നിനക്ക് ഭ്രാന്തായോ?” റീന പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

 

“എന്റെ ഭർത്താവും സ്വന്തം കൂടപ്പിറപ്പും ഒരുമിച്ച് ജീവിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു! അതിന്റെ സന്തോഷത്തിന് വാങ്ങിയ ലഡു ആണ്, എടുത്തോ!”

അഞ്ജന അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ സഹപ്രവർത്തകയായ റീന അമ്പരന്നുപോയി. കൈയ്യിലിരുന്ന ലഡു പാക്കറ്റ് റീനയുടെ വിരലുകൾക്കിടയിൽ കിടന്ന് വിറച്ചു. ഗൾഫിലെ ആ വലിയ ഹോസ്പിറ്റൽ ഇടനാഴിയിലെ തിരക്കുകളോ രോഗികളുടെ ബഹളമോ ഒന്നും റീന കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നില്ല. അഞ്ജനയുടെ മുഖത്ത് ഒരുതരം മരവിച്ച ചിരിയായിരുന്നു. പക്ഷേ, ആ കണ്ണുകളിൽ കനൽ എരിയുന്നത് റീനയ്ക്ക് കാണാമായിരുന്നു.

മലയാളികളായ ഇരുവരും അവിടെ നഴ്സുമാരാണ്. അഞ്ജനയെ എല്ലാവർക്കും അറിയാം; അങ്ങേയറ്റം ലുബ്ധയായ, സ്വന്തം ആവശ്യത്തിന് പോലും ഒരു ദിർഹം അധികം ചിലവാക്കാത്തവൾ. സഹപ്രവർത്തകർക്ക് ഒരു മിഠായി പോലും വാങ്ങി നൽകാത്ത അവൾ, ഇന്ന് ഒരു വലിയ പാക്കറ്റ് ലഡുവുമായി വന്നിരിക്കുന്നു! കിട്ടുന്ന ഓരോ പൈസയും അവൾ നാട്ടിലേക്ക് അയക്കുമായിരുന്നു.

“അഞ്ജനാ… നീയെന്താ ഈ പറയുന്നത്? നിനക്ക് ഭ്രാന്തായോ?” റീന പതുക്കെ ചോദിച്ചു.

അഞ്ജന ഒരു ദീർഘശ്വാസമെടുത്ത് റീനയുടെ തോളിൽ കൈവെച്ചു. “ഭ്രാന്തല്ല റീനേ, ബോധം ഉദിച്ചതാണ്. ഇത്രയും കാലം പൊട്ടിയായിരുന്നല്ലോ ഞാൻ. ആ പാവം അഭിനയിച്ച ഹരിക്കും, എന്റെ സ്വന്തം അനിയത്തി ആതിരയ്ക്കും വേണ്ടി മരുഭൂമിയിൽ കിടന്ന് ഉരുകിയവളല്ലേ ഞാൻ? അവർക്ക് വേണ്ടത് എന്റെ പണം മാത്രമായിരുന്നു. ഞാൻ ഇവിടെ കഷ്ടപ്പെട്ട് അയക്കുന്ന പണം കൊണ്ട് അവരവിടെ ഭാര്യാഭർത്താക്കന്മാരെപ്പോലെ കഴിയുകയായിരുന്നു. ഒന്നും മനസ്സിലാക്കാതെ ഞാൻ വെറും ഒരു വിഡ്ഢിയായി. എന്നാലും സാരമില്ല, വൈകിയാണെങ്കിലും എല്ലാവരുടെയും തനിനിറം എനിക്ക് മനസ്സിലായല്ലോ.”

നിറഞ്ഞ കണ്ണുകൾ തുടച്ച് അവൾ വാർഡിന്റെ അറ്റത്തുള്ള ബാൽക്കണിയിലേക്ക് നടന്നു. റീനയും ഒപ്പം കൂടി. അഞ്ജന തന്റെ കഥ വിവരിക്കാൻ തുടങ്ങി.

മൂന്ന് വർഷം മുൻപാണ് അഞ്ജന വിമാനം കയറിയത്. അന്ന് നാട്ടിൽ അവളുടെ മകന് വെറും മൂന്ന് വയസ്സ്. ഭർത്താവ് ഹരി അവളെ വിട്ടുപിരിയാൻ സമ്മതിക്കാതെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് കരഞ്ഞത് ഇപ്പോഴും അവളുടെ ഓർമ്മയിലുണ്ട്. “നീ പോകണ്ട അഞ്ജനാ… നമുക്ക് ഈ ദാരിദ്ര്യത്തിൽ ഇങ്ങനെ കഴിഞ്ഞുകൂടാം. നിന്നെ വിട്ട് എനിക്ക് പറ്റില്ല” എന്നായിരുന്നു അയാളുടെ വിലാപം. പക്ഷേ, ഹരി ബിസിനസ്സ് ചെയ്ത് വരുത്തിവെച്ച ലക്ഷങ്ങളുടെ കടം തീർക്കാൻ താൻ പോയേ തീരൂ എന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു. കടക്കാർ വീടു കയറാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് നഴ്സിംഗ് പഠിച്ച അഞ്ജനയ്ക്ക് ഈ ജോലി ലഭിച്ചത്.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് അധികം വൈകാതെ ഭർത്താവ് മരിച്ച തന്റെ അനിയത്തി ആതിരയെ കുഞ്ഞിനെ നോക്കാൻ ഏൽപ്പിച്ചാണ് അവൾ പോയത്. “അനിയത്തി സ്വന്തം മകനെപ്പോലെ അവനെ നോക്കിക്കോളും” എന്ന വിശ്വാസമായിരുന്നു അവൾ ചെയ്ത ഏറ്റവും വലിയ വിഡ്ഢിത്തം.

“ആതിര പാവമാണെന്നാ ഞാൻ കരുതിയത് റീനേ. അവൾക്ക് ഒരു തുണമില്ലല്ലോ എന്ന് കരുതിയാണ് ഞാൻ അവളെ എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വിളിച്ച് താമസിപ്പിച്ചത്.” അഞ്ജനയുടെ സ്വരം ഇടറി.

ആദ്യമൊക്കെ വിളിക്കുമ്പോൾ ഹരി വാചാലനാകുമായിരുന്നു. “ആതിര ഉള്ളതുകൊണ്ട് കുഞ്ഞിന്റെ കാര്യം പേടിക്കണ്ട, അവൾ അവനെ നന്നായി നോക്കുന്നുണ്ട്” എന്നൊക്കെ കേൾക്കുമ്പോൾ അഞ്ജനയ്ക്ക് സമാധാനമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെ ഓവർടൈം ചെയ്തും വിശ്രമമില്ലാതെ പണിയെടുത്തും അവൾ പണം നാട്ടിലേക്ക് അയച്ചു കൊണ്ടിരുന്നു.

“കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഞാൻ ആരോടും പറയാതെ നാട്ടിലേക്ക് പോയത് അവർക്കൊരു സർപ്രൈസ് കൊടുക്കാനായിരുന്നു. ഹരിക്കും മോനും വരാനുള്ള വിസയും പാസ്പോർട്ടും ഒക്കെ ഞാൻ റെഡിയാക്കിയിരുന്നു. അവരെ ഇങ്ങോട്ട് കൊണ്ടുവരാം എന്ന സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു ഞാൻ വീട്ടുപടിക്കൽ എത്തിയത്.”

പക്ഷേ, വീടിന്റെ ഉമ്മറത്ത് എത്തിയപ്പോൾ കണ്ട കാഴ്ച അവളെ തളർത്തിക്കളഞ്ഞു. തന്റെ സ്ഥാനത്ത് തന്റെ അനിയത്തി ആ വീട്ടിലെ അധികാരിയായി മാറിയിരിക്കുന്നു. അഞ്ജന അയച്ച പണം കൊണ്ട് അവർ സുഖമായി ജീവിക്കുന്നു. ഒരു അപരിചിതയെപ്പോലെ അവൾ അവിടെ നിന്നു.

“നീ എന്തിനാ ഇപ്പോൾ വന്നത്? ഒന്ന് വിളിച്ചു പറഞ്ഞിട്ട് വരാമായിരുന്നില്ലേ?” എന്നായിരുന്നു ഹരിയുടെ ആദ്യ ചോദ്യം. സ്നേഹത്തിന് പകരം അയാളുടെ മുഖത്ത് ഭയമായിരുന്നു. തന്നെക്കാൾ അധികം ഹരിയെ സ്നേഹിക്കുന്നത് ആതിരയാണെന്നും, അവർ ഒന്നിച്ച് ജീവിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചുവെന്നും പറയാൻ അവർക്ക് മടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.

“ആതിര കരഞ്ഞു പറഞ്ഞു, ‘അേച്ചച്ചി, നീ അവിടെ സുഖമായി ജോലി ചെയ്ത് പണം ഉണ്ടാക്കുന്നുണ്ടല്ലോ. എനിക്ക് ഇവിടെ ഇങ്ങനെയൊക്കെയല്ലേ പറ്റൂ. ഹരിയേട്ടൻ എന്നെ സ്നേഹിക്കുന്നുണ്ട്’ എന്ന്. എന്റെ സ്വന്തം രക്തം തന്നെ എന്റെ നെഞ്ചിൽ കത്തി കേറ്റുകയായിരുന്നു.”

ആതിരയ്ക്ക് അവളുടെ ഭർത്താവിനെയായിരുന്നു ആവശ്യം. അവൾ അഞ്ജനയുടെ കാലുപിടിച്ച് കരഞ്ഞു. പക്ഷേ അപ്പോഴും ഹരി അഭിനയിക്കുകയായിരുന്നു. അയാൾക്ക് അഞ്ജനയുടെ പണം കൂടി വേണമായിരുന്നു. അയാൾ പിന്നീട് അഞ്ജനയുടെ പിന്നാലെ നടന്ന് മാപ്പ് ചോദിച്ചു. “അതൊക്കെ ആതിര വശീകരിച്ചതാണ്, എനിക്ക് നിന്നെയാണ് ഇഷ്ടം” എന്ന് അയാൾ കാലുപിടിച്ചു പറഞ്ഞു.

അഞ്ജന പുച്ഛത്തോടെ ചിരിച്ചു. “അയാൾക്ക് എന്നോട് യഥാർത്ഥ സ്നേഹം ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ആര് വന്ന് വശീകരിച്ചാലും അയാൾ വീഴില്ലായിരുന്നു. അവർക്ക് വേണ്ടി ഇവിടെ പണിയെടുത്ത എന്നെക്കുറിച്ച് ഒരു നിമിഷം ആലോചിച്ചിരുന്നെങ്കിൽ അയാൾ ഇത് ചെയ്യില്ലായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് ഞാൻ ആരോടും ക്ഷമിച്ചില്ല.”

അവസാനം അയാൾ അവസാനത്തെ ആയുധം എടുത്തു—കുഞ്ഞിനെ തരില്ല എന്ന്. അഞ്ജന ആകെ തകർന്നുപോയി. റീന അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. ഇത്രയും വലിയൊരു ആഘാതത്തിന് ശേഷമാണ് അവൾ ജോലിക്ക് എത്തിയതെന്ന് റീന അറിഞ്ഞിരുന്നില്ല.

“ഞാൻ എന്റെ മകനെ ബലമായി പിടിച്ചുവാങ്ങി അന്ന് തന്നെ അവിടെ നിന്നിറങ്ങി. ഇപ്പോൾ ഞാൻ തിരിച്ചുവന്നിരിക്കുന്നത് എന്റെ കുഞ്ഞിനെയും കൊണ്ടാണ്. അവനെ ഞാൻ ഇവിടെ ഒരു നല്ല ഡേ കെയറിൽ ചേർത്തു. ഇനി ഞങ്ങൾക്കിടയിൽ ആരുമില്ല. എന്റെ അധ്വാനം കൊണ്ട് ഉണ്ടാക്കിയ വീട്ടിൽ അവർ അടിച്ചുപൊളിച്ചു ജീവിക്കട്ടെ. ഞാൻ അയക്കുന്ന പണമില്ലാതെ അവർ എങ്ങനെ ജീവിക്കും എന്ന് എനിക്ക് കാണണം. എന്തായാലും ഈ യാത്ര എനിക്ക് വലിയൊരു പാഠമായിരുന്നു. ഒരു വലിയ ചതിക്കുഴിയിൽ നിന്നാണ് ഞാൻ രക്ഷപ്പെട്ടത്. അതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഈ ലഡു വാങ്ങിയത്.”

അഞ്ജന ഒരു ലഡു എടുത്ത് റീനയുടെ വായിൽ വെച്ച് കൊടുത്തു.

“കഴിക്ക് റീനേ… ഇത് ഒരു പുതിയ തുടക്കത്തിന്റെ സന്തോഷമാണ്. ഇനി ഞാൻ എനിക്ക് വേണ്ടിയും എന്റെ മകന് വേണ്ടിയും മാത്രമേ ജീവിക്കൂ.”

അഞ്ജനയുടെ ആത്മവിശ്വാസം കണ്ടപ്പോൾ റീനയ്ക്ക് ബഹുമാനം തോന്നി. തകർന്നു പോകേണ്ടിടത്ത് നിന്ന് ഫീനിക്സ് പക്ഷിയെപ്പോലെ പറന്നുയർന്ന തന്റെ കൂട്ടുകാരിയെ അവൾ അഭിനന്ദിച്ചു.

“നീ ധീരയാണ് അഞ്ജനാ… നിനക്കും നിന്റെ കുഞ്ഞിനും നല്ലത് മാത്രമേ വരൂ.”

അഞ്ജന പതുക്കെ ചിരിച്ചു. അവൾ വാച്ചിലേക്ക് നോക്കി. “ഡ്യൂട്ടി സമയം തുടങ്ങാറായി, നമുക്ക് പോകാം. ഇനിയും ഒരുപാട് അധ്വാനിക്കാനുണ്ട്, പക്ഷേ ഇത്തവണ ലക്ഷ്യം മറ്റൊന്നാണ്.”

കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന ലഡു പാക്കറ്റുമായി അഞ്ജന ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ വാർഡിലേക്ക് നടന്നു. അവളുടെ ചുവടുകൾക്ക് മുൻപത്തേക്കാൾ വേഗതയും കരുത്തും ഉണ്ടായിരുന്നു.