മഴമലകളിലെ വെളിച്ചം

മഴമലകളിലെ വെളിച്ചം

“ഇനി എത്ര ദിവസം കൂടി അവിടെ നിൽക്കണമെന്നാണ് നീ പറയുന്നത്, വിനീത്?”

ഡ്രസ്സിങ് ടേബിളിന്റെ മുന്നിലിരുന്ന് കണ്ണാടിയിലേക്ക് നോക്കി മുടി ചീകിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഗൗരി അസ്വസ്ഥതയോടെ ചോദിച്ചു.

“അമ്മ ഇന്നലെ വിളിച്ചിരുന്നു. അച്ഛന് കുറച്ചു ദിവസമായി സുഖമില്ല. നമ്മളെ എല്ലാവരെയും കാണണമെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നു. രണ്ടാഴ്ചയെങ്കിലും നിൽക്കാമെന്ന് കരുതിയതാണ്.”

വിനീത് ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

“രണ്ടാഴ്ചയോ? എനിക്ക് രണ്ട് ദിവസം പോലും അവിടെ നിൽക്കാൻ പറ്റില്ല.”

അവളുടെ മറുപടി കേട്ടിട്ടും വിനീത് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

ഗൗരിക്ക് അത് പുതിയ കാര്യമല്ലായിരുന്നു. വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ആറു വർഷമായിട്ടും ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിൽ താമസിക്കുന്നത് അവൾക്ക് ഒരിക്കലും ഇഷ്ടമായിരുന്നില്ല.

കൊച്ചിയിലെ തിരക്കേറിയ നഗരമധ്യത്തിൽ വളർന്ന അവൾക്ക് വയനാട്ടിലെ മലമുകളിലുള്ള ഗ്രാമജീവിതം ഒരു ശിക്ഷപോലെയായിരുന്നു.

വിവാഹത്തിന്റെ ആദ്യ മാസങ്ങളിൽ അവിടെ താമസിക്കാൻ ശ്രമിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ രാവിലത്തെ തണുപ്പ്, മഞ്ഞ്, മലകയറ്റം, നഗരത്തിലെപ്പോലുള്ള സൗകര്യങ്ങളുടെ അഭാവം, അയൽക്കാരുടെ അടുപ്പം, വീട്ടിലെ ലാളിത്യം—ഇതെല്ലാം അവളെ അസ്വസ്ഥയാക്കി.

അവസാനം സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോയി.

അന്ന് മുതൽ വിനീത് ജോലിക്കിടയിൽ സമയം കണ്ടെത്തി ആഴ്ചയിൽ ഒരിക്കൽ ഭാര്യയെയും മകൻ ആദിയെയും കാണാൻ വരികയായിരുന്നു.

അവന്റെ മാതാപിതാക്കൾ ഒരിക്കലും പരാതിപ്പെട്ടില്ല.

പക്ഷേ അവരുടെ കണ്ണുകളിലെ വിഷമം വിനീതിന് മാത്രം മനസ്സിലാകുമായിരുന്നു.

—

യാത്ര തുടങ്ങുമ്പോൾ ആദി ആവേശത്തിലായിരുന്നു.

“അച്ഛാ… ഈ പ്രാവശ്യം നമുക്ക് വെള്ളച്ചാട്ടത്തിൽ പോകാമല്ലേ?”

“പോകാം മോനെ.”

“പിന്നെ ചായത്തോട്ടത്തിലും.”

“അതും പോകാം.”

കാറിന്റെ പിന്നിലെ സീറ്റിൽ ഇരുന്ന ആദി സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു.

ഗൗരി മൊബൈലിൽ മുഴുകിയിരുന്നു.

സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ സുഹൃത്തുക്കളുടെ ചിത്രങ്ങൾ നോക്കിക്കൊണ്ടിരുന്ന അവൾക്ക് പുറത്തുള്ള പ്രകൃതിദൃശ്യങ്ങളൊന്നും ശ്രദ്ധയിൽപ്പെട്ടില്ല.

എന്നാൽ നഗരം പിന്നിട്ട് മലമ്പാതകൾ ആരംഭിച്ചതോടെ കാഴ്ചകൾ മാറിത്തുടങ്ങി.

പച്ചപ്പിന്റെ അനന്തത.

മഴ നനഞ്ഞ മലകൾ.

മേഘങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ ഒളിച്ചുകളിക്കുന്ന സൂര്യപ്രകാശം.

റോഡരികിലൂടെ ഒഴുകുന്ന ചെറുചാലുകൾ.

എത്രയോ വർഷങ്ങളായി ഈ കാഴ്ചകൾ അവഗണിച്ചിരുന്നുവെന്ന് അവൾ അറിഞ്ഞില്ല.

—

വീട്ടിലെത്തുമ്പോൾ വൈകുന്നേരമായിരുന്നു.

മുറ്റത്ത് നിന്നിരുന്ന സരോജിനിയും മാധവനും കാറിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

“ആദി വന്നേ!”

സരോജിനി സന്തോഷത്തോടെ വിളിച്ചു.

ആദി ഓടിച്ചെന്ന് അമ്മൂമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.

ആ കാഴ്ച കണ്ടപ്പോൾ ഗൗരിയുടെ മനസ്സിൽ എന്തോ ചെറുതായി ചലിച്ചു.

എത്ര നാളുകൾക്കു ശേഷമാണ് ഈ പ്രായമായ സ്ത്രീ ഇത്ര സന്തോഷത്തോടെ ചിരിക്കുന്നത്?

അവൾക്ക് ഓർമ്മയില്ല.

വീട്ടിനുള്ളിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ ചൂടുള്ള പലഹാരങ്ങളുടെ മണം പരന്നിരുന്നു.

മേശ നിറയെ വിഭവങ്ങൾ.

“ഇതെല്ലാം എന്തിനാ അമ്മ?”

വിനീത് ചോദിച്ചു.

“നിങ്ങൾ വരുമെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ വെറുതെ കുറച്ചു ഉണ്ടാക്കിയതാ.”

സരോജിനി ചിരിച്ചു.

ഗൗരി മേശയിലേക്ക് നോക്കി.

പ്രായം അറുപത്തിയഞ്ച് കഴിഞ്ഞ സ്ത്രീ ഒറ്റയ്ക്ക് ഇത്രയും ഒരുക്കിയിരിക്കുന്നു.

അവൾക്ക് ചെറിയൊരു കുറ്റബോധം തോന്നി.

—

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഉണർന്നപ്പോൾ വീട്ടിൽ എല്ലാവരും ജോലികളിൽ മുഴുകിയിരുന്നു.

സരോജിനി അടുക്കളയിൽ.

മാധവൻ മുറ്റത്ത് ചെടികൾക്ക് വെള്ളമൊഴിക്കുന്നു.

വിനീത് പശുവിന് പുല്ലിടുന്നു.

ആദി അപ്പൂപ്പന്റെ പിന്നാലെ ഓടുന്നു.

എല്ലാവരും എന്തെങ്കിലും ചെയ്യുന്നു.

ഒരാൾ മാത്രം ഒഴിവായി കിടക്കുന്നത് ഗൗരിയായിരുന്നു.

അവൾ ജനലരികിൽ നിന്ന് പുറത്തേക്ക് നോക്കി.

മലകളിലൂടെ മഞ്ഞ് ഒഴുകുകയാണ്.

തണുത്ത കാറ്റ് അകത്തേക്ക് കടന്നുവന്നു.

അറിയാതെ അവൾ ആ കാഴ്ചയിൽ മുഴുകിപ്പോയി.

നഗരത്തിലെ ഉയർന്ന ഫ്ലാറ്റുകളിൽ നിന്ന് ഒരിക്കലും കാണാൻ കഴിയാത്ത സൗന്ദര്യം.

അവൾ ആദ്യമായി അത് ശ്രദ്ധിക്കുകയായിരുന്നു.

—

ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.

ആദ്യം വന്ന അസ്വസ്ഥത പതിയെ മാറിത്തുടങ്ങി.

ഒരു ദിവസം സരോജിനിയോടൊപ്പം അടുക്കളയിൽ കയറി.

“അമ്മ, ഞാൻ സഹായിക്കട്ടേ?”

സരോജിനി അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.

“വേണ്ട മോളേ. ഞാൻ ചെയ്തോളാം.”

“ഇല്ല. പറയൂ.”

അന്ന് ഒരുമിച്ച് പാചകം ചെയ്തു.

വിനീതിന് ഇഷ്ടമുള്ള വിഭവങ്ങളെക്കുറിച്ച് ആദ്യമായാണ് അവൾ വിശദമായി കേൾക്കുന്നത്.

അവന് പാവയ്ക്ക തോരൻ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പോലും അവൾക്ക് അറിയില്ലായിരുന്നു.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ആറു വർഷം കഴിഞ്ഞിട്ടും.

ആ തിരിച്ചറിവ് അവളെ വേദനിപ്പിച്ചു.

—

ഒരു വൈകുന്നേരം മഴ പെയ്യുകയായിരുന്നു.

വീട്ടുമുറ്റത്തെ വരാന്തയിൽ എല്ലാവരും ഒരുമിച്ചിരുന്ന് ചായ കുടിച്ചു.

ആദി അപ്പൂപ്പനോട് കഥകൾ കേൾക്കുകയാണ്.

വിനീത് ചിരിക്കുകയാണ്.

സരോജിനി മകനെ നോക്കി സന്തോഷിക്കുന്നു.

ആ കാഴ്ച നോക്കിയിരുന്ന ഗൗരിക്ക് അപ്രതീക്ഷിതമായി ഒരു ചോദ്യം മനസ്സിൽ ഉയർന്നു.

ഇത്രയും വർഷമായി താൻ എന്താണ് നഷ്ടപ്പെടുത്തിയിരുന്നത്?

സൗകര്യങ്ങളോ?

അതോ ഇതുപോലൊരു ജീവിതമോ?

—

അന്ന് രാത്രി അവൾക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല.

അരികിൽ ഉറങ്ങുന്ന വിനീതിനെ നോക്കി കിടന്നു.

ആ മനുഷ്യൻ ഒരിക്കലും തന്നെ നിർബന്ധിച്ചിട്ടില്ല.

പരാതിപ്പെട്ടിട്ടില്ല.

കുറ്റപ്പെടുത്തിയിട്ടില്ല.

പക്ഷേ താൻ?

അവന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വിലപ്പെട്ട ആളുകളിൽ നിന്ന് അവനെ അകറ്റി നിർത്താൻ ശ്രമിച്ചിട്ടില്ലേ?

പ്രായമായ മാതാപിതാക്കളെ ഉപേക്ഷിച്ച് നഗരത്തിലേക്ക് മാറാൻ എത്ര തവണ ആവശ്യപ്പെട്ടിട്ടുണ്ട്?

ഓരോ ഓർമ്മയും അവളുടെ ഹൃദയത്തെ ഭാരപ്പെടുത്തി.

—

അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ ഗൗരി കൂടുതൽ മാറി.

അമ്മയോടൊപ്പം ജോലികൾ ചെയ്തു.

അച്ഛനൊപ്പം തോട്ടത്തിൽ നടന്നു.

ആദിയോടൊപ്പം മലമ്പാതകളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ചു.

വിനീതിനൊപ്പം വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ ദൂരെ നടന്നു.

സംസാരിച്ചു.

ചിരിച്ചു.

ഒരുപാട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം അവർ യഥാർത്ഥ ഭർത്താവും ഭാര്യയും പോലെ സമയം ചെലവഴിച്ചു.

നഗരത്തിലെ ജീവിതത്തിൽ അവർക്ക് നഷ്ടമായിരുന്നത് ഇതൊക്കെയാണെന്ന് ഗൗരി മനസ്സിലാക്കി.

—

തിരിച്ചുപോകേണ്ട ദിവസം എത്തി.

സ്യൂട്ട്കേസുകൾ പായ്ക്ക് ചെയ്തുകഴിഞ്ഞു.

എന്നാൽ ഗൗരിയുടെ മനസ്സ് അസ്വസ്ഥമായിരുന്നു.

മുറ്റത്ത് ഇരുന്ന സരോജിനിയുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് കരച്ചിൽ വന്നു.

ആദിയും പോകാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.

“അമ്മേ, കുറച്ചു ദിവസം കൂടി നിൽക്കാമല്ലോ?”

അവൻ ചോദിച്ചു.

ഗൗരി മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

കാരണം അവൾക്കും അതേ ആഗ്രഹമായിരുന്നു.

—

പിറ്റേന്ന് രാവിലെ.

വിനീത് കുളിച്ചിറങ്ങി.

“ഗൗരി, സമയം ആയി. ഇറങ്ങാം.”

അവൾ മിണ്ടിയില്ല.

കട്ടിലിൽ ഇരുന്ന് കൈകൾ കൂട്ടിപ്പിടിച്ചു.

“എന്തുപറ്റി?”

വിനീത് ചോദിച്ചു.

ഗൗരി പതിയെ അവന്റെ അരികിലേക്ക് വന്നു.

അവന്റെ കൈ പിടിച്ചു.

കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

“എന്നോട് ക്ഷമിക്കുമോ?”

വിനീത് അമ്പരന്നു.

“എന്തിനാ?”

“ഇത്രയും വർഷം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കാതെ പോയതിനൊക്കെ.”

അവളുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.

“നിന്റെ സ്നേഹവും… ഈ വീടും… അമ്മയും അച്ഛനും… എല്ലാം ഞാൻ അവഗണിച്ചു.”

വിനീത് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

“എനിക്ക് ഇനി പോകണ്ട.”

അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.

“എന്ത്?”

“ഞാനും ആദിയും ഇവിടെ തന്നെ നിൽക്കാം. സ്കൂൾ ട്രാൻസ്ഫർ ചെയ്യാം. നമ്മുടെ ജീവിതം ഇവിടെ നിന്ന് തുടങ്ങാം.”

വിനീതിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

അവൻ കേൾക്കുന്നത് സത്യമാണോ എന്ന് ഉറപ്പാക്കാൻ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.

ഗൗരി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് തലകുലുക്കി.

അവളുടെ കണ്ണുനീർ എല്ലാം പറഞ്ഞിരുന്നു.

—

അവരുടെ സംഭാഷണം കേട്ടുകൊണ്ട് വാതിലിന് സമീപം നിന്നിരുന്ന ആദി സന്തോഷത്തോടെ അകത്തേക്ക് ഓടിവന്നു.

“ശരിക്കുമോ അമ്മേ?”

“ശരിക്കും.”

“നമ്മൾ ഇവിടെ തന്നെ താമസിക്കുമോ?”

“അതെ.”

അവൻ ചാടിത്തുള്ളി.

ആ ശബ്ദം കേട്ട് സരോജിനിയും മാധവനും മുറിയിലേക്ക് വന്നു.

കാര്യം അറിഞ്ഞപ്പോൾ ഇരുവരുടെയും കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

ഒരു നിമിഷം ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

പക്ഷേ ആ വീട്ടിലെ ഓരോ ചുവരുകളും ആ സന്തോഷം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

പുറത്ത് മലമുകളിലൂടെ മേഘങ്ങൾ നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.

മഴ കഴിഞ്ഞ ആകാശത്തിൽ സൂര്യപ്രകാശം തെളിഞ്ഞു.

ഗൗരി ജനലരികിലേക്ക് നടന്നു.

ദൂരെയുള്ള മലകളെ നോക്കി നിന്നു.

ഒരിക്കൽ ശ്വാസം മുട്ടലായി തോന്നിയിരുന്ന ഈ സ്ഥലം ഇന്ന് സ്വന്തം ഹൃദയത്തിന്റെ ഭാഗമായിരിക്കുന്നു.

കാരണം ഒരു വീടിനെ വീടാക്കുന്നത് ചുവരുകളോ സൗകര്യങ്ങളോ അല്ല.

അവിടെ ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യരുടെ സ്നേഹമാണ്.

അത് മനസ്സിലാക്കാൻ അവൾക്ക് ആറു വർഷം വേണ്ടിവന്നു.

പക്ഷേ വൈകിയാലും അവൾ ശരിയായ വഴിയിലേക്ക് തിരിച്ചെത്തിയിരുന്നു.

ആ ദിവസം ആ വീട്ടിൽ നാല് പേരുടെ മാത്രമല്ല, അഞ്ച് ഹൃദയങ്ങളുടെ സന്തോഷമായിരുന്നു നിറഞ്ഞുനിന്നത്.

കാരണം വർഷങ്ങളായി കാത്തിരുന്ന കുടുംബം ഒടുവിൽ പൂർണ്ണമായിരുന്നു.