രാഹുലിന്റെ മുപ്പത്തഞ്ചാം ജന്മദിനാഘോഷമാണ്

മൗനമേഘം

നഗരത്തിന്റെ ഹൃദയഭാഗത്തുള്ള ആഡംബരത്തിന്റെ പ്രതീകമായ ‘റോയൽ പാലസ്’ കൺവെൻഷൻ സെന്റർ അന്ന് അലങ്കാരങ്ങളുടെ പ്രഭയിൽ തിളങ്ങിനിൽക്കുകയായിരുന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് ദീപങ്ങൾ മിന്നുന്ന ആ വലിയ സ്വീകരണമുറിയിൽ നഗരത്തിലെ പ്രമുഖരും വ്യവസായികളും ഉറ്റസുഹൃത്തുക്കളും ബന്ധുക്കളുമെല്ലാം ഒത്തുകൂടിയിരിക്കുന്നു. പ്രശസ്ത വ്യവസായിയായ രാഹുലിന്റെ മുപ്പത്തഞ്ചാം ജന്മദിനാഘോഷമാണ് അവിടെ നടക്കുന്നത്. പ്രകൃതിഭംഗിയുള്ള ആ രാത്രിയിൽ ഹാളിൽ മുഴങ്ങിക്കേട്ട സംഗീതവും അതിഥികളുടെ ആരവങ്ങളും ആ ആഘോഷത്തിന് മാറ്റുകൂട്ടി.
സദസ്സിനു നടുവിൽ, പ്രൗഢഗംഭീരമായ വേഷവിധാനത്തിൽ നിൽക്കുന്ന രാഹുലിന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു വിജയഭാവവും അഹങ്കാരവും ഇടകലർന്നിരുന്നു. ബിസിനസ്സ് ലോകത്ത് താൻ കൈവരിച്ച നേട്ടങ്ങളുടെയും കൈയെത്തിപ്പിടിച്ച ഉയരങ്ങളുടെയും ലഹരി അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രകടമായിരുന്നു. ആ ആഡംബരത്തിന്റെ തിളക്കത്തിൽ അയാൾ തിളങ്ങി നിൽക്കുമ്പോൾ, തൊട്ടടുത്ത് അഞ്ചു വർഷമായി തന്റെ എല്ലാ പ്രതിസന്ധികളിലും നിഴൽപോലെ കൂടെനിന്ന ഭാര്യ മീരയും പുഞ്ചിരിയോടെ നിന്നിരുന്നു. എന്നാൽ ആ പുഞ്ചിരിക്ക് പിന്നിൽ എത്രമാത്രം വേദനയുണ്ടെന്ന് മീരയുടെ കണ്ണുകൾ വിളിച്ചോതുന്നുണ്ടായിരുന്നുവെങ്കിലും, സദസ്സിന്റെ മുൻപിൽ അതൊന്നും പ്രകടമാക്കാൻ അവൾ തയ്യാറായിരുന്നില്ല.

സമയം കടന്നുപോയപ്പോൾ ആഘോഷങ്ങൾ അതിന്റെ മൂർദ്ധന്യത്തിലെത്തി. മൈക്ക് കയ്യിലെടുത്ത രാഹുൽ സദസ്സിനെ അഭിസംബോധന ചെയ്തുകൊണ്ട് സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി. അയാളുടെ സ്വരത്തിൽ പതിവില്ലാത്തൊരു ആവേശവും പരിഹാസവും ഒളിഞ്ഞുകിടപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
“എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധയ്ക്ക്! എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും സന്തോഷം നിറഞ്ഞ ഈ വേളയിൽ, എന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവൾക്ക് ഞാൻ നൽകുന്ന ഏറ്റവും വലിയ സർപ്രൈസ് എന്താണെന്ന് ഇവിടെ കൂടിയരിക്കുന്ന എല്ലാവരും കാണണം എന്ന് ഞാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നു,” രാഹുൽ ഉച്ചത്തിൽ പറഞ്ഞു.
ആ വാക്കുകൾ കേട്ട് സദസ്സിൽ നിന്ന് വലിയ കയ്യടിയുടെയും ആഹ്ലാദപ്രകടനങ്ങളുടെയും അലയൊലികൾ ഉയർന്നു. രാഹുലിന്റെ ഈ പ്രഖ്യാപനം കേട്ട് മീരയുടെ മനസ്സിൽ ചെറിയൊരു സന്തോഷത്തിന്റെ മിന്നലാട്ടമുണ്ടായി. കഴിഞ്ഞ കുറച്ചുകാലമായി തങ്ങൾക്കിടയിൽ നിലനിന്നിരുന്ന അകൽച്ചകളെല്ലാം മാറി, തന്റെ ഭർത്താവ് തനിക്ക് നൽകാൻ പോകുന്ന വിലയേറിയ ഏതെങ്കിലും സമ്മാനമായിരിക്കും അതെന്ന് അവൾ നിഷ്കളങ്കമായി വിശ്വസിച്ചു.
അതേസമയം, രാഹുലിന്റെ അടുത്തേക്ക് വന്ന അയാളുടെ വിശ്വസ്തനായ അസിസ്റ്റന്റ്, വെൽവെറ്റ് തുണികൊണ്ട് മനോഹരമായി പൊതിഞ്ഞ വലിയൊരു ഗിഫ്റ്റ് ബോക്സ് രാഹുലിന്റെ കൈകളിലേക്ക് നീട്ടി. ആ ഗിഫ്റ്റ് ബോക്സ് വാങ്ങി രാഹുൽ അത് മീരയുടെ നേരെ നീട്ടിപ്പിടിച്ചു.

“ഇത് നിനക്കുള്ളതാണ് മീര. തുറക്കൂ, ഇതിനുള്ളിൽ നിന്റെ ജീവിതത്തെ മാറ്റിമറിക്കാൻ പോകുന്ന ഒരു വലിയ സമ്മാനമുണ്ട്,” രാഹുൽ പുച്ഛം നിറഞ്ഞ ഒരു ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
തന്റെ ഭർത്താവ് തനിക്ക് നൽകിയ ആ വലിയ സമ്മാനം കണ്ട് സദസ്സിലുള്ളവരെല്ലാം അമ്പരപ്പോടെയും ആകാംക്ഷയോടെയും ആ രംഗം നോക്കിനിന്നു. ഒരു ഭർത്താവ് തന്റെ ഭാര്യക്ക് നൽകുന്ന ഏറ്റവും വിലപിടിപ്പുള്ള സമ്മാനമായിരിക്കും ആ വലിയ ഗിഫ്റ്റ് ബോക്സിൽ ഇരിക്കുന്നതെന്ന് എല്ലാവരും കരുതി. ചുറ്റും നിന്നവരിൽ ചിലർ ആവേശത്തോടെ കയ്യടിക്കുകയും ചെയ്തു.
ആ സന്തോഷത്തിന്റെ മുഹൂർത്തത്തിൽ, യാതൊരു സംശയവുമില്ലാതെ മീര ആ വലിയ ബോക്സിന്റെ റിബൺ പതുക്കെ അഴിച്ചു. വില്ലിന്റെ കെട്ടുകൾ ഓരോന്നായി അഴിഞ്ഞുവീണപ്പോൾ, അവൾ പതിയെ ആ പെട്ടിയുടെ അടപ്പ് തുറന്നു.
എന്നാൽ, ആ അടപ്പ് തുറന്ന നിമിഷം മീരയുടെ ലോകം തന്നെ സ്തംഭിച്ചുപോയി. അവളുടെ കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ കണ്ട കാഴ്ച്ച അവളെ മാനസികമായി തകർത്തു കളഞ്ഞു. ആ വലിയ ബോക്സിനുള്ളിൽ തിളങ്ങുന്ന സ്വർണമോ വിലപിടിപ്പുള്ള രത്നങ്ങളോ അല്ലായിരുന്നൂ ഉണ്ടായിരുന്നത്. പകരം, അടുക്കിവെച്ച കുറച്ചു നിയമപരമായ കടലാസുകൾ മാത്രമായിരുന്നു അത്.
ആദ്യം എന്താണ് അതിൽ എഴുതിയിരിക്കുന്നതെന്ന് മനസ്സിലാകാതെ മീര ആ പേപ്പറുകൾ കയ്യിലെടുത്തു. അതിന്റെ ആദ്യ താളുകൾ അവൾ വായിച്ചപ്പോൾ അവളുടെ വിറയാർന്ന കൈകൾ അറിയാതെ നിശ്ചലമായിപ്പോയി. ചുറ്റുമുള്ള വലിയ സംഗീതവും ബന്ധുക്കളുടെ ബഹളങ്ങളും പെട്ടെന്ന് എങ്ങോട്ടോ മാഞ്ഞുപോയതുപോലെ അവൾക്ക് തോന്നി. ചെവികളിൽ വലിയൊരു മരവിപ്പ് അനുഭവപ്പെട്ടു. അതൊരു സാധാരണ സമ്മാനമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് ഒരു വക്കീൽ ഒപ്പുവെച്ച വിവാഹമോചന കരാർ പത്രങ്ങളായിരുന്നു (Divorce Papers)!
അഞ്ച് വർഷത്തെ ദാമ്പത്യജീവിതത്തിന് ഒറ്റയടിക്ക് വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട് രാഹുൽ തനിക്ക് നൽകിയ പിറന്നാൾ സമ്മാനം ആ നിയമപരമായ ഡിവോഴ്സ് പേപ്പറുകളായിരുന്നു.
ആളുകൾ തിങ്ങിനിറഞ്ഞ ആ വലിയ ഹാളിൽ, എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് തനിക്കുണ്ടായ ആ അപമാനം മീരയെ മാനസികമായി തളർത്തി.

എങ്കിലും അവൾ തളർന്നുവീണില്ല. അവളുടെ ചുണ്ടുകൾ വിയർത്തു, കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞെങ്കിലും അവൾ കരയാതിരിക്കാൻ പരമാവധി പാടുപെട്ടു.
ആ നിമിഷം മൈക്ക് വീണ്ടും കയ്യിലെടുത്ത രാഹുൽ കുറച്ചുകൂടി ഉച്ചത്തിലുള്ള ശബ്ദത്തിൽ എല്ലാവരെയും കേൾക്കത്തക്കവിധം പറഞ്ഞു:
“എന്താ മീര, നീ ഒന്നും മിണ്ടാത്തത്? ഗിഫ്റ്റ് ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ലേ? ഇനി നിന്റെ സ്വന്തം വഴിക്ക് പോകാം. ഒരു കുടുംബത്തിന് ആവശ്യമായ പിൻതലമുറയെ, ഒരു കുഞ്ഞിനെ ഈ ഭൂമിയിലേക്ക് സമ്മാനിക്കാൻ പോലും കഴിയാത്ത നിനക്ക് ഇനി എന്റെ ഈ ആഡംബര കുടുംബത്തിൽ യാതൊരു സ്ഥാനവുമില്ല. കഴിഞ്ഞ അഞ്ച് വർഷം ഞാൻ അനുഭവിച്ച നിരാശയ്ക്കുള്ള എന്റെ സമ്മാനമാണിത്.”
രാഹുലിന്റെ ആ പരിഹാസവും ക്രൂരവുമായ വാക്കുകൾ ആ വലിയ ഹാളിൽ ഒരു ചാട്ടവാർ പോലെ മുഴങ്ങിപ്പരന്നു. കൂടിനിന്ന ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ ഞെട്ടിപ്പോയി. സമൂഹത്തിൽ വലിയ നിലയിലുള്ള രാഹുൽ സ്വന്തം ഭാര്യയെ ജന്മദിനാഘോഷവേദിയിൽ വെച്ച് ഇത്രയും ക്രൂരമായി അപമാനിക്കുമെന്ന് ആരും കരുതിയിരുന്നില്ല.
ആൾക്കൂട്ടത്തിനു നടുവിലുണ്ടായ ആ വലിയ അപമാനത്തിൽ മീര പൊട്ടിക്കരയുമെന്നും, രാഹുലിന്റെ കാൽക്കൽ വീണ് മാപ്പ് അപേക്ഷിക്കുമെന്നും, തന്നെ ഉപേക്ഷിക്കരുതെന്ന് പറഞ്ഞ് നിലവിളിക്കുമെന്നും അവിടെ കൂടിയിരുന്നവരിൽ പലരും പ്രതീക്ഷിച്ചു. രാഹുലിന്റെ അമ്മയും കൂട്ടുകാരും അത്തരമൊരു കാഴ്ചയ്ക്കായി കാത്തുനിൽക്കുകയായിരുന്നു.

എന്നാൽ, എല്ലാവരുടെയും പ്രതീക്ഷകളെ തകിടം മറിച്ചുകൊണ്ട് മീരയുടെ പെരുമാറ്റം തികച്ചും വ്യത്യസ്തമായിരുന്നു. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീരിനു പകരം വല്ലാത്തൊരു ശാന്തതയും ദൃഢതയുമാണ് പ്രകടമായത്. അപമാനത്തിന്റെ ഭാരത്തിൽ തലകുനിച്ചുനിൽക്കുന്നതിന് പകരം, അവൾ തന്റെ തലയുയർത്തിപ്പിടിച്ചു.
അവൾ പതുക്കെ ആ ഡിവോഴ്സ് പേപ്പറുകൾ ഭദ്രമായി മടക്കി തന്റെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു. എന്നിട്ട് ഒട്ടും പതറാത്ത സ്വരത്തിൽ, തികഞ്ഞ ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ അവൾ രാഹുലിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ചുറ്റും നിൽക്കുന്നവർ ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് ആ നിമിഷത്തിനായി കാത്തുനിന്നു.
മീര ശാന്തമായ സ്വരത്തിൽ രാഹുലിനോട് പറഞ്ഞു:
“ഈ സമ്മാനത്തിന് ഒരുപാട് നന്ദി രാഹുൽ. ഇത്രയും കാലം നിന്റെ മുന്നിൽ ഒരു നല്ല ഭാര്യയായി അഭിനയിച്ചു ജീവിച്ച ഈ നാടകത്തിന് നീ തന്നെ ഇന്ന് തിരശ്ശീലയിട്ടല്ലോ. ഇതിലും വലിയൊരു മോചനം നിനക്ക് എനിക്ക് തരാൻ കഴിയില്ല. ഈ ഡിവോഴ്സ് പേപ്പറിൽ ഒപ്പുവെക്കാൻ എനിക്ക് രണ്ടു നിമിഷം പോലും വേണ്ട.”
കാവ്യത്മകവും എന്നാൽ ശക്തവുമായ ആ മറുപടി കേട്ട് രാഹുലിന്റെ മുഖത്തെ ആത്മവിശ്വാസവും പുച്ഛവും പെട്ടെന്ന് മാഞ്ഞുപോയി. പകരം അവിടെ കടുത്ത അമ്പരപ്പും ഭയവുമാണ് നിഴലിച്ചത്. താൻ അപമാനിച്ചു തകർക്കുമെന്ന് കരുതിയ ആ പെണ്ണ് ഇത്രയും ശക്തമായി തിരിച്ചടിക്കുമെന്ന് രാഹുൽ ഒരിക്കലും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.
ആ വലിയ ഹാളിലെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് മീര മുന്നോട്ട് നടന്നു. താൻ അനുഭവിച്ച എല്ലാ അപമാനങ്ങൾക്കും വേദനകൾക്കും വിരാമമിട്ടുകൊണ്ട്, അവൾ തന്റെ സ്വന്തം ആത്മാഭിമാനത്തോടെ ആ ആഡംബര ഹാളിൽ നിന്ന് പടിയിറങ്ങാൻ തയ്യാറെടുത്തു. ആ വലിയ ചടങ്ങിലെ ഓരോരുത്തരുടെയും നോട്ടം ആ പെൺകുട്ടിയുടെ മേൽ പതിഞ്ഞിരുന്നു. സ്വന്തം ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയൊരു അധ്യായത്തിലേക്ക് അവൾ ധൈര്യത്തോടെ കാൽവെച്ചു.

അന്ന് പുലർച്ചെ നഗരം പൂർണ്ണമായി ഉണരുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ, അതായത് കൃത്യം രാവിലെ അഞ്ച് മണിക്ക് തന്നെ മീര ആ വലിയ ആഡംബര വില്ലയുടെ അടുക്കളയിലേക്ക് കാലെടുത്തുവെച്ചിരുന്നു. വീടിന്റെ ആഡംബരവും പുറത്തെ കോലാഹലങ്ങളും ഒന്നും ആ അടുക്കളയുടെ നിശബ്ദതയെ ബാധിച്ചിരുന്നില്ല. വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് ഇന്നേക്ക് കൃത്യം അഞ്ച് വർഷം തികയുകയാണ്. കഴിഞ്ഞ നാല് വർഷങ്ങളിലും രാഹുലിന്റെ ജന്മദിനം മീരയെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം വലിയ പ്രതീക്ഷകളുടെയും ആവേശത്തിന്റെയും സന്തോഷത്തിന്റെയും ദിവസമായിരുന്നു. അന്നൊക്കെ പുലർച്ചെ മുതൽ വിഭവങ്ങൾ തയാറാക്കാനും വീട് അലങ്കരിക്കാനും അവൾ കാണിച്ച ആവേശം ചെറുതൊന്നുമല്ലായിരുന്നു. തന്റെ സന്തോഷം രാഹുലിന്റെ മുഖത്ത് കാണാൻ അവൾ അത്രയധികം ആഗ്രഹിച്ചിരുന്നു.
എന്നാൽ ഇന്നത്തെ പുലർച്ചെ അവളുടെ മനസ്സ് വല്ലാത്തൊരു ശൂന്യതയിലായിരുന്നു. നെഞ്ചിന്റെ ആഴങ്ങളിൽ എവിടെയോ ഒരു കനത്ത ഭാരം അവളെ അസ്വസ്ഥമാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചുറ്റും പരന്നുകിടക്കുന്ന ആ വലിയ വീട്ടിൽ, അടുപ്പത്തു കിടന്ന് പായസം തിളയ്ക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രമാണ് കേൾക്കാനുള്ളത്. രാഹുലിന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള പാലട പായസം അവൾ സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് തന്നെ ഉണ്ടാക്കുകയാണ്. തങ്ങൾക്കിടയിൽ എത്രമാത്രം അകൽച്ചകളും തെറ്റിദ്ധാരണകളും വളർന്നിട്ടുണ്ടെങ്കിലും, ഒരു ഭാര്യ എന്ന നിലയിൽ താൻ ചെയ്യേണ്ട കടമകൾ ഏറ്റവും ഭംഗിയായി തന്നെ ചെയ്തുതീർക്കണമെന്ന് മീരയ്ക്ക് നിർബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. തന്റെ ഭാഗത്തുനിന്ന് യാതൊരു വീഴ്ചയും ഉണ്ടാകരുതെന്ന് അവൾ ആഗ്രഹിച്ചു.

പാലട പായസത്തിന്റെ പാത്രം ഇളക്കിക്കൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ, അതിലേക്ക് ആവശ്യമായ അണ്ടിപ്പരിപ്പും കിസ്മിസും നെയ്യിൽ വറുത്തിടാൻ അവൾ തയ്യാറെടുത്തു. ആ സമയം അടുക്കളയുടെ വാതിൽക്കൽ പതിയെയുള്ള ചില കാൽപെരുമാറ്റങ്ങൾ കേട്ടു. മീര തിരിഞ്ഞുനോക്കിയപ്പോൾ അവിടെ നിന്നിരുന്നത് രാഹുലിന്റെ അമ്മ കമലാദേവി ആയിരുന്നു. അവരുടെ മുഖത്ത് മീരയോട് എപ്പോഴും ഒരുതരം പുച്ഛവും നീരസവുമേ ഉണ്ടാകാറുള്ളൂ. വിവാഹത്തിന്റെ ആദ്യ നാളുകളിൽ അതൊരു ചെറിയ പരിഭവമോ അകൽച്ചയോ മാത്രമായിരുന്നുവെങ്കിൽ, കഴിഞ്ഞ വർഷങ്ങളിലൂടെ അത് വളർന്ന് കടുത്ത വെറുപ്പായി മാറിയിരുന്നുവെന്നത് മീര തിരിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു.
കമലാദേവി അടുക്കളയിലേക്ക് കടന്നുവന്ന ഉടനെ തന്നെ കടുത്ത ഭാഷയിൽ സംസാരിച്ചു തുടങ്ങി. അവരുടെ മുഖത്തെ ഭാവം തന്നെ മീരയുടെ മനസ്സിലെ സമാധാനം കെടുത്താൻ പോന്നതായിരുന്നു.
“എന്താ മീര, അതിരാവിലെ തന്നെ അടുക്കളയിൽ ഇത്രയും വലിയൊരുക്കങ്ങൾ ഒക്കെ നടക്കുന്നുണ്ടല്ലോ? എന്താ പ്രത്യേകത?” കമലാദേവി പുച്ഛത്തോടെ ചോദിച്ചു.
മീര അല്പം ഭയത്തോടെയും എന്നാൽ പക്വതയോടെയും മറുപടി നൽകി: “ഇന്ന് രാഹുലിന്റെ ജന്മദിനമല്ലേ അമ്മേ… അവന് ഏറ്റവും ഇഷ്ടമുള്ള പാലട പായസവും മറ്റ് വിഭവങ്ങളും ഉണ്ടാക്കാം എന്ന് കരുതിയാണ് ഇത്രയും നേരത്തെ എഴുന്നേറ്റത്.”

എന്നാൽ മീര തന്റെ വാചകം പൂർത്തിയാക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ കമലാദേവി അവളെ തടസ്സപ്പെടുത്തി. അവരുടെ മുഖത്തെ ദേഷ്യം വാക്കുകളിൽ പ്രകടമായിരുന്നു.
“എത്രയൊക്കെ നെയ്യൊഴിച്ച് രുചിയിൽ പായസം ഉണ്ടാക്കിയാലും എന്ത് കാര്യം? ഒരു വീടിന്റെ വംശപരമ്പര മുന്നോട്ട് കൊണ്ടുപോകാൻ, ഈ കുടുംബത്തിലേക്ക് ഒരു കുഞ്ഞിനെ സമ്മാനിക്കാൻ കഴിയാത്ത നിന്റെ ഈ അടുക്കള ജോലികൾക്കൊന്നും ഞങ്ങളുടെ മുന്നിൽ ഒരു വിലയുമില്ലെന്ന് എപ്പോഴെങ്കിലും നീ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? നിന്റെ ഈ വലിയ അഹങ്കാരം ഇനിയെങ്കിലും മാറ്റാൻ ശ്രമിക്കൂ!”
കമലാദേവിയുടെ ആ വാക്കുകൾ ഒരു ചാട്ടവാർ പോലെയാണ് മീരയുടെ നെഞ്ചിൽ വന്നുപതിച്ചത്. കഴിഞ്ഞ അഞ്ച് വർഷമായി താൻ അനുഭവിച്ച മാനസികമായ പീഡനങ്ങളുടെയും കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളുടെയും നേർചിത്രമായിരുന്നു ആ വാക്കുകൾ. ഒരു സ്ത്രീക്ക് സമൂഹത്തിൽ ഉണ്ടാകേണ്ട എല്ലാ അംഗീകാരങ്ങളും നിഷേധിക്കപ്പെടുന്നത് തനിക്കൊരു കുഞ്ഞുണ്ടായില്ല എന്ന ഒറ്റക്കാരണത്താലാണോ എന്ന് മീര പലതവണ സ്വയം ചോദിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഡോക്ടർമാരുടെ അടുത്ത് കയറിയിറങ്ങി മടുത്ത്, തന്റെ ശരീരവും മനസ്സും തളർന്ന ആ നാളുകളിൽ ഭർത്താവിൽ നിന്നോ കുടുംബത്തിൽ നിന്നോ ഒരു നല്ല വാക്ക് പോലും തനിക്ക് ലഭിച്ചിട്ടില്ലെന്ന സത്യം അവളുടെ കണ്ണുകളെ ഈറനണിയിച്ചു.
ഒരു കുഞ്ഞുണ്ടാകാൻ കഴിയാത്തതിന്റെ പേരിൽ മാത്രം താൻ അനുഭവിച്ച വേദനകളും അപമാനങ്ങളും മീരയുടെ മനസ്സിലൂടെ കടന്നുപോയി. ഭർത്താവിന്റെ സ്നേഹം നഷ്ടപ്പെട്ട ഒരു ഭാര്യയുടെ നിസ്സഹായാവസ്ഥ എത്രത്തോളമുണ്ടെന്ന് അവൾ അനുഭവിച്ചറിഞ്ഞു. എങ്കിലും, ആ അമ്മയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി കരയാൻ അവൾ തയ്യാറായില്ല. തന്റെ കണ്ണീർ അവരുടെ മുന്നിൽ വീഴരുതെന്ന് അവൾ ശക്തമായി തീരുമാനിച്ചു.
“ഞാൻ എന്റെ കടമയാണ് അമ്മേ ചെയ്തത്,” എന്ന് മാത്രം പതുക്കെ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് മീര തന്റെ ജോലി തുടർന്നു. ആ മറുപടി കമലാദേവിയെ കൂടുതൽ പ്രകോപിപ്പിച്ചെങ്കിലും, മീര തിരിഞ്ഞുനിന്ന് പാചകം തുടരുന്നത് കണ്ട അവർ അവിടെനിന്നും ദേഷ്യത്തോടെ ഇറങ്ങിപ്പോയി.

ആ വലിയ വീട്ടിലെ ഓരോ കോണിലും തനിക്ക് നേരിടേണ്ടിവന്ന അവഗണനകളുടെ ഓർമ്മകൾ മീരയെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. സ്നേഹിച്ചു വിവാഹം കഴിച്ച സ്വന്തം ഭർത്താവ് പോലും തന്നിൽ നിന്ന് അകന്നുപോകുന്നതും, മറ്റുള്ളവരുടെ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകൾക്ക് തന്നെ വിട്ടുകൊടുക്കുന്നതും അവൾ വേദനയോടെ ഓർത്തു. ജന്മദിനത്തിന്റെ പേരിൽ വലിയ ആഘോഷങ്ങളും പാർട്ടികളും ഒരുങ്ങുമ്പോൾ, ആ വീടിന്റെ അടുക്കളയിൽ ഒരു ഭാര്യ അനുഭവിച്ച നീറ്റൽ വാക്കുകളിൽ ഒതുങ്ങുന്നതായിരുന്നില്ല. എങ്കിലും ആ അപമാനങ്ങളെല്ലാം തന്റെ ജീവിതത്തിലെ പുതിയൊരു തിരിച്ചറിവിനുള്ള തുടക്കമായിരിക്കുമെന്ന് മീര ആ നിമിഷം മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചിരുന്നു.

ആർഭാടങ്ങൾ നിറഞ്ഞ ആ വലിയ പാർട്ടി ഹാളിലെ തിളക്കവും ബഹളങ്ങളും പെട്ടെന്ന് എങ്ങോട്ടോ മാഞ്ഞുപോയതുപോലെ തോന്നി. രാഹുൽ നീട്ടിയ വിവാഹമോചന കരാർ പത്രങ്ങൾ തന്റെ കയ്യിൽ വാങ്ങി യാതൊരു വിറയലുമില്ലാതെ അതിൽ ഒപ്പുവെച്ച മീര, ആ രേഖകൾ രാഹുലിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നേരെ നീട്ടിക്കൊടുത്തു. അവളുടെ മുഖത്ത് അപ്പോൾ തെളിഞ്ഞത് ഭയമോ സങ്കടമോ അല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് എല്ലാ ബന്ധങ്ങളുടെയും ഭാരത്തിൽ നിന്നുള്ള സമ്പൂർണ്ണമായ ഒരു മോചനമായിരുന്നു.
ഹാളിൽ കൂടിനിന്ന ബന്ധുക്കളും സുഹൃത്തുക്കളും ബിസിനസ്സ് പ്രമുഖരുമെല്ലാം ശ്വാസമടക്കിപ്പിടിച്ച് ആ രംഗം നോക്കിനിൽക്കുകയായിരുന്നു. സമൂഹത്തിൽ വലിയ സ്വാധീനമുള്ള രാഹുലിന്റെ മുഖത്ത് നോക്കി ഇത്രയും ശക്തമായി സംസാരിക്കാൻ ആ പെൺകുട്ടി കാണിച്ച ധൈര്യം എല്ലാവരെയും അമ്പരപ്പിച്ചു.
മീര തന്റെ ലഗേജ് ബാഗ് കയ്യിലെടുത്തു കൊണ്ട് രാഹുലിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നേരിട്ട് നോക്കിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു:

“പണവും പ്രതാപവും മാത്രം പോരാ രാഹുൽ, കൂടെ നിൽക്കുന്ന മനുഷ്യന്റെ മനസ്സും സ്നേഹവും തിരിച്ചറിയാനുള്ള വലിയൊരു മനസ്സ് കൂടി മനുഷ്യന് വേണം. ഇത്രയും കാലം നിന്റെ ഈ അഹങ്കാരവും കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും ഞാൻ മൗനമായി സഹിച്ചത്, ഒരുനാൾ നീ മാറും എന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ മാത്രമാണ്. എന്നാൽ ഇന്ന് എനിക്ക് മനസ്സിലായി, നിന്റെ ഈ അഹങ്കാരത്തിന് ഒരിക്കലും മാറ്റമുണ്ടാകില്ല എന്ന്. ഇന്ന് മുതൽ ആ ഭാരത്തിൽ നിന്നും അപമാനങ്ങളിൽ നിന്നും എനിക്ക് പൂർണ്ണ മോചനം ലഭിച്ചിരിക്കുന്നു. നിന്റെ ഈ ആഡംബര ജീവിതവും പണവും നിനക്ക് തന്നെയായിരിക്കട്ടെ.”
അത്രയും പറഞ്ഞ് മീര തന്റെ തലയുയർത്തിപ്പിടിച്ച് ആ വലിയ ഹാളിൽ നിന്ന് പടിയിറങ്ങി പുറത്തേക്ക് നടന്നു. രാഹുലിന്റെ അച്ഛൻ സദസ്സിൽ ലജ്ജയോടെ തല താഴ്ത്തി നിന്നു. മീര ആ വലിയ ഗേറ്റ് കടന്ന് റോഡിലേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയതോടെയാണ് രാഹുലിന് താൻ ചെയ്തുകൂട്ടിയ ക്രൂരതയുടെയും മണ്ടത്തരത്തിന്റെയും ആഴം പൂർണ്ണമായി ബോധ്യപ്പെട്ടത്.
പണത്തിന്റെയും പ്രശസ്തിയുടെയും ലഹരിയിൽ മത്തുപിടിച്ച് താൻ ചവിട്ടിമെതിച്ചത് തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പത്താണെന്ന് അവൻ വൈകി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. സമൂഹത്തിന് മുന്നിൽ തന്നെ വലുതായി കാട്ടാൻ വേണ്ടി മാത്രം സ്വന്തം ഭാര്യയെ അപമാനിച്ച ആ നിമിഷം അവന് ശാപമായി മാറി. സ്നേഹിച്ചു കൂടെനിന്ന ഒരു പെണ്ണിനെ ചതിച്ചാൽ പിന്നെ അവൾ ഒരിക്കലും തിരികെ വരില്ലെന്ന പച്ചയായ സത്യം അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ഒരു തീക്കനൽ പോലെ വന്നുപതിച്ചു.
ഇനി മുന്നോട്ട് എത്ര വലിയ സമ്പത്തും ആഡംബരങ്ങളും ഉണ്ടായിട്ട് കാര്യമില്ലെന്ന് രാഹുലിന് തോന്നി. തനിക്ക് വേണ്ടി മാത്രം ജീവിച്ച, തന്നെ ജീവനുതുല്യം സ്നേഹിച്ച ആ മനസ്സ് എന്നെന്നേക്കുമായി തനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന യാഥാർത്ഥ്യം അവനെ മാനസികമായി പൂർണ്ണമായും തകർത്തു കളഞ്ഞു. ഹാളിലെ ആഘോഷങ്ങളെല്ലാം നിലച്ചു, അതിഥികൾ ഓരോരുത്തരായി അമ്പരപ്പോടെ പിരിഞ്ഞുപോയി.

ആരും കൂട്ടില്ലാതെ ആ വലിയ ബംഗ്ലാവിന്റെ മുറ്റത്ത് രാഹുൽ തളർന്നുപോയി. ഇനി ഒരിക്കലും തിരികെ കിട്ടാത്ത ആ സ്നേഹത്തെ ഓർത്ത്, കാലം മുഴുവൻ വേട്ടയാടാൻ പോകുന്ന ആ കുറ്റബോധത്തെ ഓർത്ത് അവൻ ആ മുറ്റത്തിരുന്ന് ഒരു കൊച്ചുകുട്ടിയെപ്പോലെ അലറിക്കരഞ്ഞു. സ്വന്തം അഹങ്കാരത്തിനും ക്രൂരതയ്ക്കും അവൻ നൽകേണ്ടിവന്ന ഏറ്റവും വലിയ ശിക്ഷയായിരുന്നു ആ കണ്ണീർ. വിജയം തുളുമ്പി നിന്നിടത്ത് ഇന്ന് തോൽവിയുടെ കയ്പുനീർ മാത്രം അവശേഷിച്ചു.