by അവൾ തോറ്റില്ല…
“മതി അനന്യ… ഇനി ഈ വിഷയത്തിൽ ഒരു ചർച്ചയും വേണ്ട.”
രാധാമണി കർക്കശമായി പറഞ്ഞപ്പോൾ ഡൈനിങ് ടേബിളിന് ചുറ്റുമുണ്ടായിരുന്ന നിശബ്ദത ഒറ്റ നിമിഷം കൊണ്ട് കനത്തു.
അനന്യ തല ഉയർത്തി അമ്മായിയമ്മയെ നോക്കി.
“എന്താ അമ്മേ ഞാൻ തെറ്റായി പറഞ്ഞത്?”
“തെറ്റോ ശരിയോ ഒന്നും എനിക്കറിയണ്ട. ഗർഭിണിയായ ഒരു പെണ്ണ് വീട്ടിലിരുന്നാൽ മതി. കോളേജും പഠനവും ജോലിയും ഒന്നും ഇപ്പോൾ വേണ്ട.”
അനന്യയുടെ കൈകൾ അറിയാതെ വിറച്ചു.
വിവാഹത്തിന് മുമ്പ് ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെയൊരു ജീവിതം അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.
വിവാഹം നിശ്ചയിച്ച ദിവസം ശ്യാം അവളുടെ അച്ഛന്റെ വീട്ടിൽ വന്ന് ഇരുന്ന് പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ ഇന്നും അവളുടെ കാതുകളിൽ മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“അനന്യയുടെ പഠനം ഒരിക്കലും മുടങ്ങില്ല അങ്കിളേ. അവൾക്ക് എത്രത്തോളം പഠിക്കണമെന്നുണ്ടോ അത്രയും പഠിക്കാം. ഞാനും എന്റെ വീട്ടുകാരും അവളുടെ കൂടെയുണ്ടാകും.”
ആ വാക്കുകളാണ് അവളുടെ അച്ഛൻ ഗോപിയെ ആശ്വസിപ്പിച്ചത്.
അവളുടെ അമ്മ ദേവികയ്ക്കും സന്തോഷമായിരുന്നു.
വിവാഹശേഷവും പഠനം തുടരാൻ സമ്മതിക്കുന്ന കുടുംബം കിട്ടിയത് ഭാഗ്യമായി അവർ കരുതി.
പക്ഷേ വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ആറുമാസം കഴിയുമ്പോഴേക്കും എല്ലാം മാറി.
അനന്യ എം.കോം അവസാന വർഷ വിദ്യാർത്ഥിനിയായിരുന്നു.
അതേസമയം അവൾ ഗർഭിണിയുമായി.
വീട്ടിൽ ആ വാർത്ത സന്തോഷത്തോടെയാണ് സ്വീകരിച്ചത്.
പക്ഷേ അതിന്റെ പിന്നാലെ വന്ന മാറ്റങ്ങൾ അവൾ പ്രതീക്ഷിച്ചതല്ലായിരുന്നു.
“ഇനി പഠനം നിർത്തണം.”
ആദ്യം പറഞ്ഞത് രാധാമണിയായിരുന്നു.
“അമ്മേ… ഫൈനൽ സെമസ്റ്റർ മാത്രമേ ബാക്കിയുള്ളൂ.”
“അതൊന്നും എനിക്ക് കേൾക്കണ്ട.”
“പരീക്ഷ കഴിഞ്ഞാൽ മതി.”
“പറഞ്ഞത് കേട്ടില്ലേ?”
അന്ന് അനന്യ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
ശ്യാം തന്റെ കൂടെ നിൽക്കും എന്ന് അവൾ കരുതി.
പക്ഷേ അന്ന് രാത്രി അവൻ പറഞ്ഞത് മറ്റൊന്നായിരുന്നു.
“അമ്മ പറയുന്നത് കേട്ടാൽ പോരെ?”
“ശ്യാം, നീയാണോ ഇത് പറയുന്നത്?”
“അതിൽ എന്താ തെറ്റ്?”
“വിവാഹത്തിന് മുമ്പ് നീ പറഞ്ഞതൊക്കെ?”
ശ്യാം അസ്വസ്ഥനായി മുഖം തിരിച്ചു.
“അന്ന് സാഹചര്യം വേറെയായിരുന്നു.”
ആ വാക്കുകൾ അനന്യയുടെ ഹൃദയത്തിൽ ആഴത്തിൽ മുറിവേൽപ്പിച്ചു.
സാഹചര്യങ്ങൾ മാറുമ്പോൾ വാഗ്ദാനങ്ങളും മാറുമോ?
അവൾക്ക് ചോദിക്കണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു.
പക്ഷേ ചോദിച്ചില്ല.
കാരണം ഉത്തരമവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.
—
അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ സമ്മർദ്ദം കൂടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
കോളേജിലേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറാകുമ്പോഴൊക്കെ രാധാമണിയുടെ മുഖം കടുപ്പമായിരിക്കും.
“വയറിൽ കുഞ്ഞുമായി ഇങ്ങനെ ഓടിനടക്കുന്നത് നല്ലതല്ല.”
“ഡോക്ടർ വിശ്രമം പറഞ്ഞിട്ടില്ല അമ്മേ.”
“ഡോക്ടർ പറയുന്നതല്ല എന്റെ വീട്ടിൽ നടക്കുക.”
അവസാനം ഒരുദിവസം അനന്യയ്ക്ക് സഹിക്കാനായില്ല.
“അമ്മേ, ഞാൻ എന്റെ പഠനം പൂർത്തിയാക്കും.”
ആ വാക്ക് കേട്ടപ്പോൾ രാധാമണിയുടെ മുഖം ചുവന്നു.
“എന്നെ എതിർക്കാനാണോ?”
“അല്ല.”
“പിന്നെ?”
“ഇത് എന്റെ ജീവിതമാണ്.”
“ഈ വീട്ടിൽ കഴിയുന്നിടത്തോളം നിന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് തീരുമാനിക്കുന്നത് ഞങ്ങളാണ്.”
അനന്യയുടെ ഉള്ളിൽ എന്തോ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
“എന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തീരുമാനം എടുക്കാൻ എനിക്കറിയാം.”
ഒരു നിമിഷം വീട്ടിൽ നിശബ്ദത നിറഞ്ഞു.
രാധാമണി ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത മറുപടിയായിരുന്നു അത്.
വർഷങ്ങളായി ആ വീട്ടിൽ അവരുടെ വാക്കായിരുന്നു അവസാന വാക്ക്.
ഭർത്താവ് പോലും എതിർക്കാറില്ല.
മകൻ ഒരിക്കലും ചോദ്യം ചെയ്തിട്ടില്ല.
ആദ്യമായാണ് ഒരാൾ നേരെ നോക്കി മറുപടി പറയുന്നത്.
അത് അവരുടെ മരുമകളായിരുന്നു.
—
വൈകുന്നേരം ശ്യാം ഓഫീസിൽ നിന്ന് വന്നപ്പോൾ പരാതി തയ്യാറായിരുന്നു.
“നിന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക് എന്നോട് ബഹുമാനമില്ല.”
ശ്യാം ഒന്നും ചോദിക്കാതെ അനന്യയുടെ മുറിയിലേക്ക് ചെന്നു.
“നീ അമ്മയോട് തർക്കിച്ചോ?”
“ഞാൻ എന്റെ അഭിപ്രായം പറഞ്ഞു.”
“അമ്മയെ വിഷമിപ്പിക്കണ്ട.”
“എന്നെ വിഷമിപ്പിക്കാം അല്ലേ?”
ശ്യാം മിണ്ടിയില്ല.
“ഞാൻ പഠിക്കണം എന്ന് പറയുന്നത് തെറ്റാണോ?”
“അമ്മയ്ക്ക് ഇഷ്ടമല്ല.”
“നിനക്കോ?”
ശ്യാം കുറച്ച് നേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.
ശേഷം പറഞ്ഞു.
“സത്യത്തിൽ എനിക്കും ഇഷ്ടമല്ല.”
അനന്യയ്ക്ക് നിലം പൊളിഞ്ഞുപോകുന്നതുപോലെ തോന്നി.
“എന്തുകൊണ്ട്?”
“ഇപ്പോൾ കുടുംബം പ്രധാനമാണ്.”
“എന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ പ്രധാനമല്ലേ?”
“അത് പിന്നെ നോക്കാം.”
“എപ്പോഴാ?”
ഉത്തരം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
—
മാസം അവസാനിക്കുമ്പോൾ സ്ഥിതി കൂടുതൽ വഷളായി.
ഒരു ദിവസം ശ്യാം നേരെ പറഞ്ഞു.
“നാളെ മുതൽ കോളേജിൽ പോകണ്ട.”
“എന്ത്?”
“ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.”
“നീ തീരുമാനിച്ചോ?”
“അതെ.”
“എന്നോട് ചോദിക്കാതെ?”
“ആവശ്യമില്ല.”
അനന്യ ചിരിച്ചു.
വേദന കൊണ്ട് വന്ന ചിരി.
“എന്റെ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള തീരുമാനം എടുക്കാൻ നിനക്കാര് അധികാരം തന്നത്?”
ശ്യാം ദേഷ്യപ്പെട്ടു.
“ഞാൻ നിന്റെ ഭർത്താവാണ്.”
“ഭർത്താവ് ഉടമയല്ല.”
അവൻ പല്ല് കടിച്ചു.
“നാളെ മുതൽ ബസ് കാശ് പോലും തരില്ല.”
“തരണ്ട.”
“ഫീസും തരില്ല.”
“അതും വേണ്ട.”
“അപ്പോൾ എങ്ങനെ പഠിക്കും?”
അനന്യയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
പക്ഷേ ശബ്ദം ഉറച്ചതായിരുന്നു.
“എന്റെ അച്ഛൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് തന്ന പണം കുറച്ച് ഞാൻ സൂക്ഷിച്ചിട്ടുണ്ട്.”
ശ്യാം അമ്പരന്നു.
“അതുകൊണ്ട് മതി.”
“ഇത് വാശിയാണ്.”
“അല്ല. ആത്മാഭിമാനമാണ്.”
—
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ പതിവിലും നേരത്തെ അവൾ എഴുന്നേറ്റു.
കുളിച്ചു.
തയ്യാറായി.
ബാഗ് എടുത്തു.
വാതിലിന് അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ ശ്യാം മുന്നിൽ നിന്നു.
“പോകാൻ പറ്റില്ല.”
അനന്യ അവനെ നോക്കി.
“മാറി നിൽക്ക്.”
“ഇല്ല.”
“എനിക്ക് വൈകും.”
“അത് എനിക്ക് പ്രശ്നമല്ല.”
അനന്യ ഒരു നിമിഷം അവനെ നോക്കി നിന്നു.
ശേഷം ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“എന്നെ തടയാൻ നിനക്ക് അവകാശമില്ല.”
അവൾ അവനെ മറികടന്ന് നടന്നു.
ശ്യാം പിന്നിൽ നിന്ന് വിളിച്ചു.
“തിരിച്ചുവരേണ്ട.”
അനന്യ നിർത്തിയില്ല.
കാരണം അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
ഇന്ന് തിരിഞ്ഞാൽ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ തിരിയേണ്ടി വരുമെന്ന്.
—
അടുത്ത ദിവസങ്ങൾ അവൾക്ക് തീയിൽ നടക്കുന്നതുപോലെയായിരുന്നു.
വീട്ടിൽ ആരും സംസാരിക്കില്ല.
രാവിലെ ചായ പോലും ആരും ചോദിക്കില്ല.
ഭക്ഷണം അവൾ തന്നെ ഉണ്ടാക്കണം.
പാത്രം കഴുകണം.
വീട്ടുജോലികൾ ചെയ്യണം.
അതിനുശേഷം കോളേജിൽ പോകണം.
ഗർഭകാലത്തിന്റെ ക്ഷീണം വേറെയും.
എന്നിട്ടും അവൾ വിട്ടുകൊടുത്തില്ല.
കോളേജിൽ എത്തിയാൽ മാത്രമാണ് ശ്വാസം കിട്ടുന്നത്.
അവിടെ അവൾ ഒരു വിദ്യാർത്ഥിനിയായിരുന്നു.
ആരുടെയും നിയന്ത്രണത്തിലുള്ള ഒരാളല്ല.
ഒരു ദിവസം ക്ലാസിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ സുഹൃത്ത് മീര ചോദിച്ചു.
“നിനക്ക് സുഖമല്ലേ?”
അനന്യ ചിരിച്ചു.
“സുഖമാണ്.”
“കള്ളം.”
അനന്യയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
പക്ഷേ അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
കാരണം ചില പോരാട്ടങ്ങൾ സ്വയം പോരാടേണ്ടവയാണ്.
—
രാത്രികളിൽ അവൾ പഠിച്ചു.
എല്ലാവരും ഉറങ്ങിക്കഴിഞ്ഞ ശേഷം.
ചെറിയ ടേബിൾ ലാമ്പിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ.
ഉറക്കം വരും.
ക്ഷീണം വരും.
നടുവേദന സഹിക്കാനാകില്ല.
എന്നിട്ടും പുസ്തകം അടച്ചില്ല.
ഓരോ തവണ തളരുമ്പോഴും അച്ഛന്റെ മുഖം ഓർമ്മ വരും.
ഓവർടൈം ജോലി ചെയ്ത് ഫീസ് അടച്ച മനുഷ്യൻ.
“നീ പഠിക്കണം മോളേ.”
എന്ന് എന്നും പറഞ്ഞ മനുഷ്യൻ.
അവൾ കണ്ണുനീർ തുടച്ച് വീണ്ടും വായിക്കും.
കാരണം ആ വിശ്വാസം തോൽക്കാൻ അവൾക്ക് പറ്റില്ലായിരുന്നു.
—
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
പരീക്ഷകൾ അടുത്തെത്തി.
അതോടൊപ്പം അവളുടെ വയറും വലുതായി.
നടക്കാൻ പോലും പ്രയാസമായി.
പക്ഷേ പരീക്ഷ എഴുതണം എന്ന തീരുമാനത്തിൽ മാറ്റമുണ്ടായില്ല.
ആദ്യ പരീക്ഷയുടെ ദിവസം രാവിലെ രാധാമണി പരിഹാസത്തോടെ ചോദിച്ചു.
“ഇന്നും പോകുന്നുണ്ടോ?”
“അതെ.”
“ഇത്രയും വല്യ വയറുമായി?”
“അതെ.”
“ഇഷ്ടം പോലെ ചെയ്യ്.”
അനന്യ ഒന്നും മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
അവൾ ശാന്തമായി പുറത്തിറങ്ങി.
ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ കുഞ്ഞ് വയറ്റിനുള്ളിൽ അനങ്ങി.
അവൾ ചിരിച്ചു.
“നമ്മൾ ജയിക്കും കുഞ്ഞേ.”
എന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു.
ആ ദിവസം പരീക്ഷാ ഹാളിൽ ഇരുന്നപ്പോൾ അവൾക്ക് ആദ്യമായി ആത്മവിശ്വാസം തോന്നി.
കാരണം ഇത്രയും ദൂരം എത്തിയ ഒരാൾക്ക് ഇനി തോൽക്കാനാകില്ല.
(തുടരും…)