക്കുന്നത് അവൾ കണ്ടു.
അയാളെ അവൾക്ക് അത്ര ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു.
മാധവന്റെ സുഹൃത്താണെന്ന് പറഞ്ഞ് വീട്ടിൽ വരാറുള്ള ഒരാൾ.
പക്ഷേ അയാൾ സംസാരിക്കുന്ന രീതി എപ്പോഴും അവൾക്ക് അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു.
“വാ മോളെ.”
അയാൾ കാറിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു.
“ഇന്റർവ്യൂവിന് സമയം ആകുന്നു.”
അനന്യ സംശയത്തോടെ നിന്നു.
“അച്ഛൻ വരുന്നില്ലേ?”
“അവന് ചെറിയൊരു ജോലി വന്നുപോയി. എന്നോട് കൊണ്ടുപോകാൻ പറഞ്ഞു.”
അവൾ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു.
ശേഷം കാറിൽ കയറി.
അത് അവളുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റാണെന്ന് അവൾ അപ്പോൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
—
നഗരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതത്തോടെ വിടർന്നു.
ഉയരമുള്ള കെട്ടിടങ്ങൾ.
വലിയ ഷോപ്പിംഗ് മാളുകൾ.
മിന്നുന്ന ലൈറ്റുകൾ.
സിനിമയിൽ മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള കാഴ്ചകൾ.
“ഇവിടെയാണോ കമ്പനി?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“അതെ.”
ഗോപി ചിരിച്ചു.
അയാളുടെ ചിരിയിൽ എന്തോ അസ്വാഭാവികത ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവൾ അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
കാർ ഒരു വലിയ ഫൈവ് സ്റ്റാർ ഹോട്ടലിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നു.
അനന്യ അമ്പരന്നു.
“ഇവിടെയാണോ ഇന്റർവ്യൂ?”
“അതെ.”
ഗോപി വീണ്ടും പറഞ്ഞു.
“വലിയ കമ്പനികൾ ചിലപ്പോൾ ഇവിടെ റൂം എടുത്ത് ഇന്റർവ്യൂ നടത്താറുണ്ട്.”
അത് കേട്ട് അവൾക്ക് സംശയം തോന്നിയെങ്കിലും ഒന്നും പറയാനായില്ല.
ഹോട്ടലിനുള്ളിലേക്ക് കടന്നപ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.
ഒരു ലിഫ്റ്റിൽ കയറി അവർ മുകളിലേക്ക് പോയി.
നീണ്ട ഇടനാഴിയുടെ അറ്റത്തുള്ള ഒരു റൂമിന്റെ മുന്നിൽ അവർ നിന്നു.
ഗോപി വാതിൽ തുറന്നു.
“കയറിക്കോ.”
അനന്യ അകത്തേക്ക് നോക്കി.
ഒരു മനുഷ്യൻ മാത്രം അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.
മുപ്പതോളം വയസ്സ്.
വിലകൂടിയ വസ്ത്രങ്ങൾ.
കയ്യിൽ സിഗരറ്റ്.
കണ്ണുകളിൽ അഹങ്കാരം.
അവളെ കണ്ടതും അയാൾ പതിയെ ചിരിച്ചു.
ആ ചിരി കണ്ട നിമിഷം തന്നെ അവളുടെ മനസ്സിൽ എന്തോ ഭയം നിറഞ്ഞു.
“സാർ… ഇന്റർവ്യൂ?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“അതെ.”
അയാൾ കസേരയിൽ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
“ഇന്നത്തെ ഇന്റർവ്യൂവിന് നീ മാത്രമേയുള്ളൂ.”
അനന്യയുടെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയതുപോലെ തോന്നി.
“മറ്റുള്ളവർ എവിടെ?”
“മറ്റാരും ഇല്ല.”
അയാൾ സിഗരറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു പുക വലിച്ചു.
“കാരണം എനിക്ക് വേണ്ടത് നിന്നെയാണ്.”
അനന്യ പിന്നോട്ട് നീങ്ങി.
“എനിക്ക് മനസ്സിലായില്ല.”
“മനസ്സിലാകും.”
വിക്രം ചിരിച്ചു.
“കുറച്ച് സമയം കഴിഞ്ഞാൽ എല്ലാം മനസ്സിലാകും.”
അപ്പോൾ മാത്രമാണ് അവൾ അപകടത്തിന്റെ ഗന്ധം തിരിച്ചറിഞ്ഞത്.
“എനിക്ക് പോകണം.”
അവൾ തിരിഞ്ഞു.
പക്ഷേ വാതിലിന് മുന്നിൽ ഗോപി നിന്നിരുന്നു.
അവളുടെ ശരീരമാകെ വിറയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി.
“എന്നെ പോകാൻ വിടൂ.”
“അതിന് ഇനി വൈകിപ്പോയി.”
വിക്രം പതുക്കെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“നിന്റെ അച്ഛൻ വാങ്ങിയ പണത്തിന്റെ വില എനിക്കെങ്കിലും കിട്ടണ്ടേ?”
അവൾക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
“എന്ത് പണം?”
“ഒരു ലക്ഷം രൂപ.”
അയാൾ ചിരിച്ചു.
“നിന്നെ ഇവിടെ എത്തിക്കാൻ നിന്റെ വീട്ടുകാർ വാങ്ങിയ തുക.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അനന്യയുടെ ലോകം തകർന്നുവീണു.
“ഇല്ല…”
അവൾ തലകുലുക്കി.
“അത് കള്ളമാണ്.”
“നിനക്ക് വിശ്വസിക്കേണ്ട.”
വിക്രം അടുത്തെത്തി.
“പക്ഷേ സത്യം അതാണ്.”
അനന്യ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അപേക്ഷിച്ചു.
“എന്നെ വിടൂ.”
“ഞാൻ കാല് പിടിക്കാം.”
“ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കാശ് തിരികെ തരാം.”
“ഇല്ല.”
അയാളുടെ ശബ്ദം ക്രൂരമായി.
“ഇപ്പോൾ എനിക്ക് വേണ്ടത് കാശല്ല.”
അവൾ പിന്നിലേക്ക് നീങ്ങി.
ഭിത്തിയിൽ തട്ടി നിന്നു.
ഒഴിവാകാൻ വഴിയില്ലായിരുന്നു.
ആദ്യമായി ജീവിതത്തിൽ അവൾക്ക് മരണഭയം തോന്നി.
—
അതേ സമയം നഗരത്തിന്റെ മറുവശത്ത് ഒരു ബസ് സ്റ്റോപ്പിനടുത്ത് അർജുൻ തന്റെ ബൈക്കിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
അവൻ അവിടെ ഒരു സുഹൃത്തിനെ കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് ഒരു കാർ അവന്റെ ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടത്.
കാറിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ ആളെ അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഗോപി.
നല്ല പേരൊന്നും ഇല്ലാത്ത മനുഷ്യൻ.
കൂടെ ഒരു പെൺകുട്ടിയും.
അവളുടെ മുഖത്ത് നിഷ്കളങ്കത ഉണ്ടായിരുന്നു.
അവൾ നഗരജീവിതം പോലും ശരിയായി കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരാളാണെന്ന് തോന്നി.
എന്തോ ശരിയല്ലെന്ന് അർജുന് തോന്നി.
കാർ പോയതിനുശേഷം ഗോപി ഫോണിൽ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
അപ്പോൾ അവൻ കേട്ട ചില വാക്കുകൾ അർജുന്റെ രക്തം തിളപ്പിച്ചു.
“പെണ്ണിനെ എത്തിച്ചു.”
“സംശയം ഒന്നുമില്ല.”
“ബാക്കി നീ നോക്കിക്കോ.”
അത്ര മാത്രം മതി.
എന്താണ് നടക്കാൻ പോകുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാക്കാൻ.
അർജുൻ ഒരു നിമിഷം പോലും ചിന്തിച്ചില്ല.
ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു.
കാറിനെ പിന്തുടർന്നു.
അവന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരേയൊരു ചിന്ത മാത്രമായിരുന്നു.
‘ആ പെൺകുട്ടിക്ക് എന്തെങ്കിലും സംഭവിക്കാൻ പാടില്ല.’
—
ഹോട്ടൽ റൂമിനുള്ളിൽ അനന്യ കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
വിക്രം അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“അനുസരിച്ച് നിന്നാൽ നിനക്ക് നല്ലത്.”
“ഇല്ല.”
അവൾ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“എന്നെ കൊന്നാലും ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല.”
വിക്രം ചിരിച്ചു.
“എന്നെ വെല്ലുവിളിക്കാൻ നീ ആരാണ്?”
അയാൾ അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.
അനന്യ അലറി.
അവളുടെ നിലവിളി റൂമിൽ മുഴങ്ങി.
അടുത്ത നിമിഷം—
ധടാം!
വാതിൽ തകർന്നുവീണു.
എല്ലാവരും ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
വാതിലിന്റെ നടുവിൽ ഒരാൾ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
തലയിൽ ഹെൽമറ്റ്.
കത്തുന്ന കണ്ണുകൾ.
മുഷ്ടികൾ മുറുകെ പിടിച്ച നില.
അവനെ കണ്ട നിമിഷം തന്നെ വിക്രത്തിന്റെ മുഖത്തെ ചിരി മാഞ്ഞു.
“നീ ആരാടാ?”
അവൻ അലറി.
മറുപടിയായി വന്നത് ഒരു കനത്ത ഇടിയായിരുന്നു.
വിക്രം നിലത്തേക്ക് തെറിച്ചു വീണു.
അനന്യയ്ക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാത്രം മനസ്സിലായി.
താൻ ഒറ്റയ്ക്കല്ല.
ആരോ ഒരാൾ തന്റെ രക്ഷയ്ക്കായി വന്നിരിക്കുന്നു.
അത് വിധിയുടെ തീരുമാനമായിരുന്നോ?
അല്ലെങ്കിൽ ദൈവത്തിന്റെ കരുണയോ?
അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ നിമിഷം മുതൽ അവളുടെ ജീവിതം മാറാൻ പോകുകയായിരുന്നു…വിധി എഴുതിയ വഴി
ഭാഗം 2
റൂമിനുള്ളിൽ ഒരു നിമിഷം മരണനിശ്ശബ്ദത നിറഞ്ഞു.
വിക്രം നിലത്ത് വീണുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
മുഖത്ത് പതിഞ്ഞ അപ്രതീക്ഷിത പ്രഹരത്തിന്റെ ആഘാതത്തിൽ അയാൾക്ക് കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
എന്നാൽ അർജുൻ ഒരു നിമിഷം പോലും പാഴാക്കിയില്ല.
“ഓടിക്കോ!”
അനന്യയെ നോക്കി അവൻ അലറി.
“ഇവിടെ നിൽക്കരുത്.”
അനന്യ അപ്പോഴും ഭയത്തിന്റെ ഞെട്ടലിൽ നിന്ന് പൂർണമായി മോചിതയായിരുന്നില്ല.
“ഓടാൻ!”
അർജുന്റെ ശബ്ദം വീണ്ടും ഉയർന്നു.
അപ്പോഴാണ് അവൾക്ക് ബോധം വന്നത്.
ഒരു നിമിഷം പോലും വൈകാതെ അവൾ വാതിലിലേക്ക് ഓടി.
പക്ഷേ പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരിക്കൽക്കൂടി അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
തലയിൽ ഹെൽമറ്റ് ധരിച്ചിരുന്നെങ്കിലും അയാളുടെ കണ്ണുകൾ അവൾ കണ്ടു.
ആ കണ്ണുകളിൽ ഒരു പ്രത്യേകത ഉണ്ടായിരുന്നു.
ക്രൂരതയോ മോഹമോ അല്ല.
സംരക്ഷിക്കാനുള്ള ഒരു വാശി.
അടുത്ത നിമിഷം അവൾ പുറത്തേക്ക് ഓടി.
—
“നായിന്റെ മോനേ…”
വിക്രം അലറിയുകൊണ്ട് എഴുന്നേറ്റു.
“നീയാരാടാ?”
അർജുൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
അവന്റെ കണ്ണുകൾ വിക്രമിൽ മാത്രം പതിഞ്ഞിരുന്നു.
“ഒരു പെൺകുട്ടിയെ വഞ്ചിച്ച് ഇവിടെ കൊണ്ടുവന്ന് നശിപ്പിക്കാൻ നോക്കുന്നവനോട് ഞാൻ പേര് പറഞ്ഞിട്ട് കാര്യമില്ല.”
വിക്രത്തിന്റെ മുഖം ദേഷ്യത്തിൽ ചുവന്നു.
“നീ എന്നെ അറിയില്ല.”
“അറിയേണ്ട ആവശ്യമില്ല.”
“ഈ നഗരത്തിൽ വിക്രമിനെ തൊടാൻ പോലും ആരും ധൈര്യപ്പെടില്ല.”
അർജുൻ പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു.
“അങ്ങനെ ആണോ?”
അവൻ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“എങ്കിൽ ഇന്ന് ആ ചരിത്രം മാറും.”
അടുത്ത നിമിഷം വിക്രം ചാടി വീണു.
ഇരുവരും തമ്മിൽ കനത്ത ഏറ്റുമുട്ടൽ തുടങ്ങി.
റൂമിലെ മേശകളും കസേരകളും മറിഞ്ഞുവീണു.
ചില്ലുകൾ പൊട്ടി ചിതറി.
വിക്രം ശക്തനായിരുന്നു.
പക്ഷേ അർജുന്റെ ഉള്ളിൽ കത്തിയിരുന്നത് ഒരു കോപമായിരുന്നു.
അനാഥരെ ചതിക്കുന്നവരോടുള്ള വെറുപ്പ്.
സ്ത്രീകളെ ഇരകളാക്കുന്നവരോടുള്ള വെറുപ്പ്.
അവസാനം ഒരു കനത്ത പ്രഹരത്തിൽ വിക്രം വീണ്ടും നിലത്തുവീണു.
മുഖത്ത് നിന്ന് രക്തം ഒഴുകാൻ തുടങ്ങി.
“ഇത് തുടക്കം മാത്രമാണ്.”
അർജുൻ അവന്റെ ഷർട്ടിൽ പിടിച്ചുയർത്തി പറഞ്ഞു.
“ഇനി ആ പെൺകുട്ടിയുടെ പിന്നാലെ പോയാൽ അടുത്ത തവണ എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല.”
അത് പറഞ്ഞ് അവൻ റൂമിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
—
അനന്യ അപ്പോഴേക്കും ഹോട്ടലിന് പുറത്തേക്ക് എത്തിയിരുന്നു.
ഹൃദയം ഇപ്പോഴും ശക്തമായി മിടിക്കുകയായിരുന്നു.
കുറച്ച് നേരം മുൻപ് സംഭവിച്ചതെല്ലാം ഒരു ദുഃസ്വപ്നം പോലെയായിരുന്നു.
റോഡരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവൾ കരഞ്ഞു.
ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായിട്ടായിരുന്നു ഇത്രയും വലിയൊരു ഭയം അവൾ അനുഭവിക്കുന്നത്.
എന്നാൽ അതിനിടയിലും ഒരു മുഖം അവളുടെ മനസ്സിൽ തെളിഞ്ഞു.
അല്ല…
ഒരു മുഖമല്ല.
ഒരു ജോടി കണ്ണുകൾ.
തന്നെ രക്ഷിച്ച ആ മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകൾ.
“ആരായിരിക്കും അയാൾ?”
അവൾ സ്വയം ചോദിച്ചു.
പക്ഷേ ഉത്തരമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
—
വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ ഇരുട്ട് വീണുതുടങ്ങിയിരുന്നു.
വീട്ടുമുറ്റത്തേക്ക് കയറുന്ന അനന്യയെ കണ്ടതും സാവിത്രി ഓടിയെത്തി.
“മോളെ!”
അമ്മയുടെ ശബ്ദത്തിൽ ആശങ്ക നിറഞ്ഞിരുന്നു.
“എവിടെയായിരുന്നു ഇത്രയും നേരം?”
അനന്യയുടെ നെറ്റിയിലെ മുറിവ് കണ്ടതും അമ്മ ഞെട്ടി.
“ഇത് എന്താ?”
“വീണു അമ്മേ.”
അവൾ കള്ളം പറഞ്ഞു.
“വരുന്ന വഴിയിൽ കാലിടറി വീണു.”
“എവിടെയെങ്കിലും വേദനയുണ്ടോ?”
“ഇല്ല.”
അമ്മയുടെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കാൻ പോലും അവൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല.
സത്യം പറയണമെന്ന് തോന്നി.
എല്ലാം തുറന്നു പറയണമെന്ന് തോന്നി.
പക്ഷേ…
അമ്മയുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് ധൈര്യം വന്നില്ല.
ഇത്രയും കഷ്ടപ്പാടുകൾക്കിടയിൽ ജീവിക്കുന്ന ആ സ്ത്രീക്ക് ഇനിയും വേദന കൊടുക്കാൻ അവൾക്ക് മനസ്സില്ലായിരുന്നു.
—
രാത്രി.
എല്ലാവരും ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
പക്ഷേ അനന്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഉറക്കം എത്തിയില്ല.
ഓരോ നിമിഷവും ഹോട്ടൽ റൂമിലെ സംഭവങ്ങൾ മനസ്സിലേക്ക് വരികയായിരുന്നു.
വിക്രമിന്റെ മുഖം.
ഗോപിയുടെ വഞ്ചന.
അച്ഛന്റെ പങ്ക്.
എല്ലാം.
അതിലും കൂടുതൽ അവളെ അലട്ടിയത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു.
അർജുൻ.
അയാൾ ആരാണ്?
എന്തിനാണ് തന്നെ രക്ഷിച്ചത്?
തന്നെ അറിയുക പോലും ഇല്ലാത്ത ഒരാൾ ജീവൻ പണയം വെച്ച് സഹായിക്കാൻ വന്നത് എന്തിനാണ്?
ആലോചനകൾക്കിടയിൽ അവൾ കിടന്നുകൊണ്ടിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് വാതിൽ പതിയെ തുറക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടത്.
അവൾ ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റിരുന്നു.
മുറിയിലേക്ക് കയറിവരുന്നത് മാധവനായിരുന്നു.
അവളുടെ രണ്ടാനച്ഛൻ.
അയാളെ കണ്ടതും അനന്യയുടെ ശരീരം വിറച്ചു.
“എന്താ?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“ഉറങ്ങുന്നില്ലേ?”
മാധവൻ വാതിൽ അടച്ചു.
അവന്റെ മുഖത്ത് ഒരു വിചിത്രമായ ഭാവം ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഇന്ന് നടന്ന കാര്യം അമ്മയോട് പറയരുത്.”
അനന്യയുടെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു.
“നിങ്ങൾക്ക് ലജ്ജയില്ലേ?”
“ശബ്ദം താഴ്ത്തി സംസാരിക്ക്.”
“എന്നെ വിറ്റവനല്ലേ നിങ്ങൾ!”
അവൾ ആദ്യമായി അവനോട് തുറന്ന് പറഞ്ഞു.
മാധവന്റെ മുഖം മുറുകി.
“നിന്റെ അമ്മയെ ഓർത്ത് മിണ്ടാതിരിക്ക്.”
“എന്ത്?”
“അതെ.”
അവൻ തണുത്ത ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“നീ എന്തെങ്കിലും പറഞ്ഞാൽ നിന്റെ അമ്മ ജീവനോടെ ഉണ്ടാകില്ല.”
അനന്യയുടെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചു.
“നിങ്ങൾ ഭീഷണിപ്പെടുത്തുകയാണോ?”
“എങ്ങനെ വേണമെങ്കിലും കരുതിക്കോ.”
അത്രയും പറഞ്ഞ് അയാൾ പുറത്തേക്ക് നടന്നു.
വാതിൽ അടഞ്ഞ ശബ്ദം കേട്ടതും അനന്യ കട്ടിലിലേക്ക് വീണു.
ആ രാത്രി അവൾ ഒരുപാട് കരഞ്ഞു.
തന്റെ വിധിയെ ഓർത്ത്.
അമ്മയെ ഓർത്ത്.
തന്നെ രക്ഷിച്ച ആ അപരിചിതനെ ഓർത്ത്.
—
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ.
കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ നെറ്റിയിലെ മുറിവ് അവൾക്ക് വ്യക്തമായി കാണാമായിരുന്നു.
പക്ഷേ മനസ്സിലെ മുറിവുകൾ അതിലും വലുതായിരുന്നു.
“മോളെ.”
സാവിത്രി വിളിച്ചു.
“ഇന്ന് എന്താണ് പരിപാടി?”
“ജോലി അന്വേഷിക്കാൻ പോവണം.”
“ഒറ്റയ്ക്ക് പോകേണ്ട.”
അമ്മ പറഞ്ഞു.
“എല്ലാം ശരിയാകും.”
അനന്യ വെറുതെ ചിരിച്ചു.
ശരിയാകുമോ?
സ്വന്തം വീട്ടിൽ പോലും സുരക്ഷയില്ലാത്ത ഒരാളുടെ ജീവിതം ശരിയാകുമോ?
പക്ഷേ അവൾക്ക് തകരാൻ പറ്റില്ലായിരുന്നു.
അമ്മയ്ക്ക് വേണ്ടി.
അനിയന് വേണ്ടി.
സ്വന്തം ഭാവിക്ക് വേണ്ടി.
—
അന്ന് മുഴുവൻ അവളും കൂട്ടുകാരി നന്ദനയും പല സ്ഥാപനങ്ങളിലും കയറിയിറങ്ങി.
പക്ഷേ ഒരിടത്തുനിന്നും നല്ല മറുപടി കിട്ടിയില്ല.
വൈകുന്നേരം അടുത്തപ്പോൾ അവർ ഒരു ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടന്നു.
അപ്പോഴായിരുന്നു അത് സംഭവിച്ചത്.
ഒരു കാർ അവരുടെ മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നു.
കാറിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ ആളെ കണ്ടതും അനന്യയുടെ ശരീരം വിറച്ചു.
വിക്രം.
മുഖത്തെ മുറിവുകൾ ഇപ്പോഴും മാഞ്ഞിരുന്നില്ല.
പക്ഷേ കണ്ണുകളിൽ പഴയതിലും കൂടുതൽ ക്രൂരത ഉണ്ടായിരുന്നു.
“എന്നെ ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
അവൻ ചിരിച്ചു.
അനന്യ പിന്നോട്ട് നീങ്ങി.
നന്ദനയ്ക്ക് ഒന്നും മനസ്സിലായില്ല.
“ആരാണിത്?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“നീ ഇടപെടേണ്ട.”
വിക്രം അലറി.
ശേഷം അനന്യയെ നോക്കി.
“നിന്നെ രക്ഷിക്കാൻ വന്ന നായ എവിടെയുണ്ട്?”
അനന്യ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“അവൻ എപ്പോഴും കൂടെയുണ്ടാവില്ല.”
വിക്രം അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“പക്ഷേ ഞാൻ ഉണ്ടാവും.”
ഭയത്തിൽ അവളുടെ ശരീരം വിറച്ചു.
അതേ നിമിഷം—
പടാർ!
ഒരു ശബ്ദം.
വിക്രത്തിന്റെ തല വശത്തേക്ക് തിരിഞ്ഞു.
അവന്റെ കവിളിൽ ചുവന്ന വിരൽപ്പാടുകൾ തെളിഞ്ഞു.
എല്ലാവരും ഞെട്ടി.
വിക്രത്തിന്റെ മുന്നിൽ ഒരു യുവാവ് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ശാന്തമായ മുഖം.
പക്ഷേ കണ്ണുകളിൽ തീ.
അനന്യ അവനെ കണ്ട നിമിഷം ശ്വാസം പിടിച്ചു.
കഴുത്തിലെ ലോക്കറ്റ്.
അതേ ലോക്കറ്റ്.
അതേ രൂപം.
അതേ കണ്ണുകൾ.
അവളുടെ മനസ്സ് പറഞ്ഞു.
“ഇവനാണ്…”
“ഇവനാണ് അന്ന് എന്നെ രക്ഷിച്ചത്…”
അർജുൻ പതിയെ വിക്രമിനെ നോക്കി.
“ഞാൻ പറഞ്ഞത് മറന്നോ?”
അവന്റെ ശബ്ദം തണുത്തതായിരുന്നു.
പക്ഷേ അതിൽ ഒളിഞ്ഞിരുന്നത് കൊടുങ്കാറ്റായിരുന്നു.
വിക്രം പല്ലുകൾ കടിച്ചു.
“നീ വീണ്ടും വന്നോ?”
“ഇവളെ ഭയപ്പെടുത്തുന്നിടത്ത് ഞാൻ വരും.”
അർജുൻ പറഞ്ഞു.
“ഓരോ തവണയും വരും.”
അനന്യയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി…
ഒരാൾ തനിക്കുവേണ്ടി ഇങ്ങനെ നിലകൊള്ളുന്നത് അവൾ കാണുകയായിരുന്നു.
അത് വെറും സഹായമല്ലായിരുന്നു.
അവളുടെ തകർന്നുപോയ വിശ്വാസത്തിന് ലഭിച്ച ആദ്യത്തെ ആശ്വാസമായിരുന്നു…വിധി എഴുതിയ വഴി
അവസാന ഭാഗം
അർജുന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് വിക്രത്തിന്റെ മുഖം ദേഷ്യത്തിൽ ചുവന്നു.
“നീ ആരാണെന്ന് നിനക്ക് അറിയില്ല.”
“നീ ആരാണെന്ന് എനിക്കറിയാം.”
അർജുൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“പണത്തിന്റെ ബലത്തിൽ മനുഷ്യരുടെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കുന്ന ഒരുവൻ.”
ചുറ്റും ആളുകൾ കൂടിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.
അത് കണ്ടതോടെ വിക്രം കൂടുതൽ നേരം അവിടെ നിൽക്കാൻ തയ്യാറായില്ല.
“ഇത് ഇവിടെ തീർന്നെന്ന് കരുതണ്ട.”
അനന്യയെ നോക്കി വിരൽ ചൂണ്ടിക്കൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു.
“നിന്നെയും ഇവനെയും ഞാൻ കാണുന്നുണ്ട്.”
അതും പറഞ്ഞ് അവൻ കാറിൽ കയറി പോയി.
വിക്രം പോയെങ്കിലും അനന്യയുടെ ഭയം പൂർണ്ണമായും മാറിയിരുന്നില്ല.
അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അത് കണ്ട അർജുൻ പതിയെ ചോദിച്ചു.
“കുഴപ്പമൊന്നുമില്ലല്ലോ?”
അനന്യക്ക് മറുപടി പറയാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.
അവൾ തലയാട്ടുക മാത്രം ചെയ്തു.
“ഭയപ്പെടണ്ട.”
അർജുൻ പറഞ്ഞു.
“ഇനി അവൻ നിന്നെ ഒന്നും ചെയ്യില്ല.”
അവന്റെ ആത്മവിശ്വാസം നിറഞ്ഞ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് ചെറിയൊരു ആശ്വാസം തോന്നി.
—
അന്ന് വൈകുന്നേരം നന്ദനയുടെ നിർബന്ധപ്രകാരം അനന്യ ആദ്യമായി അർജുനോട് കുറച്ചുസമയം സംസാരിക്കാൻ തയ്യാറായി.
റോഡരികിലെ ഒരു ചെറിയ ചായക്കടയിൽ ഇരുന്നായിരുന്നു ആ സംഭാഷണം.
“എന്തിനാണ് നിങ്ങൾ എന്നെ സഹായിച്ചത്?”
ഒടുവിൽ അവൾ ചോദിച്ചു.
അർജുൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.
“അന്ന് ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ നിന്നപ്പോൾ നിന്റെ മുഖം ഞാൻ കണ്ടിരുന്നു.”
“അതുകൊണ്ട്?”
“നീ അപകടത്തിലാണെന്ന് തോന്നി.”
“അത് മാത്രമാണോ കാരണം?”
അർജുൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“എന്റെ അമ്മയും ഒരിക്കൽ ഒരാളുടെ സഹായം കാത്തിരുന്നു.”
അനന്യ ശ്രദ്ധയോടെ കേട്ടു.
“എനിക്ക് പത്ത് വയസുള്ളപ്പോൾ അച്ഛൻ ഞങ്ങളെ ഉപേക്ഷിച്ചു.”
അർജുന്റെ ശബ്ദം പതുക്കെയായി.
“അമ്മ ഒരുപാട് കഷ്ടപ്പെട്ടു.”
“അപ്പോൾ ആരും സഹായിച്ചില്ലേ?”
“ഇല്ല.”
അവൻ കയ്പ്പോടെ ചിരിച്ചു.
“അന്ന് ഞാൻ ഒരു കാര്യം തീരുമാനിച്ചു.”
“എന്ത്?”
“എന്റെ മുന്നിൽ ആരെങ്കിലും അന്യായം അനുഭവിച്ചാൽ ഞാൻ നോക്കി നിൽക്കില്ല.”
ആ നിമിഷം അനന്യയ്ക്ക് അർജുനെ കൂടുതൽ മനസ്സിലായി.
പുറമേ ആളുകൾ പറയുന്നതുപോലെ ഒരു തെമ്മാടിയല്ലായിരുന്നു അയാൾ.
സാഹചര്യങ്ങൾ കൊണ്ട് കരുത്താർജ്ജിച്ച ഒരു മനുഷ്യനായിരുന്നു.
—
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
അർജുനും അനന്യയും തമ്മിലുള്ള അകലം കുറഞ്ഞു.
ആദ്യമൊക്കെ സാധാരണ സംഭാഷണങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു.
പിന്നീട് അത് സൗഹൃദമായി.
ആ സൗഹൃദം പതിയെ ഒരു പ്രത്യേക ബന്ധമായി മാറി.
അനന്യയ്ക്ക് ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി സുരക്ഷിതത്വം അനുഭവപ്പെട്ടു.
തന്റെ പ്രശ്നങ്ങൾ കേൾക്കാൻ ഒരാൾ.
കരയുമ്പോൾ ആശ്വസിപ്പിക്കാൻ ഒരാൾ.
തളരുമ്പോൾ കൂടെ നിൽക്കാൻ ഒരാൾ.
അവൾക്ക് അതൊക്കെ പുതുമയായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം കടൽത്തീരത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ അർജുൻ ചോദിച്ചു.
“നിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സ്വപ്നം എന്താണ്?”
അനന്യ കുറച്ചുനേരം ആലോചിച്ചു.
“അമ്മയെ സന്തോഷത്തോടെ കാണണം.”
“അത് മാത്രമോ?”
“അതെ.”
“നിനക്ക് വേണ്ടി ഒരു സ്വപ്നവും ഇല്ലേ?”
അവൾ ചിരിച്ചു.
“ഇപ്പോൾ ഉണ്ട്.”
“എന്താണ്?”
അവൾ അവനെ നോക്കി.
“എന്നെ ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്കാക്കാത്ത ഒരാളുടെ കൂടെ ജീവിക്കുക.”
അർജുന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു തിളക്കം പടർന്നു.
ആ വാക്കുകളുടെ അർത്ഥം അവന് മനസ്സിലായിരുന്നു.
—
എന്നാൽ അവരുടെ ജീവിതം അത്ര എളുപ്പമായിരുന്നില്ല.
വിക്രം തോറ്റുപിന്മാറിയിരുന്നില്ല.
ഒരു രാത്രി അർജുന്റെ സുഹൃത്ത് വിളിച്ചു.
“വിക്രം എന്തോ പ്ലാൻ ചെയ്യുന്നുണ്ട്.”
അത് കേട്ടതോടെ അർജുൻ ജാഗ്രതയിലായി.
കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം സത്യം പുറത്തുവന്നു.
വിക്രവും മാധവനും ചേർന്ന് അനന്യയെ വീണ്ടും കുടുക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.
ഇത്തവണ തെളിവുകളോടെ അവരെ പിടികൂടാൻ അർജുൻ തീരുമാനിച്ചു.
പോലീസിന്റെ സഹായത്തോടെ അവർ ഒരു പദ്ധതി തയ്യാറാക്കി.
വിക്രവും മാധവനും സംസാരിക്കുന്ന ശബ്ദരേഖകൾ ശേഖരിച്ചു.
പണം വാങ്ങിയതിന്റെ തെളിവുകൾ കണ്ടെത്തി.
പല പെൺകുട്ടികളെയും അവർ ഇതുപോലെ വഞ്ചിച്ചിട്ടുണ്ടെന്ന് തെളിഞ്ഞു.
അവസാനം ഒരു രാത്രിയിൽ പോലീസ് റെയ്ഡ് നടത്തി.
വിക്രവും മാധവനും അറസ്റ്റിലായി.
പോലീസ് ജീപ്പിൽ കയറുന്നതിനുമുമ്പ് മാധവൻ അനന്യയെ നോക്കി.
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആദ്യമായി ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ അനന്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഇനി ഭയമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അവൾ ശക്തയായിരുന്നു.
കാരണം സത്യം അവളുടെ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നു.
—
ആ സംഭവത്തിനുശേഷം സാവിത്രി എല്ലാം അറിഞ്ഞു.
സത്യം കേട്ടപ്പോൾ ആ അമ്മ തകർന്നുപോയി.
“എന്നോട് പറഞ്ഞില്ലല്ലോ മോളെ.”
കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവർ ചോദിച്ചു.
അനന്യയും കരഞ്ഞു.
“അമ്മയെ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് ഞാൻ പേടിച്ചു.”
അമ്മ അവളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“ഇനി ഒരിക്കലും ഒറ്റയ്ക്ക് എല്ലാം സഹിക്കരുത്.”
ആ നിമിഷം അമ്മയും മകളും ഒരുപാട് നേരം കരഞ്ഞു.
അത് ദുഃഖത്തിന്റെ കണ്ണീരല്ലായിരുന്നു.
മനസ്സിലെ ഭാരങ്ങൾ ഇറക്കിവെച്ച ആശ്വാസത്തിന്റെ കണ്ണീരായിരുന്നു.
—
അതിനിടയിൽ അനന്യയ്ക്ക് ഒരു നല്ല വാർത്ത ലഭിച്ചു.
അവൾ ഒരു പ്രമുഖ കമ്പനിയിൽ ജോലി നേടി.
തന്റെ കഴിവുകൊണ്ട്.
ആരുടെയും സഹായമില്ലാതെ.
ആ ദിവസം വീട്ടിൽ എല്ലാവരും സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു.
സാവിത്രിയുടെ കണ്ണുകൾ അഭിമാനത്താൽ നിറഞ്ഞു.
“എന്റെ മകൾ ജയിച്ചു.”
അവർ പറഞ്ഞു.
അനന്യ ചിരിച്ചു.
അതെ.
അവൾ ജയിച്ചിരുന്നു.
ജീവിതത്തോട് പൊരുതി ജയിച്ചിരുന്നു.
—
കുറച്ച് മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം…
വൈകുന്നേരം കടൽത്തീരത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അർജുനും അനന്യയും.
സൂര്യൻ പതിയെ കടലിലേക്ക് മറയുകയായിരുന്നു.
തണുത്ത കാറ്റ് വീശുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അപ്പോൾ അർജുൻ തന്റെ പോക്കറ്റിൽ നിന്ന് ഒരു ചെറിയ മോതിരപ്പെട്ടി പുറത്തെടുത്തു.
അനന്യ അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി.
“ഇത് എന്താ?”
“തുറന്ന് നോക്ക്.”
കൈകൾ വിറച്ചുകൊണ്ട് അവൾ അത് തുറന്നു.
അതിനുള്ളിൽ ഒരു മോതിരം.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“അർജുൻ…”
“നിന്നെ ആദ്യമായി കണ്ട ദിവസം മുതൽ എന്റെ ജീവിതം മാറി.”
അവൻ പറഞ്ഞു.
“എന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ ഒരിക്കലും ആരെയും ഇത്രയും സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ല.”
അനന്യയുടെ കണ്ണുകളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകി.
“എന്നെ വിവാഹം കഴിക്കുമോ?”
അവൾക്ക് മറുപടി പറയാൻ വാക്കുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ തലയാട്ടി.
അത് മതി.
അർജുന്റെ മുഖത്ത് സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.
അവൻ അവളുടെ വിരലിൽ മോതിരം അണിയിച്ചു.
—
ഒരു വർഷത്തിന് ശേഷം…
അവരുടെ വിവാഹദിനം.
വിവാഹമണ്ഡപം ആളുകളെക്കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു.
സാവിത്രിയുടെ മുഖത്ത് സന്തോഷം മാത്രം.
നന്ദനയുടെ കളിയാക്കലുകൾ.
സുഹൃത്തുക്കളുടെ ആഘോഷങ്ങൾ.
എല്ലാം ചേർന്ന് ആ ദിവസം മനോഹരമായി.
താലി ചാർത്തുന്ന നിമിഷം അനന്യയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ഒരിക്കൽ ജീവിതം അവസാനിച്ചുവെന്ന് കരുതിയ പെൺകുട്ടി ഇന്ന് ഒരു പുതിയ ജീവിതം ആരംഭിക്കുകയായിരുന്നു.
അവൾ അർജുനെ നോക്കി.
അവൻ പതിവുപോലെ പുഞ്ചിരിച്ചു.
ആ പുഞ്ചിരിയിൽ അവൾക്ക് ഒരു വാഗ്ദാനം കാണാനായി.
“ഞാൻ കൂടെയുണ്ട്.”
അതായിരുന്നു അവൾക്ക് ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്ത്.
—
ചില ആളുകൾ നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്നത് യാദൃച്ഛികമായിട്ടല്ല.
തകർന്നുപോകാൻ നിൽക്കുന്ന സമയത്ത് നമ്മളെ ചേർത്തുപിടിക്കാൻ.
നമ്മൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയ വിശ്വാസം തിരികെ നൽകാൻ.
നമ്മുടെ ജീവിതത്തിന് പുതിയൊരു അർത്ഥം നൽകാൻ.
അനന്യയുടെ ജീവിതത്തിൽ അർജുൻ അങ്ങനെയൊരാളായിരുന്നു.
അവരുടെ പ്രണയം വെറും രണ്ട് ഹൃദയങ്ങളുടെ സംഗമമായിരുന്നില്ല.
അതൊരു വിജയമായിരുന്നു.
അന്യായത്തിനെതിരായ വിജയവും…
ഭയത്തിനെതിരായ വിജയവും…
വിധിയെ പോലും മാറ്റിയെഴുതിയ സ്നേഹത്തിന്റെ വിജയവും.
അവസാനം