by
“”എന്തായിത്?? എന്താ ഈ കാണുന്നത്?? എനിക്ക് ഇതിനൊരു മറുപടി വേണം വിനയേട്ടാ!””
വാട്സാപ്പിൽ തെളിഞ്ഞുനിന്ന ആ വീഡിയോ ദൃശ്യം കണ്ടു വിനയന്റെ ബോധം മറഞ്ഞു. തന്റെ ഓഫീസിലെ സഹപ്രവർത്തകയായ ശാലിനിയും താനും തമ്മിലുള്ള ആ ഗാഢമായ ചുംബനരംഗം… അത് വളരെ വ്യക്തമായി ആ വീഡിയോയിൽ പതിഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. ആ ഒരു ദൃശ്യം വിനയന്റെ ലോകത്തെ കീഴ്മേൽ മറിച്ചു. തന്റെ മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന പവിത്രയെ ഒന്ന് നോക്കാൻ പോലും ധൈര്യം ഇല്ലാതെ അയാൾ തലതാഴ്ത്തി നിന്നു.
ഭൂമി പിളർന്നു താഴേക്ക് പോയിരുന്നെങ്കിൽ എന്ന് അയാൾ ഒരു നിമിഷം ആഗ്രഹിച്ചു പോയി. രഹസ്യമെന്നു കരുതി ചെയ്ത ആ ചതി, ഒരിക്കലും അറിയാൻ പാടില്ലാത്ത വ്യക്തി തന്നെ കൈയ്യോടെ പിടിച്ചിരിക്കുന്നു. പവിത്രയുടെ കണ്ണുകൾ ദേഷ്യം കൊണ്ടും സങ്കടം കൊണ്ടും ചുവന്നു തുടുത്തിരുന്നു.
“”എന്റെ കൂടെയുള്ള ജീവിതം നിങ്ങൾക്ക് മടുത്തോ?? അതുകൊണ്ടാണോ വേറെ പെണ്ണുങ്ങളെ തേടി നിങ്ങൾ ഇറങ്ങിയത്??””
അവൾ അയാളുടെ ഷർട്ടിന്റെ കോളറിൽ പിടിച്ച് ഉലച്ചു കൊണ്ട് അലറി. ആ ചോദ്യം വിനയന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഈർച്ചവാളുപോലെ തറച്ചു. തന്റെ പൗരുഷത്തെയും സ്നേഹത്തെയും ഒരേപോലെ ചോദ്യം ചെയ്യുന്ന ആ വാചകം കേട്ടിട്ടും അയാൾക്ക് പ്രതികരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. എന്ത് പറഞ്ഞ് ന്യായീകരിക്കും? വെറുമൊരു കൗതുകത്തിന് തുടങ്ങിയ ആ ബന്ധം തന്റെ ദാമ്പത്യം തന്നെ തകർക്കുമെന്ന് അയാൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയില്ല. തെളിവുകൾ കണ്മുന്നിൽ ഉള്ളപ്പോൾ നുണകൾക്ക് സ്ഥാനമില്ലെന്ന് അയാൾക്ക് ബോധ്യമായി.
വിനയനും പവിത്രയും വിവാഹിതരായിട്ട് കഷ്ടിച്ച് നാല് മാസമേ ആയിരുന്നുള്ളൂ. വീട്ടുകാർ ആലോചിച്ചുറപ്പിച്ച വിവാഹം. പവിത്ര പാവമായിരുന്നു, വിനയന്റെ കാര്യത്തിൽ അല്പം അധികം ശ്രദ്ധയുള്ളവളും. എന്നാൽ വിനയനാകട്ടെ, സ്ത്രീകൾക്ക് മുന്നിൽ അല്പം ബലഹീനനായിരുന്നു. സുന്ദരികളായ പെണ്ണുങ്ങളെ കാണുമ്പോൾ അവരുടെ ആകാരവടിവുകളിൽ ഒന്ന് കണ്ണോടിക്കുന്നത് അയാളുടെ ശീലമായിരുന്നു. അങ്ങനെയാണ് ഓഫീസിലെ സുന്ദരിയും സിംഗിൾ മദറുമായ ശാലിനിയെ അയാൾ ശ്രദ്ധിക്കാൻ തുടങ്ങിയത്.
ശാലിനി വിവാഹമോചിതയായിരുന്നു. അവൾക്ക് അല്പം ‘ഫ്രീ’ ആയ സ്വഭാവമാണെന്ന് പിയൂൺ ഒരിക്കൽ പറഞ്ഞത് കേട്ട്, വിനയൻ വെറുതെ ഒന്ന് വലയെറിഞ്ഞു നോക്കിയതാണ്. അവളാണെങ്കിൽ ഒട്ടും മടിക്കാതെ അതിൽ വീഴുകയും ചെയ്തു. വിനയന് അതൊരു നേരംപോക്ക് മാത്രമായിരുന്നു. ഓഫീസിൽ അവളെ ഒറ്റയ്ക്ക് കിട്ടുമ്പോഴെല്ലാം ദ്വയാർത്ഥമുള്ള തമാശകൾ പറഞ്ഞ് അയാൾ രസിച്ചു. അവളും അത് ആസ്വദിക്കുന്നു എന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അയാളുടെ ആവേശം ഇരട്ടിച്ചു.
ഒരു ദിവസം ഓഫീസിൽ മറ്റാരും ഇല്ലാത്ത സമയത്ത് ശാലിനി തന്നെയാണ് മുൻകൈ എടുത്ത് അയാളെ ചുംബിച്ചത്. ആരും കാണില്ലല്ലോ എന്ന ചിന്തയിൽ അയാൾ ആ നിമിഷങ്ങൾ ആസ്വദിച്ചു. പക്ഷേ, തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ തകർച്ച അവിടെ തുടങ്ങുകയാണെന്ന് അയാൾ അറിഞ്ഞില്ല. ആരോ അത് രഹസ്യമായി വീഡിയോയിൽ പകർത്തി പവിത്രയ്ക്ക് അയച്ചുകൊടുത്തു.
“”മിണ്ടുന്നില്ലേ നിങ്ങൾ? ആ വീഡിയോയിൽ കാണുന്നത് നിങ്ങളല്ല എന്ന് ഒന്നു പറയു… പ്ലീസ്…”” പവിത്ര കരഞ്ഞുകൊണ്ട് നിലവിളിച്ചു.
വിനയൻ പതർച്ചയോടെ അവളുടെ കൈകൾ പിടിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. “”പവിത്രാ… അത്… നീ വിചാരിക്കുന്നത് പോലെയല്ല. അതൊരു അബദ്ധം പറ്റിയതാണ്… ഞാൻ എല്ലാം വിശദീകരിക്കാം.””
“”അബദ്ധമോ? ചുംബിക്കുന്നത് അബദ്ധമാണോ വിനയേട്ടാ? ഈ വീഡിയോ കണ്ടാൽ അറിയാം നിങ്ങൾ എത്രത്തോളം ആവേശത്തോടെയാണ് അവളെ… ചെ.. ഇത്രത്തോളം തരംതാഴ്ന്നു പോയോ നിങ്ങൾ?? വെറും നാല് മാസം കൊണ്ട് നിങ്ങൾക്ക് എന്നെ മടുത്തോ?”” പവിത്രയുടെ വാക്കുകൾ ഓരോന്നും മൂർച്ചയുള്ള അമ്പുകൾ പോലെ അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു കയറി.
വിനയൻ ഉത്തരം മുട്ടി നിന്നു. ഉണ്ടായതെല്ലാം പകൽ വെളിച്ചം പോലെ മുന്നിലുണ്ട്. അന്ന് ഓഫീസിൽ ശാലിനിയുമായി പങ്കിട്ട ആ നിമിഷങ്ങൾ ഇപ്പോൾ ഒരു ഭയാനകമായ ഓർമ്മയായി അയാളെ വേട്ടയാടി. പവിത്ര സോഫയിൽ തളർന്നിരുന്നു. “”വീട്ടുകാരോട് ഞാൻ എന്ത് പറയും? എല്ലാവരും പറയുമായിരുന്നു വിനയനെ പോലെ ഒരു ഭർത്താവിനെ കിട്ടിയത് എന്റെ ഭാഗ്യമാണെന്ന്. ഇതാണോ എന്റെ ഭാഗ്യം?? നിങ്ങളെ ഞാൻ ജീവനേക്കാൾ വിശ്വസിച്ചു, പക്ഷേ നിങ്ങൾ എന്നെ ചതിക്കുകയായിരുന്നു.”” അവൾ നിലത്തേക്ക് തളർന്നു വീണു.
വിനയൻ മുട്ടുകുത്തി അവളുടെ മുന്നിലിരുന്നു. “”പവിത്രാ, നീ വിശ്വസിക്കില്ലായിരിക്കും. പക്ഷേ എനിക്ക് അവളോട് പ്രണയമൊന്നുമില്ല. അതൊരു നേരംപോക്കിന് തുടങ്ങിയതാണ്. എനിക്ക് നിന്നോട് മാത്രമേ സ്നേഹമുള്ളൂ.””
“”സ്നേഹമുള്ളവർ ഒരിക്കലും ഇങ്ങനെ ചെയ്യില്ല!”” അവൾ അലറി വിളിച്ചു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ തന്നെ പവിത്ര തന്റെ അച്ഛനെയും വിനയന്റെ അച്ഛനെയും വിളിച്ചുവരുത്തി. ആ വീഡിയോ അവർക്ക് മുന്നിൽ പ്രദർശിപ്പിച്ചു. വീഡിയോ കണ്ടതും വിനയന്റെ അച്ഛൻ നിയന്ത്രണം വിട്ട് എഴുന്നേറ്റു വന്ന് അയാളുടെ കരണത്ത് ഒരെണ്ണം പൊട്ടിച്ചു. “”നിനക്ക് വേണ്ടി പെണ്ണ് ചോദിച്ചു പോയ എന്നെ വേണം തല്ലാൻ. ഞങ്ങളെ നാണം കെടുത്താനാണോ നീ ഇങ്ങനെയൊക്കെ കാണിക്കുന്നത്?”” അച്ഛന്റെ ആക്രോശം വീടാകെ മുഴങ്ങി.
വിനയൻ പൂർണ്ണമായും തകർന്നുപോയി. മാപ്പ് പറയാൻ പോലും അർഹതയില്ലാത്ത തെറ്റാണ് താൻ ചെയ്തതെന്ന് അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി. അയാൾ പവിത്രയുടെ കാൽക്കൽ വീണു കരഞ്ഞു. മണിക്കൂറുകൾ നീണ്ട തർക്കങ്ങൾക്കും കരച്ചിലിനും ഒടുവിൽ പവിത്ര ഒരു നിബന്ധന വെച്ചു.
“”ശരി, ഞാൻ കൂടെ നിൽക്കാം. പക്ഷേ ഒരു വ്യവസ്ഥയുണ്ട്. ഈ ഓഫീസിൽ ഇനിയും നിങ്ങൾ തുടരരുത്. എത്രയും പെട്ടെന്ന് ദൂരേക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ വാങ്ങി പോകണം. ആ ശാലിനിയുടെ നിഴൽ പോലും ഇനി നമ്മുടെ ജീവിതത്തിൽ ഉണ്ടാകരുത്.””
വിനയന് അത് സമ്മതിക്കുകയല്ലാതെ വേറെ വഴിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവർ ആ നഗരം വിട്ടു. ഉൾനാടൻ ഗ്രാമത്തിലെ ഒരു ചെറിയ ബ്രാഞ്ചിലേക്ക് അയാൾക്ക് ട്രാൻസ്ഫർ ലഭിച്ചു. പുതിയ സ്ഥലത്ത് എത്തിയപ്പോൾ വിനയൻ സ്വയം മാറാൻ ശ്രമിച്ചു. ഓഫീസിൽ അയാൾ കടുത്ത ഗൗരവക്കാരനായി മാറി. ഒരു സ്ത്രീയോടും അനാവശ്യമായി സംസാരിക്കാറില്ല. ജോലി കഴിഞ്ഞാൽ നേരെ വീട്ടിലേക്ക് വരും. പക്ഷേ, വീടിനുള്ളിലെ അന്തരീക്ഷം പഴയതുപോലെ ആയിരുന്നില്ല.
ഇപ്പോഴും പവിത്രയ്ക്ക് അയാളെ സംശയമാണ്. വിനയന്റെ ഫോൺ എപ്പോഴും അവളുടെ നിരീക്ഷണത്തിലാണ്. ആരെങ്കിലും വിളിച്ചാൽ അവളുടെ മുഖം മാറും. ഒരു ദിവസം വൈകുന്നേരം വിനയൻ ചായ കുടിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ പവിത്ര പതുക്കെ ചോദിച്ചു: “”എന്താ വിനയേട്ടാ ഇത്ര ചിന്ത? പഴയ ശാലിനിയെ ഓർക്കുകയാണോ?””
വിനയന്റെ ഉള്ളിൽ ഒരു വിങ്ങൽ പടർന്നു. “”ഇല്ല പവിത്രാ, ഞാൻ പഴയതൊക്കെ മറന്നു. ഇപ്പോൾ എന്റെ ലോകം നീ മാത്രമാണ്.””
“”അറിയാം. പക്ഷേ മനസ്സിന്റെ ഉള്ളിൽ ആ പഴയ ആഗ്രഹം എവിടെയെങ്കിലും ഇരിപ്പുണ്ടാകും. പുരുഷന്മാരല്ലേ, അവസരം കിട്ടുമ്പോൾ നിങ്ങൾ ആ പഴയ കുപ്പായം വീണ്ടും എടുത്തിടും.”” അവളുടെ വാക്കുകളിൽ പരിഹാസവും സങ്കടവും കലർന്നിരുന്നു.
വിനയന് മറുപടി ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരിക്കൽ ചെയ്ത തെറ്റ് ഒരു നിഴലുപോലെ അയാളെ പിന്തുടരുകയാണ്. എത്ര ശ്രമിച്ചാലും പവിത്രയുടെ മനസ്സിലെ ആ മുറിവ് ഉണങ്ങില്ലെന്ന് അയാൾക്ക് മനസ്സിലായി. സ്നേഹത്തേക്കാൾ കൂടുതൽ സംശയമാണ് ഇപ്പോൾ അവർക്കിടയിൽ. ഓരോ തവണ അവൾ സംശയിക്കുമ്പോഴും അയാൾ തന്റെ പഴയ പ്രവർത്തികളെ ഓർത്ത് സ്വയം ശപിച്ചു.
“”ഒരു നേരംപോക്കിന് ചെയ്തത് ഇത്രയും വലിയ ശിക്ഷയാകുമെന്ന് ഞാൻ കരുതിയില്ല.”” അയാൾ സ്വയം മന്ത്രിച്ചു. ജനലിലൂടെ പുറത്ത് പെയ്യുന്ന മഴയിലേക്ക് അയാൾ നോക്കിയിരുന്നു. പഴയ ആ മഴയും ചുംബനവും അയാളുടെ ഓർമ്മയിലേക്ക് വന്നു. അത് വിനയനെ സന്തോഷിപ്പിച്ചില്ല, പകരം ഭയപ്പെടുത്തി.
ഇന്ന് മറ്റുള്ളവരുടെ കണ്ണിൽ വിനയൻ ഒരു ഉത്തമ ഭർത്താവാണ്. പക്ഷേ ആ വീടിനുള്ളിലെ നാല് ചുവരുകൾക്ക് അറിയാം അയാളുടെ ശ്വാസംമുട്ടൽ. പവിത്രയുടെ കണ്ണുകളിലെ സംശയത്തിന് മറുപടി പറയാൻ കഴിയാതെ, തന്റെ തെറ്റിനെ ഓർത്ത് നീറി നീറി അയാൾ ജീവിച്ചു. വിശ്വാസം തകർക്കാൻ എളുപ്പമാണ്, പക്ഷേ അത് വീണ്ടെടുക്കാൻ ഒരു ജന്മം മുഴുവൻ പരിശ്രമിച്ചാലും മതിയാവില്ലെന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. തെറ്റ് തിരുത്താം, പക്ഷേ അതിന്റെ പാടുകൾ മായ്ച്ചുകളയാൻ കഴിയില്ല എന്ന സത്യം വിനയൻ അനുഭവിച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.