by അമ്മയും മരുമകളും… ഇടയിൽ പെട്ട അഭി
“മാളവികേ… നീ ഇതുവരെ റെഡിയായില്ലേ?”
അലമാരയുടെ മുന്നിൽ നിന്നുകൊണ്ട് ഷർട്ടിന്റെ ബട്ടൺ ഇട്ടുകൊണ്ടിരുന്ന അഭിരാം ഉറക്കെ ചോദിച്ചു.
മറുപടി ഒന്നും വന്നില്ല.
വീണ്ടും വിളിക്കാനൊരുങ്ങിയപ്പോൾ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് നോക്കിയ അവൻ ഒരു നിമിഷം വാക്കുകൾ മറന്നു.
കുളി കഴിഞ്ഞ് വന്ന നിലയിൽ തന്നെ കട്ടിലിന്റെ കോണിൽ ഇരിക്കുകയാണ് മാളവിക.
മുടിയിൽ നിന്ന് വെള്ളത്തുള്ളികൾ ഇറ്റിറ്റു വീഴുന്നു. നെറ്റിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ചുവന്ന പൊട്ടിന്റെ പാടുകൾ പൂർണമായി മാഞ്ഞിട്ടില്ല. പാതി ഉണങ്ങിയ മുടിയും, അലക്ഷ്യമായി ചുറ്റിയ തോർത്തിൽ നിന്നു പുറത്തേക്കു വീണ നനുത്ത മുടിയിഴകളും അവളെ കൂടുതൽ സുന്ദരിയാക്കിയിരുന്നു.
പക്ഷേ ആ സൗന്ദര്യത്തെക്കാൾ കൂടുതൽ ശ്രദ്ധ പിടിച്ചുപറ്റിയത് അവളുടെ മുഖത്തെ പിണക്കമായിരുന്നു.
അഭിരാമിന് അതിന്റെ അർത്ഥം നന്നായി അറിയാം.
മാളവിക പിണങ്ങിയിരിക്കുകയാണ്.
അവൾ പിണങ്ങുന്നത് പുതിയ കാര്യമല്ല.
സ്നേഹിക്കാൻ അറിയുന്നവളെക്കാൾ അധികം സ്നേഹിക്കാൻ അറിയുന്നവളാണ് അവൾ. അതുപോലെ ദേഷ്യപ്പെടാനും.
രാത്രി പന്ത്രണ്ടു മണിക്ക് ഐസ്ക്രീം വേണമെന്നു പറഞ്ഞാൽ അത് കിട്ടണം. കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ രാവിലെ വരെ മുഖം വീർപ്പിച്ചിരിക്കും.
എന്നാൽ അതേ സമയം അഭിരാമിന് ചെറിയ പനി വന്നാൽ രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാതെ ഇരുന്ന് നോക്കുന്നവളും അവൾ തന്നെയാണ്.
അങ്ങനെ സ്നേഹവും ദേഷ്യവും ഒരേ അളവിൽ ഉള്ള ഭാര്യയാണ് മാളവിക.
“എന്താ ഇങ്ങനെ ഇരിക്കുന്നത്?”
അഭിരാം അടുത്തേക്ക് ചെന്നു ചോദിച്ചു.
“ഒന്നുമില്ല.”
“ഒന്നുമില്ലെങ്കിൽ എഴുന്നേറ്റ് റെഡിയാവ്.”
“ഞാൻ വരുന്നില്ല.”
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“നിങ്ങൾ പോകുന്നില്ലേ… പോയാൽ മതി.”
അഭിരാം മനസ്സിൽ ചിരിച്ചു.
ഇനി കാരണം കണ്ടുപിടിക്കണം.
അത് എളുപ്പമല്ല.
മാളവികയുടെ ദേഷ്യത്തിന് പലപ്പോഴും ലോജിക് ഉണ്ടാവാറില്ല.
“എന്താ സംഭവിച്ചത്?”
“ഒന്നുമില്ല.”
“ഉറപ്പാണോ?”
“ഉറപ്പാണ്.”
അത് കേട്ടപ്പോൾ അഭിരാം കണ്ണാടിയിലൂടെ അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
കവിളുകൾ വീർത്ത് ഇരിക്കുന്നു.
കണ്ണുകളിൽ കലിപ്പ്.
ഇനി എന്തോ വലിയ വിഷയമുണ്ട്.
“മാളു… കാര്യം പറ.”
“ഞാൻ പറഞ്ഞല്ലോ ഒന്നുമില്ലെന്ന്.”
“അപ്പോൾ നീ എന്തിനാ വരാത്തത്?”
“നിങ്ങളുടെ അമ്മ ഉണ്ടല്ലോ.”
അത് കേട്ടതും അഭിരാമിന് കാര്യം പിടികിട്ടി.
അമ്മയാണ് വിഷയം.
വീട്ടിൽ ഈയിടെയായി നടക്കുന്ന എല്ലാ പ്രശ്നങ്ങളുടെയും കേന്ദ്രബിന്ദു ഒരാൾ മാത്രം.
അവന്റെ അമ്മ സുമിത്ര.
അമ്പത്തഞ്ച് വയസ് കഴിഞ്ഞിട്ടും ആരും അത്ര പ്രായം പറയാത്ത രൂപം.
എവിടെയെങ്കിലും പോയാൽ ആളുകൾ ആദ്യം ചോദിക്കുക,
“ചേച്ചിയാണോ?”
എന്നായിരിക്കും.
അതുകേൾക്കുമ്പോൾ മാളവികയുടെ മുഖം കാണേണ്ടതാണ്.
വിവാഹത്തിന്റെ ആദ്യകാലത്ത് അവൾക്കും അതൊക്കെ തമാശയായിരുന്നു.
പക്ഷേ പിന്നീട് അത് അസൂയയായി മാറി.
സുമിത്ര ഒരു നല്ല സാരി വാങ്ങിയാൽ പ്രശ്നം.
കുറച്ച് ഭംഗിയുള്ള ചെരുപ്പ് വാങ്ങിയാൽ പ്രശ്നം.
പൊന്നു ധരിച്ചാൽ പ്രശ്നം.
ഹെയർ ഡൈ ചെയ്താൽ പ്രശ്നം.
എന്തായാലും പ്രശ്നം.
ഒരു ദിവസം സുമിത്ര പുതിയ സാരി ധരിച്ച് ക്ഷേത്രത്തിൽ പോകാൻ ഇറങ്ങിയപ്പോൾ മാളവിക പറഞ്ഞത് അഭിരാമിന് ഇപ്പോഴും ഓർമ്മയുണ്ട്.
“ഈ പ്രായത്തിലും ഇത്രയും തിളങ്ങുന്ന നിറമുള്ള സാരി വേണമായിരുന്നോ?”
അപ്പോൾ അമ്മ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞിരുന്നു.
“കടയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത് ഇതായിരുന്നു മോളേ.”
അന്ന് രാത്രി മുഴുവൻ മാളവിക ആ വിഷയം ചർച്ച ചെയ്തിരുന്നു.
അഭിരാം അന്ന് മുതൽ ഒരു കാര്യം പഠിച്ചു.
അമ്മയും ഭാര്യയും തമ്മിലുള്ള സൗന്ദര്യ താരതമ്യ ചർച്ചയിൽ അഭിപ്രായം പറയരുത്.
അത് ആത്മഹത്യയ്ക്ക് തുല്യമാണ്.
“അപ്പോൾ അതാണോ പ്രശ്നം?”
അവൻ ചോദിച്ചു.
“എന്ത് പ്രശ്നം?”
“അമ്മ കൂടെ വരുന്നതാണോ?”
മാളവിക മുഖം തിരിച്ചു.
അതുതന്നെയാണ് ഉത്തരം.
ഇന്ന് ആശുപത്രിയിൽ ചെക്കപ്പിന് പോകേണ്ട ദിവസമാണ്.
ഗർഭത്തിന്റെ മൂന്നാം മാസം.
ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതുപോലെ അമ്മയും കൂടെ വരണം എന്ന് സുമിത്ര പറഞ്ഞിരുന്നു.
അതാണ് ഇപ്പോഴത്തെ യുദ്ധം.
അഭിരാം ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചു.
ശരിയായി കൈകാര്യം ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ ഇന്നത്തെ ദിവസം മുഴുവൻ നശിക്കും.
അവൻ പതിയെ അവളുടെ അടുത്തിരുന്നു.
“മാളു…”
“ഹും?”
“അമ്മ എന്തിനാ വരുന്നതെന്ന് അറിയാമോ?”
“എനിക്കറിയില്ല.”
“ഡോക്ടർ പറയുന്ന കാര്യങ്ങൾ മനസ്സിലാക്കാൻ.”
“ഞാനും കേൾക്കും.”
“നീ കേൾക്കും. പക്ഷേ നിനക്ക് ആദ്യത്തെ അനുഭവമല്ലേ.”
അവൾ നിശബ്ദമായി.
“അമ്മയ്ക്ക് അനുഭവമുണ്ട്.”
“അതുകൊണ്ട്?”
“അതുകൊണ്ട് നമുക്ക് സഹായമാകും.”
അവൾ വീണ്ടും മുഖം തിരിച്ചു.
സംഗതി അത്ര എളുപ്പത്തിൽ തീരില്ല.
അഭിരാം മറ്റൊരു വഴി നോക്കി.
“മാളു… നിനക്ക് കുഞ്ഞ് ആരോഗ്യത്തോടെ ജനിക്കണമല്ലോ?”
“വേണം.”
“നിനക്ക് നല്ല ഭക്ഷണം വേണമല്ലോ?”
“വേണം.”
“അത് ഉണ്ടാക്കി തരാൻ ആരാ?”
“അമ്മ.”
“അപ്പോൾ ഡോക്ടർ പറയുന്നത് അമ്മ കേൾക്കണ്ടേ?”
അവൾ മിണ്ടാതെ നിന്നു.
അവളുടെ മുഖത്തെ ദേഷ്യം അല്പം കുറഞ്ഞു.
അഭിരാം അത് ശ്രദ്ധിച്ചു.
ഇപ്പോൾ അവസാന അടിയാണ് വേണ്ടത്.
“ഇനി മറ്റൊരു കാര്യം പറയാം.”
“എന്താ?”
“നമ്മുടെ കുഞ്ഞിന് അമ്മയുടെ നിറം കിട്ടിയാൽ നന്നായിരിക്കില്ലേ?”
മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ വലുതായി.
“എന്താ?”
“അമ്മയ്ക്ക് നല്ല നിറമല്ലേ.”
“ഹും…”
“നമ്മുടെ കുഞ്ഞും അതുപോലെ ആയാൽ എത്ര ഭംഗിയാകും.”
അത് കേട്ടതും അവൾ ചിന്തയിലായി.
അഭിരാം ഉള്ളിൽ ചിരിച്ചു.
ഇപ്പോൾ മീൻ കൊക്കിൽ കുടുങ്ങിയിട്ടുണ്ട്.
“അപ്പോൾ അമ്മയെ സന്തോഷിപ്പിക്കേണ്ടതല്ലേ?”
അവൾ പതിയെ തലയാട്ടി.
“ഹും.”
“അമ്മയുടെ സ്നേഹം കിട്ടിയാൽ നമ്മുടെ കുഞ്ഞിനും നന്നായിരിക്കും.”
ഇപ്പോൾ മാളവികയുടെ മുഖം പൂർണമായി മാറി.
അവൾ എഴുന്നേറ്റ് അലമാര തുറന്നു.
സാരി തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ തുടങ്ങി.
അഭിരാമിന് ആശ്വാസമായി.
വീട്ടിൽ സമാധാനം തിരികെ വന്നിരിക്കുന്നു.
പതിനഞ്ച് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ അവൾ ഒരുങ്ങി പുറത്തിറങ്ങി.
അഭിരാം സന്തോഷത്തോടെ നോക്കി.
പക്ഷേ ആ സന്തോഷം അധികനേരം നീണ്ടില്ല.
“ഏട്ടാ…”
അവൾ വിളിച്ചു.
“എന്താ?”
“ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?”
“ചോദിക്കൂ.”
“ഏഴാം മാസം കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് പോകേണ്ടതല്ലേ?”
“അതെ.”
“അപ്പോൾ പ്രസവം വരെ ഞാൻ അവിടെയായിരിക്കും.”
“സാധാരണ അങ്ങനെയല്ലേ.”
“പക്ഷേ ഞാൻ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു.”
അഭിരാമിന്റെ നെഞ്ചിലൂടെ ഒരു മിന്നൽ പാഞ്ഞുപോയി.
മാളവികയുടെ തീരുമാനങ്ങൾ സാധാരണ മനുഷ്യർക്കു മനസ്സിലാകാറില്ല.
“എന്ത് തീരുമാനം?”
“ഞാൻ പോകുന്നില്ല.”
“എവിടെ?”
“എന്റെ വീട്ടിലേക്ക്.”
“പിന്നെ?”
“പ്രസവം വരെ ഇവിടെ തന്നെ.”
“എന്തിന്?”
“നിങ്ങളുടെ അമ്മയെ വിട്ട് പോകാൻ എനിക്ക് ഇഷ്ടമില്ല.”
അഭിരാം അത്ഭുതത്തോടെ നോക്കി.
ഇത് അതേ മാളവിക തന്നെയാണോ?
ഒരു മണിക്കൂർ മുമ്പ് വരെ സുമിത്രയെ കണ്ടാൽ കലിപ്പായിരുന്ന ആളാണ്.
“സത്യമാണോ?”
“അതെ.”
“എന്താ പെട്ടെന്ന്?”
“അമ്മ എന്നെ ഇത്ര സ്നേഹിക്കുന്നില്ലേ.”
അഭിരാം വായ് തുറന്ന് നിന്നു.
“പിന്നെ കുഞ്ഞിനെ നോക്കാൻ അമ്മയെക്കാൾ ആരുണ്ട്?”
“അതും ശരിയാണ്.”
“അതുകൊണ്ട് ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.”
അവൾ അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു.
“പ്രസവവും ഇവിടെ.”
അഭിരാം തലയിൽ കൈവച്ചു.
ഒരു പ്രശ്നം തീർത്തപ്പോൾ മറ്റൊന്ന് തുടങ്ങി.
മാളവികയുടെ വീട്ടുകാർ സമ്മതിക്കുമോ?
അമ്മ എന്ത് പറയും?
അത് ചിന്തിച്ചപ്പോൾ തന്നെ തലവേദന തുടങ്ങി.
അപ്പോഴേക്കും പുറത്തുനിന്ന് സുമിത്രയുടെ ശബ്ദം കേട്ടു.
“മക്കളേ… വൈകുന്നു.”
മാളവിക സന്തോഷത്തോടെ പുറത്തേക്ക് ഓടി.
“അമ്മേ… ഞാനും വരുന്നു.”
സുമിത്ര അമ്പരന്നു.
“ദേഷ്യം മാറിയോ?”
“ആർക്കാ ദേഷ്യം?”
“നിനക്കല്ലേ?”
“എനിക്ക് അമ്മയോട് ദേഷ്യമൊന്നുമില്ല.”
അത് കേട്ടപ്പോൾ സുമിത്രയും ചിരിച്ചു.
പുറകിൽ നിന്ന അഭിരാം മാത്രം ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി.
‘ദൈവമേ… ഈ രണ്ട് പേരെയും ഒരുമിച്ച് മനസ്സിലാക്കാൻ പറ്റുന്ന ഒരു പുസ്തകം എങ്കിലും ഉണ്ടെങ്കിൽ എനിക്ക് തരണമേ…’
അവൻ മനസ്സിൽ പ്രാർത്ഥിച്ചു.
കാരണം വീട്ടിൽ ഒരാൾ കൊടുങ്കാറ്റാണെങ്കിൽ മറ്റെയാൾ ചുഴലിക്കാറ്റാണ്.
ഇടയിൽപ്പെട്ട് ജീവിക്കേണ്ടത് താനാണ്.
അവൻ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
പിന്നെ രണ്ടുപേരുടെയും പിന്നാലെ നടന്നു.
സമാധാനം വന്നുവെന്ന് കരുതിയ വീട്ടിൽ അടുത്ത കൊടുങ്കാറ്റ് എപ്പോൾ വീശുമെന്ന ആശങ്കയോടെ…