by
നഗരത്തിലെ തിരക്കേറിയ ആ കോളേജിന്റെ പടവുകൾ കയറുമ്പോൾ മായയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരുതരം വിജയഭാവമായിരുന്നു. നാട്ടിലെ പള്ളിക്കൂടത്തിൽ തന്നെ പുച്ഛത്തോടെ നോക്കിയ കണ്ണുകളിൽ നിന്നുള്ള മോചനം. അമ്മ മറ്റുള്ളവരുടെ അടുക്കളയിൽ പാത്രം കഴുകി ഉണ്ടാക്കുന്ന തുച്ഛമായ വരുമാനവും, ചോർന്നൊലിക്കുന്ന ആ ചെറിയ കൂരയും മായയ്ക്ക് എന്നും ഒരു അപകർഷതാബോധമായിരുന്നു. അതുകൊണ്ട് തന്നെയായിരുന്നു വീടിനടുത്തുള്ള കോളേജിൽ അഡ്മിഷൻ കിട്ടിയിട്ടും, ദൂരെയുള്ള ഈ നഗരത്തിലെ കോളേജ് തന്നെ വേണമെന്ന് അവൾ വാശിപിടിച്ചത്.
“അമ്മേ, ഈ കോഴ്സ് കഴിഞ്ഞാൽ ഉടനെ ജോലി കിട്ടും. വലിയ ശമ്പളമായിരിക്കും,” എന്ന് കള്ളം പറഞ്ഞപ്പോൾ ആ പാവം വിശ്വസിച്ചു. അമ്മയുടെ കഴുത്തിലെ ഏക സമ്പാദ്യമായ സ്വർണ്ണമാല പണയം വെച്ച് കിട്ടിയ പണവുമായി, ദൂരെയുള്ള ഒരു ബന്ധുവായ ശേഖരൻ മാമന്റെ കൂടെ അവൾ നഗരത്തിലെത്തി. മാമന്റെ കാറിൽ വന്നിറങ്ങുമ്പോൾ, താൻ ഒരു വലിയ പണക്കാരന്റെ മകളാണെന്ന് അവിടെയുള്ളവർ കരുതിക്കൊള്ളട്ടെ എന്ന് അവൾ മനസ്സാ ആഗ്രഹിച്ചു.
പക്ഷേ, കോളേജ് ജീവിതം അവൾ വിചാരിച്ചതിലും കഠിനമായിരുന്നു. കൂടെ പഠിക്കുന്നവർ വലിയ കാറുകളിൽ വരുന്നവരും ലക്ഷ്വറി ഹോട്ടലുകളിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കുന്നവരും ആയിരുന്നു. അമ്മ കഷ്ടപ്പെട്ട് തന്ന പണം അവരുടെ ഒരു ദിവസത്തെ പോക്കറ്റ് മണിക്ക് പോലും തികയില്ലെന്ന് അവൾ മനസ്സിലാക്കി. അവരുടെ ഗ്രൂപ്പിൽ ഉൾപ്പെടാൻ ശ്രമിക്കുമ്പോഴെല്ലാം സ്വന്തം ദാരിദ്ര്യം ഒരു വിലങ്ങുതടിയായി. ഒടുവിൽ, സുഹൃത്തുക്കളുടെ ഇടയിൽ പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ വേണ്ടി അവൾ ഇല്ലാത്ത പണക്കാര്യങ്ങൾ പറഞ്ഞുണ്ടാക്കി. പക്ഷേ ഓരോ ദിവസവും ആ കള്ളം നിലനിർത്താൻ അവൾക്ക് വലിയ തുക ആവശ്യമായി വന്നു.
ആ നിരാശയുടെ നിഴലിലാണ് റിയ അവളെ സമീപിക്കുന്നത്. മായയുടെ ഉള്ളിലെ ദാഹവും നിസ്സഹായതയും തിരിച്ചറിഞ്ഞ റിയ പതുക്കെ ഒരു കെണിയൊരുക്കി.
“മായേ, നിനക്ക് ഇവരെയൊക്കെ പോലെ ജീവിക്കണ്ടേ? അതിനൊരു എളുപ്പവഴിയുണ്ട്. ആരും അറിയില്ല, പക്ഷെ നിനക്ക് ആഗ്രഹിക്കുന്നതെല്ലാം നിന്റെ മുന്നിലെത്തും. കുറച്ചു സമയം ഒന്ന് മനസ്സ് വെച്ചാൽ മതി,” റിയയുടെ വാക്കുകൾ ഒരു മന്ത്രം പോലെ മായയുടെ കാതിൽ മുഴങ്ങി. ആദ്യം ഭയന്നു പിന്മാറിയെങ്കിലും, ദാരിദ്ര്യത്തോടുള്ള അറപ്പും ആഡംബരത്തോടുള്ള ആർത്തിയും അവളെ റിയയുടെ കൂടെ ഒരു വലിയ ഹോട്ടൽ മുറിയിലെത്തിച്ചു.
അവിടെ വെളുത്ത ജുബ്ബയിട്ട, അധികാരഗർവുള്ള ഒരു വൃദ്ധൻ അവളെ കാത്തിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. ഭയന്ന് വിറച്ച മായയ്ക്ക് തിരിച്ചു പോകണമെന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷേ, റിയയുടെ ഭീഷണിയും ആ മുറിയുടെ ആഡംബരവും അവളെ തളച്ചിട്ടു. ആ രാത്രി അവളുടെ ആത്മാഭിമാനം പിച്ചിച്ചീന്തപ്പെട്ടു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ കയ്യിൽ കിട്ടിയ നോട്ടുകെട്ടുകൾ അവളുടെ കണ്ണീരിനെ മറച്ചുപിടിച്ചു.
പിന്നീട് അതൊരു ശീലമായി. മായ കോളേജിലെ തിളങ്ങുന്ന താരമായി മാറി. വിലകൂടിയ വസ്ത്രങ്ങളും ഐഫോണും അവളുടെ കയ്യിലെത്തി. നാട്ടിലെ അമ്മയെയും ആ ചെറിയ വീടിനെയും അവൾ പാടേ മറന്നു. മാസങ്ങളോളം അവൾ നാട്ടിലേക്ക് പോയില്ല. ഫോൺ വിളിച്ചാൽ തിരക്കാണെന്ന് പറഞ്ഞ് ഒഴിവായി. താൻ പടുത്തുയർത്തിയ ഈ കപടലോകം ഒരിക്കലും തകരില്ലെന്ന് അവൾ വിശ്വസിച്ചു.
പക്ഷേ, വിധി മറ്റൊരു രൂപത്തിലാണ് വന്നത്. നഗരത്തിലെ പ്രമുഖനായ ഒരു രാഷ്ട്രീയക്കാരനൊപ്പമുള്ള നിമിഷങ്ങൾക്കിടയിലാണ് പോലീസ് ആ മുറിയിലേക്ക് ഇരച്ചുകയറിയത്. രാഷ്ട്രീയ വൈരാഗ്യം തീർക്കാൻ ആരോ നൽകിയ ടിപ്പായിരുന്നു അത്. ക്യാമറക്കണ്ണുകൾക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് മുഖം മറയ്ക്കാൻ അവൾ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും, സോഷ്യൽ മീഡിയയുടെ വേഗതയിൽ അവളുടെ ചിത്രം നാടായ നാട് മുഴുവൻ പടർന്നു.
നാട്ടിലെത്തിയ മായയെ കാത്തിരുന്നത് പരിഹാസവും നിന്ദയുമായിരുന്നു. മകളെക്കുറിച്ച് വലിയ സ്വപ്നങ്ങൾ കണ്ടിരുന്ന അമ്മയ്ക്ക് ആ ആഘാതം താങ്ങാനായില്ല. “എന്തിനായിരുന്നു മോളേ നീയിത് ചെയ്തത്?” എന്ന അമ്മയുടെ ചോദ്യത്തിന് മുന്നിൽ അവൾക്ക് ഉത്തരമില്ലായിരുന്നു. നാണക്കേട് ഭയന്ന് പുറത്തിറങ്ങാൻ കഴിയാതെയായ അമ്മ, മാനസികമായും ശാരീരികമായും തളർന്ന് ഒടുവിൽ മരിച്ചു. ആ മരണം മായയെ പാടേ ഉലച്ചു കളഞ്ഞു.
ഇന്ന് നഗരത്തിന്റെ ഓരത്തുള്ള ഒരു പുനരധിവാസ കേന്ദ്രത്തിലെ ഇരുളടഞ്ഞ മുറിയിൽ മായ ഇരിക്കുന്നു. പഴയ ആഡംബരങ്ങളോ, സ്വർണ്ണമോ, നിറങ്ങളോ അവിടെയില്ല. ജനലഴികൾക്കിടയിലൂടെ ആകാശം നോക്കുമ്പോൾ അവൾ ഓർക്കുന്നത് അമ്മയുടെ മുഖമാണ്. ഒരു നേരത്തെ ഭക്ഷണത്തിനായി വരി നിൽക്കുമ്പോൾ അവൾ തിരിച്ചറിയുന്നു; താൻ മോഹിച്ച ആ മിഥ്യാ ലോകം അവളെ എത്തിച്ചത് വലിയൊരു ശൂന്യതയിലേക്കാണെന്ന്. തെറ്റായ വഴിയിലൂടെ നേടിയ സുഖങ്ങൾ ജീവിതത്തെ ഒരു കരിനിഴലിലാക്കി മാറ്റിയിരിക്കുന്നു. മരണം വരെയുള്ള കാത്തിരിപ്പ് മാത്രമാണ് ഇനി അവളുടെ ജീവിതം.