പടർന്നുനിന്ന വലിയൊരു കുടുംബത്തിന്റെ അന്തസ്സും

പവിത്രം

രാവിലെ മുതൽ വള്ളുവനാടൻ ഗ്രാമമായ കോട്ടയ്ക്കൽ തറവാടിനു ചുറ്റും കാർമേഘങ്ങൾ കനത്തു പെയ്തിറങ്ങാൻ വെമ്പി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വേനലിന്റെ ചൂടിൽ വെന്തുരുകിയ അന്തരീക്ഷത്തിൽ തണുത്ത കാറ്റ് വീശിയടിച്ചപ്പോൾ, തറവാട്ടു മുറ്റത്ത് ഉയർന്നുനിന്ന കൂറ്റൻ വിവാഹപ്പന്തലിലെ ചുവപ്പും വെള്ളയും അലങ്കാരത്തോരണങ്ങൾ അലക്ഷ്യമായി പാറിപ്പറന്നു. പന്തലിന്റെ ഓരോ കോണിലും പടർന്നുനിന്ന വലിയൊരു കുടുംബത്തിന്റെ അന്തസ്സും പ്രൗഢിയും പ്രതാപവും വിളിച്ചോതുന്നതായിരുന്നു മാധവമേനോന്റെയും സരോജിനിയമ്മയുടെയും ഏക മകൻ വിക്രമന്റെ (വിക്രം) വിവാഹപ്പന്തൽ.
കഴിഞ്ഞ രണ്ടു വർഷമായി വിക്രമന്റെ ഹൃദയത്തിൽ കുടിയിരുന്നവളാണ് മാളവിക. തിരുവനന്തപുരത്ത് സിവിൽ സർവീസ് പരിശീലനത്തിനിടയിലാണ് ഇരുവരും ആദ്യമായി പരിചയപ്പെട്ടതും പ്രണയത്തിലായതും.

മാളവികയുടെ വലിയ വലിയ മോഹങ്ങൾക്കും ചിറകടിച്ചയർന്ന സ്വപ്നങ്ങൾക്കും എപ്പോഴും പിന്തുണയായി ഒപ്പം നിന്നവനായിരുന്നു വിക്രം. പരമ്പരാഗതമായി വലിയ തറവാട്ടു മഹിമയും ഏക്കറുകണക്കിന് കൃഷിഭൂമിയുമുള്ള തറവാട്ടിലെ മകനാണെങ്കിലും, വിക്രം കൊച്ചിയിൽ സ്വന്തമായി ഒരു ഐ.ടി കമ്പനി നടത്തുന്ന സ്വതന്ത്ര ചിന്താഗതിക്കാരനായ യുവാവായിരുന്നു. മാളവികയുടെ ഏത് ആഗ്രഹവും സ്വന്തം സന്തോഷമായി കണ്ട വിക്രം അവളെയൊരു രാജകുമാരിയെപ്പോലെയായിരുന്നു മനസ്സിൽ പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരുന്നത്.
മണ്ഡപത്തിൽ താലിയും കയ്യിലേന്തി, പരമ്പരാഗതമായ കസവുമുണ്ടും പട്ടുനേരിയതും അണിഞ്ഞു വിക്രം നിൽക്കുമ്പോൾ, അവൻ നിർവൃതിയോടെ ഓർക്കുകയായിരുന്നു മാളവികയോടൊപ്പമുള്ള മനോഹരമായ നിമിഷങ്ങൾ. അവളുടെ കുസൃതിച്ചിരികളും ഭാവി ജീവിതത്തെക്കുറിച്ചുള്ള സ്വപ്നങ്ങളും അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒന്നൊന്നായി തെളിഞ്ഞു വന്നു. ചന്ദനത്തിന്റെയും കതിർമണ്ഡപത്തിലെ റോസാപ്പൂക്കളുടെയും സുഗന്ധം അന്തരീക്ഷത്തിൽ പടർന്നുനിൽക്കുന്നു. നാദസ്വരം പശ്ചാത്തലത്തിൽ മനോഹരമായ മംഗളവാദ്യമായി മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മുഹൂർത്തത്തിന് ഇനി വെറും പത്തു മിനിറ്റ് മാത്രം ബാക്കി.
ക്ഷണിക്കപ്പെട്ട നാനൂറോളം അതിഥികൾ, നാട്ടുകാർ, പ്രമുഖരായ വ്യക്തികൾ, ബന്ധുക്കൾ എല്ലാവരും മണ്ഡപത്തിലേക്ക് കണ്ണുംനട്ട് ഇരിക്കുന്നു. മണ്ഡപത്തിന്റെ ഒരറ്റത്ത് തിരുമേനി വിളക്കുകൾ കൊളുത്തി, താലിയും തളികയും ഒരുക്കി മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങൾക്കായി ഒരുങ്ങുകയാണ്.

സരോജിനിയമ്മയുടെ മുഖത്ത് മകന്റെ കല്യാണം കാണുന്നതിന്റെ ആഹ്ലാദവും കണ്ണുകളിൽ ആനന്ദക്കണ്ണീരും തിളങ്ങിനിന്നു.
എന്നാൽ, മണ്ഡപത്തിനടുത്തുള്ള പെൺവീട്ടുകാരുടെ മുറിയിൽനിന്ന് പെട്ടെന്ന് ഉയർന്ന ഒരു ബഹളം നാദസ്വരത്തിന്റെ ശബ്ദത്തെക്കാൾ ഉച്ചത്തിൽ പന്തലിലേക്ക് പടർന്നു പിടിച്ചു. അലർച്ചയും വിതുമ്പലും പാത്രങ്ങൾ വീഴുന്ന ശബ്ദവും കേട്ട് പന്തലിലിരുന്ന ജനങ്ങൾ അമ്പരപ്പോടെ അങ്ങോട്ട് തിരിഞ്ഞു നോക്കി.
“എന്താ അവിടെ? എന്താ ഒരു ബഹളം?”
അതിഥികളുടെ ഇടയിൽനിന്ന് പിറുപിറുപ്പുകൾ ഉയർന്നു. വിക്രമന്റെ അമ്മാവൻ കേശവമേനോൻ ദേഷ്യത്തോടെ കസേരയിൽനിന്ന് എഴുന്നേറ്റു മുന്നോട്ടു വന്നു.
“എന്താ അവിടെ നടക്കുന്നത്? മാധവാ, സമയമായി… പെണ്ണിനെ ഇറക്കേണ്ട മുഹൂർത്തമായില്ലേ? ഇനിയും വൈകിയാൽ മുഹൂർത്ത സമയം തെറ്റും!” കേശവമേനോൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് മാളവികയുടെ അച്ഛൻ കേശവപിള്ള നെറ്റിയിലെ വിയർപ്പു തുള്ളികൾ തുടച്ചുകൊണ്ട്, കൈകാലുകൾ വിറച്ചുകൊണ്ട് മണ്ഡപത്തിലേക്ക് ഓടിയെത്തിയത്. അദ്ദേഹത്തിന്റെ മുഖത്ത് കടുത്ത ഭയവും അമ്പരപ്പും നാണക്കേടും ഒരുപോലെ തഴച്ചുവളർന്നിരുന്നു. അദ്ദേഹത്തിന്റെ പിറകെ കണ്ണീരൊഴുക്കിക്കൊണ്ട് മാളവികയുടെ അമ്മ വിശാലാക്ഷിയും നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് തളർന്നെത്തി.
“കേശവപിള്ളേ… എന്താ ഇത്? പെണ്ണെവിടെ? സമയമാകുന്നു!” മാധവമേനോൻ ഗൗരവത്തിൽ ചോദിച്ചു.

“മാധവേട്ടാ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം… എനിക്ക്… എനിക്ക് നിങ്ങളുടെ കാലുപിടിക്കാൻ പോലും അർഹതയില്ല…” കേശവപിള്ള മണ്ഡപത്തിന്റെ പടിയിൽ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് വീഴാൻ പോയി. മാധവമേനോൻ അവരെ താങ്ങിപ്പിടിച്ചു.
“എന്തുപറ്റി കേശവപിള്ളേ? കാര്യം വ്യക്തമായി പറയ്!” വിക്രം ആശങ്കയോടെ മണ്ഡപത്തിൽനിന്ന് മുന്നോട്ടു വന്നു.
“മാളവിക… അവൾ മുറിയിലില്ല വിക്രം!” കേശവപിള്ള പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
പന്തലാകെ ഒരു നിമിഷത്തേക്ക് വലിയൊരു ശാന്തത പ്രാപിച്ചു. ആരും ശ്വാസമെടുക്കാൻ പോലും മറന്നുപോയ നിമിഷം! അവിശ്വസനീയതയോടെ ബന്ധുക്കൾ പരസ്പരം നോക്കി.
“ഇല്ലെന്നോ? എവിടെപ്പോയി അവൾ?” വിക്രമന്റെ ശബ്ദത്തിൽ വലിയൊരു ഞെട്ടലുണ്ടായിരുന്നു.
“അവളൊരു കത്ത് വെച്ചിട്ടാണ് പോയിരിക്കുന്നത് വിക്രം… കുറച്ചു ദിവസങ്ങളായി ഡൽഹിയിൽ നിന്നുള്ള ഒരു സിവിൽ സർവീസ് സ്പെഷ്യൽ ട്രെയിനിംഗ് അക്കാദമിയിൽനിന്ന് അവൾക്ക് ഡയറക്ട് സെലക്ഷൻ വന്നിട്ടുണ്ടായിരുന്നു. അത് അവൾക്ക് ഐ.എ.എസ് മോഹങ്ങളിലേക്ക് കയറാനുള്ള വലിയൊരു വാതിലാണ്. ഇന്ന് രാവിലെ അവിടെ റിപ്പോർട്ട് ചെയ്തില്ലെങ്കിൽ ആ അവസരം എന്നെന്നേക്കുമായി നഷ്ടപ്പെടും. ഞാൻ കല്യാണം കഴിഞ്ഞിട്ട് പോകാൻ പറഞ്ഞതുകൊണ്ട്… അവൾ ആരോടും പറയാതെ അതിരാവിലെ ട്രെയിൻ കയറി പോയിരിക്കുന്നു… കല്യാണം കുറച്ചു ദിവസത്തേക്ക് മാറ്റി വെക്കണം എന്ന് കത്തിൽ എഴുതിയിട്ടുണ്ട്…”
കേശവപിള്ളയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് സദസ്സിൽനിന്ന് വലിയൊരു കൊടുംകാറ്റ് വീശിയടിക്കുന്നതുപോലെ ഗുട്ടൻസുകളും ആക്ഷേപങ്ങളും ഉയർന്നു.
“കല്യാണം മാറ്റിവെക്കാനോ? ഇതെന്താ കളിപ്പീരോ?”
“നാട്ടുകാരെ മുഴുവൻ വിളിച്ചുവരുത്തി സദ്യയും കൊടുത്ത് നാണം കെടുത്താനായിട്ട് ഇറങ്ങിത്തിരിച്ച കുടുംബം!”
“ഇത്രയും വലിയ തറവാട്ടിലെ ചെക്കനെയാണോ ആ പെണ്ണ് ഇങ്ങനെ ഇട്ടേച്ചുപോയത്? ഇതിലും വലിയ അപമാനം ഇനി വരാനില്ല!”

ബന്ധുക്കളുടെ ഓരോ വാക്കുകളും വിക്രമന്റെ ഹൃദയത്തിൽ മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ പോലെ തറച്ചു കയറി. താൻ ജീവന് തുല്യം സ്നേഹിച്ച പെൺകുട്ടി, തന്റെ മാനവും തറവാടിന്റെ അന്തസ്സും ചുറ്റുമുള്ള നൂറുകണക്കിന് ആളുകളുടെ ആത്മാഭിമാനവും ഒരു വാക്കിനുപോലും വിലകൽപ്പിക്കാതെ വലിച്ചെറിഞ്ഞ് സ്വന്തം സ്വാർത്ഥതയ്ക്കായി ഓടിപ്പോയിരിക്കുന്നു!
വിക്രം നിശ്ചലനായി നിന്നു. അവന്റെ കയ്യിലിരുന്ന താലിച്ചരടിൽ അവന്റെ പിടി മുറുകി, അവന്റെ വിരലുകൾ വെളുത്തു തുടുത്തു. കണ്ണുകളിൽ ചോരക്കലർ പടർന്നു. നിരാശയേക്കാൾ ഉപരി കടുത്ത അമർഷവും ആത്മാഭിമാനത്തിനേറ്റ ആഴത്തിലുള്ള മുറിവുമായിരുന്നു അവനിൽ എരിഞ്ഞുയർന്നത്.

മണ്ഡപത്തിൽ നിശ്ചലനായി നിന്ന വിക്രം പതുക്കെ താഴെയിറങ്ങി. അവൻ ചുറ്റും നിന്നിരുന്ന ജനക്കൂട്ടത്തെയും കരഞ്ഞുനിലവിളിക്കുന്ന പെൺവീട്ടുകാരെയും നോക്കി. അവന്റെ മുഖത്ത് നിരാശയല്ല, മറിച്ച് കടുത്തതും ദൃഢവുമായ ഒരു ഭാവമായിരുന്നു തെളിഞ്ഞുനിന്നത്.
“കേശവപിള്ള സാർ…” വിക്രമന്റെ ശബ്ദം പന്തലിലുടനീളം മുഴങ്ങി. “അവൾക്ക് എന്നെക്കാളും, ഈ ബന്ധത്തേക്കാളും, ഈ തറവാടിന്റെ മാനത്തേക്കാളും വലുത് അവളുടെ കരിയറും മോഹങ്ങളുമാണെങ്കിൽ… ഇനി അവളുമായി ഒരു ബന്ധത്തിന് എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല. മാളവികയുമായുള്ള ഈ വിവാഹം ഇവിടെവെച്ച് ഞാൻ ഉപേക്ഷിച്ചിരിക്കുന്നു!”
“വിക്രം… മോനേ… ഒരു അബദ്ധം പറ്റിയതാണ്… അവൾ കുഞ്ഞാണ്…” കേശവപിള്ള കൈകൂപ്പി കരഞ്ഞു.
“ഇല്ല സാർ! അത്രയും സ്നേഹിച്ച എന്നെയും എന്റെ കുടുംബത്തെയും ഈ സദസ്സിനെയും ഇത്ര വലിയൊരു നാണക്കേടിലേക്ക് തള്ളിയിട്ട ഒരു പെൺകുട്ടിയെ എന്റെ ജീവിത പങ്കാളിയാക്കാൻ എനിക്കാവില്ല. മാളവിക എനിക്ക് അന്യയാണ്.”
അതുപറഞ്ഞ് വിക്രം കയ്യിലിരുന്ന താലി മണ്ഡപത്തിലെ പീഠത്തിലേക്ക് തിരികെ വെക്കാൻ തുനിഞ്ഞു.
എന്നാൽ, ആ നിമിഷത്തിൽ വിക്രമന്റെ അമ്മ സരോജിനിയമ്മ മുന്നോട്ടു വന്നു. കടുത്ത വാശിയും കണ്ണീരും അവരുടെ മുഖത്ത് ഒരേപോലെ നിഴലിച്ചിരുന്നു. അവർ മകന്റെ കൈ തടഞ്ഞു നിർത്തി.

“നില്ല് വിക്രം!” സരോജിനിയമ്മയുടെ ശബ്ദം പന്തലിൽ ഉറച്ചു മുഴങ്ങി.
“അമ്മേ… ഇനി ഇതിലൊരു സംസാരമില്ല… ഈ കല്യാണം കഴിഞ്ഞു.” വിക്രം പറഞ്ഞു.
“സംസാരമുണ്ട് മകനേ!” സരോജിനിയമ്മ മകന്റെ തോളിൽ ശക്തമായി പിടിച്ചു. “ജ്യോത്സ്യൻ പറഞ്ഞത് നിനക്ക് ഓർമ്മയില്ലേ? നിന്റെ ജാതകപ്രകാരം ഇന്ന് ഈ കണ്ട മുഹൂർത്തത്തിൽ നിന്റെ കഴുത്തിൽ ഒരു താലി വീണില്ലെങ്കിൽ, നിന്റെ ആയുസ്സിനും ഭാവിക്കും വലിയൊരു ദോഷമുണ്ട്. തറവാടിന്റെ സർപ്പദോഷവും ശാപവുമാണത്. ഈ മുഹൂർത്തം തെറ്റിയാൽ പിന്നെ നിനക്കൊരു വിവാഹയോഗമില്ലെന്ന് അച്ഛന്റെ മുന്നിൽ വെച്ചാണ് ആ പ്രശസ്തനായ കണിയാൻ പറഞ്ഞത്. എന്റെ മകന്റെ ജീവിതം വെച്ച് റിസ്കെടുക്കാൻ എനിക്കാവില്ല!”
“അമ്മേ, ഇതൊക്കെ അന്ധവിശ്വാസങ്ങളാണ്! ഈ കാലത്ത് ആരാ ഇതൊക്കെ വിശ്വസിക്കുന്നത്?” വിക്രം അസ്വസ്ഥനായി ശബ്ദമുയർത്തി.
“എനിക്ക് അന്ധവിശ്വാസമല്ല വിക്രം! എനിക്ക് എന്റെ മകന്റെ ജീവിതമാണ് പ്രധാനം. ഈ മണ്ഡപത്തിൽ വെച്ച്, ഈ മുഹൂർത്തത്തിൽ തന്നെ നിന്റെ കല്യാണം നടക്കും! അതിന് ആര് തടസ്സം നിന്നാലും ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല.” സരോജിനിയമ്മ വിതുമ്പലോടെ എന്നാൽ കടുത്ത ആജ്ഞാശക്തിയോടെ പറഞ്ഞു.
തുടർന്ന് സരോജിനിയമ്മ വിറയ്ക്കുന്ന ശരീരത്തോടെ നഗരത്തിലെ പ്രമുഖനായ കേശവപിള്ളയുടെ അരികിലേക്ക് തിരിഞ്ഞു. അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ വലിയൊരു വാശി തിളങ്ങിയിരുന്നു.
“കേശവപിള്ളേ… നിന്റെ മൂത്ത മകൾ എന്റെ മകന്റെ ജീവിതവും ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന്റെ മാനവും തെരുവിൽ വലിച്ചിഴച്ചു. അതിന് നിനക്ക് പരിഹാരം ഉണ്ടാക്കിയേ പറ്റൂ. മാളവിക പോയെങ്കിൽ എന്താ… നിനക്ക് രണ്ടാമതൊരു മകൾ കൂടിയില്ലേ? മൈഥിലി!”

ആ വാക്ക് കേട്ട് സദസ്സ് മുഴുവൻ അമ്പരപ്പോടെ സ്തംഭിച്ചുപോയി. ആളുകൾ പരസ്പരം നോക്കി പിറുപിറുക്കാൻ തുടങ്ങി.
മാളവികയുടെ അനിയത്തി, ഇരുപത്തിരണ്ടുകാരിയായ മൈഥിലി! തറവാട്ടു വീടിന്റെ ഒരറ്റത്ത്, ചേച്ചി ചെയ്ത അപമാനകരമായ പ്രവർത്തിയിൽ നാണംകെട്ട്, എന്തുചെയ്യണമെന്നറിയാതെ വിറങ്ങലിച്ച് നിൽക്കുകയായിരുന്നു അവൾ.
“സരോജിനിയേട്ടാ… അതെങ്ങനെ ശരിയാകും? അവൾ ചെറിയ കുട്ടിയാണ്… ഡിഗ്രി കഴിഞ്ഞതേയുള്ളൂ… ഒന്നും അറിയാത്ത പാവമാണ്…” വിശാലാക്ഷി അമ്മ നിലവിളിച്ചുകൊണ്ട് തടഞ്ഞു.
“കൊച്ചുകുട്ടിയൊന്നുമല്ല അവൾ! പെണ്ണാണ്. എന്റെ മകന് പറ്റിയ പെണ്ണാണ് അവൾ. നിശബ്ദയായി, ഒതുക്കമുള്ളവൾ. നിങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന്റെ നാണക്കേട് മറയ്ക്കാനും, എന്റെ മകന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ മുഹൂർത്തം പാലിക്കാനും ഇതല്ലാതെ വേറെ വഴിയില്ല! എന്റെ മകന് പെണ്ണില്ലാതെ ഈ മണ്ഡപത്തിൽ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോകാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല!” സരോജിനിയമ്മ തീർത്തുപറഞ്ഞു.
“അമ്മേ! എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത്?” വിക്രം ക്ഷോഭത്തോടെ ഇടപെട്ടു. “അവളൊരു പാവം പെൺകുട്ടിയാണ്. അവളുടെ സമ്മതമില്ലാതെ, ആഗ്രഹമില്ലാതെ, ഈ നാടകത്തിൽ അവളെ ഇരയാക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല. എനിക്ക് കല്യാണം വേണ്ട!”
“നീ മിണ്ടിപ്പോകരുത് വിക്രം!” മാധവമേനോൻ ആദ്യമായി ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ ഗർജ്ജിച്ചു. “നിന്റെ അമ്മ പറയുന്നത് ശരിയാണ്. നമ്മുടെ തറവാടിന്റെ അന്തസ്സ് ഇല്ലാതായിരിക്കുന്നു. നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ നാണംകെട്ട് തലതാഴ്ത്തി നിൽക്കാൻ എനിക്കാവില്ല. കേശവപിള്ളേ… നിന്റെ മകളെ ഇറക്ക്. ഈ മുഹൂർത്തത്തിൽ തന്നെ എന്റെ മകൻ അവളെ താലികെട്ടും!”
അധ്യായം 3: ഇരയാക്കപ്പെട്ട പെൺകുട്ടി
അതിഥികളുടെയും ബന്ധുക്കളുടെയും ഒച്ചപ്പാടുകൾക്കും മുറുമുറുപ്പുകൾക്കും ഇടയിൽ, ഉറ്റവരുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി മൈഥിലിയെ അണിയറയിലെ മുറിയിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.
മൈഥിലി… ശാന്തമായ സ്വഭാവവും, മറ്റുള്ളവരെ സ്നേഹിക്കുന്ന മനസ്സുമുള്ള ഒരു സാധാരണ പെൺകുട്ടി. ചേച്ചിയെപ്പോലെ വലിയ സിനിമാ മോഹങ്ങളോ കരിയർ ഭ്രാന്തോ അവൾക്കുണ്ടായിരുന്നില്ല. ചിത്രരചനയും വായനയും തറവാട്ടു മുറ്റത്തെ ചെടികൾ വളർത്തലുമായി സ്വന്തം കൊച്ചു ലോകത്ത് ഒതുങ്ങിക്കൂടിയവൾ. വിക്രം ഏട്ടനെ അവൾക്ക് പണ്ടേ വലിയ

ബഹുമാനമായിരുന്നു. ചേച്ചിയുടെ കാമുകൻ എന്നതിലുപരി, കുടുംബത്തിലെ എല്ലാവരെയും ബഹുമാനിക്കുന്ന മാന്യനായ ഒരു വ്യക്തി എന്ന നിലയിൽ അവൾ വിക്രമനെ ബഹുമാനത്തോടെയാണ് കണ്ടിരുന്നത്.
എന്നാൽ, മിനിറ്റുകൾക്കുള്ളിൽ തന്റെ ജീവിതം തന്നെ കീഴ്മേൽ മറിയാൻ പോകുകയാണെന്ന് അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും വിചാരിച്ചിരുന്നില്ല.
അണിയറയിൽ വെച്ച് മാളവികയ്ക്കായി ഒരുക്കി വെച്ചിരുന്ന പട്ടുസാരിയും സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങളും മൈഥിലിയുടെ ശരീരത്തിൽ നിർബന്ധപൂർവ്വം അണിയിക്കപ്പെട്ടു. അവളുടെ കവിളിലൂടെ കണ്ണീർ ധാരധാരയായി ഒലിച്ചിറങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
“അമ്മേ… ഞാൻ എങ്ങനെയാ വിക്രമ ഏട്ടന്റെ ഭാര്യയാകുന്നത്? അത് ചേച്ചിക്കായി മാറ്റിവെച്ച ജീവിതമല്ലേ? എനിക്ക് പേടിയാകുന്നു അമ്മേ… എന്നെ ഇതിലേക്ക് തള്ളിയിടരുതേ…” മൈഥിലി അമ്മയുടെ കൈ പിടിച്ച് കരഞ്ഞു.
“മൈഥിലി… നീ ഞങ്ങളുടെ മാനം കാക്കണം മോളെ…” കേശവപിള്ള മകളുടെ മുന്നിൽ കൈകൂപ്പി മുട്ടുകുത്തി കരഞ്ഞു. “നീ ഇത് സമ്മതിച്ചില്ലെങ്കിൽ നിന്റെ അച്ഛൻ പിന്നെ ജീവിച്ചിരിക്കില്ല. നാട്ടുകാരുടെ മുന്നിൽ നാണംകെട്ട് ഞാൻ വിഷം കഴിച്ചു ചാകും മോളെ… നിന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ ആത്മാഭിമാനം നിന്റെ കയ്യിലാണ്…”
അച്ഛന്റെ കണ്ണീരും അമ്മയുടെ യാചനയും കണ്ടപ്പോൾ മൈഥിലിയുടെ നെഞ്ചു തകർന്നുപോയി. സ്വന്തം ആഗ്രഹങ്ങളോ ഭാവിയോ സ്വപ്നങ്ങളോ നോക്കാതെ, തറവാടിന്റെയും അച്ഛന്റെയും മാനം കാക്കാൻ അവൾ ആ ആചാരബലിപീഠത്തിലേക്ക് നടക്കാൻ സ്വയം തയ്യാറായി.

ചുവന്ന പട്ടുസാരിയും അണിഞ്ഞ്, കയ്യിൽ വാടിയ പൂമാലയുമായി മൈഥിലി അണിയറയിൽനിന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നു. അവളുടെ കാലുകൾ ഭയം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തല താഴ്ത്തി, കണ്ണീർ തുള്ളികൾ തറയിൽ വീഴ്ത്തിക്കൊണ്ട് അവൾ മണ്ഡപത്തിലേക്ക് പതുക്കെ കയറി.
വിക്രം അവളെ നോക്കി. അവന്റെ മനസ്സിൽ കടുത്ത മാനസിക സംഘർഷമായിരുന്നു. സ്വന്തം ചേച്ചിയുടെ വഞ്ചനയ്ക്കും കരിയർ മോഹങ്ങൾക്കും ഇരയാകേണ്ടി വന്ന ഒരു പാവം പെൺകുട്ടിയാണ് തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നത്. തനിക്ക് അവളോട് ദേഷ്യമില്ല, എന്നാൽ ഈ വിചിത്രമായ സാഹചര്യത്തിൽ അവളെ സ്വന്തം ഭാര്യയായി സ്വീകരിക്കാൻ അവന്റെ മനസ്സ് തീർത്തും പ്രാപ്തമായിരുന്നില്ല.
“തിരുമേനി… ചടങ്ങുകൾ വേഗം നടക്കട്ടെ. സമയം പോകുന്നു.” മാധവമേനോൻ നിർദ്ദേശിച്ചു.
തിരുമേനി താലി വിക്രമന്റെ കയ്യിൽ കൊടുത്തു. മന്ത്രോച്ചാരണങ്ങൾ വീണ്ടും ഉച്ചത്തിൽ മുഴങ്ങി.
വിക്രം വിറയ്ക്കുന്ന താലിയുമായി മൈഥിലിയുടെ അരികിലേക്ക് അല്പം അകലത്തോടെ നീങ്ങി. മൈഥിലി വിറയ്ക്കുന്ന ശരീരത്തോടെ കണ്ണുകൾ മുറുകെ അടച്ചു നിന്നു. അവളുടെ കഴുത്തിലേക്ക് വിക്രം താലി ചാർത്തി. മൂന്ന് കെട്ടുകൾ വീഴുമ്പോഴും അവളുടെ നെഞ്ചിൽ നിന്നൊരു തേങ്ങൽ അണപൊട്ടിയൊഴുകി. വിക്രം അവളുടെ നെറ്റിയിൽ വിറയ്ക്കുന്ന വിരലുകളാൽ ചന്ദനക്കുറി ചാർത്തി.
തുടർന്ന് അവർ പൂമാലകൾ പരസ്പരം മാറ്റി.
പന്തലിൽ മുമ്പ് ഉണ്ടാകേണ്ടിയിരുന്ന വലിയ ആരവങ്ങളോ സന്തോഷപ്രകടനങ്ങളോ കൈയടികളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കേവലം ഒരു കടമ നിർവ്വഹിച്ചതിന്റെ ഭാരമേറിയ നിശബ്ദത മാത്രം അന്തരീക്ഷത്തിൽ പടർന്നു. നിർബന്ധിതമായി നടപ്പാക്കപ്പെട്ട ഒരു ‘സമ്മർദ്ദ വിവാഹം’.
വിവാഹച്ചടങ്ങുകൾ അവസാനിച്ചതും, വിക്രം മൈഥിലിയെ ഒന്ന് നോക്കുകപോലും ചെയ്യാതെ മണ്ഡപത്തിൽനിന്ന് വേഗത്തിൽ താഴെയിറങ്ങി കാറിനടുത്തേക്ക് നടന്നു. മൈഥിലി തറവാട്ടു മുറ്റത്തെ കാർമേഘങ്ങൾ കനത്തുനിൽക്കുന്ന ആകാശത്തേക്ക് നോക്കി സ്വന്തം കണ്ണീർ മറയ്ക്കാൻ ശ്രമിച്ചു.

വൈകുന്നേരത്തോടെ വിക്രമന്റെ തറവാട്ടിൽ പുതിയ വധുവായി മൈഥിലി എത്തിച്ചേർന്നു. നിലവിളക്ക് കൊളുത്തി വധുവിനെ അകത്തേക്ക് സ്വീകരിച്ചെങ്കിലും ആ വീട്ടിൽ വലിയ സന്തോഷങ്ങളോ ആഘോഷങ്ങളോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. വീട്ടിലെ ഓരോ മനുഷ്യന്റെ മുഖത്തും വലിയൊരു ഭാരം തൂങ്ങിനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
സരോജിനിയമ്മ മൈഥിലിയെ വിക്രമന്റെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയി.
“മൈഥിലി… നടന്നതൊക്കെ നടന്നു. വിധിയെ തടുക്കാൻ ആർക്കും ആവില്ലല്ലോ. ഇനി നീയാണ് ഈ വീടിന്റെ മരുമകൾ. വിക്രമിന് ഇപ്പോൾ കടുത്ത മാനസിക വിഷമവും ദേഷ്യവുമുണ്ട്. നീ അവനെ മനസ്സിലാക്കി പതുക്കെ പെരുമാറണം. എല്ലാം ശരിയാകും.” സരോജിനിയമ്മ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
മൈഥിലി നിശബ്ദയായി തലയാട്ടി.
അവർ പോയതിനു ശേഷം മൈഥിലി ആ വലിയ മുറിയുടെ ഒരറ്റത്ത് നിശ്ചലയായി നിന്നു. മനോഹരമായി അലങ്കരിച്ച കട്ടിൽ, സുഗന്ധമുള്ള റോസാപ്പൂക്കൾ, അലങ്കാരദീപങ്ങൾ… പക്ഷെ അതെല്ലാം അവൾക്ക് വല്ലാത്തൊരു ഭയവും അപകർഷതാബോധവുമാണ് ഉണ്ടാക്കിയത്. ചേച്ചിക്കായി അലങ്കരിച്ച അതേ മുറി, അതേ കിടക്ക! അങ്ങോട്ട് നോക്കാൻ പോലും അവൾക്ക് ഭയം തോന്നി.
രാത്രി പത്തുമണിയോടെ വിക്രം മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നു. അവന്റെ നടപ്പിൽ തളർച്ചയുണ്ടായിരുന്നു. മദ്യത്തിന്റെ നേർത്ത ഗന്ധം അവനിൽനിന്ന് പുറത്തുവരുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ മുഖത്ത് കടുത്ത ക്ഷീണവും വഞ്ചിക്കപ്പെട്ടതിന്റെ വേദനയും നിഴലിച്ചു നിന്നിരുന്നു.
വാതിൽ അടയുന്ന ശബ്ദം കേട്ട് മൈഥിലി ഭയത്തോടെ ചുമരോരം ചേർന്ന് എഴുന്നേറ്റു നിന്നു.
വിക്രം അവളെ കുറച്ചു സമയം നിശബ്ദനായി നോക്കിനിന്നു. അവന്റെ നോട്ടത്തിൽ ദേഷ്യമോ വെറുപ്പോ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് കടുത്ത നിരാശയും അന്യതയുമായിരുന്നു.
“നീ ഇപ്പോഴും ആ പട്ടുസാരിയും ആഭരണങ്ങളും അഴിച്ചുവെച്ചിട്ടില്ലേ?” വിക്രം തണുത്ത സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.
“ഞാൻ… ഞാൻ…” മൈഥിലിക്ക് വാക്കുകൾ തൊണ്ടയിൽ കുടുങ്ങി.
“നിനക്ക് മാറാൻ ഡ്രസ്സ് വേണമെങ്കിൽ ആ അലമാരയുടെ വലതുവശത്തുണ്ട്. നീ പോയി ആദ്യം വസ്ത്രം മാറ്.” വിക്രം ബാൽക്കണിയിലെ വാതിൽ തുറന്ന് പുറത്തേക്ക് പോയി.
മൈഥിലി വേഗത്തിൽ വസ്ത്രം മാറി, ആഭരണങ്ങൾ അഴിച്ചുവെച്ച് ഒരു സാധാരണ സാധാരണ ചുരിദാർ അണിഞ്ഞു വന്നു.

വിക്രം ബാൽക്കണിയിൽ നിൽക്കുകയായിരുന്നു. രാത്രിയിലെ തണുത്ത കാറ്റ് അവന്റെ മുടിയെ അലക്ഷ്യമായി പറത്തി. അവൻ പുറത്തെ കാട്ടിലേക്കും ഇരുട്ടിലേക്കും നോക്കി സിഗരറ്റ് പുകയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മൈഥിലി പതുക്കെ ബാൽക്കണിയുടെ വാതിലിനടുത്തേക്ക് ചെന്നു.
“വിക്രമ ഏട്ടാ…” അവൾ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
വിക്രം തിരിഞ്ഞുനോക്കി. സിഗരറ്റ് താഴെയിട്ട് അണച്ചുകൊണ്ട് അവൻ പറഞ്ഞു: “മൈഥിലി… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം.”
മൈഥിലി ഞെട്ടലോടെ അവനെ നോക്കി. “ഏട്ടൻ എന്തിനാ എന്നോട് ക്ഷമ ചോദിക്കുന്നത്?”
“காரണം… നീ ഇന്നിവിടെ അനുഭവിക്കുന്ന ഈ അവസ്ഥയ്ക്ക് കാരണം ഞങ്ങളുടെ കുടുംബത്തിന്റെ സ്വാർത്ഥതയാണ്. എന്റെ അമ്മയുടെ വാശിയാണ്. നിന്നെയൊരു ബലിയാടാക്കുകയായിരുന്നു ഞങ്ങൾ. നിന്റെ ചെറുപ്പവും നിന്റെ ഭാവി സ്വപ്നങ്ങളും ആഗ്രഹങ്ങളും ഞങ്ങളാരും കണക്കിലെടുത്തില്ല.” വിക്രമന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആത്മാർത്ഥമായ കുറ്റബോധമുണ്ടായിരുന്നു.
“അങ്ങനെയല്ല ഏട്ടാ…” മൈഥിലി കണ്ണീരോടെ പറഞ്ഞു. “എന്റെ അച്ഛന്റെയും കുടുംബത്തിന്റെയും മാനം രക്ഷിക്കാനാണ് ഞാൻ ഇതിന് സമ്മതിച്ചത്. ചേച്ചി ചെയ്ത തെറ്റിന്… ഞാൻ ഏട്ടനോട് മാപ്പ് ചോദിക്കുന്നു.”
“വേണ്ട മൈഥിലി! നീ ആരുടെയും തെറ്റിന് മാപ്പ് ചോദിക്കേണ്ടതില്ല.” വിക്രം അവളുടെ അരികിലേക്ക് അല്പം നീങ്ങിനിന്നു. “പക്ഷേ ഒരു കാര്യം നീ വ്യക്തമായി മനസ്സിലാക്കണം… എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ മറ്റൊരു പെൺകുട്ടിയുണ്ടായിരുന്നു. അവളെ ഞാൻ അത്രമേൽ സ്നേഹിച്ചിരുന്നു. അവൾ എന്നെ ചതിച്ചെങ്കിലും, ആ മുറിവ് മാഞ്ഞുപോകാൻ എനിക്ക് സമയം വേണം. ഉടനടിയൊരു ഭർത്താവിന്റെ സ്ഥാനത്ത് നിന്ന് നിന്നെ സ്നേഹിക്കാനോ ഒരു ഭാര്യയായി പൂർണ്ണമായി സ്വീകരിക്കാനോ എനിക്ക് കഴിയില്ല.”
മൈഥിലി അവനെ നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ വിഷമമുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും ഒരു തിരിച്ചറിവിന്റെ വെളിച്ചമുണ്ടായിരുന്നു.
“എനിക്ക് മനസ്സിലാകും ഏട്ടാ… എനിക്ക് ഏട്ടനിൽ നിന്ന് ഉടൻ ഒന്നും ആവശ്യമില്ല. ഒരു ഭാരമായി ഞാൻ ഏട്ടന്റെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാകില്ല. ഏട്ടന് എന്നെ ഒരു സുഹൃത്തായി മാത്രം കണ്ടാൽ മതി. ഞാൻ ഏട്ടന്റെ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് തടസ്സമാകില്ല.”
വിക്രം അവളെ അൽപ്പനേരം നോക്കിനിന്നു. അവളുടെ പക്വതയും ശാന്തതയും അവന്റെ മനസ്സിലെ ഭാരം അല്പം കുറച്ചു.
“ശരി… ഇന്ന് രാത്രി നീ ആ കട്ടിലിൽ ഉറങ്ങിക്കോളൂ. ഞാൻ ഈ സോഫയിൽ കിടന്നോളാം.” വിക്രം പറഞ്ഞു.

“ഏട്ടാ… അത് സാരമില്ല, ഞാൻ സോഫയിൽ…”
“പരസ്പരം നിർബന്ധിക്കാതെ ഇരിക്കാം മൈഥിലി. ഇതാണ് നമുക്ക് രണ്ടുപേർക്കും നല്ലത്.”
വിക്രം സോഫയിലേക്ക് കിടന്നു കണ്ണുകളടച്ചു. മൈഥിലി കട്ടിലിന്റെ ഒരറ്റത്ത് പതുക്കെ ചവിട്ടിമെത്തയിൽ കിടന്നു.
പുറത്ത് മഴ ശക്തമായി പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ജനൽച്ചില്ലുകളിൽ മഴത്തുള്ളികൾ തട്ടിത്തെറിക്കുന്ന ശബ്ദം മാത്രം മുഴങ്ങി. തങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിലും പെയ്തിറങ്ങിയ ഈ വലിയ കൊടുങ്കാറ്റിനെ എങ്ങനെ നേരിടുമെന്നറിയാതെ, ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി ആ രണ്ടു ജീവനുകൾ ആ രാത്രിയിൽ ഉറക്കമില്ലാതെ കിടന്നു.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ആദ്യത്തെ കുറച്ചു ദിവസങ്ങൾ തറവാട്ടിൽ വലിയൊരു നിശബ്ദതയിലാണ് കടന്നുപോയത്. വിക്രമിന്റെയും മൈഥിലിയുടെയും മുറിയിലേക്ക് പുറത്തുനിന്ന് നോക്കുന്നവർക്ക് അതൊരു ദാമ്പത്യമായി തോന്നുമായിരുന്നില്ല; മറിച്ച്, ഒരേ വീട്ടിൽ ജീവിക്കുന്ന രണ്ട് അപരിചിതരുടെ സൗഹൃദം പോലെയായിരുന്നു അത്. രാവിലെ എഴുന്നേറ്റ ഉടൻ വിക്രം തന്റെ കമ്പനി കാര്യങ്ങളുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് ഓഫീസിലേക്കോ കൊച്ചിയിലേക്കോ പോകും. മൈഥിലിയാകട്ടെ, സരോജിനിയമ്മയോടൊപ്പം വീട്ടുജോലികളിലും അടുക്കള കാര്യങ്ങളിലും മുഴുകി ഒതുങ്ങിക്കൂടി.
ആദ്യത്തെ ആഴ്ചകളിൽ വിക്രം മൈഥിലിയോട് അധികം സംസാരിച്ചിരുന്നില്ല. മാളവികയുടെ വഞ്ചന ഏൽപ്പിച്ച ആഘാതം അവന്റെ മനസ്സിൽ ഇനിയും പൂർണ്ണമായി മാറിയിരുന്നില്ല. എങ്കിലും, വീട്ടിലെ മറ്റുള്ളവരുടെ മുന്നിൽ മൈഥിലിയെ അപമാനിക്കാതിരിക്കാനും അവൾക്ക് അർഹമായ പരിഗണന നൽകാനും വിക്രം പ്രത്യേകം ശ്രദ്ധിച്ചിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം രാത്രി, പതിവിലും വൈകിയാണ് വിക്രം മുറിയിലേക്ക് വന്നത്. ഓഫീസിലെ പുതിയ പ്രോജക്റ്റിന്റെ തിരക്കുകൾ കാരണം അവൻ വല്ലാതെ തളർന്നിരുന്നു. മുറിയിലെ ചെറിയ ലാമ്പിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ, ജനലിരികിൽ ഇരുന്ന് പുസ്തകം വായിക്കുകയായിരുന്നു മൈഥിലി. വിക്രം വരുന്നതുകണ്ട് അവൾ പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റു.
“ഏട്ടൻ കഴിച്ചോ? ഞാൻ താഴെ ഭക്ഷണം എടുത്തു വെച്ചിട്ടുണ്ട്.” മൈഥിലി പതുക്കെ ചോദിച്ചു.
“വേണ്ട മൈഥിലി, ഞാൻ ഓഫീസിൽ വെച്ച് കഴിച്ചതാണ്. നീ ഉറങ്ങാൻ നോക്ക്, വൈകിയില്ലേ?” വിക്രം തന്റെ വാച്ച് അഴിച്ചുവെച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
മൈഥിലി ഒന്നും മിണ്ടാതെ തലയാട്ടി കട്ടിലിന്റെ ഒരറ്റത്തേക്ക് മാറി കിടന്നു. എന്നാൽ അന്ന് വിക്രമിന്റെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടായിരുന്നു. ഓഫീസിലെ വലിയൊരു പ്രതിസന്ധിയും, ഡൽഹിയിൽ നിന്ന് മാളവിക അയച്ച ചില സന്ദേശങ്ങളും അവന്റെ മനസ്സിൽ അസ്വസ്ഥത ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. മാളവിക അവനെ ഫോണിൽ ബന്ധപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെങ്കിലും വിക്രം ആ കോളുകൾ പൂർണ്ണമായി ഒഴിവാക്കുകയായിരുന്നു.

“മൈഥിലി…” വിക്രം വിളിച്ചു.
മൈഥിലി പെട്ടെന്ന് എഴുന്നേറ്റിരുന്നു. “എന്തുപറ്റി ഏട്ടാ? എന്തെങ്കിലും വേണോ?”
“ചെറിയൊരു തലവേദന… ഓഫീസിലെ ടെൻഷനാ.” വിക്രം കട്ടിലിന്റെ തലയ്ക്കലേക്ക് ചാരിയിരുന്നു.
ഒന്നും ആലോചിക്കാതെ മൈഥിലി കട്ടിലിൽനിന്ന് എഴുന്നേറ്റു താഴെ വന്നു. അവൾ അടുക്കളയിൽനിന്ന് അല്പം ചൂടുള്ള വെള്ളവും, അമ്മയുടെ കൈവശമുള്ള ആയുർവേദ തൈലവും എടുത്തുകൊണ്ടുവന്നു. വിക്രമിന്റെ അനുവാദം ചോദിക്കാതെ അവൾ അവന്റെ നെറ്റിയിലും കൺതടങ്ങളിലും പതുക്കെ തൈലം പുരട്ടി തലയോട്ടി മെല്ലെ തിരുമ്മി.
ആ സ്പർശനത്തിന്റെ കാഠുന്യത്തിൽ വിക്രമിന്റെ കണ്ണുകൾ പതുക്കെ അടഞ്ഞു. ആ വഞ്ചനയുടെ ലോകത്തുനിന്ന് തന്നെ രക്ഷിച്ച, യാതൊരു പരാതിയും പറയാതെ തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കടന്നുവന്ന ആ പാവം പെൺകുട്ടിയുടെ നിഷ്കളങ്കത ആദ്യമായി വിക്രം തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.
“ഇനി കുറച്ചുറങ്ങിക്കോളൂ ഏട്ടാ, മാറും.” മൈഥിലി വളരെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
വിക്രം അവളുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി. ആ കണ്ണുകളിൽ സഹതാപമല്ല, മറിച്ച് ആത്മാർത്ഥമായ കരുതൽ മാത്രമാണുണ്ടായിരുന്നത്. “നന്ദി മൈഥിലി… നീ എനിക്ക് നല്ലൊരു സുഹൃത്താണ്.”
അധ്യായം 2: പഴയ അധ്യായങ്ങളുടെ തിരിച്ചുവരവ്
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. വിക്രമും മൈഥിലിയും തമ്മിലുള്ള അകൽച്ച കുറഞ്ഞുതുടങ്ങി. അവർ പരസ്പരം സംസാരിക്കാനും, വൈകുന്നേരങ്ങളിൽ തറവാട്ടു മുറ്റത്തെ പൂന്തോട്ടത്തിലൂടെ ഒന്നിച്ച് നടക്കാനും തുടങ്ങി. മൈഥിലിയുടെ ശാന്തമായ പെരുമാറ്റവും പക്വതയും വിക്രമിന്റെ മനസ്സിൽ അവളോട് വലിയൊരു ഇഷ്ടം ഉണ്ടാക്കിയിരുന്നു. അത് പ്രണയമാണെന്ന് പറയാൻ അവൻ മടിച്ചെങ്കിലും, അവളില്ലാത്ത ഒരു ദിവസം അവന് ആലോചിക്കാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല.
എന്നാൽ, അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ശാന്തതയെ തകർക്കാൻ വീണ്ടും പഴയൊരു അധ്യായം കടന്നുവന്നു.

ഒരു ഞായറാഴ്ച ഉച്ചകഴിഞ്ഞ്, വിക്രം വീടിന്റെ സ്വീകരണമുറിയിൽ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഗേറ്റിനു മുന്നിൽ ഒരു കാർ വന്നു നിൽക്കുന്ന ശബ്ദം കേട്ടു. ആരും പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത സമയത്തായിരുന്നു ആ വരവ്. കാറിൽനിന്ന് പുറത്തിറങ്ങിയത് മറ്റാരുമല്ല—മാളവികയായിരുന്നു!
ഡൽഹിയിലെ സിവിൽ സർവീസ് പരിശീലനം പൂർത്തിയാക്കി അവൾ അവധിക്കായി നാട്ടിൽ വന്നതായിരുന്നു. അവൾ നേരെ കോട്ടയ്ക്കൽ തറവാട്ടിലേക്ക് കയറിവന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് പഴയ ആത്മവിശ്വാസവും ഒപ്പം ചെറിയൊരു സങ്കോചവും ഉണ്ടായിരുന്നു.
മുറ്റത്ത് മാളവികയെ കണ്ടതും സരോജിനിയമ്മയുടെയും മാധവമേനോന്റെയും മുഖം കറുത്തു.
“നീ എന്തിനാ ഇവിടെ വന്നത്?” സരോജിനിയമ്മ ഉമ്മറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിവന്നുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
മാളവിക കരച്ചിലോടെ സരോജിനിയമ്മയുടെ കാലിൽ വീഴാൻ തുനിഞ്ഞു. “അമ്മേ… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം. അന്ന് ഞാൻ ചെയ്തത് വലിയൊരു അബദ്ധമായിരുന്നു. എന്റെ കരിയർ മോഹങ്ങൾ കാരണം ഞാൻ വിക്രമിനെ വഞ്ചിച്ചു. പക്ഷെ ഇപ്പോൾ എനിക്ക് മനസ്സിലായി, പണത്തേക്കാളും അധികാരത്തേക്കാളും വലുത് എന്നെ മനസ്സിലാക്കിയ വിക്രമിന്റെ സ്നേഹമാണെന്ന്…”
അപ്പോഴേക്കും മുറിക്കുള്ളിൽ നിന്ന് വിക്രമും മൈഥിലിയും പുറത്തേക്ക് വന്നു. മാളവികയെ അവിടെ കണ്ടതും വിക്രമിന്റെ മുഖം ഗൗരവത്തിലായി.
“വിക്രം…” മാളവിക അവന്റെ അരികിലേക്ക് ഓടിയെത്തി. “നീ എന്നോട് ക്ഷമിക്കില്ലേ? നമ്മുടെ പഴയ പ്രണയം… നമുക്ക് വീണ്ടും ഒന്നിച്ചുൂടെ? ഞാൻ ആ ട്രെയിനിംഗ് ഒക്കെ കഴിഞ്ഞ് സ്ഥിരമായ പോസ്റ്റിങ്ങിലാണ് വന്നിരിക്കുന്നത്. നമുക്ക് പഴയതുപോലെ…”
സദസ്സിൽ ഒരു നിമിഷം വലിയൊരു നിശബ്ദത പരന്നു. മൈഥിലി പിറകിലേക്ക് ഒതുങ്ങി നിന്നു. അവളുടെ നെഞ്ചിന്റെ റെക്കോർഡ് വേഗതയിൽ അടിക്കാൻ തുടങ്ങി. ചേച്ചി തിരിച്ചുവന്നിരിക്കുന്നു… ഇനി തന്റെ സ്ഥാനം എന്താകും? വിക്രം എന്ത് തീരുമാനമെടുക്കും?
അധ്യായം 3: വിക്രമിന്റെ തീർപ്പ്
വിക്രം മാളവികയുടെ മുഖത്തേക്ക് ദൃഢമായി നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ പഴയ പ്രണയത്തിന്റെ തിളക്കമല്ല, മറിച്ച് കടുത്ത അവഗണനയും അന്യതയുമാണ് ഉണ്ടായിരുന്നത്.
അവൻ പതുക്കെ കൈകൾ മാറിൽ പിണച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു:
“മാളവിക… നീ പറഞ്ഞത് തീർന്നു അല്ലേ? ഇനി ഞാൻ കുറച്ചു കാര്യങ്ങൾ ചോദിക്കട്ടേ?”
മാളവിക അമ്പരപ്പോടെ അവനെ നോക്കി. “വിക്രം… നീ എന്താ ഈ പറയുന്നത്? നമ്മൾ തമ്മിൽ…”

“നമ്മൾ തമ്മിൽ അന്നേ ബന്ധം അവസാനിച്ചതാണ് മാളവിക.” വിക്രമിന്റെ ശബ്ദം ശാന്തവും എന്നാൽ ഇരുമ്പ് പോലെ ഉറച്ചതുമായിരുന്നു. “അന്ന് എന്റെ വിവാഹമണ്ഡപത്തിൽ വെച്ച്, എന്റെ മാനവും ഈ കുടുംബത്തിന്റെ അന്തസ്സും കാറ്റിൽപ്പറത്തി നീ സ്വന്തം കരിയറിനായി ഓടിപ്പോയപ്പോൾ… നീ എന്നെ എന്നെന്നേക്കുമായി ഉപേക്ഷിക്കുകയായിരുന്നു. അന്ന് നീ എറിഞ്ഞു കളഞ്ഞത് നിന്റെ സ്വന്തം സ്നേഹത്തെ മാത്രമല്ല, എന്നെ അത്രമേൽ വിശ്വസിച്ച ഒരു മനുഷ്യന്റെ ആത്മാഭിമാനത്തെ കൂടിയാണ്.”
“അത്… അന്ന് എനിക്ക് വേറെ വഴിയില്ലായിരുന്നു വിക്രം…” മാളവിക കരഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു.
“വഴികൾ ഓരോരുത്തരും ഉണ്ടാക്കിയെടുക്കുന്നതാണ് മാളവിക. നീ നിന്റെ വഴി തിരഞ്ഞെടുത്തു. ഞാൻ എന്റെ വഴിയും.” വിക്രം മൈഥിലിയുടെ അരികിലേക്ക് ചെന്ന് അവളുടെ കൈകളിൽ മെല്ലെ പിടിച്ചു. അവളെ തന്റെ അരികിലേക്ക് ചേർത്തുനിർത്തിക്കൊണ്ട് അവൻ തുടർന്നു:
“നീ എന്നെ ഉപേക്ഷിച്ചു പോയ ആ നിർണായക നിമിഷത്തിൽ, യാതൊരു തെറ്റും ചെയ്യാതെ ഈ കുടുംബത്തിന്റെ മാനവും കാത്ത് എന്റെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തിയവളാണ് മൈഥിലി. ഇന്ന് ഇവളാണ് എന്റെ ഭാര്യ. എന്റെ ലോകം! നിന്റെയൊക്കെ ഈഗോയ്ക്കും മോഹങ്ങൾക്കും ഇടയിൽ ഇരയാക്കപ്പെട്ട ഈ പെൺകുട്ടിയെ ഞാൻ മനസ്സറിഞ്ഞ് സ്നേഹിക്കാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ഇനി എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിനക്ക് യാതൊരു സ്ഥാനവുമില്ല.”
മാളവികയുടെ കണ്ണുകൾ തള്ളിപ്പോയി. അവൾ മൈഥിലിയെ നോക്കി, പിന്നെ വിക്രമിനെയും. താൻ നഷ്ടപ്പെടുത്തിയത് എത്ര വലിയൊരു മനുഷ്യനെയാണെന്ന് ആ നിമിഷം അവൾക്ക് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലായി. അവൾക്ക് അവിടെ നിൽക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് തിരിഞ്ഞ് തന്റെ കാറിലേക്ക് കയറി സ്ഥലം വിട്ടു.
അധ്യായം 4: പുതിയ ഉദയം
മാളവികയുടെ മടങ്ങിപ്പോക്ക് ആ തറവാട്ടിൽ വലിയൊരു ആശ്വാസത്തിന്റെ കാറ്റ് വീശിപ്പിച്ചു. സരോജിനിയമ്മ സന്തോഷത്തോടെ മൈഥിലിയുടെ തലയിൽ തലോടി.
അന്ന് രാത്രി, വിക്രമിന്റെ മുറിയിൽ വലിയൊരു മാറ്റം സംഭവിച്ചിരുന്നു. മൈഥിലി പതിവുപോലെ സോഫയിലേക്ക് വിരിപ്പുകൾ എടുക്കാൻ തുനിഞ്ഞപ്പോൾ വിക്രം അവളുടെ കൈകളിൽ തടഞ്ഞു.

“ഇനി നീ സോഫയിൽ കിടക്കേണ്ട മൈഥിലി…” വിക്രം പുഞ്ചിരിയോടെ പറഞ്ഞു.
മൈഥിലി സംശയത്തോടെ അവനെ നോക്കി. “പിന്നെ…?”
വിക്രം അവളുടെ അരികിലേക്ക് വന്ന് അവളുടെ കൈകൾ തന്റെ കയ്യിൽ കോർത്തുപിടിച്ചു. “ഇത്രയും നാൾ എന്റെ മനസ്സ് പഴയൊരു ഇരുട്ടിലായിരുന്നു. പക്ഷെ ഇന്ന് എനിക്ക് പൂർണ്ണമായി മനസ്സിലായി, എന്റെ ജീവിതത്തിലെ യഥാർത്ഥ വെളിച്ചം നീയാണെന്ന്. എന്നെ നിരുപാധികം സ്നേഹിച്ച, എന്റെ എല്ലാ പ്രതിസന്ധികളിലും തണലായി നിന്ന എന്റെ ഭാര്യ.”
മൈഥിലിയുടെ കണ്ണുകൾ ആനന്ദക്കണ്ണീരാൽ നിറഞ്ഞു. അവൾ വിക്രമിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം ചേർത്തുപൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. എല്ലാ സങ്കടങ്ങളും പ്രതിസന്ധികളും ഒടുവിൽ ഒരു മനോഹരമായ പ്രണയത്തിൽ ലയിച്ചുചേരുകയായിരുന്നു.
പുറത്ത് കാർമേഘങ്ങൾ മാറി വിണ്ണിൽ നിലാവ് ചിരിച്ചുതുടങ്ങിയിരുന്നു. അവരുടെ പുതിയ ജീവിതത്തിന്റെ മനോഹരമായ പുലരിക്ക് അവിടെ തുടക്കമായി.

വർഷങ്ങൾ വേഗത്തിൽ കടന്നുപോയി. കോട്ടയ്ക്കൽ തറവാടിന്റെ പൂമുഖത്ത് ഇപ്പോൾ സന്തോഷത്തിന്റെയും കുട്ടിക്കളികളുടെയും ആരവങ്ങളാണ് നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത്. വിക്രമന്റെയും മൈഥിലിയുടെയും ജീവിതത്തിലേക്ക് ഒരു പുതിയ അതിഥി കൂടി കടന്നുവന്നിട്ട് രണ്ടു വർഷമായി. അവരുടെ മകൾ അക്ഷര—വീടിന്റെ കണ്ണിലുണ്ണിയായ കൊച്ചുകുറുമ്പി!
അന്നത്തെ ആ സമ്മർദ്ദ വിവാഹത്തിന്റെ കറുത്ത ഓർമ്മകൾ ഇപ്പോൾ ആ കുടുംബത്തിൽ ആരുടെയും നിഴലിൽ പോലുമില്ല. ചേച്ചിയുടെ ചതിയിൽപ്പെട്ട് ഒറ്റപ്പെട്ടുപോയ ആ പെൺകുട്ടി ഇന്ന് ആ തറവാടിന്റെ നെടുംതൂണും വിക്രമിന്റെ ജീവന്റെ ജീവനുമായി മാറി. മൈഥിലിയുടെ സ്നേഹവും പക്വതയും വിക്രമിന്റെ കുടുംബത്തെ ഒന്നാകെ ഒരൊ ഒറ്റക്കെട്ടായി കൂട്ടിപ്പിടിച്ചിരുന്നു.
അതേസമയം, ഡൽഹിയിൽ സിവിൽ സർവീസിൽ ഉന്നത പദവിയിലെത്തിയ മാളവിക തന്റെ കരിയറിൽ വലിയ വിജയങ്ങൾ സ്വന്തമാക്കിയെങ്കിലും, തന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ നഷ്ടം എന്താണെന്ന് അവൾക്ക് വൈകിയാണെങ്കിലും മനസ്സിലായിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പണവും പദവിയും ഉണ്ടെങ്കിലും സ്വന്തമായി എന്ന് പറയാൻ ഒരു പങ്കാളിയോ മനസ്സറിഞ്ഞു സ്നേഹിക്കാൻ ഒരാളോ ഇല്ലാതെ ഒറ്റപ്പെട്ട അവളുടെ ജീവിതം പലപ്പോഴും വലിയൊരു ശൂന്യതയിലായിരുന്നു. ഒരിക്കൽ കോട്ടയ്ക്കൽ തറവാട്ടുവഴിയേ പോയപ്പോൾ അവൾ ആ വലിയ മതിലിനപ്പുറത്തേക്ക് നോക്കി—അവിടെ വിക്രമും മൈഥിലിയും അവരുടെ മകളുമൊത്ത് സന്തോഷത്തോടെ ചിരിച്ചു കളിച്ചുനിൽക്കുന്ന മനോഹരമായ കാഴ്ചയാണ് അവൾ കണ്ടത്. ആ നിമിഷം സ്വന്തം തെറ്റുകളെ ഓർത്ത് അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുടുത്തു. തിരിച്ചുപിടിക്കാൻ കഴിയാത്തത്ര ദൂരത്തേക്ക് ആ ജീവിതം കൈവിട്ടുപോയിരുന്നുവെന്ന് അവൾക്ക് പൂർണ്ണമായി ബോധ്യപ്പെട്ടു.
അധ്യായം 2: പൂർണ്ണതയുടെ രാവുകൾ
അന്ന് വൈകുന്നേരം, വള്ളുവനാടൻ ഗ്രാമത്തിൽ പതിവുപോലെ നല്ല മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. തറവാട്ടു മുറ്റത്തെ മാവിലകളിൽ മഴത്തുള്ളികൾ വീണ് മനോഹരമായ സംഗീതം സൃഷ്ടിച്ചു.
വിക്രം ഓഫീസിലെ ജോലികൾ ഒക്കെ അവസപ്പിച്ച് അല്പം നേരത്തെ തന്നെ വീട്ടിലെത്തി. ഉമ്മറത്ത് വണ്ടി നിർത്തി അകത്തേക്ക് കയറിയ അവനെ എതിരേറ്റത് മകൾ അക്ഷരയുടെ ഓട്ടവും കൊഞ്ചലുമായിരുന്നു.
“അപ്പാ… വന്നൂട്ടോ!” അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് വിക്രമിന്റെ കാലിൽ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
വിക്രം അവളെ വാത്സല്യത്തോടെ വാരിയെടുത്ത് കവിളിൽ ഉമ്മവെച്ചു. അടുക്കളയിൽനിന്ന് കൈ കഴുകി വന്ന മൈഥിലി ഇതുകണ്ട് കണ്ണിറമ്പിൽ ചെറുപുഞ്ചിറിയോടെ നിന്നു. അവളുടെ മുഖത്ത് പഴയ ആ ഭയമോ സങ്കടമോ ഇല്ല; പകരം ഒരു പൂർണ്ണ ഗൃഹിണിയുടെയും അമ്മയുടെയും തിളക്കമുണ്ടായിരുന്നു.

രാത്രി ഭക്ഷണത്തിനു ശേഷം മകൾ ഉറങ്ങിയതിനു ശേഷമാണ് വിക്രവും മൈഥിലിയും തങ്ങളുടെ കിടപ്പുമുറിയിലേക്ക് എത്തിയത്. ജനലിരികിലൂടെ അകത്തേക്ക് അടിച്ചു കയറുന്ന തണുത്ത കാറ്റും മഴയുടെ മണവും മുറിയിൽ നിറഞ്ഞു നിന്നു.
വിക്രം പുറത്തേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുന്ന മൈഥിലിയുടെ പിറകിലൂടെ ചെന്ന് അവളെ മെല്ലെ തോളിലൂടെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“എന്താ ആലോചിക്കുന്നത് മൈഥിലി?” വിക്രം അവളുടെ കാതോരം ചോദിച്ചു.
മൈഥിലി പുഞ്ചിരിയോടെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ പ്രകാശമുണ്ടായിരുന്നു. “ഒന്നുമില്ല ഏട്ടാ… അന്നത്തെ ആ വിവാഹദിനം ഓർത്തുപോയി. ആ കറുത്ത കാർമേഘം നിറഞ്ഞ പന്തലും, എന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളും…”
വിക്രം അവളുടെ കൈകൾ കോർത്തുപിടിച്ച് തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു. “അന്ന് ആ കാർമേഘം പെയ്തിറങ്ങിയത് നമ്മുടെ ജീവിതത്തിലെ സങ്കടങ്ങൾ കഴുകിക്കളയാൻ വേണ്ടിയായിരുന്നു മൈഥിലി. അന്ന് നിന്നെ എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് തള്ളിക്കയറ്റേണ്ടി വന്നില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ, ഇത്രയും മനോഹരമായ ഒരു ജീവിതം എനിക്ക് നഷ്ടപ്പെടുമായിരുന്നു. നീയാണ് എന്റെ യഥാർത്ഥ തണൽ.”
മൈഥിലി കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞ് വിക്രമിന്റെ നെഞ്ചിൽ മുഖം ചേർത്തു. “ഏട്ടന്റെ കൂടെയുള്ള ഈ ജീവിതമാണ് എന്റെ ഏറ്റവും വലിയ സമ്പാദ്യം.”
പുറത്ത് മഴയുടെ താളം മുറുകി. വർഷങ്ങൾക്കുമുമ്പ് അപരിചിതരായി ഒരേ മുറിയിൽ ഉറക്കമില്ലാതെ കിടന്ന ആ രണ്ടു ജീവനുകൾ ഇന്ന് പരസ്പരം ഒന്നായി, സ്നേഹത്തിന്റെ വേരുകൾ ആഴത്തിൽ പടർത്തി പൂർണ്ണതയോടെ ജീവിക്കുകയാണ്.