കുടുംബത്തിനുവേണ്ടി സ്വന്തം സ്വപ്നങ്ങൾ മാറ്റിവച്ച പ്രിയ.

–

ഗൗരവത്തിന്റെ മറവിൽ

ഭാഗം 1 – പെണ്ണുകാണലിലെ ഞെട്ടൽ

“പ്രിയേ… സമയം ആയി മോളേ. അവർ ഇപ്പോൾ എത്തും.”

അടുക്കളയിൽ നിന്ന് മുത്തശ്ശിയുടെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ കണ്ണാടിയുടെ മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന പ്രിയ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.

ഇരുപത്തിനാലു വയസ്സായിട്ടും അവളുടെ ജീവിതം അവളുടേതായിരുന്നില്ല.

അച്ഛൻ മരിച്ച ശേഷം അമ്മയും അനുജനും മുത്തശ്ശനും അടങ്ങുന്ന കുടുംബത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഉത്തരവാദിത്വവും അവളുടെ ചുമലിലായിരുന്നു.

കോളേജിൽ ഗോൾഡ് മെഡൽ നേടിയവളാണ്.

വിദേശത്ത് പോയി ഉയർന്ന പഠനം നടത്തണമെന്ന് ഒരുപാട് സ്വപ്നം കണ്ടിരുന്നു.

പക്ഷേ ജീവിതം അവൾക്കായി വേറെ പദ്ധതികളാണ് ഒരുക്കിയിരുന്നത്.

പഠനം കഴിഞ്ഞ ഉടനെ ജോലി തേടി.

കിട്ടിയ ചെറിയ ശമ്പളത്തിൽ കുടുംബത്തെ മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോയി.

സ്വന്തമായി ഒരു സാരി വാങ്ങാൻ പോലും പലപ്പോഴും അവൾ മടിച്ചിരുന്നു.

പക്ഷേ അനുജന് പുസ്തകങ്ങൾ വാങ്ങാൻ ഒരിക്കലും മടിച്ചിട്ടില്ല.

അങ്ങനെയുള്ള അവളോട് കഴിഞ്ഞ കുറേ മാസങ്ങളായി മുത്തശ്ശൻ ഒരേയൊരു കാര്യം പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.

“എന്റെ കണ്ണടയുന്നതിന് മുൻപ് നിന്റെ കല്യാണം കാണണം.”

ആദ്യം അവൾ എതിർത്തു.

പിന്നെ ഒഴിഞ്ഞുമാറി.

അവസാനം മുത്തശ്ശന്റെ കണ്ണുനീർ കണ്ടപ്പോൾ സമ്മതിക്കേണ്ടി വന്നു.

അങ്ങനെയാണ് ഇന്നത്തെ പെണ്ണുകാണൽ.

താൽപര്യമില്ലാത്ത ഒരു ചടങ്ങ്.

അപരിചിതനായ ഒരാളുടെ മുന്നിൽ ചെന്ന് നിൽക്കേണ്ട ദിവസം.

“മോളേ…”

അമ്മ മുറിയിലേക്ക് വന്നു.

“ഒരുങ്ങിയോ?”

പ്രിയ ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“ആയി അമ്മേ.”

അമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നത് അവൾ ശ്രദ്ധിച്ചു.

“നിന്നെ ഇങ്ങനെ കാണുമ്പോൾ നിന്റെ അച്ഛനെ ഓർമ്മ വരുന്നു.”

പ്രിയ അമ്മയുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.

“കരയല്ലേ അമ്മേ.”

“സന്തോഷക്കണ്ണുനീർ ആണെടീ.”

അപ്പോഴേക്കും പുറത്തുനിന്ന് വാഹനത്തിന്റെ ശബ്ദം കേട്ടു.

“അവർ എത്തിയെന്ന് തോന്നുന്നു.”

മുത്തശ്ശന്റെ സന്തോഷം വീടാകെ നിറഞ്ഞു.

പ്രിയയുടെ നെഞ്ചിടിപ്പ് മാത്രം വർധിച്ചു.

—

ഹാളിൽ അതിഥികൾ ഇരുന്ന് സംസാരിക്കുകയായിരുന്നു.

മുത്തശ്ശനും ചെക്കന്റെ അച്ഛനും പഴയ പരിചയക്കാരെപ്പോലെ സംസാരിച്ചു.

പ്രിയയെ അകത്തിരുത്തിയിരിക്കുകയായിരുന്നു.

അവളുടെ കൈകൾ വിയർത്തിരുന്നു.

“ചായ കൊണ്ടുപോ മോളേ.”

മുത്തശ്ശി ട്രേ അവളുടെ കൈയിൽ കൊടുത്തു.

ആ നിമിഷം അവളുടെ ഹൃദയം അസ്വാഭാവികമായി മിടിച്ചു.

ഒരുപാട് പെൺകുട്ടികൾ നേരിടുന്ന ഒരു സാധാരണ സാഹചര്യം.

എന്നാൽ അവൾക്ക് അത് അസ്വസ്ഥതയായിരുന്നു.

പതിയെ ഹാളിലേക്ക് നടന്നു.

കണ്ണുകൾ താഴ്ത്തി.

ആദ്യം ചായ കൊടുത്തത് ഒരു മുതിർന്ന സ്ത്രീക്കായിരുന്നു.

പിന്നെ മറ്റുള്ളവർക്ക്.

അവസാനം ചെക്കന്റെ മുന്നിലെത്തി.

ട്രേ നീട്ടുന്നതിനിടയിൽ അറിയാതെ അവളുടെ വിരലുകൾ വിറച്ചു.

“സൂക്ഷിക്കണം.”

ഒരു പരിചിതമായ ശബ്ദം.

ആ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം അവളുടെ ഹൃദയം ഒരു താളം വിട്ടു.

അവൾ പതിയെ മുഖമുയർത്തി.

അടുത്ത നിമിഷം അവൾ അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഞെട്ടിപ്പോയി.

“ആ… ആകാശ് സാർ…!”

ശബ്ദം പുറത്തുവന്നില്ല.

മനസ്സിൽ മാത്രം മുഴങ്ങി.

അവളുടെ മുന്നിൽ ഇരിക്കുന്നത് കോളേജിലെ ഏറ്റവും ഗൗരവക്കാരനായ പ്രൊഫസർ ആകാശ് മേനോൻ ആയിരുന്നു.

ഒരിക്കലും ചിരിക്കാത്തവൻ.

ക്ലാസിൽ എല്ലാവരും ഭയപ്പെടുന്നവൻ.

ഡിസിപ്ലിന്റെ കാര്യത്തിൽ യാതൊരു വിട്ടുവീഴ്ചയും ചെയ്യാത്തവൻ.

അവളുടെ സ്വന്തം ആകാശ് സാർ.

ആകാശും അവളെ തന്നെ നോക്കുകയായിരുന്നു.

സാധാരണ പോലെ ശാന്തമായ മുഖം.

പക്ഷേ കണ്ണുകളിൽ വ്യക്തമായ അമ്പരപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു.

അവനും ഇത് പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.

ഒരു നിമിഷം ഇരുവരും പരസ്പരം നോക്കി നിന്നു.

പിന്നെ പ്രിയ പെട്ടെന്ന് നോട്ടം മാറ്റി.

ട്രേ കൈയിൽ വിറച്ചു.

അത് ശ്രദ്ധിച്ച ആകാശ് ചായകപ്പ് എടുത്തു.

“താങ്ക്സ്.”

ആ ഒറ്റവാക്ക് പോലും അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂട്ടി.

—

ചടങ്ങ് കഴിഞ്ഞ ശേഷം രണ്ടു കുടുംബങ്ങളും സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു.

“കുട്ടികൾക്ക് സംസാരിക്കണമെങ്കിൽ സംസാരിക്കാം.”

ആകാശിന്റെ അമ്മയാണ് അത് പറഞ്ഞത്.

പ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ മുത്തശ്ശനെ തേടി.

അവൻ ആവേശത്തോടെ തലയാട്ടി.

“പോയി സംസാരിക്കൂ മോളേ.”

അഞ്ചു മിനിറ്റിനുശേഷം വീടിന്റെ പൂന്തോട്ടത്തിൽ അവർ മുഖാമുഖം നിന്നു.

ആദ്യമായി സംസാരിക്കാൻ ആരും തയ്യാറായില്ല.

അവസാനം ആകാശ് തന്നെയാണ് മൗനം ഭേദിച്ചത്.

“താൻ എന്റെ സ്റ്റുഡന്റ് ആണെന്ന് അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.”

പ്രിയ തലകുനിച്ചു.

“ഞാനും അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല സാർ.”

“ഇപ്പോൾ കോളേജ് കഴിഞ്ഞല്ലോ.”

“അതെ.”

വീണ്ടും നിശബ്ദത.

പ്രിയയ്ക്ക് അവന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കാൻ പോലും ധൈര്യമുണ്ടായില്ല.

ക്ലാസിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ പോലും അവനെ നേരെ നോക്കാറില്ലായിരുന്നു.

അത്രയും ബഹുമാനവും ഭയവും കലർന്ന വികാരമായിരുന്നു.

“തനിക്കീ വിവാഹത്തിൽ താൽപര്യമുണ്ടോ?”

പെട്ടെന്നുള്ള ചോദ്യം കേട്ട് അവൾ മുഖമുയർത്തി.

ആകാശിന്റെ കണ്ണുകൾ നേരെ അവളിലായിരുന്നു.

ആ നോട്ടത്തിൽ നിർബന്ധമോ അധികാരമോ ഇല്ല.

സത്യസന്ധത മാത്രം.

“ഞാൻ…”

അവൾ വാക്കുകൾ തേടി.

“കുടുംബത്തിന് വേണ്ടിയാണ് വന്നത്.”

ആകാശ് ചെറുതായി തലയാട്ടി.

“സത്യസന്ധമായ മറുപടി.”

അവൻ കുറച്ചുനേരം നിശബ്ദനായി.

പിന്നെ പറഞ്ഞു.

“ഞാനും കുടുംബത്തിന്റെ നിർബന്ധം കൊണ്ടാണ് വന്നത്.”

ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് എന്തോ ആശ്വാസം തോന്നി.

“അപ്പോൾ…”

“ഒരു കാര്യം പറയാം.”

ആകാശ് അവളെ നോക്കി.

“ഈ വിവാഹം നടന്നാലും ഇല്ലെങ്കിലും തന്റെ തീരുമാനത്തെ ഞാൻ ബഹുമാനിക്കും.”

പ്രിയ ആദ്യമായി അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരെ നോക്കി.

ക്ലാസിൽ കാണുന്ന ഗൗരവക്കാരനായ പ്രൊഫസറല്ല അവിടെ നിന്നിരുന്നത്.

മറിച്ച് വളരെ പക്വതയുള്ള ഒരാളായിരുന്നു.

“നന്ദി സാർ.”

അറിയാതെ അവൾ പറഞ്ഞുപോയി.

അത് കേട്ട് ആകാശിന്റെ ചുണ്ടിൽ ചെറിയൊരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

കോളേജിൽ ആരും കണ്ടിട്ടില്ലാത്ത ഒരു പുഞ്ചിരി.

അത് കണ്ടപ്പോൾ പ്രിയ വീണ്ടും അമ്പരന്നു.

കാരണം ആ നിമിഷം അവൾ മനസ്സിലാക്കി.

ഗൗരവത്തിന്റെ പിന്നിൽ മറ്റൊരു ആകാശ് ഉണ്ടെന്ന്.

അവൾ ഇതുവരെ കാണാത്ത ഒരാൾ.

ആ നിമിഷം അവരുടെ ജീവിതം പതിയെ മറ്റൊരു വഴിയിലേക്ക് തിരിയാൻ തുടങ്ങുകയായിരുന്നു…

ഗൗരവത്തിന്റെ മറവിൽ

ഭാഗം 2 – മറച്ചുവെച്ച വികാരങ്ങൾ

പെണ്ണുകാണൽ കഴിഞ്ഞ് മൂന്ന് ദിവസം കഴിഞ്ഞിരുന്നു.

പക്ഷേ പ്രിയയുടെ മനസ്സ് ഇപ്പോഴും ആ വൈകുന്നേരത്തിൽ തന്നെ കുടുങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു.

മുന്നിൽ ഇരുന്നത് തന്റെ കോളേജിലെ പ്രൊഫസറാണെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ നിമിഷം മുതൽ അവളുടെ ജീവിതം മറ്റൊരു വഴിയിലേക്ക് തിരിഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി.

ഓഫീസിൽ ജോലി ചെയ്യുമ്പോഴും അവളുടെ മനസ്സിലേക്ക് ഇടയ്ക്കിടെ ആകാശിന്റെ മുഖം കടന്നുവരും.

പ്രത്യേകിച്ച് അവൻ അവസാനമായി ചിരിച്ച നിമിഷം.

കോളേജിൽ മൂന്ന് വർഷം പഠിച്ചിട്ടും അവൾ ഒരിക്കലും അവനെ ചിരിക്കുന്നത് കണ്ടിട്ടില്ല.

വിദ്യാർത്ഥികൾക്കിടയിൽ ആകാശ് മേനോൻ ഒരു രഹസ്യമായിരുന്നു.

അവൻ ആരോടും അധികം സംസാരിക്കില്ല.

അനാവശ്യ തമാശകൾ ഇഷ്ടമല്ല.

ക്ലാസിൽ കയറിയാൽ പാഠം മാത്രം.

പക്ഷേ അതേസമയം വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ഭാവിയെക്കുറിച്ച് ഏറ്റവും കൂടുതൽ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നതും അവനായിരുന്നു.

അത് പ്രിയയ്ക്ക് നന്നായി അറിയാം.

കാരണം ഒരിക്കൽ അവൾ നേരിട്ട് അത് അനുഭവിച്ചിട്ടുണ്ട്.

—

രണ്ടാം വർഷം പഠിക്കുമ്പോഴായിരുന്നു.

അച്ഛന്റെ മരണത്തിന് ശേഷം വീട്ടിലെ സാമ്പത്തിക സ്ഥിതി പൂർണ്ണമായും തകർന്നിരുന്നു.

ഫീസ് അടയ്ക്കാൻ പോലും പണമില്ലാതെ അവൾ വിഷമിച്ച ദിവസങ്ങൾ.

കോളേജിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കപ്പെടുമോ എന്ന ഭയത്തിൽ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് ഓഫീസ് റൂമിന്റെ മുന്നിൽ നിന്നിരുന്ന ദിവസം ഇന്നും അവൾക്ക് ഓർമ്മയുണ്ട്.

അന്ന് പ്രിൻസിപ്പൽ അവളെ വിളിപ്പിച്ചിരുന്നു.

“പ്രിയ, നിന്റെ ഫീസ് മുഴുവൻ ക്ലിയർ ആയിട്ടുണ്ട്.”

അവൾ ഞെട്ടിപ്പോയിരുന്നു.

“സാർ… ഞാൻ അടച്ചിട്ടില്ല.”

പ്രിൻസിപ്പൽ ചിരിച്ചു.

“ഒരു സ്പോൺസർ സഹായിച്ചിട്ടുണ്ട്.”

ആരാണെന്ന് ചോദിച്ചിട്ടും പറഞ്ഞില്ല.

പിന്നീട് വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം കോളേജിലെ ഒരു സ്റ്റാഫിൽ നിന്നാണ് അവൾ സത്യം അറിഞ്ഞത്.

ആ ഫീസ് അടച്ചത് ആകാശ് സാർ ആയിരുന്നു.

അവളെ അറിയിക്കരുതെന്ന് പ്രത്യേകം പറഞ്ഞിട്ടും.

അന്ന് മുതൽ അവനോടുള്ള ബഹുമാനം ഇരട്ടിയായി.

പക്ഷേ ആ കാര്യം ഒരിക്കലും അവനോട് ചോദിക്കാൻ ധൈര്യമുണ്ടായില്ല.

—

“ചേച്ചി…”

അനുജൻ അരവിന്ദിന്റെ വിളിയാണ് അവളെ ഓർമ്മകളിൽ നിന്ന് ഉണർത്തിയത്.

“എന്താ?”

“ചെക്കന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് ഫോൺ വന്നിട്ടുണ്ട്.”

പ്രിയയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് മിടിച്ചു.

“എന്ത് പറഞ്ഞു?”

“അവർക്കിഷ്ടമായെന്ന്.”

അവൾ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അരവിന്ദ് ചിരിച്ചു.

“ചേച്ചിക്ക് ഇഷ്ടമല്ലേ?”

“അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല.”

“എന്നാലും മുഖത്ത് ഒരു പ്രത്യേക ഗ്ലോ ഉണ്ട്.”

“പോടാ.”

അവൾ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവനെ തള്ളിവിട്ടു.

എന്നാൽ മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു സന്തോഷം ഉണ്ടായിരുന്നു.

—

അന്നേ വൈകുന്നേരം.

വീട്ടുമുറ്റത്ത് ഇരുന്ന് ചെടികൾക്ക് വെള്ളമൊഴിക്കുകയായിരുന്നു പ്രിയ.

അപ്പോഴാണ് ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്തത്.

പരിചയമില്ലാത്ത നമ്പർ.

“ഹലോ?”

“പ്രിയ?”

അവളുടെ കൈകൾ നിശ്ചലമായി.

ആ ശബ്ദം തിരിച്ചറിയാൻ ഒരു നിമിഷം പോലും വേണ്ടിവന്നില്ല.

“ആകാശ് സാർ?”

അവൾ അറിയാതെ പറഞ്ഞുപോയി.

അവിടെ ഒരു ചെറിയ ചിരി.

“ഇപ്പോഴും സാർ തന്നെയാണോ?”

പ്രിയയ്ക്ക് നാണം വന്നു.

“സോറി…”

“സോറി പറയേണ്ട.”

അവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.

“സംസാരിക്കാൻ പറ്റുമോ?”

“അതെ.”

അവളുടെ ഹൃദയം വീണ്ടും വേഗത്തിൽ മിടിക്കാൻ തുടങ്ങി.

“അമ്മ പറഞ്ഞു നമുക്ക് കുറച്ചുകൂടി പരിചയപ്പെടണം എന്ന്.”

“ഓ…”

“അതുകൊണ്ട് വിളിച്ചതാണ്.”

പ്രിയ എന്ത് പറയണമെന്ന് അറിയാതെ നിന്നു.

ആകാശ് തന്നെ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി.

“ജോലി എങ്ങനെയുണ്ട്?”

അങ്ങനെ തുടങ്ങിയ സംഭാഷണം അരമണിക്കൂറിലധികം നീണ്ടു.

ജോലിയെക്കുറിച്ച്.

വീട്ടുകാരെക്കുറിച്ച്.

സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച്.

ഇഷ്ടങ്ങളെക്കുറിച്ച്.

ആദ്യമായാണ് അവൾ ആകാശിനെ ഒരു പ്രൊഫസറായല്ലാതെ ഒരു മനുഷ്യനായി അറിയുന്നത്.

അവനും പുസ്തകങ്ങൾ ഇഷ്ടമാണ്.

മഴ ഇഷ്ടമാണ്.

യാത്രകൾ ഇഷ്ടമാണ്.

അതുപോലെ അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചതിലും കൂടുതൽ തമാശ പറയുന്ന ആളുമാണ്.

ഫോൺ വച്ചപ്പോൾ പ്രിയയുടെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞിരുന്നു.

—

അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ അവരുടെ സംഭാഷണം പതിവായി.

രാവിലെ ഒരു മെസേജ്.

വൈകുന്നേരം ഒരു കോൾ.

പതിയെ അവരുടെ ഇടയിലെ അകലം കുറഞ്ഞു.

ഒരു ദിവസം സംസാരിക്കുന്നതിനിടയിൽ ആകാശ് ചോദിച്ചു.

“ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?”

“ചോദിക്കൂ.”

“കോളേജിൽ വെച്ച് എന്നെ ഭയമായിരുന്നോ?”

പ്രിയ ചിരിച്ചു.

“ഭയമായിരുന്നോ എന്നോ? മുഴുവൻ ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിനും ഭയമായിരുന്നു.”

“അത്രയ്ക്കോ?”

“അതെ.”

“പക്ഷേ നീ എന്നെ നോക്കുന്നത് ഞാൻ പലപ്പോഴും ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്.”

അത് കേട്ട് പ്രിയ ഞെട്ടി.

“എന്ത്?”

“ലൈബ്രറിയിൽ.”

“കാന്റീനിൽ.”

“സെമിനാർ ഹാളിൽ.”

“പിന്നെ ഞാൻ നോക്കുമ്പോൾ പെട്ടെന്ന് നോട്ടം മാറ്റും.”

പ്രിയയുടെ മുഖം ചുവന്നു.

“സാർ…”

“ആകാശ്.”

അവൻ തിരുത്തി.

“ആകാശ്.”

അവൾ ആദ്യമായി ആ പേര് വിളിച്ചു.

എന്തുകൊണ്ടോ അവളുടെ ഹൃദയം കൂടുതൽ മിടിച്ചു.

“അപ്പോൾ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നോ?”

“ഉണ്ട്.”

“എന്തിനാ ഒന്നും പറയാതിരുന്നത്?”

കുറച്ചുനേരം നിശബ്ദത.

പിന്നെ ആകാശ് പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

“കാരണം നീ എന്റെ വിദ്യാർത്ഥിനിയായിരുന്നു.”

ആ മറുപടി കേട്ട് പ്രിയയുടെ ശ്വാസം നിലച്ചുപോയതുപോലെ തോന്നി.

“അപ്പോൾ…”

“അതെ.”

ആകാശിന്റെ ശബ്ദം മൃദുവായിരുന്നു.

“നിന്നെ ഞാൻ ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.”

“നിന്റെ മാർക്ക് മാത്രം അല്ല.”

“നിന്റെ ഉത്തരവാദിത്വബോധം.”

“വീട്ടുകാരോടുള്ള സ്നേഹം.”

“സ്വന്തം പ്രശ്നങ്ങൾ ആരോടും പറയാതെ ചിരിച്ചുനിൽക്കുന്ന സ്വഭാവം.”

പ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

ആരും ഇത്ര ആഴത്തിൽ തന്നെ മനസ്സിലാക്കിയിട്ടില്ലെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.

—

അഞ്ച് ദിവസങ്ങൾക്ക് ശേഷം.

രണ്ട് കുടുംബങ്ങളും വീണ്ടും കണ്ടുമുട്ടി.

വിവാഹനിശ്ചയത്തിനുള്ള തീയതി തീരുമാനിക്കാനായിരുന്നു.

ഹാളിൽ എല്ലാവരും സംസാരിക്കുമ്പോൾ പ്രിയയും ആകാശും പൂന്തോട്ടത്തിലേക്ക് മാറി.

“ടെൻഷൻ ഉണ്ടോ?”

ആകാശ് ചോദിച്ചു.

“കുറച്ചുണ്ട്.”

“എന്തിന്?”

“ഇതെല്ലാം വളരെ പെട്ടെന്ന് നടക്കുന്നതുപോലെ.”

ആകാശ് കുറച്ചുനേരം അവളെ നോക്കി.

“പ്രിയ.”

“ഉം?”

“ഒരു കാര്യം ഞാൻ ഉറപ്പ് തരാം.”

“എന്താണ്?”

“നിന്റെ ജീവിതം മാറ്റാൻ ഞാൻ ഒരിക്കലും ശ്രമിക്കില്ല.”

അവൾ അവനെ നോക്കി.

“നിന്റെ സ്വപ്നങ്ങൾ ഉപേക്ഷിക്കേണ്ടി വരില്ല.”

“നിന്റെ ജോലി തുടരാം.”

“നിനക്ക് പഠിക്കണമെങ്കിൽ പഠിക്കാം.”

“എന്ത് തീരുമാനമായാലും ഞാൻ കൂടെയുണ്ടാകും.”

പ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

കാരണം ഇതുവരെ വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ച എല്ലാവരും അവളിൽ നിന്ന് എന്തൊക്കെയോ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നു.

പക്ഷേ ആദ്യമായാണ് ഒരാൾ അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങളെക്കുറിച്ച് ചോദിക്കുന്നത്.

അവൾക്ക് അവനെ കൂടുതൽ ഇഷ്ടപ്പെടാൻ തുടങ്ങി.

—

ആ രാത്രി ഉറങ്ങാൻ കിടന്നിട്ടും പ്രിയയ്ക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല.

ഫോണിൽ ആകാശിന്റെ മെസേജ് തെളിഞ്ഞു.

“Good Night, Priya.”

കുറച്ചുനേരം ആ സന്ദേശം നോക്കിയിരുന്നു.

പിന്നെ അവൾ മറുപടി അയച്ചു.

“Good Night, Akash.”

സന്ദേശം അയച്ച ഉടനെ അവളുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് മിടിച്ചു.

കാരണം ആദ്യമായാണ് അവൾ അവനെ പേരെടുത്ത് വിളിക്കുന്നത്.

അടുത്ത നിമിഷം റിപ്ലൈ വന്നു.

“ഈ പേര് നിന്റെ വായിൽ നിന്ന് കേൾക്കാൻ നല്ല ഭംഗിയുണ്ട്.”

അത് വായിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം ചുവന്നു.

തലയിണയിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി അവൾ ചിരിച്ചു.

പക്ഷേ അവൾ അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

അവരുടെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ഉടൻ തന്നെ ഒരു കൊടുങ്കാറ്റ് കടന്നുവരാൻ പോകുകയാണെന്ന്.

അവരുടെ പ്രണയത്തെ പരീക്ഷിക്കുന്ന ഒരു സംഭവം.

ആകാശിനെയും പ്രിയയെയും അകറ്റാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു നിഴൽ…

ഗൗരവത്തിന്റെ മറവിൽ

ഭാഗം 3 – അടുക്കുന്ന ഹൃദയങ്ങൾ

“ഈ പേര് നിന്റെ വായിൽ നിന്ന് കേൾക്കാൻ നല്ല ഭംഗിയുണ്ട്.”

ആകാശിന്റെ മെസേജ് വീണ്ടും വീണ്ടും വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു പ്രിയ.

ഇത്രയും നാളായി അവളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഉത്തരവാദിത്തങ്ങളും ബാധ്യതകളും മാത്രമായിരുന്നു ഉണ്ടായിരുന്നത്.

ആദ്യമായാണ് ഒരാൾ അവളെ മാത്രം ശ്രദ്ധിക്കുന്നത്.

അവളുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾ.

അവളുടെ സ്വപ്നങ്ങൾ.

അവളുടെ സന്തോഷം.

അവൾക്കും ആരുടെയോ ജീവിതത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക സ്ഥാനമുണ്ടെന്ന തോന്നൽ.

അത് അവൾക്ക് പുതുമയുള്ള അനുഭവമായിരുന്നു.

—

ദിവസങ്ങൾ വേഗത്തിൽ കടന്നുപോയി.

നിശ്ചയദിനം അടുത്തെത്തി.

ഇതിനിടയിൽ ആകാശും പ്രിയയും കൂടുതൽ അടുത്തു.

രാവിലെ ഗുഡ് മോണിംഗ് മെസേജിൽ തുടങ്ങുന്ന ദിവസം രാത്രിയിലെ ഗുഡ് നൈറ്റിൽ അവസാനിക്കും.

ഇടയ്ക്ക് കിട്ടുന്ന ചെറിയ സമയം പോലും അവർ സംസാരിക്കാൻ കണ്ടെത്തും.

ഒരു ദിവസം ഓഫീസിൽ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ നിന്നിരുന്ന പ്രിയയുടെ ഫോൺ റിംഗ് ചെയ്തു.

“ഹലോ?”

“എവിടെയാ?”

ആകാശായിരുന്നു.

“ബസ് സ്റ്റോപ്പിൽ.”

“മഴയുണ്ടല്ലോ?”

അപ്പോഴാണ് അവൾ ആകാശത്തിലേക്ക് നോക്കിയത്.

കറുത്ത മേഘങ്ങൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.

“ഉണ്ട്.”

“അവിടെ നിൽക്ക്.”

“എന്തിന്?”

“ഞാൻ വരാം.”

“എന്ത്?”

“പത്ത് മിനിറ്റ്.”

അതും പറഞ്ഞ് ഫോൺ കട്ട് ചെയ്തു.

പ്രിയ ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ നിന്നു.

കൃത്യം പത്ത് മിനിറ്റിന് ശേഷം ഒരു കറുത്ത കാർ അവളുടെ മുന്നിൽ വന്ന് നിന്നു.

ഡ്രൈവിംഗ് സീറ്റിൽ ആകാശ്.

കണ്ണടയും ഇളം നീല ഷർട്ടും.

അവനെ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ചുണ്ടിൽ അറിയാതെ ഒരു പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.

“കയറൂ.”

“ഞാൻ ബസിൽ പൊയ്ക്കോളാം.”

“മഴ തുടങ്ങാൻ പോകുകയാണ്.”

“അത്…”

“പ്രിയ.”

അവൻ ഗൗരവത്തോടെ നോക്കി.

“കയറൂ.”

അവൾ അറിയാതെ ചിരിച്ചുപോയി.

കോളേജിലെ ആ പഴയ പ്രൊഫസറുടെ ശബ്ദം തന്നെയായിരുന്നു അത്.

—

കാറിൽ ഇരുവരും സംസാരിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

പെട്ടെന്നാണ് മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയത്.

കനത്ത മഴ.

റോഡിലെ കാഴ്ചകൾ മങ്ങിപ്പോയി.

“മഴ ഇഷ്ടമാണോ?”

ആകാശ് ചോദിച്ചു.

“വളരെ.”

“എനിക്കും.”

പ്രിയ പുറത്തേക്ക് നോക്കി.

മഴത്തുള്ളികൾ ഗ്ലാസിലൂടെ ഒഴുകി.

“ചെറുപ്പത്തിൽ മഴ വന്നാൽ അച്ഛൻ എന്നെ പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുപോകുമായിരുന്നു.”

അവൾ അറിയാതെ പറഞ്ഞു.

ആകാശ് ഒന്നും പറയാതെ കേട്ടു.

“അച്ഛൻ പോയതിന് ശേഷം മഴ പോലും ഇഷ്ടമല്ലാതായി.”

ആകാശ് കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ നിന്നു.

പിന്നെ അവളുടെ കൈയുടെ മുകളിൽ പതുക്കെ കൈവച്ചു.

“ഇനി മഴ വരുമ്പോൾ ഒറ്റയ്ക്ക് നിൽക്കേണ്ട.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ പ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി ആരോ തനിക്ക് താങ്ങാകുമെന്ന് വാഗ്ദാനം ചെയ്തിരുന്നു.

—

നിശ്ചയദിനം എത്തി.

വീടാകെ ആഘോഷത്തിന്റെ തിരക്കായിരുന്നു.

ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും എത്തിത്തുടങ്ങി.

ഇളം പിങ്ക് സാരിയിൽ പ്രിയ അതീവ സുന്ദരിയായി തോന്നി.

മുത്തശ്ശൻ അവളെ കണ്ടപ്പോൾ കണ്ണ് നിറഞ്ഞു.

“എന്റെ കുട്ടി…”

അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ചുംബിച്ചു.

“ഇന്ന് നിന്റെ അച്ഛൻ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ…”

അത് കേട്ടപ്പോൾ പ്രിയയുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു.

അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം.

“കരയാൻ പാടില്ല.”

അവൾ തിരിഞ്ഞു നോക്കി.

ആകാശ്.

ഇളം ക്രീം നിറത്തിലുള്ള കുറ്ത്ത ധരിച്ചായിരുന്നു.

ഒരു നിമിഷം അവൾ അവനെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു.

കാരണം ഇതുവരെ കണ്ടതിൽ ഏറ്റവും സുന്ദരനായി അവൻ തോന്നി.

“എന്താ നോക്കുന്നത്?”

ആകാശ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.

“ഒന്നുമില്ല.”

“കള്ളം.”

“ശരിക്കും.”

“അപ്പോൾ ഞാൻ സുന്ദരനല്ലേ?”

അവൾ ഞെട്ടി.

“ആകാശ്!”

അവൻ പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.

ആദ്യമായി അവന്റെ ആ ചിരി കണ്ടപ്പോൾ പ്രിയയുടെ ഹൃദയം എന്തോ പറഞ്ഞറിയിക്കാനാവാത്ത വികാരത്തിൽ നിറഞ്ഞു.

—

നിശ്ചയം കഴിഞ്ഞ് ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.

വിവാഹത്തിനുള്ള ഒരുക്കങ്ങൾ തുടങ്ങി.

ഇതിനിടയിൽ ആകാശ് കൂടുതൽ കൂടുതൽ പ്രിയയുടെ ജീവിതത്തിന്റെ ഭാഗമായിരുന്നു.

ഒരു ദിവസം അവൻ അവളുടെ ഓഫീസിലേക്ക് വന്നു.

“എന്താ ഇവിടെ?”

പ്രിയ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.

“ലഞ്ച്.”

“എന്ത്?”

“നീ ലഞ്ച് കഴിക്കാതെ ഇരിക്കുകയാണെന്ന് എനിക്ക് വിവരം കിട്ടി.”

“ആര് പറഞ്ഞു?”

“രഹസ്യം.”

അവൻ ഒരു ടിഫിൻ ബോക്സ് തുറന്നു.

“അമ്മ ഉണ്ടാക്കിയ ബിരിയാണി.”

പ്രിയ ചിരിച്ചു.

“ഇതൊക്കെ ആവശ്യമുണ്ടായിരുന്നോ?”

“ഉണ്ട്.”

“എന്തിന്?”

“കാരണം നീ എന്റെ ആളാണ്.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ മുഖം ചുവന്നു.

—

അന്നത്തെ വൈകുന്നേരം അവർ ഒരു പാർക്കിലൂടെ നടക്കുകയായിരുന്നു.

പെട്ടെന്നാണ് ആകാശ് ഗൗരവത്തോടെ നിന്നത്.

“പ്രിയ.”

“ഉം?”

“ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.”

അവന്റെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്കും ടെൻഷൻ തോന്നി.

“എന്താ?”

“നീ പേടിക്കരുത്.”

“ആകാശ്…”

“കോളേജിൽ ഒരു പ്രശ്നം ഉണ്ടായി.”

അവളുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു.

“എന്ത് പ്രശ്നം?”

“ചിലർ നമ്മുടെ വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിക്കുന്നു.”

“അതിന്?”

“ഞാൻ നിന്നെ വിദ്യാർത്ഥിനിയായിരിക്കുമ്പോൾ തന്നെ പ്രണയിച്ചിരുന്നു എന്ന തരത്തിൽ ചില അഭ്യൂഹങ്ങൾ.”

പ്രിയ ഞെട്ടിപ്പോയി.

“എന്ത്?”

“അതെ.”

“അത് കള്ളമല്ലേ.”

“അറിയാം.”

ആകാശ് ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.

“പക്ഷേ എല്ലാവരും വിശ്വസിക്കണമെന്നില്ല.”

പ്രിയയുടെ മനസ്സിൽ അസ്വസ്ഥത നിറഞ്ഞു.

“അപ്പോൾ?”

“ഒരു അന്വേഷണം ഉണ്ടാകാം.”

“ജോലിക്ക് പ്രശ്നമാകുമോ?”

ആകാശ് ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

“പ്രതീക്ഷിക്കാം.”

എന്നാൽ അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ആശങ്ക ഉണ്ടായിരുന്നു.

—

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ.

പ്രിയ ഓഫീസിൽ എത്തിയ ഉടനെ ഒരു ഫോൺ കോൾ.

അത് കോളേജിലെ അവളുടെ പഴയ സുഹൃത്ത് നേഹയായിരുന്നു.

“പ്രിയ!”

“എന്താ?”

“നിങ്ങളുടെ കാര്യം കോളേജിൽ മുഴുവൻ സംസാരമാണ്.”

പ്രിയയുടെ ഹൃദയം മിടിച്ചു.

“എന്താണ് പറയുന്നത്?”

“ആകാശ് സാർ വിദ്യാർത്ഥിനിയുമായി ബന്ധം പുലർത്തിയിരുന്നു എന്നാണ്.”

“നേഹ!”

അവൾക്ക് ദേഷ്യം വന്നു.

“അങ്ങനെ ഒന്നുമില്ല.”

“എനിക്കറിയാം.”

“പക്ഷേ എല്ലാവർക്കും അറിയില്ല.”

ഫോൺ വച്ച ശേഷം പ്രിയ ഏറെ നേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.

അവളുടെ മനസ്സിൽ കുറ്റബോധം നിറഞ്ഞു.

തന്റെ കാരണമാണ് ആകാശിന്റെ പേര് മോശമാകുന്നതെന്ന് അവൾക്ക് തോന്നി.

അവൻ ജീവിതം മുഴുവൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് നേടിയ ബഹുമാനം നഷ്ടപ്പെടുമോ?

അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

—

അന്നിരാത്രി ആകാശ് വിളിച്ചപ്പോൾ അവൾ പതിവുപോലെ സംസാരിച്ചില്ല.

“എന്തുപറ്റി?”

“ഒന്നുമില്ല.”

“പ്രിയ.”

അവൻ ഗൗരവത്തോടെ വിളിച്ചു.

“എന്നോട് കള്ളം പറയരുത്.”

അവളുടെ കണ്ണുനീർ ഒഴുകി.

“എന്റെ കാരണമാണ് എല്ലാം.”

“അല്ല.”

“ആകാശ്…”

“അല്ല.”

അവൻ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

“നീ ഒരു തെറ്റും ചെയ്തിട്ടില്ല.”

“പക്ഷേ…”

“ഞാൻ നിന്നെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത് നീ എന്റെ വിദ്യാർത്ഥിനി ആയതുകൊണ്ടല്ല.”

“നീ പ്രിയ ആയതുകൊണ്ടാണ്.”

ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് അവൾ കരഞ്ഞുപോയി.

—

എന്നാൽ അതേസമയം…

കോളേജിലെ ഒരു ഓഫീസിൽ ചിലർ ഒരു ഫയൽ തുറന്ന് നോക്കുകയായിരുന്നു.

അതിൽ വലിയ അക്ഷരങ്ങളിൽ എഴുതിയിരുന്നു:

“Professor Akash Menon – Internal Inquiry”

അവന്റെ കരിയറും അവരുടെ ഭാവിയും ഒരുപോലെ അപകടത്തിലേക്ക് നീങ്ങിക്കൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്നു.

ആ അന്വേഷണത്തിന് പിന്നിൽ മറ്റൊരാളുടെ വ്യക്തിപരമായ പകയും ഉണ്ടായിരുന്നു.

ആൾ ആരാണെന്ന് ആകാശിനും അറിയില്ല…

പ്രിയയ്ക്കും അറിയില്ല…

പക്ഷേ ഉടൻ തന്നെ ആ സത്യം അവരുടെ ജീവിതത്തെ ഞെട്ടിക്കാൻ പോകുകയായിരുന്നു…

ഗൗരവത്തിന്റെ മറവിൽ

ഭാഗം 4 – വേർപിരിയലിന്റെ നിഴൽ

“Professor Akash Menon – Internal Inquiry”

ആ ഫയലിലെ ആ വാക്കുകൾ കണ്ട നിമിഷം തന്നെ ആകാശിന് കാര്യങ്ങളുടെ ഗൗരവം മനസ്സിലായി.

ഇരുപത്തൊൻപതാം വയസ്സിൽ ലക്ചററായി കോളേജിൽ ചേർന്ന ദിവസം മുതൽ ഒരു പരാതി പോലും കേൾപ്പിക്കാതെ ജോലി ചെയ്ത ആളായിരുന്നു അവൻ.

വിദ്യാർത്ഥികളോട് അകലം പാലിച്ചിരുന്നതും അതുകൊണ്ടായിരുന്നു.

ആർക്കും ഒരു സംശയത്തിനും ഇടനൽകാതിരിക്കാൻ.

പക്ഷേ ഇന്ന്…

തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷമായ പ്രിയ തന്നെയാണ് തന്റെ ഏറ്റവും വലിയ ആരോപണമായി മാറിയിരിക്കുന്നത്.

—

“സാർ, ഇത് ഒരു സാധാരണ നടപടിക്രമം മാത്രമാണ്.”

മാനേജ്മെന്റ് അംഗം പറഞ്ഞപ്പോൾ ആകാശ് ശാന്തമായി തലയാട്ടി.

“എനിക്ക് മനസ്സിലാകുന്നുണ്ട്.”

“താങ്കൾക്കെതിരെ നേരിട്ട് തെളിവുകൾ ഒന്നുമില്ല.”

“അറിയാം.”

“പക്ഷേ ചില അനോണിമസ് കംപ്ലെയിന്റുകൾ വന്നിട്ടുണ്ട്.”

ആകാശിന്റെ കണ്ണുകൾ ചെറുതായി ചുരുണ്ടു.

“ആരാണ് നൽകിയതെന്ന് കണ്ടെത്തിയില്ലേ?”

“ഇല്ല.”

“പക്ഷേ അന്വേഷണം പൂർത്തിയാകുന്നത് വരെ വിഷയം ഗൗരവമായി കാണേണ്ടി വരും.”

ആകാശ് മിണ്ടാതെ പുറത്തേക്കിറങ്ങി.

അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ചോദ്യം മാത്രം.

ആരാണ് ഇത് ചെയ്യുന്നത്?

—

അതേസമയം പ്രിയയുടെ ജീവിതവും മാറിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു.

വിവാഹ ഒരുക്കങ്ങളുടെ സന്തോഷത്തിന് പകരം ഭയം അവളെ കീഴടക്കി.

വീട്ടുകാരോട് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ലെങ്കിലും രാത്രികളിൽ അവൾക്ക് ഉറങ്ങാൻ പോലും കഴിഞ്ഞില്ല.

ഒരു ദിവസം അവൾ പഴയ കോളേജിലേക്ക് പോയി.

നേഹയെ കാണാനായിരുന്നു.

“നിനക്ക് ശരിക്കും അറിയില്ലേ?”

നേഹ ചോദിച്ചു.

“എന്ത്?”

“ഈ വാർത്ത ആദ്യം പ്രചരിപ്പിച്ചത് ആരാണെന്ന്.”

പ്രിയ തലകുലുക്കി.

“ഇല്ല.”

നേഹ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതിരുന്നു.

പിന്നെ പറഞ്ഞു.

“മീര.”

“മീര?”

പ്രിയ ഞെട്ടി.

മീര അവരുടെ സീനിയർ ലക്ചറർ ആയിരുന്നു.

ആകാശിന്റെ ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിൽ തന്നെ.

“പക്ഷേ എന്തിന്?”

നേഹ ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.

“കോളേജിൽ എല്ലാവർക്കും അറിയാവുന്ന കാര്യമാണ്.”

“എന്ത്?”

“മീര മാഡത്തിന് ആകാശ് സാറിനോട് ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നു.”

പ്രിയയുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു.

“എന്ത്?”

“വർഷങ്ങളായി.”

“പക്ഷേ സാർ ഒരിക്കലും പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചില്ല.”

“അതിന് ശേഷം മുതൽ അവർ തമ്മിൽ വലിയ അകൽച്ചയാണ്.”

പ്രിയയ്ക്ക് പെട്ടെന്ന് എല്ലാം വ്യക്തമായി.

—

അന്നിരാത്രി ആകാശിനെ കാണാൻ അവൾ തീരുമാനിച്ചു.

കടൽത്തീരത്തിനരികിലെ ഒരു ചെറിയ കഫേയിൽ അവർ കണ്ടുമുട്ടി.

ആകാശിനെ കണ്ട നിമിഷം തന്നെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

കാരണം കുറച്ച് ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ തന്നെ അവൻ ഒരുപാട് ക്ഷീണിച്ചുപോയിരുന്നു.

“എന്താ?”

അവൻ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.

“ഞാൻ നേഹയെ കണ്ടിരുന്നു.”

ആകാശ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

“മീര മാഡത്തെക്കുറിച്ച് കേട്ടു.”

ഒരു നിമിഷം അവന്റെ മുഖം മാറി.

“അത് പഴയ കാര്യമാണ്.”

“സത്യമാണോ?”

“അതെ.”

“എന്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞില്ല?”

ആകാശ് ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു.

“അത് നിനക്ക് പ്രസക്തമല്ലെന്ന് കരുതി.”

“ഇപ്പോൾ പ്രസക്തമാണ്.”

അവൻ കുറച്ചുനേരം മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.

“ഒരു കാലത്ത് അവർ വിവാഹത്തെക്കുറിച്ച് സംസാരിച്ചിരുന്നു.”

പ്രിയയുടെ ഹൃദയം വേദനിച്ചു.

“പിന്നെ?”

“ഞാൻ സമ്മതിച്ചില്ല.”

“എന്തിന്?”

ആകാശ് അവളെ നോക്കി.

“കാരണം ഞാൻ സ്നേഹിക്കാത്ത ഒരാളെ വിവാഹം കഴിക്കാൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല.”

ആ മറുപടി കേട്ടപ്പോൾ അവളുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.

—

എന്നാൽ ദിവസങ്ങൾ കഴിയുന്തോറും അന്വേഷണം കൂടുതൽ സങ്കീർണ്ണമായി.

സോഷ്യൽ മീഡിയയിലും വാർത്തകൾ വരാൻ തുടങ്ങി.

ചില ഓൺലൈൻ പേജുകൾ പോലും ആകാശിന്റെ പേര് ഉപയോഗിച്ച് കഥകൾ ഉണ്ടാക്കി.

അവയിൽ പലതും കള്ളമായിരുന്നു.

പക്ഷേ ആളുകൾക്ക് സത്യം അറിയേണ്ടതില്ല.

അവർക്ക് സംസാരിക്കാൻ ഒരു വിഷയം മതി.

ഒരു വൈകുന്നേരം ഓഫീസിൽ നിന്ന് മടങ്ങുമ്പോൾ പ്രിയ ചില സ്ത്രീകൾ സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ടു.

“അവളല്ലേ ആ പ്രൊഫസറുടെ പെണ്ണ്?”

“അതെ.”

“വിദ്യാർത്ഥിനിയായിരിക്കുമ്പോഴേ ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നെന്ന് കേട്ടു.”

അത് കേട്ടപ്പോൾ പ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

അവൾ ഒന്നും പറയാതെ നടന്നു.

പക്ഷേ വീട്ടിലെത്തി പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

—

അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ അവൾ ഒരു തീരുമാനം എടുത്തു.

ആകാശിനെ രക്ഷിക്കാൻ.

അവന്റെ ജീവിതം രക്ഷിക്കാൻ.

അവൾ തന്നെ അകലണം.

ആ തീരുമാനം അവളുടെ ഹൃദയം തകർക്കുമെന്ന് അറിഞ്ഞിട്ടും.

—

വൈകുന്നേരം അവൾ ആകാശിനെ വിളിച്ചു.

“കണ്ടുമുട്ടണം.”

“ഇപ്പോൾ വരാം.”

“ഇല്ല.”

“എന്താ?”

“പാർക്കിൽ.”

അവളുടെ ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ തന്നെ എന്തോ പ്രശ്നമുണ്ടെന്ന് ആകാശിന് മനസ്സിലായി.

—

പാർക്കിലെ ഒരു ബെഞ്ചിൽ അവർ ഇരുന്നു.

കുറച്ചുനേരം ആരും ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.

അവസാനം പ്രിയ തന്നെയാണ് തുടങ്ങിയത്.

“വിവാഹം നിർത്താം.”

ആകാശ് അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഞെട്ടി.

“എന്ത്?”

“വിവാഹം നിർത്താം.”

“പ്രിയ…”

“ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു.”

“എന്താണ് പറയുന്നത്?”

അവളുടെ കണ്ണുനീർ ഒഴുകി.

“നിന്റെ ജീവിതം നശിക്കരുത്.”

“നീ എന്താ ഈ പറയുന്നത്?”

“എന്റെ കാരണമാണ് എല്ലാം.”

“അല്ല!”

ആകാശ് ആദ്യമായി ശബ്ദം ഉയർത്തി.

“അല്ല പ്രിയ.”

“ആകാശ്…”

“ഞാൻ നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ പോകുന്നില്ല.”

അവളുടെ കൈകൾ അവൻ മുറുകെ പിടിച്ചു.

“നിനക്ക് എന്നെ സ്നേഹമില്ലേ?”

ആ ചോദ്യം കേട്ടപ്പോൾ അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.

“ഉണ്ട്.”

“പിന്നെ?”

“അതുകൊണ്ടാണ്.”

“നിന്നെ രക്ഷിക്കണം.”

ആകാശിന്റെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു.

“എന്നെ രക്ഷിക്കാൻ എന്നെ കൊല്ലരുത്.”

പ്രിയ തല താഴ്ത്തി.

കാരണം അവൾക്കും അത് സഹിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ലായിരുന്നു.

—

അവസാനം അവൾ അവിടെ നിന്ന് എഴുന്നേറ്റ് നടന്നു.

തിരിഞ്ഞുനോക്കാൻ പോലും ധൈര്യമുണ്ടായില്ല.

കാരണം ഒരിക്കൽ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയാൽ അവൾ ഒരിക്കലും പോകില്ലെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.

ആകാശ് അവിടെ തന്നെ ഇരുന്നു.

ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി പൂർണ്ണമായും തകർന്ന മനുഷ്യനെപ്പോലെ.

—

മൂന്ന് ദിവസം.

ഒരു കോൾ പോലും ഇല്ല.

ഒരു മെസേജ് പോലും ഇല്ല.

പ്രിയ ഓരോ രാത്രിയും കരഞ്ഞുകൊണ്ടാണ് ഉറങ്ങിയത്.

ആകാശ് ജോലിയിലേക്ക് മാത്രം ശ്രദ്ധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

പക്ഷേ ഇരുവർക്കും ഒരേ അവസ്ഥയായിരുന്നു.

പരസ്പരം ഇല്ലാതെ ജീവിക്കാൻ കഴിയുന്നില്ല.

—

അന്വേഷണ കമ്മിറ്റിയുടെ അന്തിമ റിപ്പോർട്ട് തയ്യാറായി.
ആകാശിനെ ഓഫീസിലേക്ക് വിളിപ്പിച്ചു.
അവൻ അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ അവിടെ ഒരു പരിചിത മുഖവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
മീര.
അവളുടെ മുഖം വെളുത്തിരുന്നു.
കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ആകാശ് ആശയക്കുഴപ്പത്തോടെ നോക്കി.
അപ്പോഴാണ് കമ്മിറ്റി ചെയർമാൻ പറഞ്ഞത്.
“മിസ്റ്റർ ആകാശ്, എല്ലാ ആരോപണങ്ങളും അടിസ്ഥാനരഹിതമാണെന്ന് തെളിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്.”
ആകാശ് ഒരു നിമിഷം അനങ്ങാതെ നിന്നു.
“എന്ത്?”
“കൂടാതെ…”
അയാൾ മീരയെ നോക്കി.
“തെറ്റായ വിവരങ്ങൾ പ്രചരിപ്പിച്ചതായി സമ്മതപത്രവും ലഭിച്ചിട്ടുണ്ട്.”
ആകാശിന്റെ കണ്ണുകൾ വിശാലമായി.
മീര പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റു.
കണ്ണുനീർ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഐ ആം സോറി…”
അവൾ പറഞ്ഞു.
“ഞാൻ നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുത്താൻ ആഗ്രഹിച്ചില്ല.”
ആകാശ് ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
കാരണം അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു പേര് മാത്രം മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
പ്രിയ.
ഇപ്പോൾ തന്നെ അവളെ കാണണം.
പക്ഷേ…
അവൾ ഇപ്പോഴും തിരികെ വരുമോ?
അല്ലെങ്കിൽ അവൾ ശരിക്കും അവനെ വിട്ടുപോയോ?
ആ ചോദ്യത്തിനുള്ള മറുപടി അവനെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു…കാരണം അവന്റെ സന്തോഷം മറ്റൊരിടത്തായിരുന്നു.
പ്രിയയിൽ.
അവളില്ലാതെ ഈ വിജയത്തിനും ഒരു അർത്ഥവുമില്ലായിരുന്നു.
കമ്മിറ്റി റൂമിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിയ ഉടൻ തന്നെ അവൻ ഫോൺ എടുത്തു.
പ്രിയയുടെ നമ്പറിലേക്ക് വിളിച്ചു.
റിംഗ് പോകുന്നു.
പക്ഷേ അവൾ എടുത്തില്ല.
വീണ്ടും വിളിച്ചു.
വീണ്ടും.
വീണ്ടും.
ഒടുവിൽ നിരാശയോടെ ഫോൺ താഴ്ത്തി.
അതേസമയം പ്രിയ കടൽത്തീരത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
ആകാശിന്റെ കോൾ കണ്ടിരുന്നു.
പക്ഷേ എടുക്കാൻ ധൈര്യം ഉണ്ടായില്ല.
കാരണം അവന്റെ ശബ്ദം കേട്ടാൽ തന്റെ തീരുമാനം തകരുമെന്ന് അവൾക്കറിയാമായിരുന്നു.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ആകാശിൽ നിന്ന് അകന്നുനിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ച കഴിഞ്ഞ ദിവസങ്ങൾ അവൾക്ക് നരകമായിരുന്നു.
ഭക്ഷണം പോലും കഴിക്കാൻ തോന്നിയിരുന്നില്ല.
ഉറക്കം നഷ്ടമായിരുന്നു.
അവന്റെ മെസേജുകൾ വായിച്ച് കരയുകയായിരുന്നു പതിവ്.
അപ്പോഴാണ് പിന്നിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കേട്ടത്.
“ഇവിടെയാണെന്ന് ഞാൻ കരുതി.”
ആ ശബ്ദം കേട്ട നിമിഷം തന്നെ അവളുടെ ഹൃദയം ഒന്ന് പിടഞ്ഞു.
ആകാശ്.
അവൾ പതിയെ തിരിഞ്ഞു.
കടൽക്കാറ്റിൽ മുടി പാറിക്കൊണ്ട് അവൻ അവളുടെ മുന്നിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
“എങ്ങനെ കണ്ടുപിടിച്ചു?”
അവൾ മൃദുവായി ചോദിച്ചു.
ആകാശ് ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“നീ വിഷമിക്കുമ്പോൾ എവിടെ വരുമെന്ന് എനിക്കറിയാം.”
അവൾ തല താഴ്ത്തി.
കണ്ണുനീർ കാഴ്ച മങ്ങിച്ചു.
“പ്രിയ…”
ആകാശ് അവളുടെ അടുത്തിരുന്നു.
“എന്നെ നോക്ക്.”
അവൾ പതിയെ മുഖമുയർത്തി.
“അന്വേഷണം കഴിഞ്ഞു.”
പ്രിയയുടെ ഹൃദയം വേഗത്തിൽ മിടിച്ചു.
“എന്തായി?”
“ഞാൻ നിരപരാധിയാണെന്ന് തെളിഞ്ഞു.”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ വിടർന്നു.
“ശരിക്കുമോ?”
“അതെ.”
“ആകാശ്…”
അടുത്ത നിമിഷം അവൾ അറിയാതെ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
ഒരു നിമിഷം ആകാശ് പോലും അമ്പരന്നു.
കാരണം ഇതാദ്യമായിരുന്നു പ്രിയ അവനെ സ്പർശിക്കുന്നത്.
പിന്നെ അവന്റെ കൈകൾ അവളെ പൊതിഞ്ഞു.
മുറുകെ.
വളരെ മുറുകെ.
താൻ നഷ്ടപ്പെടുമെന്ന് കരുതിയ നിധിയെ തിരികെ കിട്ടിയ ഒരാളെപ്പോലെ.
“എന്തിനാ എന്നെ വിട്ടുപോകാൻ നോക്കിയത്?”
കുറച്ചുനേരം കഴിഞ്ഞ് ആകാശ് ചോദിച്ചു.
പ്രിയ അവന്റെ നെഞ്ചിൽ നിന്ന് തല ഉയർത്തി.
“നിന്നെ രക്ഷിക്കാൻ.”
“എന്നെ രക്ഷിക്കാനോ?”
അവൻ ചെറുതായി ചിരിച്ചു.
“നീയില്ലാതെ ഞാൻ ജീവിക്കുമോ എന്ന് ഒരിക്കൽ പോലും ചിന്തിച്ചില്ലേ?”
പ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ വീണ്ടും നിറഞ്ഞു.
“എനിക്ക് പേടിയായിരുന്നു.”
“എനിക്കും പേടിയായിരുന്നു.”
ആകാശ് ആദ്യമായി സമ്മതിച്ചു.
“നിന്നെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന്.”
അവൾ അവനെ തന്നെ നോക്കി നിന്നു.
ഗൗരവക്കാരനായ പ്രൊഫസർ.
എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ ഉറച്ചുനിൽക്കുന്ന മനുഷ്യൻ.
ഇപ്പോൾ തന്റെ മുന്നിൽ ഒരു പ്രണയനായകനായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
“ഒരു കാര്യം ചോദിക്കട്ടെ?”
പ്രിയ പെട്ടെന്ന് ചോദിച്ചു.
“ഉം.”
“എപ്പോൾ മുതൽ?”
“എന്ത്?”
“എന്നെ ഇഷ്ടമായത്.”
ആകാശ് ചിരിച്ചു.
“അത് പറയണോ?”
“പറയണം.”
അവൾ വാശിപിടിച്ചു.
ആകാശ് കടലിലേക്ക് നോക്കി.
“രണ്ടാം വർഷം.”
“എന്ത്?”
“അതെ.”
“ആകാശ്!”
“സത്യം.”
പ്രിയ അമ്പരന്നു.
“പക്ഷേ ഞാൻ നിന്റെ വിദ്യാർത്ഥിനി ആയിരുന്നില്ലേ?”
“അതുകൊണ്ടാണ് ഒന്നും പറയാതിരുന്നത്.”
അവൻ ശാന്തമായി പറഞ്ഞു.
“നിന്റെ പ്രെസന്റേഷൻ കണ്ട ദിവസം ഓർമ്മയുണ്ടോ?”
പ്രിയ ചിന്തിച്ചു.
“ഇന്റർ കോളേജ് സെമിനാർ?”
“അതെ.”
“അന്ന് നീ സ്റ്റേജിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങുമ്പോൾ നിന്റെ ഫയലുകൾ എല്ലാം താഴെ വീണു.”
പ്രിയ ചിരിച്ചു.
“ഓർക്കുന്നു.”
“എല്ലാവരും ചിരിച്ചപ്പോൾ പോലും നീ കരഞ്ഞില്ല.”
“പകരം ഫയലുകൾ എടുത്ത് വീണ്ടും സ്റ്റേജിൽ കയറി പ്രസന്റേഷൻ പൂർത്തിയാക്കി.”
“അന്നാണ് ഞാൻ ആദ്യമായി നിന്നെ ശ്രദ്ധിച്ചത്.”
പ്രിയയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
കാരണം ആ ചെറിയ സംഭവം പോലും അവൻ ഓർമ്മിച്ചിരുന്നു.
“അപ്പോൾ ഞാനും ഒരു കാര്യം പറയാം.”
പ്രിയ പറഞ്ഞു.
“പറ.”
“എനിക്ക് നിന്നോട് ക്രഷ് ഉണ്ടായിരുന്നു.”
ആകാശ് കണ്ണുകൾ വിടർത്തി.
“എന്ത്?”
“അതെ.”
“പ്രിയ!”
“സത്യം.”
“എന്തിന്?”
“കോളേജിൽ എല്ലാവരും നിന്നെ പേടിക്കുമായിരുന്നു.”
“ഉം.”
“പക്ഷേ ഒരിക്കൽ ഞാൻ കണ്ടു.”
“എന്ത്?”
“ഒരു പാവപ്പെട്ട വിദ്യാർത്ഥിയുടെ ഫീസ് നീ അടച്ചത്.”
ആകാശ് നിശബ്ദനായി.
“അന്ന് മുതൽ.”
“അതായത്…”
“ഞാൻ നിന്നെ ഇഷ്ടപ്പെട്ടിരുന്നു.”
ആകാശിന്റെ ചുണ്ടിൽ പുഞ്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“അപ്പോൾ ഇത്രയും നാൾ വെറുതെ കാത്തിരുന്നല്ലോ.”
“നീയല്ലേ ഒന്നും പറയാതിരുന്നത്.”
“നീ സ്റ്റുഡന്റ് ആയിരുന്നു.”
“ഇപ്പോൾ അല്ലല്ലോ.”
അവൾ ചിരിച്ചു.
വിവാഹദിനം.
വീടാകെ ആഘോഷം.
മുത്തശ്ശന്റെ മുഖത്ത് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം കണ്ട ഏറ്റവും വലിയ സന്തോഷം.
വിവാഹമണ്ഡപത്തിൽ പ്രിയ സ്വർണ്ണക്കസവുള്ള സാരിയിൽ അതിസുന്ദരിയായി.
ആകാശിന്റെ കണ്ണുകൾ അവളിൽ നിന്ന് മാറുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല.
താലി കെട്ടുന്ന നിമിഷം.
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
ആകാശിന്റെയും.
കാരണം ആ നിമിഷം അവർ രണ്ടുപേരും ഒരേ കാര്യം ഓർക്കുകയായിരുന്നു.
പെണ്ണുകാണലിൽ ആദ്യമായി പരസ്പരം കണ്ട ദിവസം.
വിവാഹശേഷം.
ആദ്യരാത്രി.
മുറിയിലാകെ മുല്ലപ്പൂവിന്റെ സുഗന്ധം.
പ്രിയ നാണത്തോടെ കട്ടിലിന്റെ അരികിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
ആകാശ് അവളുടെ അടുത്തുവന്ന് ഇരുന്നു.
“ഇപ്പോഴും എന്നെ പേടിയാണോ?”
അവൻ ചോദിച്ചു.
പ്രിയ ചിരിച്ചു.
“കുറച്ച്.”
“അതെന്താ?”
“കോളേജിലെ ആകാശ് സാറിനെ മറക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല.”
ആകാശ് പൊട്ടിച്ചിരിച്ചു.
“അപ്പോൾ ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം.”
“എന്ത്?”
അവൻ അവളുടെ കൈയിൽ പിടിച്ചു.
“ആകാശ് സാറിനെ മറന്നേക്കൂ.”
“പിന്നെ?”
“നിന്റെ ആകാശിനെ മാത്രം ഓർത്താൽ മതി.”
പ്രിയയുടെ കവിളുകൾ ചുവന്നു.
അവൾ പതിയെ അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.
ആകാശ് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരു മുത്തം നൽകി.
വളരെ സ്നേഹത്തോടെ.
വളരെ കരുതലോടെ.
കാരണം അത് വെറും ഒരു പ്രണയകഥയുടെ അവസാനമല്ലായിരുന്നു.
ഒരുപാട് കൊടുങ്കാറ്റുകൾ അതിജീവിച്ച രണ്ട് ഹൃദയങ്ങളുടെ പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു.
അവസാനിച്ചു. ❤️📖
“ചില പ്രണയങ്ങൾ ഗൗരവത്തിന്റെ മറവിൽ ഒളിച്ചിരിക്കും… പക്ഷേ വിധി അവയെ ഒരുമിപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചാൽ, ലോകത്തിലെ ഒരു ശക്തിക്കും അവയെ വേർപെടുത്താൻ കഴിയില്ല.” 💕

പ്രിയയുടെ കവിളുകൾ ചുവന്നു.

അവൾ പതിയെ അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞു.

ആകാശ് അവളുടെ നെറ്റിയിൽ ഒരു മുത്തം നൽകി.

വളരെ സ്നേഹത്തോടെ.

വളരെ കരുതലോടെ.

കാരണം അത് വെറും ഒരു പ്രണയകഥയുടെ അവസാനമല്ലായിരുന്നു.

ഒരുപാട് കൊടുങ്കാറ്റുകൾ അതിജീവിച്ച രണ്ട് ഹൃദയങ്ങളുടെ പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ തുടക്കമായിരുന്നു.

അവസാനിച്ചു. ❤️📖

“ചില പ്രണയങ്ങൾ ഗൗരവത്തിന്റെ മറവിൽ ഒളിച്ചിരിക്കും… പക്ഷേ വിധി അവയെ ഒരുമിപ്പിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചാൽ, ലോകത്തിലെ ഒരു ശക്തിക്കും അവയെ വേർപെടുത്താൻ കഴി
യില്ല.” 💕