by രചന – ജ്വാലാമുഖി
“എല്ലാം മതിയായി ശിവ… നമുക്ക് പിരിയാം ” “ഓഹ് ഇപ്പൊ നിനക്ക് എന്നെ വേണ്ട അല്ലെ.. ” “അത് ഞാൻ അല്ലെ ചോദിക്കേണ്ടത് ..? ” “അല്ലേലും വാക്സമർഥ്യത്തിൽ നീ മുന്നിൽ ആണല്ലോ… ” മറുത്തൊന്നും പറയാതെ തിരിഞ്ഞു നടക്കുമ്പോൾ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു കടൽ തന്നെ ഇരമ്പുന്നുണ്ടായിരുന്നു… അമ്പല പറമ്പിൽ മേളങ്ങളുടെ ഇടയിൽ പരസ്പരം കണ്ണുകൾ കൊണ്ടു കഥ പറഞ്ഞ ആ ശിവയും ഭദ്രയും…. പ്രണയം പൂത്തു നിന്ന നാളുകൾ… ഇന്നതൊക്കെ വെറും ഓർമ്മകൾ കാലിടറാതെ നടക്കാൻ ഞാൻ നന്നേ പാടു പെട്ടു… തിരിഞ്ഞൊന്ന് നോക്കണം എന്ന് മനസ്സു പറഞ്ഞു.. ഇനി വയ്യ…. തോറ്റ് പോകരുത്… എന്തും സഹിക്കാൻ… ഒറ്റക്ക് നേരിടാൻ..
ചങ്കുറ്റം കൊണ്ടു ഇവിടെ വരെ എത്തിയ അമ്മയുടെ മകൾ ആണ് ഞാൻ.. തോറ്റു തരില്ല ഈ ഭദ്ര… !! “എന്താ നീ ഇത്ര വൈകിയേ.. ” “തിരുമേനി ഓരോന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ നിന്ന് പോയതാ… ” “ഉം… ” അമ്മ അമർത്തി ഒന്ന് മൂളി.. അമ്മക്ക് ശിവയെയും എന്നെയും ചെറിയൊരു സംശയം ഉണ്ട്… ചായ്പ്പിൽ കയറി കതക് ചാരുമ്പോൾ ചങ്ക് പൊട്ടും എന്നെനിക്ക് തോന്നിപ്പോയി.. ഒരാൾക്കു ഇങ്ങനെ ഒക്കെ മാറാൻ കഴിയുമോ… സ്നേഹം കൊണ്ടു വീർപ്പുമുട്ടിയ നാളുകൾ… കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നാണം കുണുങ്ങി മണവാട്ടിയായി അണിഞ്ഞൊരുങ്ങിയവൾ.. ഇന്ന് എല്ലാം അവസാനിച്ചു വന്നപ്പോൾ കണ്ണാടിയിലെ പ്രതിബിംബം പോലും എന്നെ നോക്കി മുഖം കോട്ടുന്നു… *****
“നിന്റെ ഈ കണ്ണുകൾ ഉണ്ടല്ലോ ഭദ്രെ… ഹോ… എന്നെ കൊത്തി വലിക്കുന്നപോലെ തോന്നുവാ… ” “ഏയ് ശിവ… ആക്കല്ലേ… ” “അല്ലാടി സത്യം… ” “ഓഹ്… വരവ് വച്ചിരിക്കനു… ” “പിന്നെ നാളെ മുതൽ കോളേജിൽ പോവല്ലേ.. അവിടെ നല്ല സുന്ദരൻ പിള്ളേരെ കാണുമ്പോൾ മറക്കോ നീ എന്നെ… ” “അതിനു ഭദ്ര ഒന്നുടെ ജനിക്കണം.. അതുവരെ ശിവ കാത്തിരിക്കോ… ” “പിന്നെ എത്ര ജന്മം വേണേലും കാത്തിരിക്കും.. പിന്നെ നാളെ കാർത്തിക ആട്ടോ… ദാവണി ഉടുത്തു കാവിലേക്ക് വരണം.. ” “ആലോചിക്കാം… ” “ജാഡ ഇടല്ലേ പെണ്ണേ… ” ചിരിച്ചു കൊണ്ടു പാടത്തൂടെ ഓടുമ്പോൾ എന്റെ കൊലുസുകൾ പോലും അസൂയപ്പെട്ടിരുന്നു… ശിവയെ പോലെ ഒരു സുന്ദരൻ ചെക്കനെ ആർക്കായാലും ഒന്ന് പ്രണയിക്കാൻ തോന്നൂലോ…
അതല്ലേ ഞാനും വീണുപോയേ… നല്ല ഉയരവും മുഖത്തെ ആ പരുപരുത്ത കുറ്റിത്താടിയും… ആരെയും മയക്കുന്ന കണ്ണുകളും… ഇതുപോലെ ഒരു സന്ധ്യ നേരത്താണ് ആദ്യമായി ആ ഉള്ളിലെ പ്രണയം എന്നോട് പറയുന്നത്…. കാവിൽ നിന്ന് വൈകിട്ടത്തെ നേദ്യത്തിന്റെ പങ്കും വാങ്ങി… മൂളി പാട്ടും പാടി നടക്കുന്ന തന്നെ… കൈതക്കാടിൽ നിന്ന് ആരോ പിടിച്ചു വലിച്ചു… പേടിച്ചു നിലവിളിക്കാൻ പോയ തന്റെ വാ പൊത്തിപിടിച്ചപ്പോൾ ആ കണ്ണുകളിലേക്ക് താൻ ആദ്യമായി നോക്കുന്നത്… “പേടിക്കണ്ട.. ഞാൻ തന്നെ പിടിച്ചു തിന്നൊന്നും ഇല്ല… ” അത് പറയുമ്പോളും ആ കൈകൾ വിട്ടിരുന്നില്ല.. ഒരു ഗന്ധർവ്വൻ പോലെ എനിക്ക് തോന്നിപ്പോയി.. അമ്മയുടെ ചൂരൽ കഷായം ഓർത്തു ഒരു പ്രണയത്തിലും ചാടാതെ നല്ല കുട്ടിയായി നടന്ന തന്നെ ആണ് ഒറ്റ നോട്ടത്തിൽ ഈ ഗന്ധർവ്വൻ വീഴ്ത്തിയത്… പെട്ടന്ന് എന്തോ ഓർത്തെന്ന പോലെ ഞാൻ രണ്ടു കൈകൾ കൊണ്ടും ആ കൈകളെ വിടുവിക്കാൻ ഒരു പാഴ്ശ്രമം നടത്തി നോക്കി..
“കുതറണ്ട… പറയാൻ ഉള്ളത് പറഞ്ഞിട്ട് ഞാൻ വിട്ടോളം… കുറെ നാളായി തന്നെ ഒന്നു തനിച്ചു കിട്ടാൻ നോക്കി നടക്കുവായിരുന്നു ഞാൻ… ” എന്തിന് എന്ന ഭാവത്തിൽ കണ്ണുകൾ ഉയർത്തി ഞാൻ നോക്കി.. “ഇങ്ങനെ നോക്കി കൊല്ലല്ലേ പെണ്ണേ… ” ഞാൻ പിന്നെയും കുതറി കൊണ്ടിരുന്നു.. പ്രണയം കൊണ്ടു കണ്ണുകൾ മഞ്ഞളിച്ചു നിന്ന അവനെ സർവശക്തിയും എടുത്തു ഉന്തിയിട്ടു അവിടെ നിന്നും ഓടി പോകുമ്പോൾ വേറെ ഏതോ ലോകത്ത് ആണ് താൻ എന്ന് തോന്നിപ്പോയി… “എന്താടി ഓടി കിതച്ചു കൊണ്ടു… ” “അത്.. അവിടെ ഒരു പാ പാ… പാ… ” “എന്തോന്നടി… ” “പാമ്പ്… ” “ഓഹ് അതിനാണോ നീ ഇങ്ങനെ ഓടിയെ… നീ അതിനെ പോയി കടിക്കാതിരുന്നാൽ മതി… ” അവിടെ ഒരു പയ്യൻ എന്ന് പറയാൻ വന്ന തനിക്കു എന്ത് വേഗമാണ് അതിനു തക്ക ഒരു കള്ളം പറയാൻ കഴിഞ്ഞത് എന്നോർത്തപ്പോൾ എനിക്ക് തന്നെ അത്ഭുതം തോന്നി… സ്വതവേ അമ്മോട് നുണ പറയാൻ പേടിയാണ് തനിക്കു… ഇപ്പൊ ആ പേടിയും മാറി..
എന്നാലും ഈ പയ്യനെ ഇതുവരെ താൻ ശ്രദിച്ചില്ലല്ലോ.. അവൻ ഏതാ എന്നൊക്കെ ഓർത്തു ഞാൻ ആ രാത്രി ഉറങ്ങിയില്ല… രാവിലെ കുളിച്ചു അടുക്കളയിൽ കയറി കട്ടൻ കാപ്പി ഗ്ലാസിലേക്ക് പകർത്തുമ്പോൾ അമ്മ അടുത്ത് വന്നു നിന്നു… ഇന്നലെ ഗൗരി ഉണ്ടായില്ലേ അമ്പലത്തിലേക്ക്.. ” ഇല്ല.. അവൾ പുറത്താണ്.. ” “എങ്കിൽ പിന്നെ ഇരുട്ട് ആവണ വരെ എന്തിനാ നിന്നത്… ” “പടച്ചോറും നേദ്യവും ഉണ്ടാരുന്നു… പൂജക്കാര് വന്നില്ല.. അതോണ്ട് അതുടെ തന്നുവിടാം നില്കാൻ പറഞ്ഞു തിരുമേനി… ” “ആ കാർണോരോട് ഞാൻ പലവട്ടം പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട് പെണ്ണിനെ ഇരുട്ട് ആവണ വരെ പിടിച്ചു നിർത്തരുത് എന്ന്… ഉം കാണട്ടെ ഞാൻ… ” തിരുമേനി ഒരു പാവം ആണ്… പണ്ട് എന്നെപോലെ ആ നടയിൽ മാല കെട്ടാനും വിളക്ക് തുടക്കാനും ഒക്കെ അമ്മയും പോയിരുന്നു… അമ്മയെ വല്ല്യ ഇഷ്ടം ആയിരുന്നു.. ഇല്ലത്തുള്ളോർ സമ്മതിച്ചില്ല… അതുകൊണ്ട് എന്താ തിരുമേനിക്ക് പിറക്കാതെ പോയ മകൾ ആണ് ഞാൻ… !! തുണികളെല്ലാം ബക്കറ്റിൽ ഇട്ടു കുളക്കടവിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ ഇന്നലെ നടന്ന ഓരോ നിമിഷങ്ങളും എന്റെ കണ്മുന്നിൽ മിന്നി മറയുന്നത് പോലെ തോന്നി…
എങ്ങനേലും വൈകുന്നേരം ആയാൽ മതിയാരുന്നു എന്ന് തോന്നി… രാവിലെ നങ്ങേലി മുത്തശ്ശി ആണ് അമ്പലത്തിലെ പണികൾ ഒക്കെ.. വൈകിട്ട് മുത്തശ്ശിക്ക് വരാൻ വയ്യാ… നേരത്തെ കിടക്കണം എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാണ് എന്നെയും ഗൗരിയേയും ഏല്പിച്ചത്… ഇന്നും ഗൗരി ഉണ്ടാകില്ല… ആ ഗന്ധർവ്വൻ വരുമോ എന്നായിരുന്നു എന്റെ ഉള്ളിലെ ആശങ്ക.. കുളത്തിലേക്ക് കാലിട്ടു ഏതോ ലോകത്ത് ഇരിക്കുമ്പോൾ ആണ് ആരോ കുളത്തിലേക്കു എന്തോ വീക്കിയത്… ബ്ലും എന്ന് കേട്ടതും ഞാൻ ഞെട്ടി പിന്നോട്ട് ആഞ്ഞു… “ഭദ്രകുട്ടി സ്വപ്നം കണ്ടു ഇരിക്കണോ… ” “അല്ലടാ നിനക്ക് ഒരു പെണ്ണിനെ കണ്ടു പിടിക്കുവാ… ” “അതിനു നീ എന്തിനാ കഷ്ടപെടണേ മോളെ… നീ തന്നെ മതി എന്ന് ഞങ്ങൾ പണ്ടേ ഉറപ്പിച്ചതല്ലേ… ” “ദേ…കാച്ചു എനിക്ക് ഇളകുന്നുണ്ട്… ” “അഞ്ചു വയസ്സ് മൂത്തതല്ലെടി ഞാൻ ബഹുമാനം തന്നില്ലേലും നിനക്ക് ഒന്നു ചേട്ടാ എന്നെങ്കിലും വിളിച്ചൂടെ എന്നെ… ” “പിന്നെ ഒരു ചോട്ടൻ ” അമ്മാവന്റെ മകൻ കാർത്തിക്… അവനാണ് ആ കുളത്തിന്റെ അക്കരെ നിന്ന് എനിക്കിട്ടു പണി തരുന്ന മുതൽ.. കുളം ആണ് ഞങ്ങളുടെ വീടിന്റെ അതിര്.. അത് വിട്ടു ഇങ്ങോട്ട് കടക്കാൻ അവനു പേടിയാണ്..
കടന്നെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ അവനെ എന്റെ അമ്മ അവിടെ ഇട്ടു തല്ലിക്കൊല്ലും… ഈ വിവാഹത്തിന് അമ്മക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്ടം അല്ല.. പിന്നെ അമ്മായി ആയിട്ട് അമ്മ അത്ര രസത്തിലും അല്ല… തുണികൾ പിഴിഞ്ഞെടുത്തു അഴയിലേക്ക് ഇടുമ്പോളും ഞാൻ ഈ ലോകത്തൊന്നും ആയിരുന്നില്ല.. വൈകിട്ട് വേഗം കുളിച്ചു നല്ലൊരു ദാവണി ഒക്കെ എടുത്തു ഉടുത്തു അമ്പലത്തിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അമ്മ അടിമുടി ഒരു നോട്ടം… പിന്നെ തിരുമേനി അവിടെ ഉള്ളോണ്ട് അമ്മക്ക് നല്ല ധൈര്യം ആണ് എന്നെ വിടാൻ.. “ഈ വേഷത്തിൽ ആ കാച്ചു ന്റെ മുന്നിൽ ഒന്നും പോയി ചാടണ്ട… ഇപ്പൊ കെട്ടിച്ചു തരണം എന്ന് പറഞ്ഞു നടക്കുവാ അല്ലേൽ തന്നെ… ഓപ്പെടെ മോൻ ആയിപോയി ഇല്ലേൽ ഞാൻ… ” വയൽ വരമ്പിലൂടെ മൂളിപ്പാട്ടും പാടി അമ്പലത്തിലേക്ക് പോകുമ്പോൾ വയലിനൊക്കെ വല്ലാത്തൊരു ഭംഗി… ഇന്നുവരെ ഈ വയലിന് ഒക്കെ ഇത്രേം സൗന്ദര്യം ഉണ്ട് എന്നെനിക് അറിയില്ലായിരുന്നു… സാധാരണ ശരം വിട്ടൊരു ഓട്ടം ആണ് അങ്ങോട്ടും ഇങ്ങോട്ടും… ഇന്ന് ആടിപ്പാടി ആകെ പിരി ഇളകി ആണ് എന്റെ പോക്ക്… വിളക്കൊക്കെ തുടച്ചു നടപ്പുരയോട് ചേർന്ന് നിൽകുമ്പോൾ കണ്ടു… ഷർട്ട് ഊരി തോളത്തു ഇട്ടു.. കാവി മുണ്ടും ഉടുത്തു ചിരിച്ചു കൊണ്ടു നടപ്പുരയിലേക്ക് നടന്നടുക്കുന്ന ആ കള്ള കൃഷ്ണനെ…. “ന്റെ കൃഷ്ണ…. ” തുടരും…