by മനം ചേർന്ന ബന്ധം
“ചാക്കോച്ചാ, ഒന്ന് നിൽക്കണേ… നിങ്ങളോട് എനിക്ക് ഒരു പ്രധാന കാര്യം പറയാനുണ്ട്…”
വീട്ടുമുറ്റത്ത് നിന്ന് പുറത്തേക്ക് ഇറങ്ങി പോകുകയായിരുന്ന വിവാഹമധ്യസ്ഥൻ ചാക്കോച്ചനെ വിളിച്ചു നിർത്തിക്കൊണ്ട് രാഘവൻ പറഞ്ഞു.
ആ സമയം രാഘവന്റെ മകൾ അനഘയുടെ കണ്ണുകൾ വീടിന്റെ ഗേറ്റ് കടന്ന് പുറത്തേക്ക് പോകുന്ന കാറിലായിരുന്നു. കുറച്ചു നേരം മുമ്പ് തന്നെ പെണ്ണുകാണാനായി വന്നിരുന്ന യുവാവും കുടുംബവും ആ കാറിലായിരുന്നു.
കാറിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് തന്റെ അമ്മയെ വളരെ കരുതലോടെ കയറ്റുന്ന അർജുനെ കണ്ടപ്പോൾ അനഘയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു പ്രത്യേക ബഹുമാനം തോന്നിയിരുന്നു. വൃദ്ധയായ അമ്മയുടെ കൈ പിടിച്ച് ശ്രദ്ധയോടെ സഹായിക്കുന്ന അവന്റെ രീതിയിൽ കപടതയൊന്നും തോന്നിയില്ല.
കാർ കാഴ്ചയിൽ നിന്ന് മറഞ്ഞതും രാഘവൻ വീണ്ടും ചാക്കോച്ചനെ നോക്കി.
“ചാക്കോച്ചാ, എത്ര പ്രാവശ്യം ഞാൻ നിങ്ങളോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്? എന്റെ മകൾക്ക് ആലോചന കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ കുറച്ചുകൂടി നിലവാരമുള്ള കുടുംബങ്ങൾ നോക്കണം എന്ന്.”
ചാക്കോച്ചൻ അമ്പരന്നു.
“എന്താ രാഘവേട്ടാ പറയുന്നത്? ഇപ്പോൾ വന്നവർ മോശക്കാരൊന്നുമല്ലല്ലോ. നല്ല കുടുംബമാണ്. ആ പയ്യൻ ബാങ്കിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നു. നാട്ടിൽ എല്ലാവർക്കും നല്ല അഭിപ്രായമാണ്.”
“അത് മതിയോ? എന്റെ മകൾ ഒരു കോളേജ് ലക്ചററാണ്. അവൾക്ക് ചേരേണ്ടത് വലിയ നിലയിൽ നിൽക്കുന്ന ഒരാളെയാണ്. നല്ല ശമ്പളമുള്ള സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥനോ, വലിയ ബിസിനസ് നടത്തുന്ന ആളോ ആയിരിക്കണം. സാധാരണ ജോലിയുള്ള ഒരാളുമായി ഞാൻ അവളെ വിവാഹം കഴിപ്പിക്കില്ല.”
ചാക്കോച്ചൻ എന്തോ പറയാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും രാഘവന്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ മിണ്ടാതെയായി.
“ശരി രാഘവേട്ടാ… നിങ്ങൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള പോലെ നോക്കാം.”
അങ്ങനെ പറഞ്ഞ് അദ്ദേഹം നടന്നു നീങ്ങി.
അവൻ പോയതും അനഘ പതുക്കെ അച്ഛന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.
“അച്ഛാ…”
രാഘവൻ അവളെ നോക്കി.
“എന്താ മോളെ?”
“എനിക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.”
“പറയൂ.”
അനഘ കുറച്ചു നിമിഷം മൗനമായി നിന്നു.
“ഇതുവരെ എത്ര പേരാണ് എന്നെ കാണാൻ വന്നത് അച്ഛാ?”
അപ്രതീക്ഷിതമായ ചോദ്യമായിരുന്നു അത്.
“അതെന്തിനാ ഇപ്പോൾ ചോദിക്കുന്നത്?”
“ഉത്തരം പറയൂ.”
രാഘവൻ ഒന്ന് ആലോചിച്ചു.
“ഒരുപാട് പേർ വന്നിട്ടുണ്ട്. അതിൽ എന്താണ്?”
“അവരിൽ ഒരാളെ പോലും അച്ഛൻ അംഗീകരിച്ചിട്ടില്ല.”
“അതെ. കാരണം അവർ എനിക്ക് മതിയായതായി തോന്നിയില്ല.”
അനഘ ചെറുതായി പുഞ്ചിരിച്ചു.
“പക്ഷേ അവരിൽ ചിലരെ എനിക്ക് ഇഷ്ടമായിരുന്നു.”
ആ വാക്കുകൾ രാഘവനെ ഞെട്ടിച്ചു.
“എന്താ നീ പറയുന്നത്?”
“സത്യമാണ് അച്ഛാ. ഒരുപാട് പേരിൽ ചിലർ നല്ല മനുഷ്യരാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ അച്ഛൻ ഒരിക്കൽ പോലും എന്റെ അഭിപ്രായം ചോദിച്ചിട്ടില്ല.”
അവളുടെ വാക്കുകളിൽ കുറ്റപ്പെടുത്തലിനേക്കാൾ വേദനയായിരുന്നു.
രാഘവൻ ആദ്യമായി മകളെ ശ്രദ്ധിച്ച് നോക്കി.
അനഘ തുടർന്നു.
“എന്റെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ കാര്യങ്ങളിലും അച്ഛൻ തീരുമാനമെടുത്തു. ഞാൻ ഏത് സ്കൂളിൽ പഠിക്കണം, ഏത് കോഴ്സ് എടുക്കണം, എവിടെ ജോലി ചെയ്യണം… എല്ലാം അച്ഛന്റെ തീരുമാനങ്ങൾ ആയിരുന്നു. അതിൽ എനിക്ക് പരാതിയില്ല. കാരണം അച്ഛൻ എന്നെ സ്നേഹിച്ചാണ് എല്ലാം ചെയ്തത്.”
“അതെ മോളെ. നിന്റെ നല്ലതിനുവേണ്ടിയാണ്.”
“എനിക്കറിയാം.”
അവൾ തലകുലുക്കി.
“അമ്മ മരിച്ചതിന് ശേഷം അച്ഛൻ എത്ര കഷ്ടപ്പെട്ടു എന്നെ വളർത്തിയെന്ന് എനിക്ക് അറിയാം. എന്റെ സന്തോഷത്തിനായി എത്ര കാര്യങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചെന്നും അറിയാം.”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ വിവാഹം വേറെയാണ് അച്ഛാ.”
രാഘവൻ മിണ്ടാതെ നിന്നു.
“വിവാഹം കഴിഞ്ഞാൽ എന്റെ ജീവിതം ഞാൻ ഒരാളോടൊപ്പം പങ്കിടണം. എന്റെ സന്തോഷവും ദുഃഖവും സ്വപ്നങ്ങളും ഭയങ്ങളും എല്ലാം അയാളോട് പറയണം. അങ്ങനെ ജീവിക്കേണ്ടത് ഞാനാണ്. അതുകൊണ്ട് ആ തീരുമാനത്തിൽ എന്റെ അഭിപ്രായത്തിന് പ്രാധാന്യമുണ്ടാകണം.”
അവളുടെ വാക്കുകൾ ഓരോന്നും രാഘവന്റെ മനസ്സിലേക്ക് പതിഞ്ഞു.
“ഞാൻ നിന്റെ ഭാവി സുരക്ഷിതമാകണം എന്ന് കരുതിയല്ലേ ഇങ്ങനെ നോക്കുന്നത്.”
“സുരക്ഷിതമായ ഭാവി എന്നത് പണം മാത്രമാണോ അച്ഛാ?”
രാഘവൻ നിശബ്ദനായി.
“എന്നെ പഠിപ്പിച്ചു. നല്ല ജോലി നേടിത്തന്നു. സ്വന്തം കാലിൽ നിൽക്കാൻ പ്രാപ്തയാക്കി. അപ്പോൾ പിന്നെ എന്റെ ജീവിതം സുരക്ഷിതമാക്കാൻ മറ്റൊരാളുടെ സമ്പത്ത് എന്തിനാണ്?”
ആ ചോദ്യത്തിന് അദ്ദേഹത്തിന് മറുപടി ഉണ്ടായില്ല.
“ഒരു കുടുംബം ഉത്തരവാദിത്വത്തോടെ നോക്കാൻ കഴിയുന്ന ആളായാൽ മതി. എന്നെ ബഹുമാനിക്കുന്നവനായാൽ മതി. എന്നെ മനസ്സിലാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നവനായാൽ മതി.”
അവൾ കുറച്ചു നേരം നിർത്തി.
“എനിക്ക് രാജ്ഞിയെ പോലെ ജീവിക്കേണ്ട ആവശ്യമില്ല അച്ഛാ. മനസ്സമാധാനത്തോടെ ജീവിച്ചാൽ മതി.”
രാഘവൻ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.
“നീ ഇപ്പോൾ വന്ന ആ പയ്യനെ കുറിച്ചാണോ പറയുന്നത്?”
“അതെ.”
“നിനക്ക് അവനെ ഇഷ്ടമായോ?”
അനഘയുടെ മുഖത്ത് ലജ്ജയും ആത്മവിശ്വാസവും ഒരുമിച്ച് തെളിഞ്ഞു.
“അതെ അച്ഛാ.”
ആ മറുപടി കേട്ട് രാഘവൻ അമ്പരന്നു.
ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായാണ് തന്റെ മകൾ ഇങ്ങനെ തുറന്ന് സംസാരിക്കുന്നത്.
“എന്താണ് അവനിൽ നിന്നെ ആകർഷിച്ചത്?”
“അവൻ സംസാരിച്ച രീതി.”
“അതുകൊണ്ടു മാത്രം?”
“അല്ല.”
അനഘ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“അവൻ അമ്മയെ നോക്കിയ രീതി.”
രാഘവൻ അവളെ നോക്കി.
“അവന്റെ ഓരോ വാക്കുകളിലും അമ്മയോടുള്ള സ്നേഹം ഉണ്ടായിരുന്നു. അമ്മയെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോൾ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ബഹുമാനമുണ്ടായിരുന്നു.”
“അതുകൊണ്ട്?”
“സ്വന്തം അമ്മയെ സ്നേഹിക്കുന്ന ഒരാൾ ഭാര്യയെയും ബഹുമാനിക്കും എന്ന വിശ്വാസം എനിക്കുണ്ട്.”
അവളുടെ മറുപടി കേട്ട് രാഘവൻ ചിന്തയിൽ മുങ്ങി.
“അവൻ വലിയ സമ്പന്നനല്ല.”
“ഞാനും ദരിദ്രയല്ലല്ലോ അച്ഛാ.”
അനഘയുടെ മറുപടി ഉടനെയായിരുന്നു.
“ഞങ്ങൾ രണ്ടുപേരും ജോലി ചെയ്യുന്നവരാണ്. ഞങ്ങൾക്ക് ജീവിക്കാൻ കഴിയും.”
“ജീവിതത്തിൽ പണം വേണം.”
“വേണം. പക്ഷേ പണം മാത്രം മതിയാകില്ല.”
അവളുടെ ശബ്ദം ഉറച്ചു.
“വലിയ വീടുകളിൽ താമസിക്കുന്ന പലരും സന്തോഷവാന്മാരല്ല. വിലകൂടിയ കാറുകളിൽ സഞ്ചരിക്കുന്ന പലരും സമാധാനത്തോടെ ഉറങ്ങുന്നില്ല. അതുപോലെ ചെറിയ വീടുകളിൽ താമസിച്ചിട്ടും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നവരുണ്ട്.”
രാഘവൻ മകളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി.
ഇത്ര പക്വതയോടെ അവൾ ചിന്തിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അദ്ദേഹം തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.
“അച്ഛാ, ഒരു വിവാഹം വിജയിക്കണമെങ്കിൽ രണ്ടുപേരും പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കണം. വിശ്വാസം വേണം. ബഹുമാനം വേണം. സ്നേഹം വേണം. അതൊന്നും പണം കൊണ്ട് വാങ്ങാൻ കഴിയില്ല.”
അവളുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോൾ രാഘവന് സ്വന്തം ജീവിതം ഓർമ്മ വന്നു.
ഭാര്യ ജീവിച്ചിരുന്ന കാലം.
അവർ സമ്പന്നരായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ സന്തോഷവാന്മാരായിരുന്നു.
കാരണം അവരുടെ ബന്ധത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനം സ്നേഹമായിരുന്നു.
അത് ഓർമ്മ വന്നപ്പോൾ അദ്ദേഹത്തിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“മോളെ…”
അദ്ദേഹം പതുക്കെ വിളിച്ചു.
“ഞാൻ തെറ്റായിരുന്നോ?”
അനഘ ഉടനെ തലകുലുക്കി.
“അല്ല അച്ഛാ. അച്ഛൻ തെറ്റായിരുന്നില്ല.”
“പിന്നെ?”
“അച്ഛൻ ഭയന്നിരുന്നു.”
രാഘവൻ അത്ഭുതത്തോടെ അവളെ നോക്കി.
“എന്നെ ആരെങ്കിലും വേദനിപ്പിക്കുമോ എന്ന ഭയം. ഞാൻ കഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭയം. അതുകൊണ്ടാണ് സമ്പത്തുള്ള ഒരാളെ അന്വേഷിച്ചത്.”
അദ്ദേഹം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
കാരണം അത് സത്യമായിരുന്നു.
“പക്ഷേ എന്റെ സന്തോഷം എവിടെയാണെന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”
അനഘ തുടർന്നു.
“അത് ബാങ്ക് ബാലൻസിൽ അല്ല. വലിയ വീടുകളിലല്ല. എന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്ന ഒരാളുടെ ഹൃദയത്തിലാണ്.”
രാഘവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ഇത്രയും വർഷം താൻ കുഞ്ഞായി കണ്ടിരുന്ന മകൾ ജീവിതത്തെക്കുറിച്ച് ഇത്ര ആഴത്തിൽ ചിന്തിക്കുന്നുവെന്ന് അദ്ദേഹം ഇപ്പോഴാണ് മനസ്സിലാക്കുന്നത്.
“നിനക്ക് ഉറപ്പാണോ?”
“ഉറപ്പാണ്.”
“അവനോടൊപ്പം സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കാൻ കഴിയുമെന്ന് വിശ്വാസമുണ്ടോ?”
“നൂറ് ശതമാനം.”
അവളുടെ മറുപടി ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെയായിരുന്നു.
രാഘവൻ പതുക്കെ ചിരിച്ചു.
“നിന്റെ അമ്മ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ എന്ത് പറയുമായിരുന്നുവെന്ന് അറിയാമോ?”
അനഘയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“എന്ത്?”
“മകളുടെ മനസ്സ് മനസ്സിലാക്കാൻ പഠിക്കണം എന്ന്.”
അനഘയ്ക്ക് കരച്ചിൽ വന്നു.
രാഘവൻ അവളുടെ തലയിൽ കൈവച്ചു.
“എനിക്ക് ഇന്നൊരു വലിയ പാഠം കിട്ടി.”
“അച്ഛാ…”
“മക്കളുടെ ജീവിതം അവർക്ക് ജീവിക്കാനുള്ളതാണ്. മാതാപിതാക്കൾ വഴികാട്ടാം. പക്ഷേ അവരുടെ പകരം ജീവിതം തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ പാടില്ല.”
അനഘ അച്ഛന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
“നന്ദി അച്ഛാ.”
“എന്നോട് നന്ദി പറയണ്ട.”
അദ്ദേഹം പുഞ്ചിരിച്ചു.
“നാളെ തന്നെ ചാക്കോച്ചനെ വിളിക്കാം.”
അനഘയുടെ മുഖം സന്തോഷം കൊണ്ട് തെളിഞ്ഞു.
“സത്യമാണോ?”
“അതെ.”
“അച്ഛാ…”
അവൾ വികാരാധീനയായി അദ്ദേഹത്തെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.
ആ നിമിഷം രാഘവന് മനസ്സിലായി, ഒരു പിതാവിന്റെ കടമ മകൾക്ക് ഏറ്റവും സമ്പന്നനായ ഭർത്താവിനെ കണ്ടെത്തുക എന്നതല്ല; അവൾ സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്ന മനുഷ്യനെ അംഗീകരിക്കുകയാണെന്ന്.
വിവാഹജീവിതത്തിന്റെ വിജയം സ്വർണത്തിന്റെ തൂക്കത്തിലോ ബാങ്ക് അക്കൗണ്ടിന്റെ വലുപ്പത്തിലോ അളക്കാൻ കഴിയില്ല.
പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കുന്ന രണ്ട് ഹൃദയങ്ങൾ ഒന്നിക്കുന്നിടത്താണ് യഥാർത്ഥ ദാമ്പത്യത്തിന്റെ തുടക്കം.
സമ്പത്ത് ജീവിതത്തെ സൗകര്യപ്രദമാക്കാം. പക്ഷേ സ്നേഹവും വിശ്വാസവും ബഹുമാനവുമാണ് ജീവിതത്തെ മനോഹരമാക്കുന്നത്.
ആ സത്യം മനസ്സിലാക്കിയ ഒരു പിതാവിന്റെയും സ്വന്തം ജീവിതം സ്വയം തിരഞ്ഞെടുക്കാൻ ധൈര്യം കാണിച്ച ഒരു മകളുടെയും കഥയായിരുന്നു അത്.
അവസാനിച്ചു.