അവകാശി

അവകാശി

“മോളേ, ഇനിയെങ്കിലും കുറച്ച് ശ്രദ്ധിക്കണം. ഡോക്ടർ പറഞ്ഞതൊന്നും മറക്കരുത്. സമയത്തിന് ഭക്ഷണം കഴിക്കണം, വിശ്രമിക്കണം. ശരീരത്തിന് അമിതമായ ക്ഷീണം വരാൻ പാടില്ല.”

ഫോണിലൂടെ അമ്മ സുലോചന പറയുമ്പോൾ അനന്യ പുഞ്ചിരിച്ചു.

“ഞാൻ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ട് അമ്മേ. വിഷമിക്കണ്ട.”

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ആറു മാസം പിന്നിടും മുൻപേ അനന്യ ഗർഭിണിയായെന്ന വാർത്ത വീട്ടുകാരെല്ലാം സന്തോഷിപ്പിച്ചിരുന്നു. ഭർത്താവ് അരുൺ, അമ്മായിയമ്മ ശാന്ത, അച്ഛൻ രാഘവൻ എല്ലാവരും ആദ്യം സന്തോഷം പ്രകടിപ്പിച്ചെങ്കിലും പിന്നീട് അനന്യയ്ക്ക് ചില കാര്യങ്ങൾ അസ്വാഭാവികമായി തോന്നിത്തുടങ്ങി.

അരുണിന്റെ സഹോദരി നീതയ്ക്ക് വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് അഞ്ചു വർഷമായിട്ടും കുട്ടികളുണ്ടായിരുന്നില്ല. ചികിത്സകൾ പലതും നടത്തിയെങ്കിലും ഫലമുണ്ടായില്ല. അതിന്റെ വേദന മുഴുവൻ കുടുംബത്തെയും ബാധിച്ചിരുന്നു.

ആദ്യത്തിൽ ശാന്തയ്ക്ക് അനന്യയോട് വലിയ സ്നേഹമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഗർഭവാർത്ത അറിഞ്ഞ ശേഷം ആ സ്നേഹത്തിൽ എന്തോ മാറ്റം വന്നതുപോലെ അനന്യയ്ക്ക് തോന്നി.

ഒരു ദിവസം ഉച്ചയ്ക്ക് ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ ശാന്ത പറഞ്ഞു.

“ഈ പഴച്ചാർ കുടിച്ചോളൂ മോളേ. ശരീരത്തിന് നല്ലതാണ്.”

അനന്യ ഗ്ലാസ് വാങ്ങി. പക്ഷേ കുടിക്കുന്നതിന് മുൻപ് എന്തോ ഒരു സംശയം തോന്നി.

“എന്താ ഇത് അമ്മേ?”

“പഴച്ചാറാ. അത്ര അറിയണ്ട.”

അന്ന് അത് കുടിച്ചെങ്കിലും മനസ്സിൽ ഒരു അസ്വസ്ഥത ബാക്കിയായിരുന്നു.

പിന്നീട് മറ്റൊരു ദിവസം ശാന്ത അവളെ വിളിച്ചു.

“പുറത്ത് ഉണക്കിയിട്ടിരിക്കുന്ന തുണികൾ ഒന്ന് എടുത്ത് കൊണ്ടുവരാമോ?”

വീടിന്റെ പിന്നിലെ കയറ്റം കയറി പോകേണ്ടതായിരുന്നു. ഡോക്ടർ അധികം കയറിറങ്ങരുതെന്ന് പറഞ്ഞിരുന്നതുകൊണ്ട് അനന്യ മടിച്ചു.

“അമ്മേ, എനിക്ക് ഒന്ന് പേടിയുണ്ട്.”

“അയ്യോ, ഞങ്ങളുടെ കാലത്ത് ഒൻപതാം മാസം വരെ പണിയെടുത്തവരാണ്. ഇതൊക്കെ ഇന്നത്തെ പെണ്ണുങ്ങളുടെ ഓരോ തോന്നലുകൾ.”

ആ വാക്കുകൾ അനന്യയുടെ മനസ്സിൽ മുറിവുണ്ടാക്കി.

രാത്രിയിൽ അരുൺ വന്നപ്പോൾ അവൾ കാര്യങ്ങൾ പറയാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ അമ്മയെക്കുറിച്ച് മോശമായി പറയാൻ മനസ്സില്ലാതിരുന്നതിനാൽ മിണ്ടാതിരുന്നു.

ദിവസങ്ങൾ കടന്നു.

ഒരു വൈകുന്നേരം അനന്യ അടുക്കളയിലേക്ക് വെള്ളം കുടിക്കാൻ പോയപ്പോൾ ശാന്തയും അയൽവാസിയായ സുജാതയും സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടു.

“നീതയുടെ വിധി കാണുമ്പോൾ സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. സ്വന്തം മകളെക്കാൾ ഭാഗ്യം മരുമകൾക്ക് കിട്ടിയല്ലോ.”

“അതൊക്കെ ദൈവത്തിന്റെ തീരുമാനമല്ലേ?” സുജാത ചോദിച്ചു.

“അതെ… പക്ഷേ മനസ്സ് സമ്മതിക്കണം അല്ലേ.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അനന്യയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു.

അന്ന് രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടന്നിട്ടും അവൾക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല.

തന്നെ ശാന്ത വെറുക്കുകയാണോ?

നീതയ്ക്ക് കിട്ടാത്ത ഭാഗ്യം തനിക്ക് ലഭിച്ചതുകൊണ്ട് അമ്മായിയമ്മയുടെ മനസ്സിൽ അസൂയയുണ്ടോ?

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ ഒരു സംഭവം കൂടി നടന്നു.

ശാന്ത ഒരു വലിയ അരിച്ചാക്ക് മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കുകയായിരുന്നു.

“മോളേ, ഒന്ന് പിടിച്ചേ.”

അനന്യ ഭയന്നു.

“അമ്മേ, എനിക്ക് പറ്റില്ല.”

“എന്ത് പറ്റില്ല? രണ്ടുമാസം ഗർഭം മാത്രമല്ലേ.”

ആ സമയത്ത് അരുൺ വീട്ടിലുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അമ്മയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ടു.

“അമ്മ, ഡോക്ടർ പറഞ്ഞിട്ടുള്ള കാര്യങ്ങൾ മറക്കരുത്.”

അവൻ ആദ്യമായി അമ്മയോട് ശബ്ദം ഉയർത്തി.

ശാന്ത ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

അന്ന് രാത്രി അനന്യ എല്ലാം തുറന്ന് പറഞ്ഞു.

ശാന്തയുടെ പെരുമാറ്റം, സംസാരരീതി, തന്നെക്കുറിച്ചുള്ള തണുപ്പ്, എല്ലാം.

അരുൺ കുറച്ചു നേരം മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.

“നീ പറയുന്നത് ശരിയാണെങ്കിൽ ഇത് വളരെ ഗുരുതരമായ കാര്യമാണ്.”

മറുനാൾ രാവിലെ അവൻ അമ്മയോട് നേരിട്ട് ചോദിച്ചു.

“അമ്മയ്ക്ക് അനന്യയോട് എന്തെങ്കിലും വിരോധമുണ്ടോ?”

ശാന്ത ഞെട്ടി.

“എന്താ നീ ചോദിക്കുന്നത്?”

“അവൾക്ക് വിഷമമുണ്ട്. അവൾ സുരക്ഷിതമല്ലെന്ന് തോന്നുന്നു.”

ശാന്തയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“ഞാൻ അവളെ ഉപദ്രവിച്ചിട്ടില്ല.”

“പക്ഷേ അവൾ അങ്ങനെ കരുതുന്നു.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ശാന്ത കസേരയിൽ ഇരുന്നു.

അൽപനേരം കഴിഞ്ഞ് അവർ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“എനിക്ക് അവളോട് ദേഷ്യമില്ല. പക്ഷേ എന്റെ മനസ്സ് നല്ല നിലയിലായിരുന്നില്ല.”

അവൾ കരഞ്ഞു.

“നീതയുടെ അവസ്ഥ കാണുമ്പോൾ ഞാൻ തകർന്നുപോയിരുന്നു. അവൾക്ക് കിട്ടാത്ത സന്തോഷം മറ്റൊരാൾക്ക് കിട്ടുന്നത് കാണുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ അസൂയ തോന്നി. ഞാൻ ഒരിക്കലും കുഞ്ഞിന് ദോഷം വരണമെന്ന് ആഗ്രഹിച്ചിട്ടില്ല. പക്ഷേ മനസ്സിൽ ഉണ്ടായ വിഷമം കാരണം അനന്യയോട് പഴയപോലെ പെരുമാറാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.”

അരുൺ മിണ്ടിയില്ല.

അനന്യ വാതിലിന് സമീപം നിന്നുകൊണ്ട് എല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

ശാന്തയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആദ്യമായി അവൾ കുറ്റബോധം കണ്ടു.

അന്ന് മുതൽ വീട്ടിൽ ഒരു അകലം രൂപപ്പെട്ടു.

ശാന്ത അനന്യയോട് സംസാരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും പഴയ അടുപ്പം തിരികെ വന്നില്ല.

അനന്യയുടെ അമ്മയുടെ നിർബന്ധപ്രകാരം അവൾ കുറച്ചു മാസത്തേക്ക് സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് പോയി.

അവിടെ എല്ലാവരുടെയും സ്നേഹവും കരുതലും ലഭിച്ചു.

അരുൺ എല്ലാ ദിവസവും വിളിക്കുമായിരുന്നു.

മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു.

പ്രസവദിനം എത്തി.

നീണ്ട മണിക്കൂറുകളുടെ കാത്തിരിപ്പിനൊടുവിൽ ഒരു പെൺകുഞ്ഞ് ജനിച്ചു.

കുഞ്ഞിനെ ആദ്യമായി കണ്ടപ്പോൾ അരുൺ കരഞ്ഞു.

ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം അവന് അതായിരുന്നു.

വാർത്ത അറിഞ്ഞ് ശാന്തയും ആശുപത്രിയിലെത്തി.

മുറിയിലേക്ക് കടക്കാൻ പോലും അവർക്ക് ധൈര്യമുണ്ടായില്ല.

അവസാനം അരുൺ തന്നെയാണ് കുഞ്ഞിനെ എടുത്ത് അവരുടെ കയ്യിൽ കൊടുത്തത്.

ചെറിയ മുഖം.

കുഞ്ഞൻ വിരലുകൾ.

നിഷ്കളങ്കമായ ഉറക്കം.

ശാന്തയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞൊഴുകി.

അവൾ കുഞ്ഞിന്റെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.

“എന്റെ കൊച്ചുമോളേ…”

അപ്പോൾ ആദ്യമായി അവർ മനസ്സിലാക്കി.

അസൂയ മനുഷ്യനെ എത്രത്തോളം അന്ധനാക്കുമെന്ന്.

അവർ അനന്യയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു.

“മോളേ…”

ശബ്ദം വിറച്ചു.

“എനിക്ക് മാപ്പ് തരണം. ഞാൻ ചെയ്ത തെറ്റ് ചെറുതല്ല.”

അനന്യ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

ശാന്ത വീണ്ടും തുടർന്നു.

“ഞാൻ നിന്നെ വേദനിപ്പിച്ചു. നിന്റെ സന്തോഷം കാണാൻ എനിക്ക് മനസ്സ് തയ്യാറായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ ഈ കുഞ്ഞിനെ കണ്ടപ്പോൾ എനിക്ക് എന്റെ തെറ്റ് മനസ്സിലായി.”

മുറിയിൽ നിശബ്ദത പടർന്നു.

അൽപസമയം കഴിഞ്ഞ് അനന്യ പറഞ്ഞു.

“ചില വാക്കുകൾ മറക്കാം അമ്മേ. പക്ഷേ ചില അനുഭവങ്ങൾ മറക്കാൻ സമയം വേണം.”

ശാന്ത തലകുനിച്ചു.

“എനിക്ക് അറിയാം.”

ആ ദിവസം ക്ഷമ ലഭിച്ചില്ല.

പക്ഷേ പ്രതീക്ഷ ലഭിച്ചു.

വർഷങ്ങൾ കടന്നു.

കൊച്ചുമകൾ മീര എല്ലാവരുടെയും പ്രിയങ്കരിയായി വളർന്നു.

അവളുടെ ചിരിയും കളിയും കുടുംബത്തിലെ പഴയ മുറിവുകൾ പതിയെ സുഖപ്പെടുത്തി.

ശാന്ത മാറിയിരുന്നു.

അവൾ ഒരു നല്ല അമ്മൂമ്മയായി.

അനന്യയും അത് മനസ്സിലാക്കി.

ഒരു വൈകുന്നേരം മീര അമ്മൂമ്മയുടെ മടിയിൽ കിടന്ന് കഥ കേൾക്കുമ്പോൾ അനന്യ അത് നോക്കി നിന്നു.

അപ്പോൾ ശാന്ത അവളെ നോക്കി ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.

ആ പുഞ്ചിരിയിൽ കുറ്റബോധവും സ്നേഹവും നന്ദിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

അനന്യയും തിരിച്ചൊരു പുഞ്ചിരി നൽകി.

ജീവിതത്തിൽ ചില തെറ്റുകൾ മായില്ല.

പക്ഷേ യഥാർത്ഥ പശ്ചാത്താപത്തിനും ക്ഷമയ്ക്കും ഇടയിൽ ഒരു പുതിയ ബന്ധം പിറക്കാം.

ആ കുടുംബം അതിന്റെ തെളിവായി മാറുകയായിരുന്നു.

സ്നേഹം രക്തബന്ധങ്ങളിൽ മാത്രം ജനിക്കുന്നതല്ല.

പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കാൻ തയ്യാറാകുമ്പോഴാണ് അത് വളരുന്നത്.

വിശ്വാസം ഒരിക്കൽ തകർന്നാൽ വീണ്ടും പണിയാൻ പ്രയാസമാണ്.

എന്നാൽ അസാധ്യമല്ല.

കാലം, സ്നേഹം, ആത്മാർത്ഥത—ഈ മൂന്നും കൂടിയാൽ ഏറ്റവും ആഴത്തിലുള്ള മുറിവുകൾ പോലും ഉണങ്ങും.

അനന്യ തന്റെ മകളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.

ഭാവിയിൽ അവളെ പഠിപ്പിക്കേണ്ട ഒരു കാര്യം അവൾ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു.

അസൂയ മനുഷ്യനെ തകർക്കും.

പക്ഷേ ക്ഷമ മനുഷ്യനെ ഉയർത്തും.