മഴ പെയ്തിരുന്ന ഓർമ്മകൾ

മഴ പെയ്തിരുന്ന ഓർമ്മകൾ

“ദേവി… ആ ഫ്രിഡ്ജിൽ നിന്നൊരു കുപ്പി വെള്ളമെടുത്ത് തരാമോ?”

ഹാളിലെ സോഫയിൽ ചാരിയിരുന്ന് ടെലിവിഷനിൽ ഓണാഘോഷ വാർത്തകൾ കണ്ടുകൊണ്ടിരുന്ന ആദിത്യൻ അടുക്കളയിലേക്ക് നോക്കി വിളിച്ചു.

അടുക്കളയിൽ പാചകത്തിന്റെ തിരക്കിലായിരുന്ന ദേവിക മുഖം ചുളിച്ചു.

“എനിക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കാൻ പോലും സമയം കിട്ടുന്നില്ല. പായസം വെന്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നു, അവിയൽ അടുപ്പത്തുണ്ട്, സാംബാർ ഇറക്കാനുണ്ട്. ഇങ്ങോട്ട് വന്ന് എടുത്താൽ പോരേ?”

“ഞാൻ വന്നാൽ നിന്റെ ജോലി തീരില്ല. സഹായിക്കാൻ വന്നാൽ നീയല്ലേ ഓടിക്കുന്നത്?”

അവൻ ചിരിച്ചു.

“സഹായമോ? കഴിഞ്ഞ തവണ സഹായിക്കാനെന്നു പറഞ്ഞ് വന്നിട്ട് പച്ചക്കറി അരിയുന്നതിന് പകരം എന്നെ ശല്യപ്പെടുത്തിയ ആളല്ലേ?”

ദേവികയുടെ മറുപടി കേട്ട് ആദിത്യൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

അൽപസമയത്തിനുശേഷം അവൾ വെള്ളക്കുപ്പിയുമായി ഹാളിലെത്തി.

അവനു നേരെ കുപ്പി നീട്ടിയപ്പോൾ ആദിത്യൻ അവളുടെ കൈപിടിച്ച് അരികിലേക്ക് വലിച്ചിരുത്തി.

“അയ്യോ വിട്… ജോലി കിടക്കുന്നു.”

“പത്ത് മിനിറ്റ് ഇരിക്ക്.”

“ഇല്ല.”

അവൾ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും അവൻ വിട്ടില്ല.

മുഖം അടുത്തേക്ക് വലിച്ച് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരു ചുംബനം നൽകി.

“ഇനി പോ.”

അവൻ പറഞ്ഞു.

ദേവിക ഒരു നിമിഷം അവനെ നോക്കി നിന്നു.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് രണ്ടുവർഷമായിട്ടും അവൾക്ക് ഇങ്ങനെ അവനോട് സ്വതന്ത്രമായി സ്നേഹം പ്രകടിപ്പിക്കാൻ കഴിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

കാരണം അവളുടെ മനസ്സിന്റെ ആഴത്തിൽ ഇന്നും മായാതെ കിടക്കുന്ന ഒരു മുറിവുണ്ടായിരുന്നു.

ഒരിക്കൽ അവളുടെ ലോകം മുഴുവൻ ആയിരുന്ന മനുഷ്യനാണ് ആദിത്യൻ.

അവനെക്കാൾ കൂടുതൽ അവൾ മറ്റാരെയും സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ല.

എന്നാൽ അതേ മനുഷ്യൻ തന്നെയായിരുന്നു ഒരിക്കൽ അവളുടെ വിശ്വാസം തകർത്തതും.

ആ ഓർമ്മ ഇന്നും ചില രാത്രികളിൽ ഉറക്കം കെടുത്തും.

—

ദേവികയും ആദിത്യനും ബന്ധുക്കളായിരുന്നു.

ചെറുപ്പം മുതൽ ഒരുമിച്ചാണ് വളർന്നത്.

വേനലവധികൾ, ഉത്സവങ്ങൾ, കുടുംബസംഗമങ്ങൾ—എവിടെയും ഇരുവരും ഒപ്പമുണ്ടാകും.

ദേവികയ്ക്ക് അഞ്ചാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ പോലും ആദിത്യൻ അവളുടെ സ്കൂൾ ബാഗ് ചുമന്നുകൊടുത്തിട്ടുണ്ട്.

ആറാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ അവളെ കളിയാക്കിയ ഒരു കുട്ടിയുമായി വഴക്കിട്ടതുമുണ്ട്.

കാലം മുന്നോട്ട് പോയപ്പോൾ ആ സൗഹൃദം മറ്റൊരു വികാരമായി മാറി.

ആദ്യം അത് ആരും തിരിച്ചറിഞ്ഞില്ല.

എന്നാൽ ദേവിക പത്താം ക്ലാസ്സിലെത്തിയപ്പോഴേക്കും അവളുടെ ലോകം ആദിത്യനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയായിരുന്നു.

അവൻ ഫോൺ ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ അവൾക്ക് ഉറങ്ങാൻ പറ്റില്ല.

അവനെ കാണാതെ ഒരു ദിവസം പോലും കടന്നുപോകുന്നത് ബുദ്ധിമുട്ടായി.

ആദിത്യനും വ്യത്യസ്തനായിരുന്നില്ല.

അവളെക്കുറിച്ചുള്ള കരുതലും ഇഷ്ടവും ദിവസേന വർധിച്ചു.

അങ്ങനെ പറയാതെ പറഞ്ഞ ഒരു പ്രണയം ഇരുവരുടെയും ഇടയിൽ രൂപപ്പെട്ടു.

—

സ്കൂൾ പഠനം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആദിത്യൻ നഗരത്തിലെ പ്രശസ്തമായ കോളേജിൽ ചേർന്നു.

ദേവിക ഇപ്പോഴും സ്കൂളിലായിരുന്നു.

ആ രണ്ട് വർഷം അവൾക്ക് വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടേറിയതായിരുന്നു.

മുമ്പ് എല്ലാ ദിവസവും കാണുന്ന മനുഷ്യനെ ഇപ്പോൾ മാസത്തിൽ ഒരിക്കൽ മാത്രം കാണാനാകുന്നു.

അവധിദിവസങ്ങളിൽ മാത്രമാണ് ആദിത്യൻ നാട്ടിലെത്താറുള്ളത്.

അവൻ വരുമ്പോൾ വീടിനകത്ത് ഉത്സവമെത്തിയ സന്തോഷമായിരുന്നു ദേവികയ്ക്ക്.

അങ്ങനെ രണ്ട് വർഷം കടന്നുപോയി.

ഒടുവിൽ അവൾക്കും അതേ കോളേജിൽ പ്രവേശനം ലഭിച്ചു.

ആ വാർത്ത കേട്ടപ്പോൾ ദേവികയുടെ സന്തോഷത്തിന് അതിരില്ലായിരുന്നു.

ഇനി എല്ലാ ദിവസവും അവനെ കാണാമല്ലോ.

അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ നിറംപിടിച്ചു.

—

കോളേജിലെ ആദ്യ ദിവസം.

പുതിയ അന്തരീക്ഷം.

പുതിയ മുഖങ്ങൾ.

വലിയ കെട്ടിടങ്ങൾ.

അവൾക്ക് എല്ലാം പുതുമയായിരുന്നു.

ആദിത്യനെ എവിടെയും കാണാനായില്ല.

ഉച്ചയോടെ ചില പെൺകുട്ടികൾ സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടു.

“ആദിത്യേട്ടൻ ഗ്രൗണ്ടിലുണ്ട്.”

“കാന്റീനിൽ വന്നിട്ടുണ്ടെന്ന് കേട്ടു.”

“ഇന്ന് ബ്ലൂ ഷർട്ടിലാണ്. സൂപ്പറാണ്.”

അവൾ അതിശയിച്ചു.

ഇത്രയും പ്രശസ്തനാണോ അവൻ?

വൈകുന്നേരം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ അവന്റെ ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിലേക്ക് നടന്നു.

ക്ലാസ് മുറിയുടെ വാതിൽക്കൽ നിന്ന അവളെ കണ്ടപ്പോൾ ആദിത്യൻ പുറത്തേക്ക് വന്നു.

“ഹേയ് ദേവി… നീ ഇന്ന് വന്നോ?”

“അതെ.”

“സോറി. രാവിലെ തിരക്കിലായിരുന്നു.”

സംസാരത്തിനിടയിൽ ക്ലാസ്സിനുള്ളിൽ നിന്നും പെൺകുട്ടികളുടെ ചിരി ഉയർന്നു.

ആദിത്യൻ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

പിന്നെ പെട്ടെന്ന് പറഞ്ഞു.

“ഞാൻ പോകട്ടെ.”

അവൻ അകത്തേക്ക് നടന്നു.

ദേവികയുടെ മനസ്സിൽ എന്തോ ഒരു വിങ്ങൽ പടർന്നു.

—

ദിവസങ്ങൾ കടന്നു.

കോളേജിൽ ആദിത്യനെ ചുറ്റി എപ്പോഴും കൂട്ടമുണ്ടായിരുന്നു.

പ്രത്യേകിച്ച് മീര എന്ന പെൺകുട്ടി.

അവൾ എല്ലായ്പ്പോഴും അവന്റെ ഒപ്പമുണ്ടാകും.

ലൈബ്രറിയിൽ.

കാന്റീനിൽ.

സെമിനാർ ഹാളിൽ.

എവിടെയും.

ദേവികയ്ക്ക് അസ്വസ്ഥത തോന്നിത്തുടങ്ങി.

എന്നാൽ ആദിത്യൻ എല്ലാം സാധാരണ സൗഹൃദമാണെന്ന് പറഞ്ഞു.

അവൾ വിശ്വസിച്ചു.

കാരണം അവൻ പറഞ്ഞാൽ വിശ്വസിക്കാതിരിക്കാൻ അവൾക്കാവില്ലായിരുന്നു.

—

ആ വർഷത്തെ കുടുംബക്ഷേത്ര ഉത്സവം എത്തി.

ആദിത്യനും കുടുംബവും വന്നു.

അന്ന് രാത്രി ആളൊഴിഞ്ഞ ഒരു പഴയ മുറ്റത്ത് ഇരുവരും കണ്ടുമുട്ടി.

“നീ എന്നെ മറന്നിട്ടില്ലല്ലോ?”

ദേവിക ചോദിച്ചു.

“നിന്നെ മറക്കാൻ എനിക്കാവുമോ?”

ആദിത്യൻ അവളുടെ കൈപിടിച്ചു.

“കോളേജിൽ ചിലപ്പോൾ പേടിയാകുന്നു.”

“വട്ടാണോ നിനക്ക്? എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നീ മാത്രമേ ഉള്ളൂ.”

അവന്റെ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഹൃദയത്തിൽ തേൻ പോലെ ഒഴുകി.

ആ രാത്രി അവൾ അവനെ പൂർണമായി വിശ്വസിച്ചു.

—

പക്ഷേ അടുത്ത ആഴ്ചയാണ് എല്ലാം മാറിയത്.

ഉച്ചഭക്ഷണ സമയത്ത് ലൈബ്രറിയിൽ നിന്നും മടങ്ങുമ്പോൾ കോളേജിന്റെ പൂന്തോട്ടത്തിന്റെ ഒരറ്റത്ത് ഒരു ബെഞ്ച് കണ്ടു.

അവിടെ ഇരുന്നത് ആദിത്യനും മീരയും ആയിരുന്നു.

മീര അവന്റെ തോളിൽ ചാരിയിരുന്നു.

അടുത്ത നിമിഷം അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.

ദേവികയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയി.

ലോകം കറങ്ങുന്നതുപോലെ തോന്നി.

“ആദിത്യേട്ടാ!”

അവളുടെ നിലവിളി മുഴങ്ങി.

ഇരുവരും ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റു.

ദേവിക കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഓടി.

നേരെ കോളേജ് കെട്ടിടത്തിന്റെ മുകളിലേക്ക്.

അവളുടെ പിന്നാലെ എല്ലാവരും ഓടി.

മുകളിലെ ടെറസിന്റെ അരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവൾ കരഞ്ഞു.

“ആരും അടുത്തേക്ക് വരരുത്.”

ആദിത്യൻ താഴെ നിന്ന് നിലവിളിച്ചു.

“ദേവി… കേൾക്ക്.”

“എന്നെ ചതിച്ചല്ലേ?”

“അല്ല.”

“കള്ളം.”

അവൾ കരഞ്ഞു.

“ഞാൻ നിന്നെ മാത്രമേ സ്നേഹിച്ചിട്ടുള്ളൂ.”

ആദിത്യന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചു.

മീരയും കരഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.

ഒടുവിൽ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ ആദിത്യൻ പറഞ്ഞു.

“നീയാണ് എന്റെ ജീവിതം. നിന്നെയല്ലാതെ മറ്റാരെയും ഞാൻ വിവാഹം കഴിക്കില്ല.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ മാത്രമാണ് ദേവിക പിന്മാറിയത്.

—

ആ സംഭവത്തിന് ശേഷം കോളേജിൽ എല്ലാവർക്കും അവരുടെ ബന്ധം മനസ്സിലായി.

കാലം കടന്നു.

പഠനം പൂർത്തിയായി.

ജോലി ലഭിച്ചു.

വീട്ടുകാരുടെ സമ്മതത്തോടെ വിവാഹവും നടന്നു.

എന്നാൽ ദേവികയുടെ മനസ്സിലെ മുറിവ് പൂർണമായി മായിയില്ല.

ആദിത്യൻ മാറിയെന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നു.

അവൻ അവളെ സ്നേഹിക്കുന്നുവെന്നും അറിയാമായിരുന്നു.

എങ്കിലും പഴയ സംഭവം ഓർക്കുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ എന്തോ വേദന ഉയരും.

—

ഇന്ന് ഉത്രാടം.

രണ്ടുവർഷത്തെ ദാമ്പത്യജീവിതത്തിനുശേഷം ആദ്യമായാണ് അവൾ ആ ഓർമ്മയെ നേരിട്ട് നോക്കിയത്.

തെറ്റ് ചെയ്ത മനുഷ്യനാണ്.

പക്ഷേ തെറ്റ് തിരിച്ചറിഞ്ഞ് മാറിയ മനുഷ്യനും അതേ ആളാണ്.

അവൾ ശാന്തമായി ഹാളിലേക്ക് നടന്നു.

ആദിത്യൻ ഫോണിൽ എന്തോ നോക്കി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.

അവൾ അവന്റെ അരികിൽ ഇരുന്നു.

ആദിത്യൻ അതിശയത്തോടെ നോക്കി.

ദേവിക അവന്റെ കവിളിൽ മെല്ലെ ഒരു ചുംബനം നൽകി.

ഒരു നിമിഷം അവൻ അനങ്ങാതെ നിന്നു.

ശേഷം അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ സന്തോഷം നിറഞ്ഞു.

“ഇതെന്താ ഇന്ന് പ്രത്യേകത?”

അവൻ ചോദിച്ചു.

ദേവിക പുഞ്ചിരിച്ചു.

“ഒന്നുമില്ല.”

പക്ഷേ അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.

വർഷങ്ങളായി മനസ്സിൽ കിടന്നിരുന്ന ഒരു ഭാരം ഇന്നാണ് ഇറങ്ങിപ്പോയത്.

പുറത്ത് ഓണപ്പൂക്കളത്തിന്റെ മണം പരന്നു.

അകത്ത് പുതിയൊരു തുടക്കം മുളച്ചിരുന്നു.

മഴ കഴിഞ്ഞ് തെളിയുന്ന ആകാശം പോലെ.