by മഴ കഴിഞ്ഞ വഴികൾ
വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് മൂന്നാം മാസം പൂർത്തിയാകുമ്പോഴാണ് നാസറിന് വീണ്ടും ഖത്തറിലേക്ക് മടങ്ങേണ്ടി വന്നത്.
വീട്ടുമുറ്റത്ത് കാറിന്റെ അരികിൽ നിന്നുകൊണ്ട് അവൻ അമ്മയായ റുഖിയയെയും ഭാര്യ മെഹ്റിനെയും നോക്കി.
“ഉമ്മയെ ശ്രദ്ധിക്കണം… മരുന്നൊന്നും മുടങ്ങരുത്. പിന്നെ എന്തെങ്കിലും ആവശ്യമുണ്ടെങ്കിൽ ഫൈസലിനെ വിളിച്ചാൽ മതി. അവൻ എന്റെ കൂട്ടുകാരനല്ല, സഹോദരനാണ്.”
മെഹ്റിൻ തലകുലുക്കി.
“നിങ്ങൾ അവിടുത്തെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കൂ. ഞങ്ങൾ ഇവിടെ സുഖമായിരിക്കും.”
പറയുമ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
റുഖിയ അവളുടെ തോളിൽ കൈവച്ചു.
“കരയണ്ട മോളേ… നല്ലതിനല്ലേ അവൻ പോകുന്നത്.”
നാസർ ഭാര്യയുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരു ചുംബനം നൽകി യാത്ര പറഞ്ഞു.
കാർ അകന്നുപോകുന്നത് വരെ മെഹ്റിൻ നോക്കി നിന്നു.
—
നാസർ പോയതിനു ശേഷമുള്ള ദിവസങ്ങൾ മെഹ്റിന് വളരെ ബുദ്ധിമുട്ടായിരുന്നു.
രാവിലെ എഴുന്നേൽക്കുമ്പോഴും രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടക്കുമ്പോഴും അവന്റെ ഓർമ്മ മാത്രം.
ഫോൺ കോളുകളും മെസ്സേജുകളും ആയിരുന്നു ഏക ആശ്വാസം.
ആദ്യ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ എല്ലാം നന്നായി പോയി.
പിന്നീട് ജോലിത്തിരക്ക് കാരണം നാസറിന്റെ വിളികൾ കുറഞ്ഞു.
അവൻ വിളിക്കുമ്പോഴും വേഗം സംസാരിച്ച് ഫോൺ വെക്കും.
“ഇവിടെ നല്ല തിരക്കാണ് മോളേ.”
എന്നായിരുന്നു അവന്റെ സ്ഥിരം മറുപടി.
മെഹ്റിൻ അതിൽ പരാതിപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചില്ല.
—
ഒരു ദിവസം രാവിലെ കനത്ത മഴയ്ക്ക് ശേഷം മുറ്റം മുഴുവൻ നനഞ്ഞുകിടക്കുകയായിരുന്നു.
റുഖിയ പതിവുപോലെ നടക്കാൻ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ കാലിടറി വീണു.
അവളുടെ നിലവിളി കേട്ട് മെഹ്റിൻ ഓടിയെത്തി.
“ഉമ്മാ… എന്തുപറ്റി?”
“കാലിന് നല്ല വേദനയുണ്ട് മോളേ…”
റുഖിയയുടെ കണങ്കാലിൽ നിന്ന് രക്തം വാർന്നിരുന്നു.
“ഫൈസലിനെ വിളിക്ക്…”
റുഖിയ പറഞ്ഞു.
മെഹ്റിൻ വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് ഓടി.
ഡയറിയിൽ നിന്ന് നമ്പർ എടുത്ത് വിളിച്ചു.
“ഫൈസലിക്കാ… ഒന്ന് വേഗം വരാമോ? ഉമ്മ വീണു.”
“ഞാനിപ്പോൾ എത്താം.”
പത്ത് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ തന്നെ ഫൈസൽ എത്തി.
അവൻ റുഖിയയെ ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോയി.
പരിശോധനയ്ക്ക് ശേഷം വലിയ പ്രശ്നമൊന്നുമില്ലെന്ന് ഡോക്ടർ പറഞ്ഞു.
വീട്ടിലെത്തിച്ച ശേഷം മരുന്നുകൾ വാങ്ങി കൊടുത്തു.
“ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് ടാബ്ലറ്റ് കൊടുക്കണം.”
അവൻ മെഹ്റിനോട് പറഞ്ഞു.
“നന്ദി ഇക്കാ.”
“ഇതൊന്നും പറയണ്ട.”
ഫൈസൽ ചിരിച്ചു.
ആദ്യ കാഴ്ചയിൽ തന്നെ അവൻ വളരെ സഹായ മനസ്കനാണെന്ന് മെഹ്റിന് തോന്നി.
—
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ വീണ്ടും അവൻ വീട്ടിലെത്തി.
റുഖിയയെ ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോകേണ്ടതുണ്ടായിരുന്നു.
വന്ന ഉടനെ അവൻ പറഞ്ഞു.
“നല്ല വിശപ്പ്… എന്തെങ്കിലും കഴിക്കാൻ ഉണ്ടോ?”
“പത്തിരിയും കോഴികറിയുമുണ്ട്.”
“അപ്പോൾ അതെടുത്തോ.”
മെഹ്റിൻ ചൂടോടെ ഭക്ഷണം വിളമ്പി.
കഴിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ ഫൈസൽ പറഞ്ഞു.
“സത്യം പറഞ്ഞാൽ ഇത്ര രുചിയുള്ള ഭക്ഷണം ഞാൻ കുറേ നാളായി കഴിച്ചിട്ടില്ല.”
മെഹ്റിൻ ചിരിച്ചു.
“അത്രയ്ക്കൊന്നുമില്ല.”
“ഉണ്ട്.”
ഫൈസൽ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
ആ ദിവസം മുതൽ അവൻ ഇടയ്ക്കിടെ വീട്ടിൽ വരാൻ തുടങ്ങി.
—
അന്ന് രാത്രി മെഹ്റിന്റെ ഫോണിലേക്ക് ഒരു വാട്സ്ആപ്പ് സന്ദേശം വന്നു.
“ഹായ്”
ഫൈസൽ ആയിരുന്നു.
അവൾ മറുപടി നൽകിയില്ല.
അഞ്ച് മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞ് വീണ്ടും മെസ്സേജ്.
“ഉറങ്ങിയോ?”
അപ്പോഴാണ് അവൾ മറുപടി അയച്ചത്.
“ഇല്ല.”
“ഇന്നത്തെ ഭക്ഷണം സൂപ്പർ ആയിരുന്നു.”
“താങ്ക്സ്.”
സംഭാഷണം അവിടെ അവസാനിച്ചു.
പക്ഷേ അടുത്ത ദിവസം വീണ്ടും മെസ്സേജ് വന്നു.
പിന്നെ അടുത്ത ദിവസവും.
പതിയെ അവർ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
—
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
നാസറിന്റെ വിളികൾ കുറഞ്ഞു.
ഫൈസലിന്റെ സന്ദേശങ്ങൾ കൂടി.
രാവിലെ ഗുഡ് മോർണിംഗ്.
രാത്രി ഗുഡ് നൈറ്റ്.
ഇടയ്ക്ക് തമാശകൾ.
ചെറിയ ചെറിയ കാര്യങ്ങൾ.
മെഹ്റിൻ അറിയാതെ തന്നെ അവനോട് കൂടുതൽ സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.
—
ഒരു ദിവസം രാവിലെ നാല് മണിക്ക് അവളുടെ ഫോൺ ശബ്ദിച്ചു.
ഫൈസലിന്റെ മെസ്സേജ്.
“ഗുഡ് മോർണിംഗ്.”
മെഹ്റിൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“ഈ സമയത്തോ?”
“ഉറക്കം വരുന്നില്ല.”
“എന്തുപറ്റി?”
അൽപസമയം കഴിഞ്ഞ് മറുപടി വന്നു.
“ജീവിതം അത്ര സന്തോഷകരമല്ല.”
“എന്താ പ്രശ്നം?”
“വീട്ടിൽ സമാധാനമില്ല.”
അങ്ങനെ തുടങ്ങി ഫൈസലിന്റെ പരാതികൾ.
ഭാര്യയെക്കുറിച്ച്.
കുടുംബത്തെക്കുറിച്ച്.
സ്വന്തം ദുഃഖങ്ങളെക്കുറിച്ച്.
മെഹ്റിൻ എല്ലാം സഹതാപത്തോടെ കേട്ടു.
—
“നാസർ വിളിച്ചോ?”
ഒരു ദിവസം ഫൈസൽ ചോദിച്ചു.
“ഇല്ല.”
“അവൻ ഭാഗ്യവാനാണ്.”
“എന്താ?”
“ഇത്ര സുന്ദരിയായ ഭാര്യയെ വിട്ട് പോയിരിക്കുന്നു.”
മെഹ്റിന്റെ കവിളുകൾ ചുവന്നു.
വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് ആദ്യമായാണ് ഒരാൾ അവളെ ഇങ്ങനെ പ്രശംസിക്കുന്നത്.
നാസർ ഒരിക്കലും സൗന്ദര്യത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചിട്ടില്ല.
അവൻ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു.
പക്ഷേ പറയാറില്ലായിരുന്നു.
ഫൈസൽ പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
അതാണ് വ്യത്യാസം.
—
മാസങ്ങൾ കടന്നു.
ഇപ്പോൾ ഫൈസൽ വീട്ടിലെ ഒരംഗം പോലെയായിരുന്നു.
വീട്ടിലെ സാധനങ്ങൾ വാങ്ങുക.
ആശുപത്രിയിൽ കൊണ്ടുപോകുക.
ബില്ലുകൾ അടയ്ക്കുക.
എല്ലാം അവൻ തന്നെ.
റുഖിയക്കും അവനോട് വലിയ വിശ്വാസം ഉണ്ടായിരുന്നു.
“നാസറിനെപ്പോലെയാണ് അവനും.”
അവർ പലപ്പോഴും പറയും.
—
ഒരു ദിവസം റുഖിയ ബന്ധുവീട്ടിലെ വിവാഹത്തിന് പോയിരുന്നു.
വീട്ടിൽ മെഹ്റിൻ മാത്രം.
അന്ന് അവൾക്ക് കഠിന പനി.
ഉച്ചയ്ക്ക് ഫൈസൽ വീട്ടിലെത്തി.
“മുഖം കണ്ടാൽ അറിയാം… നല്ല പനിയുണ്ട്.”
അവൻ പറഞ്ഞു.
“ടാബ്ലറ്റ് കഴിച്ചിട്ടുണ്ട്.”
“ആശുപത്രിയിൽ പോകാം.”
“വേണ്ട.”
ഫൈസൽ കുറച്ചുനേരം അവിടെ ഇരുന്നു.
വൈകുന്നേരമായപ്പോഴും പോയില്ല.
“വീട്ടിൽ പോകുന്നില്ലേ?”
മെഹ്റിൻ ചോദിച്ചു.
അവൻ ഒരു നെടുവീർപ്പ് വിട്ടു.
“അവിടെ ചെന്നാൽ വഴക്കാണ്.”
അന്ന് രാത്രി ഏറെ നേരം അവർ സംസാരിച്ചു.
ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച്.
സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച്.
സങ്കടങ്ങളെക്കുറിച്ച്.
അവിടെ നിന്നാണ് എല്ലാം മാറിത്തുടങ്ങിയത്.
—
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഒരു സന്ദേശം.
“എന്റെ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന പെൺകുട്ടിയെപ്പോലെയാണ് നീ.”
മെഹ്റിൻ ആ സന്ദേശം പലതവണ വായിച്ചു.
മായികമായ വാക്കുകൾ.
അവൾ അറിയാതെ തന്നെ അതിൽ വീണുപോയി.
—
പിന്നീട് ഫൈസൽ സാമ്പത്തിക ബുദ്ധിമുട്ടുകളെക്കുറിച്ച് പറയാൻ തുടങ്ങി.
“ലോൺ അടയ്ക്കാനുണ്ട്.”
“കുറച്ചു സഹായം വേണം.”
മെഹ്റിൻ സംശയിച്ചില്ല.
നാസർ അയച്ച പണത്തിൽ നിന്ന് കൊടുത്തു.
പിന്നെ സ്വർണം വരെ.
കാരണം അവൾ അവനെ വിശ്വസിച്ചിരുന്നു.
അന്ധമായി.
—
ഒരു ദിവസം അവർ ഒരു കഫേയിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പോൾ ഫൈസലിന്റെ ഫോൺ തുടരെ തുടരെ റിങ് ചെയ്തു.
അവൻ ഫോൺ നോക്കി കട്ട് ചെയ്തു.
വീണ്ടും റിങ്.
വീണ്ടും കട്ട്.
മെഹ്റിന് സംശയം തോന്നി.
“ആരാണ്?”
“ആരുമല്ല.”
“അപ്പോൾ എടുക്കാത്തത് എന്തിന്?”
ഫൈസൽ പെട്ടെന്ന് ദേഷ്യപ്പെട്ടു.
“എന്റെ ഫോൺ ആരാണ് വിളിക്കുന്നത് എന്ന് നിന്നോട് പറയേണ്ട കാര്യമുണ്ടോ?”
മെഹ്റിൻ ഞെട്ടി.
ഇത്രയും ദിവസം കണ്ട ഫൈസൽ അല്ലായിരുന്നു അത്.
ആ ദിവസം അവർ സംസാരിക്കാതെ പിരിഞ്ഞു.
—
അതിന് ശേഷം ഫൈസലിന്റെ മെസ്സേജുകൾ നിന്നു.
കോളുകളും ഇല്ല.
മെഹ്റിൻ അസ്വസ്ഥയായി.
അവൾ വിളിച്ചു.
ആദ്യം എടുത്തില്ല.
പിന്നീട് എടുത്തു.
“എന്തിനാ വിളിക്കുന്നത്?”
ദേഷ്യമായിരുന്നു ശബ്ദം.
“എന്തുപറ്റി?”
“ഒന്നുമില്ല.”
“പിന്നെ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ?”
കുറച്ചുനേരം നിശ്ശബ്ദത.
പിന്നെ അവൻ പറഞ്ഞു.
“അന്ന് വിളിച്ചത് എന്റെ പ്രണയിനിയായിരുന്നു.”
മെഹ്റിന്റെ ഹൃദയം നിലച്ചു.
“എന്ത്?”
“അതെ.”
“പക്ഷേ…”
“അവൾ മാത്രമല്ല.”
ഫൈസൽ ചിരിച്ചു.
“എനിക്ക് കുറേ ബന്ധങ്ങൾ ഉണ്ട്.”
മെഹ്റിന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു.
“അപ്പോൾ എന്നോട് പറഞ്ഞതൊക്കെ?”
“നിന്നെ വിശ്വസിപ്പിക്കാൻ.”
“എന്നെ സ്നേഹിച്ചിട്ടില്ലേ?”
“ഇല്ല.”
ആ ഒറ്റ വാക്ക് അവളുടെ ലോകം തകർത്തു.
—
“നീ തന്ന പണവും സ്വർണവും?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“തിരിച്ചു തരാൻ ഇല്ല.”
“ഫൈസലിക്കാ…”
“ഇനി എന്നെ വിളിക്കരുത്.”
അവൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.
മെഹ്റിൻ തകർന്നു.
അവൾ സ്വന്തം മുറിയിൽ കയറി വാതിൽ അടച്ചു.
കരഞ്ഞു.
കരഞ്ഞു.
കരഞ്ഞു.
—
അന്ന് മുതൽ അവൾ മാറി.
സംസാരം കുറഞ്ഞു.
ഭക്ഷണം കഴിക്കാതെ ആയി.
ഉറക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടു.
തലവേദന വിട്ടുമാറിയില്ല.
ഡോക്ടർമാരെ കണ്ടു.
ടെസ്റ്റുകൾ ചെയ്തു.
ഒന്നും കണ്ടെത്താനായില്ല.
കാരണം രോഗം ശരീരത്തിനല്ലായിരുന്നു.
മനസ്സിനായിരുന്നു.
—
ഖത്തറിൽ ഇരുന്ന നാസർ ഇത് കേട്ട് അസ്വസ്ഥനായി.
അവസാനം അവൻ അവധി എടുത്ത് നാട്ടിലെത്തി.
വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ കണ്ടത് പഴയ മെഹ്റിനെ അല്ല.
മെലിഞ്ഞ് ക്ഷീണിച്ച ഒരു സ്ത്രീയെ.
അവൻ തകർന്നു.
“മെഹ്റിൻ…”
അവൻ അവളെ വിളിച്ചു.
അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
“എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം…”
നാസർ ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.
അവളുടെ കണ്ണീരിൽ തന്നെ എല്ലാം ഉണ്ടെന്ന് അവന് തോന്നി.
അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചുകൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു.
“നീ തെറ്റ് ചെയ്തിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ പോലും നീ എന്റെ ഭാര്യയാണ്.”
മെഹ്റിൻ കരഞ്ഞു.
“എനിക്ക് നിങ്ങളെ നേരിടാൻ പറ്റുന്നില്ല.”
“നിനക്ക് എന്നെ പേടിക്കേണ്ട.”
നാസർ അവളുടെ മുഖം കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു.
“എല്ലാവർക്കും ജീവിതത്തിൽ തെറ്റുകൾ സംഭവിക്കും.”
അവന്റെ ശബ്ദം വിറച്ചിരുന്നു.
“പക്ഷേ ഞാൻ നിന്നെ വിട്ടുപോകില്ല.”
—
ആ രാത്രി വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം മെഹ്റിൻ സമാധാനമായി ഉറങ്ങി.
കാരണം അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.
മധുരവാക്കുകൾ പറയുന്ന എല്ലാവരും സ്നേഹിക്കുന്നവരല്ല.
നിശ്ശബ്ദമായി കഷ്ടപ്പെടുന്ന ചിലരാണ് യഥാർത്ഥത്തിൽ നമ്മളെ സ്നേഹിക്കുന്നത്.
മഴ പെയ്തു കഴിഞ്ഞാൽ ആകാശം തെളിയുന്നതുപോലെ…
അവളുടെ ജീവിതത്തിലും ഒരു പുതിയ പ്രഭാതം പതിയെ ഉദിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു.