നിങ്ങൾ ആവശ്യപ്പെട്ടതുപോലെ, അതേ ഫീൽ നിലനിർത്തിക്കൊണ്ട് പൂർണ്ണമായും പുതിയ കഥാപാത്രങ്ങളും പുതിയ സംഭവവികാസങ്ങളുമുള്ള ഒരു ഒറിജിനൽ കഥയുടെ തുടക്കം ഇതാ:
അപ്രതീക്ഷിത യാത്ര
“എന്നാൽ പിന്നെ ആ ബാഗും കൂടെ എന്റെ തലയിൽ വച്ചേക്കൂ…! ഇനി അതും ബാക്കിയുണ്ടല്ലോ…”
അർജുൻ പിറുപിറുത്തുകൊണ്ട് ജനൽക്കൽ സീറ്റിൽ ചാരി ഇരുന്നു.
തിരുവനന്തപുരംയിൽ നിന്ന് പുറപ്പെട്ട ട്രെയിൻ ആലപ്പുഴ പിന്നിട്ടിട്ടും ഒരേ ഇഴച്ചിലാണ്. അവധിക്കാലം ആയതുകൊണ്ട് കംപാർട്ട്മെന്റിൽ കാലുകുത്താൻ പോലും ഇടമില്ല.
“ചേട്ടാ… കുറച്ചു നീങ്ങിയിരിക്കാമോ…?”
മുന്നിൽ നിന്ന് ഒരു പെൺകുട്ടിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.
അർജുൻ തല ഉയർത്തി നോക്കി.
ഒരു വലിയ ട്രാവൽ ബാഗും തോളിൽ ബാക്ക്പാക്കും തൂക്കി നിന്നിരുന്ന പെൺകുട്ടി അവനെ നോക്കി ചിരിക്കുകയാണ്.
“നീങ്ങാൻ സ്ഥലമുണ്ടെങ്കിൽ ഞാൻ ഇത്രയും നേരം ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുമോ…?”
“അതൊക്കെ ശരി. പക്ഷേ എനിക്ക് നിൽക്കാൻ പോലും പറ്റുന്നില്ല.”
“അതിനിപ്പോ ഞാൻ എന്ത് ചെയ്യണം…?”
“ഒന്നുമില്ല. ചോദിച്ചതാണ്.”
അവൾ മുഖം വീർപ്പിച്ചു.
“പേര് എന്താ…?”
അറിയാതെ അർജുൻ ചോദിച്ചു.
“അത് ചോദിക്കാൻ താങ്കൾ ആരാ…?”
ഉടൻ മറുപടി വന്നു.
“അയ്യോ… തെറ്റിപ്പോയി. ചോദ്യം പിൻവലിക്കുന്നു.”
അവളുടെ കൂട്ടുകാരികൾ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
“മീനാക്ഷി… ഇങ്ങോട്ട് വാ.”
അവരിൽ ഒരുത്തി വിളിച്ചപ്പോൾ അർജുൻ ആദ്യമായി ആ പെൺകുട്ടിയുടെ പേര് കേട്ടു.
“ഹോ… പേരിന് നല്ല ഭംഗിയുണ്ട്. സ്വഭാവം മാത്രം അല്പം അപകടമാണ്.”
മനസ്സിൽ പറഞ്ഞത് അറിയാതെ ചുണ്ടിലും വന്നു.
“എന്താ പറഞ്ഞത്…?”
“ഒന്നുമില്ല.”
“കേട്ടല്ലോ.”
“ഞാൻ എന്നോട് തന്നെ പറഞ്ഞതാ.”
“അങ്ങനെയാണോ…? ഞങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ അതിനെ ചെറിയ പ്രാന്ത് എന്ന് പറയും.”
“നിങ്ങളുടെ നാട്ടിൽ മാത്രമല്ല, എല്ലായിടത്തും അങ്ങനെ തന്നെയാ പറയുന്നത്.”
“അപ്പോൾ സമ്മതിച്ചല്ലോ.”
അർജുൻ തലയിൽ കൈവച്ചു.
“ദൈവമേ… ഇതിനെ ആരെങ്കിലും ഒന്ന് ഓഫ് ചെയ്ത് തരാമോ…?”
അത് കേട്ട് അവളുടെ കൂട്ടുകാരികൾ വീണ്ടും ചിരിച്ചു.
യാത്ര മുന്നോട്ട് പോകുംതോറും തിരക്ക് കുറഞ്ഞു.
കോട്ടയം എത്തിയപ്പോൾ കുറച്ച് സീറ്റുകൾ ഒഴിഞ്ഞു.
മീനാക്ഷി ഉടൻ അവിടെ പോയി ഇരുന്നു.
“സമാധാനമായി…”
അർജുൻ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
പക്ഷേ ആ സമാധാനം അധികനേരം നീണ്ടില്ല.
ഓരോ സ്റ്റേഷനിലും അവളുടെ കൂട്ടുകാരികൾ ഇറങ്ങിത്തുടങ്ങി.
ഒടുവിൽ തൃശ്ശൂരിന് മുമ്പ് അവസാന സുഹൃത്തും യാത്ര പറഞ്ഞിറങ്ങി.
അത് വരെ സംസാരിച്ച് ചിരിച്ചിരുന്ന മീനാക്ഷി പെട്ടെന്ന് നിശബ്ദയായി.
അർജുൻ അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
“എവിടെയാ ഇറങ്ങേണ്ടത്…?”
അവൻ ചോദിച്ചു.
അവൾ ആദ്യം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ചാലക്കുടി.”
“അവിടെ ആരെങ്കിലും വരുമോ കൂട്ടാൻ…?”
“വരും.”
പക്ഷേ ആ മറുപടിയിൽ ആത്മവിശ്വാസം ഇല്ലായിരുന്നു.
രാത്രി പതിനൊന്ന് കഴിഞ്ഞാണ് ട്രെയിൻ ചാലക്കുടിയിൽ എത്തിയത്.
മഴ ചെറുതായി പെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
സ്റ്റേഷൻ ഏതാണ്ട് ശൂന്യം.
അർജുൻ പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ അകലെ ഓട്ടോ സ്റ്റാൻഡിന് സമീപം മീനാക്ഷി ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കുന്നത് കണ്ടു.
ഫോൺ വീണ്ടും വീണ്ടും വിളിക്കുന്നുണ്ട്.
പക്ഷേ ആരും എടുക്കുന്നില്ല.
അവളുടെ മുഖത്തെ പരിഭ്രമം ദൂരെ നിന്നുതന്നെ മനസ്സിലാക്കാമായിരുന്നു.
അതേസമയം മൂന്ന് യുവാക്കൾ അവളുടെ ഭാഗത്തേക്ക് നോക്കി എന്തോ സംസാരിച്ചുകൊണ്ട് അടുത്തുവരുന്നതും അവൻ കണ്ടു.
അർജുൻ ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു.
പിന്നെ നേരെ അവളുടെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
“മീനാക്ഷി…”
അവൾ ഞെട്ടി തിരിഞ്ഞു.
“അർജുൻ ഏട്ടനോ…?”
“അതെ.”
“ഞാൻ കരുതി…”
അവളുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.
“വീട്ടിൽ നിന്ന് ആരും വന്നില്ലേ…?”
അവൾ തലകുലുക്കി.
“അച്ഛന് പനി. ഫോൺ ചാർജ് തീർന്നുപോയി. ഇപ്പോൾ ആരെയും കിട്ടുന്നില്ല.”
അർജുൻ ചുറ്റും നോക്കി.
ആ യുവാക്കൾ ഇപ്പോഴും അവിടെയുണ്ട്.
“വാ.”
“എവിടേക്ക്…?”
“ആദ്യം സുരക്ഷിതമായ സ്ഥലത്തേക്ക്.”
ആദ്യമായി അവൾ യാതൊരു മറുപടിയും പറയാതെ അവനൊപ്പം നടന്നു.
ട്രെയിനിൽ മുഴുവൻ തർക്കിച്ചിരുന്ന അതേ പെൺകുട്ടിയാണ്.
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവളുടെ മുഖത്ത് കണ്ടത് ധൈര്യമല്ല.
ഭയമായിരുന്നു.
അർജുൻ അത് മനസ്സിലാക്കി.
ഒരു സഹോദരിയുടെ മുഖം പോലെ.
അവന്റെ വീട്ടിലും ഇതേ പ്രായത്തിലുള്ള ഒരു അനുജത്തി ഉണ്ടായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ടാവാം അവളെ അവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കി പോകാൻ മനസ്സ് സമ്മതിക്കാതിരുന്നത്…ഇത് ഒരു പുതിയ ഒറിജിനൽ കഥയുടെ തുടക്കമാണ്. തുടർന്നുള്ള ഭാഗങ്ങളിൽ കുടുംബപരമായ പശ്ചാത്തലവും, നായകനും നായികയും വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടുന്നതും, തെറ്റിദ്ധാരണകൾ മാറുന്നതും ഉൾപ്പെടുത്തി 4000+ വാക്കുകളിലേക്ക് വികസിപ്പിക്കാം.
