by ഭാഗം 1 :
അവളുടെ കൈപിടിച്ചവൻ
“ദേവികേ… എഴുന്നേറ്റില്ലേ ഇതുവരെ?”
മുറിയുടെ വാതിൽ പാതി തുറന്ന് അകത്തേക്ക് നോക്കിക്കൊണ്ട് ആദിത്യൻ ചോദിച്ചു.
പതിവുപോലെ മറുപടി ഒന്നും വന്നില്ല.
കിടക്കയിൽ ചുരുണ്ടുകൂടി കിടക്കുന്ന ഭാര്യയെ കണ്ടതോടെ അവന്റെ മുഖത്തെ ചിരി പതിയെ മാഞ്ഞു.
“വേദന കൂടിയോ?”
അവളുടെ നെറ്റിയിൽ കൈവെച്ച് നോക്കിക്കൊണ്ട് അവൻ ചോദിച്ചു.
ദേവിക പതിയെ കണ്ണുതുറന്നു.
“കുറച്ചുണ്ട്…”
ശബ്ദം പോലും ക്ഷീണിച്ചിരുന്നു.
“ചായ ഉണ്ടാക്കി വെച്ചിട്ടുണ്ട്. കുടിച്ചിട്ട് മരുന്ന് കഴിക്കണം. ഞാൻ ഇന്ന് ഓഫീസിൽ പോകുന്നില്ല.”
അവൾ അതിശയത്തോടെ അവനെ നോക്കി.
“ലീവ് എടുത്തോ?”
“അതെ. ലോകം ഇന്നൊരു ദിവസം നിന്നാലും പ്രശ്നമില്ല. പക്ഷേ നീ ഇങ്ങനെ വേദന സഹിച്ച് കിടക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് ഓഫീസിൽ ഇരിക്കാൻ പറ്റില്ല.”
അവന്റെ മറുപടി കേട്ട് ദേവികയുടെ ചുണ്ടിൽ ചെറു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് അഞ്ചു വർഷം കഴിഞ്ഞു.
ഇന്നും ആദിത്യൻ മാറിയിട്ടില്ല.
ഭാര്യയുടെ വേദന തന്റെതാണെന്ന് കരുതുന്ന മനുഷ്യൻ.
ദേവികയ്ക്ക് പോളിസിസ്റ്റിക് ഓവറി പ്രശ്നമുണ്ടായിരുന്നു.
മാസമുറ ക്രമത്തിലാകാറില്ല.
രണ്ടോ മൂന്നോ മാസം കഴിഞ്ഞായിരിക്കും വരിക.
വരുമ്പോൾ വേദനയും അസ്വസ്ഥതയും കൂടി ഒരുമിച്ച് വരും.
ചില ദിവസങ്ങളിൽ നടക്കാൻ പോലും കഴിയില്ല.
ആ സമയങ്ങളിൽ ആദിത്യൻ ഭർത്താവെന്നതിലുപരി അമ്മയെപ്പോലെയായിരുന്നു.
രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാതെ വയറിൽ ചൂടുവെള്ളം വെച്ച് കൊടുക്കും.
മരുന്ന് സമയത്ത് കൊടുക്കും.
ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കി കൊടുക്കും.
ദേവികയ്ക്ക് ചിലപ്പോൾ അത്ഭുതം തോന്നും.
സ്വന്തം വീട്ടിൽ കണ്ട പുരുഷന്മാരിൽ നിന്നും എത്ര വ്യത്യസ്തനാണ് ഈ മനുഷ്യൻ.
പുലർച്ചെ എഴുന്നേറ്റ് കുളിമുറിയിലേക്ക് പോയപ്പോഴാണ് അവൾക്ക് മറ്റൊരു കാര്യം മനസ്സിലായത്.
കിടക്കവിരി മാറിയിട്ടുണ്ട്.
രാത്രിയിൽ രക്തക്കറ പടർന്നിരുന്നു.
തനിക്ക് എഴുന്നേൽക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത സമയത്ത് അത് കഴുകി വൃത്തിയാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുകയാണ് ആദിത്യൻ.
അടുക്കളയിൽ എത്തിയപ്പോൾ അവൻ പാത്രങ്ങൾ കഴുകുകയായിരുന്നു.
“ഇതൊക്കെ ഞാൻ ചെയ്തോളുമായിരുന്നല്ലോ.”
ദേവിക പറഞ്ഞു.
“നീ വേദന കൊണ്ട് നിൽക്കാൻ പോലും പറ്റാതെ ഇരിക്കുമ്പോഴോ?”
അവൻ തിരിഞ്ഞ് ചോദിച്ചു.
“എന്നാലും…”
“എന്താ എന്നാലും? ഇത് നമ്മുടെ വീടല്ലേ. ഇവിടെ ജോലി നിന്റെതും എന്റെതും എന്ന് വേർതിരിവുണ്ടോ?”
ദേവിക മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവന്റെ ഈ സ്വഭാവം ഇന്നും അവളെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
കാരണം അവൾ വളർന്ന വീട് അതിന് തികച്ചും വിപരീതമായിരുന്നു.
അച്ഛൻ ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ കറിയിൽ ഉപ്പ് കുറവായാലും പ്രശ്നം.
അമ്മ മണിക്കൂറുകളോളം അടുക്കളയിൽ കഷ്ടപ്പെട്ടിട്ടും ഒരു നന്ദി വാക്ക് പോലും കേട്ടിട്ടില്ല.
അനിയൻ അരുൺ അതിലും മോശം.
വെള്ളം പോലും എടുത്ത് കുടിക്കാത്തവൻ.
സ്വന്തം ഷർട്ട് അലക്കാൻ പോലും അറിയില്ല.
അമ്മയാണ് എല്ലാം ചെയ്യേണ്ടത്.
ആദിത്യനെ ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ തന്നെ അവന്റെ പെരുമാറ്റം ദേവികയെ ആകർഷിച്ചിരുന്നു.
വിവാഹത്തിന് ശേഷം അതിന്റെ കാരണം മനസ്സിലായി.
അവന്റെ അമ്മ ശാരദ.
മൂന്ന് മക്കളെ വളർത്തിയ സ്ത്രീ.
രണ്ട് പെൺമക്കളും ഒരു ആൺമകനും.
മക്കളെ വേർതിരിച്ച് കണ്ടിട്ടില്ല.
പെൺമക്കൾ പഠിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങൾ മകനും പഠിക്കണം എന്നാണ് അവരുടെ വിശ്വാസം.
ചെറുപ്പത്തിൽ തന്നെ ആദിത്യൻ പാചകം പഠിച്ചു.
വീട് വൃത്തിയാക്കാൻ പഠിച്ചു.
അലക്കാൻ പഠിച്ചു.
അതിലും പ്രധാനമായി സ്ത്രീകളെ ബഹുമാനിക്കാൻ പഠിച്ചു.
ഒരു ദിവസം ശാരദ അമ്മ ദേവികയോട് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഇന്നും അവളുടെ മനസ്സിലുണ്ട്.
“മോളെ… ഭാര്യ ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിൽ ജോലിക്കാരി അല്ല. ജീവിത പങ്കാളിയാണ്. എന്റെ മകൻ അത് മറക്കില്ല. പക്ഷേ നീയും അവനെ മനസ്സിലാക്കണം. പരസ്പര ബഹുമാനം ഇല്ലാത്തിടത്ത് സ്നേഹം നിലനിൽക്കില്ല.”
ആ വാക്കുകൾ എത്ര സത്യമായിരുന്നു.
അന്ന് ഉച്ചയോടെ അരുണിന്റെ ഭാര്യ മീര വന്നു.
“ചേച്ചി സുഖമില്ലേ?”
അവൾ ചോദിച്ചു.
“പതിവ് പ്രശ്നം.”
ദേവിക ചിരിച്ചു.
മീരയുടെ മുഖത്ത് ക്ഷീണം നിറഞ്ഞിരുന്നു.
രാവിലെ സ്കൂളിൽ പോകുന്ന രണ്ട് കുട്ടികളെ ഒരുക്കണം.
ജോലിക്ക് പോകണം.
വീട്ടിലെ കാര്യങ്ങൾ നോക്കണം.
എന്നിട്ടും സഹായിക്കാൻ ഭർത്താവ് മുന്നോട്ട് വരില്ല.
അവൻ കരുതുന്നത് വീട്ടുജോലി സ്ത്രീകളുടെ മാത്രം ഉത്തരവാദിത്വമാണെന്നാണ്.
അരുൺ കുറച്ചു കഴിഞ്ഞ് എത്തി.
വന്ന ഉടനെ ഫോൺ നോക്കിക്കൊണ്ട് സോഫയിൽ ഇരുന്നു.
“ചായ എടുക്കുന്നില്ലേ?”
മീര ചോദിച്ചു.
“കൊണ്ടുവാ.”
ഒരു ഉത്തരവുപോലെ.
ആദിത്യൻ അടുക്കളയിൽ നിന്ന് എല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ദേവികയ്ക്ക് മാത്രം വിഷമം തോന്നി.
ഒരു അമ്മയുടെ ശിക്ഷണം എത്ര വലിയ വ്യത്യാസമാണ് ഉണ്ടാക്കുന്നത്.
ഒരു വീട്ടിൽ ഭാര്യയും ഭർത്താവും കൂട്ടുകാരെ പോലെ ജീവിക്കുന്നു.
മറ്റൊരു വീട്ടിൽ ഭാര്യ ഇന്നും സേവികയാണ്.
അന്നത്തെ വൈകുന്നേരം ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകാനായിരുന്നു.
വർഷങ്ങളായി ചികിത്സ തുടരുകയാണ്.
കുഞ്ഞിനായി.
ആഗ്രഹം ഇല്ലാത്തതല്ല.
പക്ഷേ വിധി ഇതുവരെ അനുകൂലിച്ചിട്ടില്ല.
ആശുപത്രിയിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറാകുമ്പോൾ ആദിത്യൻ വീണ്ടും ചോദിച്ചു.
“വേദന കൂടുന്നുണ്ടോ?”
“കുറച്ചുണ്ട്.”
“ഞാൻ കൈപിടിച്ച് നടക്കാം.”
അവൾ അവനെ നോക്കി.
എത്ര ലളിതമായി പറയുന്ന വാക്കുകൾ.
പക്ഷേ അതിനുള്ളിലെ കരുതൽ എത്ര വലുതാണ്.
പുറത്ത് കാർ നിർത്തിയിരുന്നു.
ഡോർ തുറന്ന് അവളെ കയറ്റി.
സീറ്റ് ബെൽറ്റ് ഇട്ടു കൊടുത്തു.
വസ്ത്രം കുടുങ്ങാതിരിക്കാൻ ശ്രദ്ധിച്ചു.
ദേവിക ജനലിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.
മറ്റുള്ളവർക്ക് ഇത് ചെറിയ കാര്യങ്ങളായിരിക്കും.
പക്ഷേ സ്നേഹം പലപ്പോഴും വലിയ പ്രഖ്യാപനങ്ങളിൽ അല്ല.
ഇത്തരം ചെറിയ കരുതലുകളിലാണ്.
വഴിമധ്യേ ആദിത്യൻ അവളുടെ കൈ പിടിച്ചു.
“നമ്മുടെ സമയവും വരും.”
അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
കണ്ണുകൾ മാത്രം നിറഞ്ഞു.
കാരണം ചികിത്സയേക്കാൾ കൂടുതൽ അവൾക്ക് കരുത്ത് നൽകുന്നത് ഈ മനുഷ്യനായിരുന്നു.
ജീവിതം ചിലപ്പോൾ ആഗ്രഹിച്ചതെല്ലാം തരില്ല.
പക്ഷേ ശരിയായ മനുഷ്യനെ കൂടെ തന്നാൽ പല കുറവുകളും സഹിക്കാൻ ശക്തി നൽകും.
ആദിത്യൻ അങ്ങനെയൊരു മനുഷ്യനായിരുന്നു.
ഭാര്യയെ സ്നേഹിക്കുക എന്നത് അവൾക്കുവേണ്ടി ചെലവിടുന്ന പണത്തിൽ അല്ല.
അവളുടെ വേദന മനസ്സിലാക്കുന്നതിലാണ്.
അവൾ ക്ഷീണിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ കൈത്താങ്ങാകുന്നതിലാണ്.
അവൾ കരയുമ്പോൾ കേൾക്കാൻ ഒരു കാതാകുന്നതിലാണ്.
അവൾക്ക് മുന്നിൽ നടക്കുന്നതല്ല.
അവളുടെ ഒപ്പമോ ചിലപ്പോൾ അവളുടെ പിന്നിലോ നിന്നു താങ്ങാകുന്നതിലാണ്.
ആ സത്യം അവൻ ജീവിതം കൊണ്ടാണ് തെളിയിച്ചിരുന്നത്.