by ഡിജിറ്റൽ കുരുതി
കണ്ണൂരിലെ ആ പ്രഭാതത്തിന് പതിവ് തിരക്കായിരുന്നു. പഴയ ബസ് സ്റ്റാൻഡിലെ പുകപടലങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ അരവിന്ദ് തന്റെ ലാപ്ടോപ്പ് ബാഗ് നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു നിന്നു. മുപ്പത്തഞ്ചാം വയസ്സിലും ഒരു പഴയ ഹീറോ ഹോണ്ട ബൈക്ക് വാങ്ങാൻ കരുതിവെച്ച കാശ് വീട്ടിലെ മരുന്നിനും ഭക്ഷണത്തിനും തികയില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ അത് വേണ്ടെന്ന് വെച്ചവനാണ് അവൻ. “ബസ്സിൽ പോയാൽ മാസാവസാനം ആയിരം രൂപയെങ്കിലും ലാഭിക്കാം,” എന്നതായിരുന്നു അവന്റെ ഏക കണക്കുകൂട്ടൽ. ആ തുക കൊണ്ട് അച്ഛന്റെ ഇൻസുലിൻ വാങ്ങാം.
ബസ് വന്നു. അത്യാവശ്യം തിരക്കുണ്ട്. സമയത്തിന് ടൗണിൽ എത്തിയാൽ മാത്രമേ ഡോക്ടർമാരുടെ തിരക്ക് തുടങ്ങുന്നതിന് മുൻപ് റിപ്പോർട്ട് നൽകാൻ കഴിയൂ. അരവിന്ദ് ബസ്സിലേക്ക് ഇടിച്ചു കയറി.
ബസ്സിന്റെ ഒത്ത നടുവിൽ കമ്പിയിൽ പിടിച്ച് അയാൾ നിന്നു. ചുറ്റുമുള്ള ആരവങ്ങളോ പുറത്തെ കാഴ്ചകളോ അയാളെ സ്പർശിച്ചില്ല. തലേദിവസം രാത്രി ഉറക്കമിളച്ച് തയ്യാറാക്കിയ സെയിൽസ് റിപ്പോർട്ടും, ടാർഗെറ്റ് തികയ്ക്കാൻ ഇനിയും കാണേണ്ട ലിസ്റ്റും അയാളുടെ തലയ്ക്കുള്ളിൽ പുകയുകയായിരുന്നു. വിയർപ്പും ഡീസൽ മണവും കലർന്ന ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ അയാൾ കണ്ണുകൾ അടച്ച് വരാനിരിക്കുന്ന ജോലിയെക്കുറിച്ച് ചിന്തിച്ചു.
അതേസമയം, ബസ്സിന്റെ പിന്നിലെ വാതിലിലൂടെ മായ കയറി. ലേറ്റസ്റ്റ് ഐഫോണും ഗിംബലും കയ്യിൽ കരുതിയ അവൾക്ക് കണ്ണൂർ ടൗണിലെ തിരക്കല്ലായിരുന്നു ലക്ഷ്യം; മറിച്ച് തന്റെ ‘മായ വ്ലോഗ്സ്’ എന്ന പേജിന് വേണ്ടിയുള്ള അടുത്ത തകർപ്പൻ കണ്ടന്റ് ആയിരുന്നു. സ്ത്രീ സുരക്ഷയെക്കുറിച്ച് ഒരു വീഡിയോ ചെയ്താൽ കിട്ടുന്ന റീച്ചിനെക്കുറിച്ച് അവൾ മുൻപേ കണക്കുകൂട്ടിയതാണ്. ബസ്സിലെ തിരക്കിനിടയിൽ അവൾ തന്റെ ഇരയെ തിരഞ്ഞു.
അപ്പോഴാണ് സീറ്റൊന്നും കിട്ടാതെ, തികച്ചും നിഷ്കളങ്കനായി, ആരെയും ശ്രദ്ധിക്കാതെ നിൽക്കുന്ന അരവിന്ദിനെ അവൾ കണ്ടത്. “മാന്യനായി തോന്നിക്കുന്ന ഒരാളാകുമ്പോൾ വീഡിയോയ്ക്ക് വിശ്വാസ്യത കൂടും,” അവൾ മനസ്സിൽ ഉറപ്പിച്ചു.
മായ പതുക്കെ അരവിന്ദിന്റെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി. ബസ്സിന്റെ ഓരോ കുലുക്കത്തിലും അവൾ മനപ്പൂർവ്വം അയാളുടെ ദേഹത്തേക്ക് ചാഞ്ഞു. അരവിന്ദ് അസ്വസ്ഥനായി കൈകൾ മാറ്റിപ്പിടിച്ചു. ഇടയ്ക്ക് ഫോണിൽ വന്ന ഒരു കോൾ അറ്റൻഡ് ചെയ്യുന്നതിനിടയിൽ അയാൾ അല്പം മാറി നിൽക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. എന്നാൽ മായ വിട്ടില്ല. അവൾ ഫോൺ രഹസ്യമായി ഓൺ ചെയ്ത് സ്റ്റെബിലൈസർ കൃത്യമായി അയാളുടെ മുഖത്തിന് നേരെ തിരിച്ചു. ബസ്സ് ഒന്ന് വെട്ടിച്ചപ്പോൾ അവൾ തന്റെ ശരീരം അയാളുടെ കൈകളിൽ തട്ടുന്ന രീതിയിൽ ആഞ്ഞു നിന്നു. അരവിന്ദ് ഞെട്ടിപ്പൊയി. അയാൾ പേടിയോടെ ചുറ്റും നോക്കി ഒഴിഞ്ഞുമാറി.
പക്ഷേ, മായയ്ക്ക് വേണ്ട ദൃശ്യങ്ങൾ അവൾ ഒപ്പിയെടുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. പെട്ടെന്ന് അവൾ ആ ബസ്സിലെ നിശബ്ദതയെ ഭേദിച്ചുകൊണ്ട് നിലവിളിച്ചു.
“എന്താടോ താൻ കാണിക്കുന്നത്? ഒരു പെണ്ണ് അടുത്ത് നിൽക്കുമ്പോൾ തനിക്ക് ഇത്രയും മോശം വിചാരമാണോ?”
ബസ്സിലെ യാത്രക്കാർ എല്ലാവരും ഞെട്ടി അരവിന്ദിനെ നോക്കി. അയാൾ മരവിച്ചുപോയി. നാഡിമിടിപ്പ് വർദ്ധിച്ചു, വായ ഉണങ്ങി. “സഹോദരി… ഞാൻ… ഞാൻ ഒന്നും ചെയ്തില്ല. കൈ അറിയാതെ പോലും തട്ടിയിട്ടില്ല,” അയാൾ വിക്കി വിക്കി പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ മായ ക്യാമറ അയാളുടെ വിറയ്ക്കുന്ന മുഖത്തിന് നേരെ നീട്ടി. “ഇതാ നോക്കൂ സുഹൃത്തുക്കളേ, മാന്യനായി നിൽക്കുന്ന ഈ മെഡിക്കൽ റെപ്രസെന്ററ്റീവിന്റെ യഥാർത്ഥ മുഖം. താനൊക്കെ ബസ്സിൽ കയറുന്നത് പെണ്ണുങ്ങടെ അവിടെ പിടിക്കാൻ ആണോടോ?”
ആ ചോദ്യം ഒരു ചാട്ടുളി പോലെ അയാളുടെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു. ചുറ്റുമുള്ളവരുടെ നോട്ടം മാറുന്നത് അയാൾ കണ്ടു. ഒരു ചെറുപ്പക്കാരൻ മുന്നോട്ടുവന്ന് അരവിന്ദിന്റെ ഷർട്ടിന് കുത്തിപ്പിടിച്ചു. “ഇറങ്ങടാ പുറത്ത്! നാട്ടിലെ പെണ്ണുങ്ങൾക്ക് ബസ്സിൽ പോകാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയാണല്ലോ.” മറ്റൊരാൾ അയാളുടെ കരണത്ത് അടിച്ചു. അപമാനിതനായി, കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അരവിന്ദ് പഴയ ബസ് സ്റ്റാൻഡിൽ ഇറങ്ങി ഓടി.
അന്ന് വൈകുന്നേരം തന്നെ മായ ആ വീഡിയോ എഡിറ്റ് ചെയ്ത് പോസ്റ്റ് ചെയ്തു. ‘കണ്ണൂരിലെ ബസ് യാത്രക്കിടെ ദുരനുഭവം: കപട മാന്യന്റെ മുഖംമൂടി അഴിയുന്നു’ എന്ന തലക്കെട്ടിൽ വീഡിയോ കാട്ടുതീ പോലെ പടർന്നു. ആയിരക്കണക്കിന് ഷെയറുകൾ, പതിനായിരക്കണക്കിന് തെറികൾ. അരവിന്ദിന്റെ വീടും ഓഫീസും സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ ‘സൈബർ പോലീസുകാർ’ കണ്ടെത്തി.
പിറ്റേന്ന് ജോലിക്ക് എത്തിയ അരവിന്ദിനെ കാത്തിരുന്നത് പുറത്താക്കൽ ഉത്തരവായിരുന്നു. “നിങ്ങളെപ്പോലെ ഒരാൾ ഈ കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്നത് ഞങ്ങൾക്ക് നാണക്കേടാണ്,” മാനേജർ മുഖത്തുനോക്കി പറഞ്ഞു. വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ അയൽവാസികൾ അവനെ നോക്കി കാർക്കിച്ചു തുപ്പി. അവന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും നിശബ്ദരായി. “നീ ശരിക്കും ഇത് ചെയ്തോടാ?” എന്ന അച്ഛന്റെ ആ ഒറ്റ ചോദ്യം അവനെ തകർത്തു കളഞ്ഞു.
ആ രാത്രിയിൽ അരവിന്ദ് തന്റെ മുറിയിൽ തനിച്ചിരുന്നു. ഫോണിൽ വരുന്ന നോട്ടിഫിക്കേഷനുകൾ ഓരോന്നും മരണമണിയായി തോന്നി. സത്യം ആരെയും ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ കഴിയില്ലെന്നും, ലോകം മുഴുവൻ തന്നെ വേട്ടയാടുകയാണെന്നും അയാൾ വിശ്വസിച്ചു. നിയമപോരാട്ടം നടത്താനുള്ള പണമോ കരുത്തോ ആ സാധാരണക്കാരന് ഇല്ലായിരുന്നു. പിറ്റേന്ന് രാവിലെ അവന്റെ മുറി തുറന്നവർ കണ്ടത്, ഉത്തരത്തിൽ കെട്ടിത്തൂങ്ങിയ അവന്റെ നിർജീവമായ ശരീരമായിരുന്നു.
അരവിന്ദിന്റെ മരണം കണ്ണൂരിനെ ഞെട്ടിച്ചു. അതോടെ ആളുകൾ ആ വീഡിയോ വീണ്ടും പരിശോധിച്ചു. സ്ലോ മോഷനിൽ കണ്ടപ്പോൾ മായ തന്നെയാണ് മനപ്പൂർവ്വം അയാളുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങിയതെന്നും, അരവിന്ദ് കൈകൾ മാറ്റി വെക്കാൻ ആവുന്നത്ര ശ്രമിക്കുന്നുണ്ടെന്നും ബോധ്യമായി. ഒരു നിരപരാധിയെയാണ് തങ്ങൾ ക്രൂശിച്ചതെന്ന് ലോകം വൈകി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ജനരോഷം മായയ്ക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. ആയിരങ്ങൾ അവളുടെ വീടിന് മുന്നിൽ തടിച്ചുകൂടി. അതൊരു ജനകീയ കോടതിയായി മാറി. പോലീസ് അവളെ അറസ്റ്റ് ചെയ്ത് പുറത്തേക്ക് കൊണ്ടുവരുമ്പോൾ ജനക്കൂട്ടം ആക്രോശിച്ചു. “നാല് വ്യൂസിനും ലൈക്കിനും വേണ്ടി നീ ഒരു മനുഷ്യനെ കൊന്നല്ലോടീ!”
മായ തല കുനിച്ചു നിന്നു. പക്ഷേ അപ്പോഴേക്കും എല്ലാം വൈകിപ്പോയിരുന്നു. അരവിന്ദിന്റെ വീട്ടിലെ ആ വൃദ്ധ മാതാപിതാക്കളുടെ ഏക അത്താണിയാണ് ഇല്ലാതായത്. മകൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് കൊണ്ടുവന്നിരുന്ന ആ ഒരു നേരത്തെ അന്നത്തിനുവേണ്ടി അവർക്ക് ഇനി ആരുടെ മുന്നിൽ കൈനീട്ടണം?
സോഷ്യൽ മീഡിയയിലെ ഓരോ ലൈക്കിനും കമന്റിനും പിന്നിൽ ഒരു മനുഷ്യന്റെ ജീവിതമുണ്ടെന്ന് ഈ സംഭവം ലോകത്തെ ഓർമ്മിപ്പിച്ചു. മായ ജയിലിലായെങ്കിലും, അരവിന്ദിന്റെ ജീവൻ തിരിച്ചു നൽകാൻ ആർക്കും കഴിയില്ല. സ്ക്രീനിന്റെ അപ്പുറം ഇരുന്ന് വിധി പ്രസ്താവിക്കുന്ന ഓരോരുത്തർക്കും നേരെ ഒരു ചോദ്യം ഇപ്പോഴും ബാക്കിയുണ്ട്: “ഒരാളുടെ ജീവനേക്കാൾ വലുതാണോ നിങ്ങളുടെ ഈ കണ്ടന്റും റീച്ചും?”