ഭാഗ്യമില്ലാത്തവൾ

“ഭാഗ്യമില്ലാത്തവൾ”

“രാവിലെ കണ്ണുതുറന്നാൽ തന്നെ ഇവളുടെ മുഖം കാണേണ്ടി വരുന്നത് എന്റെ ദുർഭാഗ്യമാണ്!”

വീടിന്റെ നടുമുറ്റത്ത് നിന്ന് ഉച്ചത്തിൽ വിളിച്ചുപറഞ്ഞത് നന്ദനായിരുന്നു.

“അമ്മേ… അമ്മേ… ഈ പെണ്ണിനോട് എത്ര പ്രാവശ്യം പറഞ്ഞാലാണ് മനസ്സിലാകുക? ഞാൻ പുറത്തേക്ക് പോകാൻ തയ്യാറായി നിൽക്കുമ്പോഴൊക്കെ ഇവൾ എങ്ങനെയെങ്കിലും എന്റെ മുന്നിൽ വന്ന് നിൽക്കും. ഇന്ന് എനിക്ക് വളരെ പ്രധാനപ്പെട്ട ദിവസം ആണെന്ന് അറിയാമല്ലോ!”

കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ഫയൽ മേശപ്പുറത്തേക്ക് വലിച്ചെറിഞ്ഞുകൊണ്ട് നന്ദൻ വീണ്ടും ദേഷ്യപ്പെട്ടു.

അവന്റെ മുൻപിൽ നിന്നിരുന്ന മീരയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

കരയാൻ പോലും അവൾ ഭയപ്പെട്ടു.

കരഞ്ഞാൽ അവൻ വീണ്ടും കൂടുതൽ അപമാനിക്കും.

അവൾ ഈ വീട്ടിൽ വന്ന ദിവസം മുതൽ കേൾക്കുന്നതാണ് ഈ വാക്കുകൾ.

“മതി നന്ദാ…”

അടുക്കളയിൽ നിന്ന് പുറത്തുവന്ന സാവിത്രിയമ്മ പറഞ്ഞു.

“അവൾ മനഃപൂർവം വന്നതല്ല. അവൾക്കും ഇന്ന് ഒരു ജോലിയുടെ ഇന്റർവ്യൂ ഉണ്ട്. അതിനായി ഇറങ്ങിയതാണ്.”

“അമ്മയ്ക്ക് ഇപ്പോഴും ഇവളെ ന്യായീകരിക്കാനേ അറിയൂ.”

നന്ദന്റെ ശബ്ദം കടുത്തു.

“ഈ വീട്ടിൽ എന്ത് പ്രശ്നം വന്നാലും കാരണം ഇവളാണ്. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ച എല്ലാ ദുരന്തങ്ങൾക്കും കാരണം ഇവളാണ്.”

മീര തലകുനിച്ചു.

അവളുടെ ഉള്ളിൽ വേദനയുടെ തിരമാലകൾ അടിച്ചുകയറി.

ഒരിക്കലും മറക്കാൻ കഴിയാത്ത ഓർമ്മകൾ വീണ്ടും മനസ്സിലേക്ക് വന്നു.

അവൾ അഞ്ചുവയസ്സുകാരിയായിരിക്കുമ്പോഴാണ് അമ്മ മരിച്ചത്.

പത്ത് വയസ്സാകുന്നതിന് മുമ്പ് അച്ഛനും അപകടത്തിൽ മരിച്ചു.

അതിനുശേഷം ബന്ധുക്കളുടെ വീടുകളിൽ നിന്ന് വീടുകളിലേക്ക് അവൾ കൈമാറപ്പെട്ടു.

എല്ലാവർക്കും ഒരേ അഭിപ്രായമായിരുന്നു.

“ഈ കുട്ടിക്ക് ഭാഗ്യമില്ല.”

“ഇവൾ വന്ന വീട്ടിൽ സമാധാനം ഉണ്ടാവില്ല.”

“ദോഷജാതകമാണ്.”

അവസാനം ഏറെ അകന്ന ബന്ധുക്കളായ സാവിത്രിയമ്മയും ഭർത്താവ് രാജേന്ദ്രനും അവളെ സ്വന്തം വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുവന്നു.

അവിടെ തന്നെയായിരുന്നു നന്ദനും.

ആദ്യകാലത്ത് നന്ദൻ അവളുടെ ഏറ്റവും അടുത്ത സുഹൃത്തായിരുന്നു.

സ്കൂളിൽ പോകുമ്പോൾ കൂടെ നടക്കും.

ഉത്സവങ്ങൾക്ക് കൊണ്ടുപോകും.

ആരെങ്കിലും കളിയാക്കിയാൽ വഴക്കുണ്ടാക്കും.

എന്നാൽ എല്ലാം മാറിയത് ഒരു സംഭവത്തിന് ശേഷമായിരുന്നു.

രാജേന്ദ്രൻ ഒരുദിവസം പെട്ടെന്ന് ഹൃദയാഘാതം മൂലം മരിച്ചു.

അപ്പോൾ നാട്ടുകാരിൽ ചിലർ പഴയ കഥകൾ വീണ്ടും എടുത്തുപറഞ്ഞു.

“ആ കുട്ടി വന്നതിനു ശേഷമാണ് പ്രശ്നങ്ങൾ.”

“അവളുടെ ജാതകദോഷമാണ്.”

“ഇവൾ ഭാഗ്യമില്ലാത്തവൾ.”

സാവിത്രിയമ്മ ഒരിക്കലും അതൊന്നും വിശ്വസിച്ചില്ല.

പക്ഷേ അച്ഛനെ ജീവനേക്കാൾ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന നന്ദന്റെ മനസ്സിൽ ആ വിഷം ആഴത്തിൽ പതിഞ്ഞു.

അന്ന് മുതൽ മീരയെ കാണുന്നതുപോലും അവന് ഇഷ്ടമല്ലാതായി.

മീര വീട്ടിനുള്ളിൽ തന്നെ ഒതുങ്ങിക്കൂടി.

എന്നാലും അവളുടെ സാന്നിധ്യം പോലും അവനെ അസ്വസ്ഥനാക്കുമായിരുന്നു.

ആ ദിവസം ഇന്റർവ്യൂവിന് പോകുമ്പോൾ മീരയുടെ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു പ്രാർത്ഥനയായിരുന്നു.

“എനിക്ക് ഈ ജോലി കിട്ടണം.”

“ആരുടെയും ഭാരമാകാതെ ജീവിക്കണം.”

—

ദിവസങ്ങൾ കടന്നു.

ആ ഇന്റർവ്യൂവിൽ മീര തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടു.

ഒരു സ്വകാര്യ ബാങ്കിൽ അസിസ്റ്റന്റ് മാനേജർ ട്രെയിനിയായി ജോലി ലഭിച്ചു.

ജോലിസ്ഥലത്തിന് സമീപമുള്ള ഹോസ്റ്റലിലേക്ക് അവൾ മാറി.

വീട് വിട്ടുപോകുമ്പോൾ സാവിത്രിയമ്മ കരഞ്ഞിരുന്നു.

പക്ഷേ നന്ദൻ ആഘോഷിക്കുകയായിരുന്നു.

മീരയുടെ സാധനങ്ങൾ പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോയ ഉടനെ അവൻ വീട് മുഴുവൻ കഴുകി വൃത്തിയാക്കി.

വീടിന്റെ ഓരോ മൂലയിലും ഗംഗാജലം തളിച്ചു.

അവന്റെ വിശ്വാസമനുസരിച്ച് വീട്ടിൽ നിന്നുള്ള എല്ലാ ദോഷങ്ങളും അന്ന് അവസാനിച്ചിരുന്നു.

—

രണ്ടുമാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം.

“അമ്മേ!”

വീടിന്റെ വാതിൽ തുറന്നുകൊണ്ട് നന്ദൻ അകത്തേക്ക് കയറി.

അവന്റെ മുഖം സന്തോഷം കൊണ്ട് തിളങ്ങുകയായിരുന്നു.

“എന്താ മോനെ?”

സാവിത്രിയമ്മ ചോദിച്ചു.

“ഞാൻ പാസായി അമ്മേ!”

“എന്ത്?”

“സിവിൽ സർവീസ് മെയിൻസ് ക്ലിയർ ചെയ്തു. ഇന്റർവ്യൂവിനും വിളിച്ചിട്ടുണ്ട്.”

സാവിത്രിയമ്മ സന്തോഷത്തോടെ അവനെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

പക്ഷേ അടുത്ത നിമിഷം നന്ദൻ പറഞ്ഞ വാക്കുകൾ അവളുടെ ഹൃദയത്തെ വേദനിപ്പിച്ചു.

“കണ്ടില്ലേ അമ്മേ? അവൾ ഈ വീട്ടിൽ നിന്ന് പോയതോടെ എല്ലാം നല്ലതായി.”

“ഇനി ആരും എന്നെ തടയില്ല.”

സാവിത്രിയമ്മ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

കാരണം പറഞ്ഞാൽ അവൻ കേൾക്കില്ലെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.

—

അടുത്ത ആഴ്ച.

സുഹൃത്തുക്കളുമായി ആഘോഷിക്കാൻ നന്ദൻ പുറപ്പെട്ടു.

രാത്രി വൈകി.

മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.

സുഹൃത്തുക്കളുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി അവൻ മദ്യം കഴിച്ചു.

തിരിച്ചു വരുമ്പോൾ കാർ അവനായിരുന്നു ഓടിച്ചത്.

റോഡ് നനഞ്ഞിരുന്നു.

വേഗത കൂടുതലായിരുന്നു.

ഒരു വളവ് തിരിയുമ്പോൾ നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടു.

കാർ നേരെ ലോറിയിലേക്ക് ഇടിച്ചു കയറി.

—

ഫോൺ വന്നപ്പോൾ സാവിത്രിയമ്മയുടെ ലോകം തകർന്നു.

ആശുപത്രിയിലെത്തുമ്പോൾ നന്ദൻ മരണത്തോട് മല്ലിടുകയായിരുന്നു.

ഒന്നിലധികം ശസ്ത്രക്രിയകൾ ആവശ്യമായിരുന്നു.

ശരീരത്തിൽ ഗുരുതരമായ പരിക്കുകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു.

എന്നാൽ ഏറ്റവും വലിയ പ്രശ്നം മറ്റൊന്നായിരുന്നു.

അവന്റെ ഒരു വൃക്ക പൂർണമായും പ്രവർത്തനരഹിതമായിരുന്നു.

മറ്റേ വൃക്കയും ഗുരുതരമായി കേടുപാടുകൾ സംഭവിച്ചിരുന്നു.

അടിയന്തരമായി ദാതാവിനെ കണ്ടെത്തണം.

ബന്ധുക്കളെ പരിശോധിച്ചു.

ആരും പൊരുത്തപ്പെട്ടില്ല.

സമയം കടന്നുപോകുകയായിരുന്നു.

ഡോക്ടർമാർ പ്രതീക്ഷ നഷ്ടപ്പെടാൻ തുടങ്ങി.

അപ്പോഴാണ് ആശുപത്രിയുടെ ഇടനാഴിയിലൂടെ ഒരാൾ വേഗത്തിൽ നടന്നുവന്നത്.

മീര.

വാർത്ത അറിഞ്ഞ ഉടൻ അവൾ എത്തുകയായിരുന്നു.

സാവിത്രിയമ്മ അവളെ കണ്ടതും പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

“മോളേ…”

മീര അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.

“അമ്മ കരയണ്ട.”

“നന്ദേട്ടന് ഒന്നും സംഭവിക്കില്ല.”

—

പരിശോധനകൾ നടന്നു.

അവസാനം ഡോക്ടർമാർ ഒരു വാർത്ത പറഞ്ഞു.

മീരയുടെ വൃക്ക പൊരുത്തപ്പെടുന്നു.

ഒരു നിമിഷം പോലും ആലോചിക്കാതെ അവൾ സമ്മതിച്ചു.

“ഞാൻ നൽകാം.”

സാവിത്രിയമ്മ ഞെട്ടി.

“മോളേ… വേണ്ട…”

“അമ്മേ.”

മീര ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

“ഈ വീട്ടിൽ എനിക്ക് അമ്മയെയും അച്ഛനെയും പോലെ സ്നേഹം തന്നത് നിങ്ങളാണ്.”

“അവനെ രക്ഷിക്കാൻ കഴിയുമെങ്കിൽ ഞാൻ ചെയ്യും.”

ശസ്ത്രക്രിയ നടന്നു.

മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ടുനിന്ന പരിശ്രമത്തിനൊടുവിൽ ഡോക്ടർമാർ പുറത്തുവന്നു.

ശസ്ത്രക്രിയ വിജയിച്ചിരുന്നു.

—

ആഴ്ചകൾക്കുശേഷം.

നന്ദൻ കണ്ണുതുറന്നു.

മരണത്തിന്റെ വക്കിൽ നിന്ന് തിരിച്ചെത്തിയ ഒരു മനുഷ്യന്റെ കണ്ണുകളായിരുന്നു അവ.

കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം സത്യം അവൻ അറിഞ്ഞു.

ജീവിച്ചിരിക്കുന്നത് മീരയുടെ കാരണത്താലാണെന്ന്.

ആദ്യം വിശ്വസിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല.

പിന്നീട് ഡോക്ടർമാരിൽ നിന്നും അമ്മയിൽ നിന്നും എല്ലാം കേട്ടു.

അവന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ തകർന്നു.

—

ഒരു വൈകുന്നേരം.

വീൽചെയറിൽ ഇരുന്നുകൊണ്ട് ആശുപത്രി മുറിയുടെ ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കുകയായിരുന്നു നന്ദൻ.

അപ്പോഴാണ് മീര അകത്തേക്ക് വന്നത്.

അവൾ നിശബ്ദമായി അവന്റെ മുന്നിൽ ഇരുന്നു.

നേരം കുറെ ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

ശേഷം മീര സംസാരിച്ചു.

“എന്താ നന്ദേട്ടാ?”

അവൻ തല ഉയർത്തി നോക്കി.

“ഇപ്പോൾ എന്നെ കാണുമ്പോൾ വെറുപ്പ് തോന്നുന്നുണ്ടോ?”

അവൻ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.

“അല്ലെങ്കിൽ ഞാൻ കാരണം വീണ്ടും എന്തെങ്കിലും ദോഷം സംഭവിക്കുമെന്ന് പേടിയുണ്ടോ?”

നന്ദന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

“മീര…”

“ഇല്ല.”

അവൾ അവനെ തടഞ്ഞു.

“എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് കേൾക്കൂ.”

അവൾ മെല്ലെ തുടർന്നു.

“ഞാൻ ജനിച്ചപ്പോൾ അമ്മ മരിച്ചു.”

“അതിന് ഞാൻ കാരണമായിരുന്നോ?”

“അച്ഛൻ അപകടത്തിൽ മരിച്ചു.”

“അതും ഞാൻ ചെയ്തതാണോ?”

“നിങ്ങളുടെ അച്ഛൻ ഹൃദയാഘാതം വന്ന് മരിച്ചു.”

“അതും എന്റെ കുറ്റമായിരുന്നോ?”

മുറിയിൽ നിശബ്ദത നിറഞ്ഞു.

“ഈ ലോകത്ത് സംഭവിക്കുന്ന എല്ലാ കാര്യങ്ങൾക്കും ഒരു മനുഷ്യനെ മാത്രം കുറ്റപ്പെടുത്തുന്നത് എളുപ്പമാണ്.”

“പക്ഷേ അത് സത്യമാകണമെന്നില്ല.”

“നമ്മൾ മനസ്സിലാക്കാത്ത കാര്യങ്ങൾക്ക് ഒരു കാരണത്തെ തേടുമ്പോൾ പലപ്പോഴും നിരപരാധികളാണ് ശിക്ഷിക്കപ്പെടുന്നത്.”

നന്ദന്റെ കണ്ണുനീർ ഒഴുകി.

“ഞാൻ തെറ്റ് ചെയ്തു.”

അവൻ വിറയുന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“വളരെ വലിയ തെറ്റ്.”

മീര പുഞ്ചിരിച്ചു.

“തെറ്റ് എല്ലാവർക്കും സംഭവിക്കും.”

“പക്ഷേ അത് തിരിച്ചറിയുന്നവർ കുറവാണ്.”

അവൾ എഴുന്നേറ്റു.

“ഒരു കാര്യം മാത്രം ഓർക്കണം.”

“ഈ ലോകത്ത് ഒരു കുഞ്ഞും ശാപമായി ജനിക്കുന്നില്ല.”

“അങ്ങനെ മുദ്രകുത്തുന്നത് മനുഷ്യരാണ്.”

—

മാസങ്ങൾ കഴിഞ്ഞു.

നന്ദൻ പൂർണ ആരോഗ്യത്തിലേക്ക് മടങ്ങിവന്നു.

അവന്റെ ജീവിതവും മാറി.

അന്ധവിശ്വാസങ്ങൾ ഉപേക്ഷിച്ചു.

ആളുകളെ അവരുടെ ജാതകമോ ജനനസാഹചര്യമോ നോക്കി വിലയിരുത്തുന്നത് നിർത്തി.

മീരയോട് ചെയ്ത തെറ്റുകൾക്ക് മാപ്പ് ചോദിച്ചു.

ആ മാപ്പ് സ്വീകരിക്കാൻ മീരയ്ക്ക് സമയം എടുത്തു.

പക്ഷേ അവൾ സ്വീകരിച്ചു.

കാരണം അവൾക്ക് വെറുക്കാൻ അറിയില്ലായിരുന്നു.

ഒരിക്കൽ സ്വന്തം മുഖം കാണാൻ പോലും ഇഷ്ടപ്പെടാതിരുന്ന മനുഷ്യൻ ഇന്ന് അവളുടെ മുന്നിൽ തലകുനിച്ച് നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

സാവിത്രിയമ്മ പലപ്പോഴും അവരെ നോക്കി നിൽക്കും.

ജീവിതം എത്ര വിചിത്രമാണെന്ന് ചിന്തിച്ചുകൊണ്ട്.

ഒരാളെ ശാപമെന്ന് വിളിച്ചവർ തന്നെ പിന്നീട് അവളുടെ മഹത്വം പറയാൻ തുടങ്ങി.

ഒരാളെ ഭാഗ്യമില്ലാത്തവൾ എന്ന് മുദ്രകുത്തിയവർ പിന്നീട് അവളെ ഭാഗ്യദേവത എന്ന് വിശേഷിപ്പിച്ചു.

പക്ഷേ മീരയ്ക്ക് അതിലൊന്നും വലിയ താൽപര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.

കാരണം അവൾക്ക് അറിയാമായിരുന്നു.

മനുഷ്യന്റെ മൂല്യം നിർണയിക്കുന്നത് ജാതകമല്ല.

ജനനമല്ല.

മറ്റുള്ളവർ പറയുന്ന വാക്കുകളുമല്ല.

അവന്റെ ഹൃദയമാണ്.

അവന്റെ പ്രവൃത്തികളാണ്.

ഒരു ജീവിതം മുഴുവൻ അവഗണനയും അപമാനവും സഹിച്ചിട്ടും മറ്റൊരാളുടെ ജീവൻ രക്ഷിക്കാൻ സ്വന്തം ശരീരത്തിന്റെ ഭാഗം നൽകാൻ കഴിയുന്ന മനസ്സാണ് യഥാർത്ഥ മഹത്വം.

ആ സത്യം മനസ്സിലാക്കാൻ നന്ദന് വർഷങ്ങൾ വേണ്ടിവന്നു.

പക്ഷേ ഒടുവിൽ അവൻ അത് മനസ്സിലാക്കി.

ചില തിരിച്ചറിവുകൾ വൈകിയെത്തും.

എന്നാൽ അവ വന്നെത്തുമ്പോൾ ഒരു മനുഷ്യനെ മുഴുവനായും മാറ്റിമറിക്കും.

നന്ദന്റെ ജീവിതത്തിൽ സംഭവിച്ചതും അതുതന്നെയായിരുന്നു.

അവൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത് വർഷങ്ങളായിരുന്നു.

പക്ഷേ തിരികെ ലഭിച്ചത് ഒരു സത്യം.

ഒരു മനുഷ്യനും ശാപമല്ല.

ഒരു മനുഷ്യനും ഭാഗ്യമില്ലാത്തവനല്ല.

സ്നേഹവും കരുണയും മനുഷ്യത്വവുമാണ് ഒരാളുടെ യഥാർത്ഥ ജാതകം.

അതുണ്ടെങ്കിൽ അവൻ ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും ഭാഗ്യമുള്ള മനുഷ്യനാണ്.