അവൾ മാത്രം…

അവൾ മാത്രം…

ഓട്ടോറിക്ഷയിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങി പാർക്കിന്റെ ഗേറ്റിലൂടെ അകത്തേക്ക് കടക്കുമ്പോൾ ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ ചുറ്റുപാടും തിരയുകയായിരുന്നു. അവളുടെ മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടായിരുന്നു. ഫോൺ വിളിയിൽ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഓർത്തപ്പോൾ തന്നെ അവൾക്ക് അരോചകമായിരുന്നു. എങ്കിലും ഇന്ന് ഇവിടെ വരേണ്ടത് അനിവാര്യമാണെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നിയിരുന്നു.

അൽപം മുന്നോട്ട് നടന്നപ്പോൾ പാർക്കിന്റെ ഒരു കോണിൽ വലിയൊരു മഴമരത്തിന്റെ ചുവട്ടിൽ ഇരിക്കുന്ന ഒരാളെ അവൾ കണ്ടു.

അത് അർജുൻ ആയിരുന്നു.

ദേവികയെ കണ്ടതും അർജുന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പരിഹാസച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

അവൻ മെല്ലെ തല തിരിച്ച് പാർക്കിന് പുറത്തായി നിർത്തിയിട്ടിരുന്ന കറുത്ത എസ്‌യുവിയിലേക്ക് നോക്കി.

അതിന്റെ അകത്ത് ഇരുന്നത് വിഷ്ണു.

ദേവികയുടെ ഭർത്താവ്.

“കണ്ടോ… നിന്റെ ഭാര്യ നിന്നോട് ഒന്നും പറയാതെ എന്നെ കാണാൻ വന്നിരിക്കുന്നത്… ഇപ്പോഴെങ്കിലും വിശ്വാസമായോ..?”

അർജുൻ ഫോൺ ചെവിയോട് ചേർത്ത് മന്ദഹാസത്തോടെ ചോദിച്ചു.

വിഷ്ണുവിന്റെ നെഞ്ചിനുള്ളിൽ എന്തോ തകർന്നുവീഴുന്നതുപോലെ തോന്നി.

അവൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

അർജുൻ ഫോൺ കട്ട് ചെയ്യാതെ ഷർട്ടിന്റെ പോക്കറ്റിലിട്ടു.

“ഇനി നീ കേൾക്കണം… നിന്റെ ഭാര്യ എന്നോട് എന്തൊക്കെയാണ് പറയാൻ പോകുന്നതെന്ന്…”

അതുകേട്ട് വിഷ്ണുവിന്റെ കൈകൾ വിറച്ചു.

തന്റെ മുന്നിലൂടെ നടന്നു വരുന്ന ദേവികയെ അവൻ നോക്കി.

ആ മുഖം…

ആ കണ്ണുകൾ…

തന്റെ ജീവിതത്തിലെ എല്ലാ സന്തോഷങ്ങളുടെയും കാരണം.

കുട്ടിക്കാലം മുതൽ ഒരുമിച്ച് വളർന്നവർ ആയിരുന്നു വിഷ്ണുവും ദേവികയും.

ഒരേ സ്കൂളിൽ പഠിച്ചു.

ഒരേ കോളേജിൽ ചേർന്നു.

സൗഹൃദം പ്രണയമായി മാറിയത് എപ്പോഴാണെന്ന് പോലും ഇരുവർക്കും അറിയില്ല.

അവരുടെ ബന്ധം വീട്ടുകാർക്ക് അറിയുമ്പോൾ ആരും എതിർത്തില്ല.

കാരണം ഇരുവരുടെയും സ്നേഹം എല്ലാവർക്കും അറിയാമായിരുന്നു.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ടും അവർ ഭർത്താവും ഭാര്യയും മാത്രമായിരുന്നില്ല.

അവർ ഇന്നും ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തുക്കളായിരുന്നു.

ഓരോ ചെറിയ കാര്യവും പരസ്പരം തുറന്നു പറയുന്നവർ.

ഒരാൾക്ക് വിഷമം വന്നാൽ മറ്റേയാൾക്ക് ഉറങ്ങാൻ കഴിയാത്തത്ര അടുപ്പം.

അങ്ങനെ ജീവിച്ചിരുന്ന ജീവിതത്തിലേക്കാണ് ഏതാനും ആഴ്ചകൾക്ക് മുമ്പ് അർജുൻ കടന്നുവന്നത്.

അർജുനും വിഷ്ണുവും കോളേജ് കാലം മുതലുള്ള സുഹൃത്തുക്കൾ.

പക്ഷേ അർജുന്റെ കുടുംബജീവിതം ഒരിക്കലും സന്തോഷകരമായിരുന്നില്ല.

ഭാര്യ മീരയുമായി അവന് എന്നും വഴക്കായിരുന്നു.

എല്ലാവരെയും സംശയിക്കുന്ന സ്വഭാവം.

ആരും സന്തോഷത്തോടെ ജീവിക്കുന്നത് കാണാൻ ഇഷ്ടമില്ലാത്ത മനസ്സ്.

ഒരു ദിവസം സുഹൃത്തുക്കൾ ഒത്തുകൂടിയപ്പോൾ വിഷ്ണു തമാശയായി ദേവികയെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചിരുന്നു.

“ജീവിതത്തിൽ ഞാൻ നേടിയ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യം ദേവികയാണ്.”

അത് കേട്ടപ്പോൾ അർജുൻ ചിരിച്ചിരുന്നു.

പക്ഷേ ആ ചിരിക്ക് പിന്നിൽ വിഷം നിറഞ്ഞിരുന്നു.

“എല്ലാ പുരുഷന്മാരും ഇതേ കാര്യമാണ് പറയുന്നത്.”

അവൻ പറഞ്ഞിരുന്നു.

“എന്താണ് അർത്ഥം?”

വിഷ്ണു ചോദിച്ചു.

“ഭാര്യ വീട്ടിൽ ദേവതയും പുറത്തു മറ്റൊരാളും.”

അർജുൻ ചിരിച്ചു.

വിഷ്ണുവിന്റെ മുഖം കടുത്തു.

“ദേവികയെക്കുറിച്ച് ഒരു വാക്ക് പോലും തെറ്റായി പറയരുത്.”

“എന്തിനാ ഇത്ര വിശ്വാസം?”

“കാരണം അവളെ ഞാൻ അറിയാം.”

“അല്ല വിഷ്ണു… നിനക്ക് അറിയില്ല.”

അർജുൻ വെല്ലുവിളി നിറഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“ഈ ലോകത്ത് എല്ലാ സ്ത്രീകളും ഒരുപോലെയാണ്.”

“അത് നിന്റെ ചിന്തയാണ്.”

“എങ്കിൽ ഞാൻ തെളിയിച്ചുതരാം.”

“എന്ത്?”

“നിന്റെ ഭാര്യയെ ഞാൻ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്ന നിലയിലേക്ക് എത്തിക്കും.”

അന്ന് വിഷ്ണു പൊട്ടിച്ചിരിച്ചിരുന്നു.

“നിനക്ക് ഭ്രാന്താണ്.”

പക്ഷേ അർജുൻ അതിനെ വെല്ലുവിളിയായി എടുത്തു.

ദിവസങ്ങൾ കടന്നു.

അർജുൻ പല രീതിയിലും ദേവികയെ ബന്ധപ്പെടാൻ ശ്രമിച്ചു.

ആദ്യം സൗഹൃദം.

പിന്നീട് സഹതാപം.

ശേഷം പ്രണയസൂചനകൾ.

ദേവിക ഓരോ തവണയും അവനെ അവഗണിച്ചു.

എന്നിട്ടും അവൻ പിന്മാറിയില്ല.

ഒടുവിൽ ഒരു ദിവസം അവൻ ദേവികയോട് പറഞ്ഞു.

“എനിക്ക് നിന്നെ ഒന്ന് കാണണം. വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യമാണ്.”

ദേവിക ആദ്യം വിസമ്മതിച്ചു.

പക്ഷേ പിന്നീട് അവനെ നേരിൽ കണ്ടു എല്ലാം അവസാനിപ്പിക്കണമെന്ന് അവൾ തീരുമാനിച്ചു.

അതായിരുന്നു ഇന്നത്തെ ഈ കൂടിക്കാഴ്ച.

ഇതൊന്നും അറിയാതെ തന്നെയാണ് വിഷ്ണു ജീവിച്ചതെന്ന് അവൾ കരുതി.

എന്നാൽ അർജുൻ ഇതിനകം തന്നെ തന്റെ കളി ഒരുക്കിയിരുന്നു.

ദേവിക അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ അർജുൻ എഴുന്നേറ്റു.

“വന്നല്ലോ…”

അവൻ ചിരിച്ചു.

ദേവികയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പുഞ്ചിരി പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.

“എന്താണ് ഇത്ര പ്രധാന കാര്യം?”

അവൾ നേരെ ചോദിച്ചു.

“ഇത്ര പെട്ടെന്ന് കാര്യത്തിലേക്ക് കടക്കണ്ട.”

“എനിക്ക് സമയം കളയാനില്ല.”

“എനിക്കുണ്ട്.”

അർജുൻ പറഞ്ഞു.

“ദേവിക… ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നു.”

അവൾക്ക് അത്ഭുതമൊന്നും തോന്നിയില്ല.

കാരണം അത് പലവട്ടം കേട്ട വാക്കായിരുന്നു.

“ഞാൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”

“പക്ഷേ ഞാൻ കേട്ടിട്ടില്ല.”

“അത് നിന്റെ പ്രശ്നമാണ്.”

“വിഷ്ണുവിനെക്കാൾ ഞാൻ നിന്നെ സന്തോഷിപ്പിക്കും.”

അർജുൻ പറഞ്ഞു.

ദേവികയുടെ കണ്ണുകൾ ചുവന്നു.

“അദ്ദേഹത്തെക്കുറിച്ച് ഒരു വാക്ക് പോലും പറയരുത്.”

“സത്യം പറയുമ്പോൾ വേദനിക്കുമോ?”

“മതി.”

“അവൻ നിന്നെ അർഹിക്കുന്നില്ല.”

“അർജുൻ…”

“ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്ക്.”

“മതി എന്ന് പറഞ്ഞില്ലേ.”

അവൾ കടുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞു.

അപ്പോൾ അർജുൻ ചിരിച്ചു.

“ഇവിടെ ആളുകൾ ശ്രദ്ധിക്കുന്നു. നമുക്ക് കുറച്ചു മാറി നിൽക്കാം.”

അവൻ പറഞ്ഞു.

ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ച ശേഷം ദേവിക പറഞ്ഞു.

“ശരി. എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് പറഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ പോകും.”

അവർ അടുത്തുള്ള മരങ്ങളുടെ മറവിലേക്ക് നടന്നു.

അത് കണ്ടപ്പോൾ കാറിൽ ഇരുന്ന വിഷ്ണുവിന്റെ ഹൃദയം തകർന്നു.

ഇനി കാണാനൊന്നും ബാക്കിയില്ലെന്ന് അവന് തോന്നി.

അവൻ പെട്ടെന്ന് കാറിന്റെ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തിറങ്ങി.

അവരുടെ അടുത്തേക്ക് നടക്കാൻ തുടങ്ങി.

അപ്പോഴാണ് ഫോൺ വഴി ഒരു വലിയ ശബ്ദം കേട്ടത്.

പ്ലാർ…

ഒരു അടിയുടെ ശബ്ദം.

അതിന് പിന്നാലെ ദേവികയുടെ ശബ്ദവും.

“നിനക്ക് ലജ്ജയില്ലേ?”

അർജുൻ സ്തംഭിച്ചു നിന്നു.

ദേവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ തീ ജ്വലിക്കുകയായിരുന്നു.

“നീ എന്താണ് കരുതിയത്?”

അവൾ ചോദിച്ചു.

“ഞാൻ നിന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നതുകൊണ്ടാണോ ഇവിടെ വന്നത്?”

അർജുൻ ഒന്നും മിണ്ടിയില്ല.

“വന്ന ഉടനെ നിന്റെ മുഖത്ത് അടിക്കാനായിരുന്നു എന്റെ ആഗ്രഹം.”

ദേവിക പറഞ്ഞു.

“പക്ഷേ ആളുകൾക്കിടയിൽ അത് ചെയ്യാൻ ഞാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല.”

അവൾ വീണ്ടും തുടർന്നു.

“നീ എന്നെ ശല്യപ്പെടുത്തുന്നത് ഞാൻ വിഷ്ണുവിനോട് പറഞ്ഞില്ല.”

“ദേവിക…”

“മിണ്ടരുത്.”

അവൾ ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“കാരണം നിങ്ങളുടെ സൗഹൃദത്തെ ഞാൻ ബഹുമാനിച്ചു.”

അർജുന്റെ തല താഴ്ന്നു.

“പക്ഷേ അതിന്റെ പേരിൽ നീ അദ്ദേഹത്തെ മോശക്കാരനാക്കി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി.”

“ഞാൻ…”

“നീ എന്താണ് പറഞ്ഞത്?”

അവൾ ചോദിച്ചു.

“അദ്ദേഹം എന്നെ മനസ്സിലാക്കുന്നില്ല… അദ്ദേഹം എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നില്ല… അദ്ദേഹം മറ്റൊരാളുമായി ബന്ധത്തിലാണെന്ന് വരെ നീ പറഞ്ഞില്ലേ?”

അർജുൻ വാക്കുകൾ നഷ്ടപ്പെട്ടവനെ പോലെ നിന്നു.

“ആ മനുഷ്യൻ എന്റെ ഭർത്താവ് മാത്രമല്ല.”

ദേവികയുടെ ശബ്ദം വിറച്ചു.

“എന്റെ ഏറ്റവും നല്ല സുഹൃത്താണ്.”

“ദേവിക…”

“എനിക്ക് സംസാരിക്കാൻ അനുവദിക്കൂ.”

അവൾ പറഞ്ഞു.

“ഈ ജന്മം മുഴുവൻ ഞാൻ അദ്ദേഹത്തിന്റേതാണ്.”

അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

“ഇനി എത്ര ജന്മം ഉണ്ടെങ്കിലും അതേ മറുപടിയായിരിക്കും.”

അർജുൻ നിശ്ശബ്ദനായി.

“മറ്റുള്ളവരുടെ ഭാര്യമാരെ സ്വന്തമാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് സ്വന്തം ഭാര്യയെ ബഹുമാനിക്കാൻ പഠിക്കൂ.”

ദേവിക പറഞ്ഞു.

“നിന്നെ പോലെയുള്ള ഒരാളേക്കാൾ നല്ലത് തെരുവിൽ ഭിക്ഷ ചോദിക്കുന്ന ഒരാളാണ്.”

ആ വാക്കുകൾ അർജുനെ കുത്തിപ്പരിക്കേൽപ്പിച്ചു.

അവൻ തലകുനിച്ച് നിന്നു.

ദേവിക തിരിഞ്ഞു നടന്നു.

അപ്പോഴാണ് അവൾ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന വിഷ്ണുവിനെ കണ്ടത്.

ഒരു നിമിഷം അവളുടെ മുഖം വിളറി.

“വിഷ്ണുവേട്ടാ…”

അവൾ പതറി.

“ഞാൻ… അത്…”

അവൾക്ക് വാക്കുകൾ കിട്ടിയില്ല.

പക്ഷേ വിഷ്ണു ഒന്നും ചോദിച്ചില്ല.

അവൻ മുന്നോട്ട് വന്ന് അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.

ദേവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീർ നിറഞ്ഞു.

അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം ചേർത്തു.

“ക്ഷമിക്കണം…”

അവൾ കരഞ്ഞു.

“എന്തിന്?”

വിഷ്ണു ചോദിച്ചു.

“ഞാൻ നേരത്തെ പറയേണ്ടതായിരുന്നു.”

അവൻ അവളുടെ മുഖം ഉയർത്തി.

“നീ തെറ്റൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ല.”

അവൾ വീണ്ടും കരഞ്ഞു.

“ഞാൻ നിന്നെ സംശയിച്ചു.”

വിഷ്ണുവിന്റെ ശബ്ദം തകർന്നു.

“ഒരു നിമിഷം പോലും നിന്നെ സംശയിക്കരുതായിരുന്നു.”

ദേവിക തലകുലുക്കി.

“നീ മനുഷ്യനാണ്. വേദനിച്ചുപോയി. അത്രയേ ഉള്ളൂ.”

വിഷ്ണുവിന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു.

അവൻ മെല്ലെ അവളുടെ കൈകൾ പിടിച്ചു.

“നിന്നെ പോലെ ഒരാളെ ഭാര്യയായി കിട്ടിയത് എന്റെ ഭാഗ്യമാണ്.”

അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.

അവിടെ നിന്ന് കുറച്ചു മാറി അർജുൻ എല്ലാം കണ്ടുനിന്നു.

ആ കാഴ്ച അവനെ ലജ്ജിപ്പിച്ചു.

സ്നേഹം എന്താണെന്ന് അവൻ ആദ്യമായി മനസ്സിലാക്കുകയായിരുന്നു.

സംശയം കൊണ്ട് ബന്ധങ്ങൾ തകർക്കാം.

കള്ളം കൊണ്ട് മനുഷ്യരെ വേദനിപ്പിക്കാം.

പക്ഷേ വിശ്വാസം…

അതിനെ തോൽപ്പിക്കാൻ ലോകത്തിലെ ഒരു ശക്തിക്കും കഴിയില്ല.

വിഷ്ണുവും ദേവികയും കൈകോർത്തു നടന്ന് അകലുമ്പോൾ അർജുൻ ഒറ്റയ്ക്കായി.

തന്റെ തോൽവിയുടെ മുന്നിൽ.

തന്റെ തെറ്റുകളുടെ മുന്നിൽ.

തന്റെ അഹങ്കാരത്തിന്റെ മുന്നിൽ.

കാരണം അവൻ തോറ്റത് ഒരു സ്ത്രീയോടല്ല.

ഒരു ഭാര്യയുടെ ആത്മാർത്ഥമായ സ്നേഹത്തോടായിരുന്നു.

ആ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ അവന്റെ എല്ലാ കള്ളക്കളികളും വെറും പൊടിപോലെ പറന്നുപോയിരുന്നു.