by മഴയിറങ്ങിയ വഴികളിലൂടെ
ആകാശം കറുത്ത മേഘങ്ങൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞിരുന്നു. ഉച്ച കഴിഞ്ഞെങ്കിലും സന്ധ്യയുടെ ഇരുണ്ട നിറം ഭൂമിയിലേക്ക് ഇറങ്ങിയതുപോലെ തോന്നി. തണുത്ത കാറ്റ് വീശിയടിക്കുമ്പോൾ പാടത്തിന്റെ അരികിലൂടെ നടന്നുപോകുകയായിരുന്ന അനന്യ തന്റെ ഷാൾ കൂടുതൽ മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു.
മഴ വരുമെന്ന് അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
എന്നാൽ മഴയെ അവൾ ഇഷ്ടപ്പെടുമായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ടുതന്നെ കൈയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന കുട തുറക്കാതെ അവൾ പതുക്കെ നടന്നു.
ആദ്യ മഴത്തുള്ളി അവളുടെ കവിളിൽ വീണു.
പിന്നെ രണ്ടാമത്തേതും.
ചില നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ മഴ ശക്തമായി.
അനന്യ കണ്ണുകൾ അടച്ചു.
മഴത്തുള്ളികൾ ശരീരത്തിൽ പതിക്കുന്ന ആ അനുഭവം അവൾ ആസ്വദിച്ചു നിന്നു.
അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു നിലവിളി കേട്ടത്.
“രക്ഷിക്കൂ…”
അവൾ കണ്ണുകൾ തുറക്കുന്നതിനുമുമ്പ് ഒരു മനുഷ്യൻ കിതച്ചോടി വന്ന് അവളെ തട്ടിമാറ്റി മുന്നിലേക്ക് പാഞ്ഞുപോയി.
അയാളുടെ മുഖത്ത് ഭയം നിറഞ്ഞിരുന്നു.
പിന്നാലെ മറ്റൊരാൾ കൊടുങ്കാറ്റുപോലെ ഓടിവരുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
അവൻ ഉയരമുള്ള ചെറുപ്പക്കാരനായിരുന്നു.
മഴയിൽ നനഞ്ഞ മുടി നെറ്റിയിലേക്ക് വീണുകിടന്നു.
കണ്ണുകളിൽ തീപിടിച്ച കോപം.
ഓടിയിരുന്ന ആൾ ചളിയിൽ തെന്നിവീണു.
അടുത്ത നിമിഷം പിന്നിൽ വന്ന ചെറുപ്പക്കാരൻ അവന്റെ മേൽ ചാടിവീണു.
അയാളുടെ കൈയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന കത്തി മിന്നലുപോലെ തിളങ്ങി.
“ഇനി ഒരു കുഞ്ഞിന്റെ ജീവിതം കൂടി നശിപ്പിക്കാൻ നീ ജീവിച്ചിരിക്കരുത്…”
കോപത്തോടെ അവൻ അലറി.
കത്തി അയാളുടെ വയറ്റിലേക്ക് ആഴ്ന്നിറങ്ങി.
ഭയം കൊണ്ട് അനന്യ വിറച്ചു.
അവളുടെ കാഴ്ച മങ്ങിത്തുടങ്ങി.
ബോധം നഷ്ടപ്പെടാൻ പോകുമ്പോൾ ആ ചെറുപ്പക്കാരന്റെ മുഖം മാത്രം അവൾ വ്യക്തമായി കണ്ടു.
അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ക്രൂരതയല്ല ഉണ്ടായിരുന്നത്.
പകരം ഒരുതരം വേദന.
ഒരു ദുഃഖം.
അടുത്ത നിമിഷം അവൾ ബോധരഹിതയായി നിലത്തേക്ക് വീണു.
—
കണ്ണുകൾ തുറക്കുമ്പോൾ ആശുപത്രിയിലെ കിടക്കയിലായിരുന്നു അവൾ.
അടുത്ത് ഒരു നഴ്സ് നിന്നിരുന്നു.
“പേടിക്കണ്ട,” അവർ പറഞ്ഞു.
“നിങ്ങളെ ഇവിടെ എത്തിച്ചത് ഒരു ചെറുപ്പക്കാരനാണ്. ബില്ലൊക്കെ അടച്ചിട്ട് പോയി.”
“അയാൾ എവിടെയുണ്ട്?”
അനന്യ ആകാംക്ഷയോടെ ചോദിച്ചു.
“അറിയില്ല. പക്ഷേ ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ വിളിക്കാൻ ഒരു നമ്പർ തന്നിട്ടുണ്ട്.”
അവൾ ആ നമ്പർ കൈപ്പറ്റി.
അന്ന് രാത്രി മുഴുവൻ അവൾക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
ആ മുഖം വീണ്ടും വീണ്ടും മനസ്സിലേക്ക് വന്നു.
—
അടുത്ത ദിവസം പോലീസ് മൊഴിയെടുക്കാൻ എത്തി.
ഇൻസ്പെക്ടർ ശങ്കർ അവളെ ശ്രദ്ധയോടെ നോക്കി.
“കൊല ചെയ്ത ആളെ കണ്ടാൽ തിരിച്ചറിയുമോ?”
“അതെ.”
“നാളെ തിരിച്ചറിയൽ പരേഡ് ഉണ്ട്.”
അനന്യ തലകുനിച്ചു.
—
പിറ്റേന്ന് നഗരത്തിലെ വിവിധ കുറ്റവാളികളെ നിരത്തിക്കൊണ്ട് പോലീസ് അവളെ അവിടേക്ക് കൊണ്ടുപോയി.
അവൾ ഓരോരുത്തരുടെയും മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
അവസാനം അവളുടെ കണ്ണുകൾ ഒരാളിൽ തങ്ങി.
അവൻ തന്നെയായിരുന്നു.
മഴയിൽ കണ്ട ആ ചെറുപ്പക്കാരൻ.
അവന്റെ പേര് അർജുൻ.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ അവന്റെ കണ്ണുകളുമായി കൂട്ടിമുട്ടി.
അർജുന്റെ മുഖത്ത് ഭയം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
എന്നാൽ ഒരു പ്രതീക്ഷ ഉണ്ടായിരുന്നു.
“ഇയാളാണോ?”
ഇൻസ്പെക്ടർ ചോദിച്ചു.
അനന്യയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.
അവൾക്ക് സത്യം പറയാമായിരുന്നു.
പക്ഷേ അപ്പോൾ അവൾക്ക് ഓർമ്മ വന്നത് കൊല്ലപ്പെട്ട ആളുടെ വാർത്തയായിരുന്നു.
പന്ത്രണ്ടു വയസ്സുകാരിയെ പീഡിപ്പിച്ച് കൊലപ്പെടുത്തിയ കേസിലെ പ്രധാന പ്രതി.
പണം കൊണ്ടും രാഷ്ട്രീയ സ്വാധീനം കൊണ്ടും രക്ഷപ്പെട്ടവൻ.
നിയമം തോറ്റിടത്ത് ഒരാൾ ശിക്ഷ നടപ്പാക്കിയിരുന്നു.
അനന്യ കുറച്ചുനേരം നിശബ്ദയായി നിന്നു.
പിന്നെ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.
“അല്ല സാർ… ഇയാളല്ല.”
അവിടെ നിന്നിരുന്ന എല്ലാവരും ഞെട്ടി.
അർജുന്റെ കണ്ണുകളിൽ നന്ദി തെളിഞ്ഞു.
—
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
എന്നാൽ ആ സംഭവം അനന്യയുടെ മനസ്സിൽ നിന്ന് മാഞ്ഞില്ല.
ഒരു വൈകുന്നേരം ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടു.
“എന്തിനാണ് എന്നെ രക്ഷിച്ചത്?”
തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ അർജുനായിരുന്നു.
അനന്യ ചിരിച്ചു.
“കാരണം നീ തെറ്റുകാരനെ അല്ല കൊന്നത്.”
അർജുൻ അവളെ അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
“നിനക്ക് പേടിയില്ലേ?”
“ഉണ്ട്.”
“പിന്നെ?”
“ചിലപ്പോൾ നിയമത്തേക്കാൾ വലിയ ശിക്ഷ ജീവിതം തന്നെ കൊടുക്കും. പക്ഷേ അവന് അതും കിട്ടിയില്ല.”
അർജുൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
ആ നിമിഷം മുതൽ അവരുടെ സൗഹൃദം ആരംഭിച്ചു.
—
അർജുൻ നഗരത്തിലെ പ്രശ്നങ്ങൾ പരിഹരിച്ച് ജീവിക്കുന്ന ഒരാളായിരുന്നു.
അധികം വിദ്യാഭ്യാസമില്ല.
സ്ഥിരം ജോലിയുമില്ല.
പക്ഷേ അനീതി കണ്ടാൽ സഹിക്കില്ല.
അവനൊപ്പം രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.
വിഷ്ണുവും കാർത്തിക്കും.
മൂവരും ഒരുമിച്ചായിരുന്നു ജീവിതം.
അനന്യക്ക് അർജുനെ ഇഷ്ടപ്പെടാൻ തുടങ്ങി.
കാരണം അവന്റെ ഉള്ളിലെ മനുഷ്യനെ അവൾ കണ്ടിരുന്നു.
ലോകം ഗുണ്ടയെന്ന് വിളിച്ചെങ്കിലും അവൾക്ക് അവൻ അങ്ങനെയായിരുന്നില്ല.
—
ഒരു ദിവസം രാവിലെ അനന്യ ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോകുകയായിരുന്നു.
വഴിയരികിലെ ചായക്കടയിൽ അർജുനും കൂട്ടുകാരും ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“അവളെ നോക്ക്,” വിഷ്ണു പറഞ്ഞു.
“ക്ഷേത്രത്തിലേക്ക് പോവുകയാണ്.”
“അവിടെ പോകുന്നത് എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല.”
അർജുൻ മുഖം തിരിച്ചു.
“നിനക്ക് ദൈവവിശ്വാസമില്ലേ?” കാർത്തിക് ചോദിച്ചു.
അർജുൻ ചിരിച്ചു.
“എനിക്ക് ജനിച്ചപ്പോൾ തന്നെ മാതാപിതാക്കൾ നഷ്ടമായി. അനാഥാലയത്തിൽ വളർന്നു. ഞാൻ വിളിച്ചപ്പോൾ ഒരിക്കലും ദൈവം വന്നിട്ടില്ല.”
സുഹൃത്തുക്കൾ മിണ്ടാതായി.
പിന്നെ വിഷ്ണു പറഞ്ഞു.
“അവൾ വിളിച്ചാൽ പോകുമോ?”
അർജുൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
—
ക്ഷേത്രത്തിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന അനന്യ അവരെ കണ്ടു.
“നിങ്ങളും വന്നോ?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“അതെ.”
വിഷ്ണു ചിരിച്ചു.
“അവനെ നിർബന്ധിച്ച് കൊണ്ടുവന്നതാണ്.”
അനന്യ അർജുനെ നോക്കി.
“ദൈവത്തിൽ വിശ്വാസമില്ലാത്ത ഒരാൾ എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നത്?”
അർജുൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ദൈവത്തെ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. പക്ഷേ നിന്നെ വിശ്വസിക്കുന്നു.”
ആ മറുപടി കേട്ട് അനന്യയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
—
കാലം കടന്നുപോയി.
സൗഹൃദം പ്രണയമായി.
ഒരു ദിവസം അനന്യ തന്റെ മനസ്സ് തുറന്നു.
“എനിക്ക് നിന്നെ ഇഷ്ടമാണ്.”
അർജുൻ ചിരിച്ചു.
അവന്റെ ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ആരോ അവനെ അവനായി സ്നേഹിക്കുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ അപ്പോഴാണ് അനന്യ തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഇരുണ്ട രഹസ്യം തുറന്നുപറഞ്ഞത്.
അവൾക്ക് അമ്മയും അച്ഛനും ഇല്ലായിരുന്നു.
അമ്മാവന്റെ വീട്ടിലായിരുന്നു താമസം.
അവളുടെ ഏക ആശ്വാസം അമ്മൂമ്മ.
എന്നാൽ അമ്മാവന്റെ മകൻ രതീഷ് അവളുടെ ജീവിതം നരകമാക്കി മാറ്റിയിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം വീട്ടിൽ ആരുമില്ലാതിരുന്നപ്പോൾ രതീഷ് മുറിയിലേക്ക് കയറി വന്നതും അവളെ ആക്രമിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതും അനന്യ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് രക്ഷപ്പെട്ടു.”
അവൾ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.
“അതിനുശേഷം എനിക്ക് പേടിയാണ്.”
അർജുന്റെ മുഖം കടുത്തു.
കണ്ണുകളിൽ കോപം നിറഞ്ഞു.
അവൻ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ ആ രാത്രി അവന് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.
അനന്യ കരഞ്ഞ മുഖം അവന്റെ മനസ്സിൽ കുത്തിനിന്നു.
—
പിറ്റേന്ന് വൈകുന്നേരം രതീഷ് വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ വഴിയിൽ അർജുൻ കാത്തുനിന്നിരുന്നു.
“അനന്യയെ വീണ്ടും ശല്യം ചെയ്താൽ…”
അവൻ വാക്ക് പൂർത്തിയാക്കിയില്ല.
പക്ഷേ രതീഷിന് മനസ്സിലായി.
അന്ന് രാത്രി ആശുപത്രിയിൽ പ്രവേശിപ്പിക്കേണ്ടി വന്നത് രതീഷിനെയായിരുന്നു.
—
അതിനുശേഷം അധികം വൈകാതെ അർജുൻ അനന്യയുടെ അമ്മൂമ്മയെ കാണാൻ പോയി.
“എനിക്ക് അനന്യയെ വിവാഹം കഴിക്കണം.”
അവൻ നേരിട്ട് പറഞ്ഞു.
വൃദ്ധ സ്ത്രീ അവനെ കുറച്ചുനേരം നോക്കി.
പിന്നെ ചിരിച്ചു.
“എന്റെ കൊച്ചിനെ സന്തോഷിപ്പിക്കുമോ?”
“ജീവൻ ഉള്ളിടത്തോളം.”
അവന്റെ മറുപടി സത്യസന്ധമായിരുന്നു.
അമ്മൂമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“എങ്കിൽ എനിക്ക് സമ്മതമാണ്.”
—
അൽപമാസങ്ങൾക്കുശേഷം അവർ വിവാഹിതരായി.
ആഡംബരമില്ലാത്ത ചെറിയ ചടങ്ങ്.
പക്ഷേ സ്നേഹം നിറഞ്ഞ ദിവസം.
അനന്യക്ക് അത് ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷകരമായ നിമിഷമായിരുന്നു.
താൻ ഒരിക്കലും ഒറ്റപ്പെടില്ലെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.
അർജുനും ആദ്യമായി കുടുംബം എന്നതിന്റെ അർത്ഥം മനസ്സിലാക്കുകയായിരുന്നു.
അമ്മൂമ്മയും അനന്യയും ചേർന്ന് അവന്റെ ലോകമായി.
—
വിവാഹത്തിന് ശേഷം ഒരു ദിവസം അമ്മൂമ്മ ഒരു പഴയ ഫയൽ പുറത്തെടുത്തു.
അതിൽ സ്വത്ത് രേഖകളും കോടതി നോട്ടീസുകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് ഒരു വലിയ സത്യം പുറത്തുവന്നത്.
രതീഷ് അനന്യയെ ആഗ്രഹിച്ചത് പ്രണയം കൊണ്ടല്ല.
അമ്മൂമ്മയുടെ പേരിലുള്ള വൻ സ്വത്ത് കൈക്കലാക്കാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു.
അനന്യയെ വിവാഹം കഴിച്ചാൽ എല്ലാം സ്വന്തമാക്കാമെന്ന് അവൻ കരുതിയിരുന്നു.
അതിനുവേണ്ടിയാണ് അവളെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയതും ഉപദ്രവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചതും.
സത്യം കേട്ട് അനന്യ നടുങ്ങി.
അവൾ എല്ലാം അർജുനോട് പറഞ്ഞു.
അർജുൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.
“എനിക്ക് സ്വത്തൊന്നും വേണ്ട.”
“പിന്നെ?”
അനന്യ ചോദിച്ചു.
“നീ ഉണ്ടല്ലോ.”
അവന്റെ മറുപടി ലളിതമായിരുന്നു.
പക്ഷേ അതിൽ സ്നേഹം നിറഞ്ഞിരുന്നു.
അനന്യയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി അവൾക്ക് സുരക്ഷിതത്വം അനുഭവപ്പെട്ടു.
—
മഴ വീണ്ടും പെയ്യുകയായിരുന്നു.
ആദ്യമായി കണ്ടുമുട്ടിയ ദിവസം പോലെ.
വീട്ടുമുറ്റത്ത് നിന്നുകൊണ്ട് അവർ മഴ നോക്കി.
അനന്യ അർജുന്റെ തോളിലേക്ക് തലചായച്ചു.
“ഒരു കാര്യം അറിയാമോ?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“എന്താണ്?”
“അന്ന് ഞാൻ പോലീസിനോട് സത്യം പറഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഇന്ന് നമ്മൾ ഒരുമിച്ചുണ്ടാകുമായിരുന്നില്ല.”
അർജുൻ ചിരിച്ചു.
“അന്ന് നീ എന്നെ രക്ഷിച്ചു.”
“അല്ല.”
അവൾ അവന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു.
“അന്ന് നമ്മളിരുവരെയും വിധിയാണ് രക്ഷിച്ചത്.”
മഴത്തുള്ളികൾ മണ്ണിലേക്ക് വീണു.
തണുത്ത കാറ്റ് വീശി.
അവരുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇരുണ്ട ദിവസങ്ങൾ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, ഇപ്പോൾ മുന്നിൽ വെളിച്ചം മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ.
കാരണം സ്നേഹവും വിശ്വാസവും ഒരുമിച്ചാൽ ഏറ്റവും വലിയ മുറിവുകൾ പോലും സുഖപ്പെടുമെന്ന സത്യം അവർ മനസ്സിലാക്കിയിരുന്നു.
അങ്ങനെ, മഴയിറങ്ങിയ ഒരു വഴിയിൽ ആരംഭിച്ച അവരുടെ കഥ പുതിയ സ്വപ്നങ്ങളിലേക്ക് യാത്ര തുടർന്നു.