by
അറ്റുപോയ നൂലുകൾ
ചരൽ വിരിച്ച മുറ്റത്ത് ആകാശിന്റെ പഴയ ബൈക്ക് സ്റ്റാർട്ട് ആകാതെ കറകറ ശബ്ദമുണ്ടാക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. സിറ്റൗട്ടിൽ നിശ്ചലനായി നിൽക്കുന്ന ബാലചന്ദ്രന്റെ കാലുകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ചുറ്റുമുള്ള ലോകം നിശ്ചലമായതുപോലെ. തന്റെ ഏക മകൾ, കൺമുന്നിൽ വളർന്ന് എൻജിനീയറിങ് പഠിക്കുന്ന രേഷ്മ, കയ്യിലൊരു ബാഗുമായി പടിയിറങ്ങാൻ തയ്യാറായി നിൽക്കുന്നു.
“മോളെ… നീ പോകരുത്. അച്ഛനോട് അല്പമെങ്കിലും സ്നേഹം ഉണ്ടേൽ നീ പോകരുത്.” ബാലചന്ദ്രന്റെ ശബ്ദം ഇടറി. അതൊരു അപേക്ഷയല്ലായിരുന്നു, മറിച്ച് തകർന്നുപോകുന്ന ഒരു മനുഷ്യന്റെ അവസാനത്തെ നിലവിളിയായിരുന്നു.
രേഷ്മയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരായിരം തിരമാലകൾ അടിച്ചു കയറി. അച്ഛന്റെ ആ ദയനീയാവസ്ഥ അവൾക്ക് കാണാൻ കഴിയുമായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ, മുറ്റത്ത് ബൈക്കിന് പുറത്ത് ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ കാത്തുനിൽക്കുന്ന ആകാശിനെ കണ്ടപ്പോൾ അവളുടെ ഹൃദയമിടിപ്പ് കൂടി. അവൾ ബാഗിലെ പിടി മുറുക്കി.
“മോളെ… ഞങ്ങൾ ഈ പറയുന്നതൊന്നും നിന്റെ കാതുകളിൽ എത്തുന്നില്ലേ?” അമ്മ ശ്രീദേവി അവളുടെ തോളിൽ പിടിച്ചു കുലുക്കി. “ഒറ്റമോൾ അല്ലേ നീ? പൊന്നു പോലെ വളർത്തിയതല്ലേ… എന്നിട്ടും ഞങ്ങളെക്കാൾ വലുതാണോ അവൻ?”
ബാലചന്ദ്രൻ ഒരു സർക്കാർ ഉദ്യോഗസ്ഥനായിരുന്നു. മകളുടെ ഓരോ ആഗ്രഹവും സാധിച്ചു കൊടുക്കാൻ അദ്ദേഹം മടിച്ചില്ല. അവൾക്ക് യാത്ര ചെയ്യാൻ ഒരു ടൂവീലർ വാങ്ങി നൽകിയപ്പോൾ അദ്ദേഹം കരുതിയില്ല, അത് അവളുടെ ജീവിതത്തെ തന്നെ മാറ്റിമറിക്കുമെന്ന്. വർക്ക്ഷോപ്പിലെ ജീവനക്കാരനായ ആകാശുമായി അവൾ പ്രണയത്തിലായത് അറിഞ്ഞപ്പോൾ തന്നെ ബാലചന്ദ്രൻ അവനെക്കുറിച്ച് അന്വേഷിച്ചിരുന്നു.
നാട്ടുകാരിൽ നിന്ന് കിട്ടിയ വിവരങ്ങൾ ഞെട്ടിക്കുന്നതായിരുന്നു. അമിതമായ മദ്യപാനം, ഉത്തരവാദിത്തമില്ലായ്മ, അതിലുപരി മുൻപ് മറ്റൊരു പെൺകുട്ടിയെ ഇതേപോലെ വിളിച്ചിറക്കിക്കൊണ്ടുപോയി ഒരു ദിവസത്തിനുള്ളിൽ ആ ബന്ധം തകർന്നുപോയ ചരിത്രം. ഇതെല്ലാം മകളോട് പറഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ വിശ്വസിച്ചില്ല. “അതൊക്കെ മറ്റുള്ളവർ ഉണ്ടാക്കി പറയുന്നതാ അച്ഛാ… അവനെ തേച്ചിട്ടു പോയ പെണ്ണിനെക്കുറിച്ച് അവൻ എന്നോട് പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്,” എന്നായിരുന്നു അവളുടെ മറുപടി.
മുറ്റത്തുനിന്ന് ആകാശ് വിളിച്ചു, “രേഷ്മ… നീ വരുന്നില്ലേ? അതോ മറ്റവളെ പോലെ നീയും എന്നെ തേയ്ക്കോ?” ആ ചോദ്യം ഒരു വെല്ലുവിളിയായി അവൾക്ക് തോന്നി. പ്രണയത്തിന്റെ ലഹരിയിൽ അവൾ അച്ഛന്റെ വാക്കുകളെ വെറും ഭീഷണിയായി മാത്രം കണ്ടു.
“അച്ഛാ… അച്ഛൻ വിചാരിക്കുന്നതുപോലെയല്ല ആകാശേട്ടൻ. എന്നെ അദ്ദേഹം നന്നായി നോക്കും.” അവൾ ബാഗുമായി മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങി.
“മോളെ… എടുത്തുചാട്ടമല്ല ജീവിതം. ഇവന്റെ സാഹചര്യങ്ങളും നിന്റേതും രണ്ടു ലോകമാണ്. ഒരിക്കലും നിനക്കത് ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയില്ല,” ബാലചന്ദ്രൻ അവസാനമായി പറഞ്ഞു നോക്കി. പക്ഷേ രേഷ്മ ആകാശിന്റെ ബൈക്കിന് പിന്നിൽ കയറി.
ബാലചന്ദ്രൻ ശ്രീദേവിയെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “വേണ്ടടോ… ഇത്രയൊക്കെ പറഞ്ഞിട്ടും അവൾക്ക് നമ്മളെക്കാൾ വലുത് അവനാണെങ്കിൽ പോകട്ടെ.” ആ ശബ്ദത്തിലെ ഗൗരവം രേഷ്മയെ ഒന്നു ഭയപ്പെടുത്തി. ബൈക്ക് നീങ്ങാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ ശ്രീദേവി ഉറക്കെ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു, “മോളെ… നീയിന്ന് പോയാൽ ഇനിയൊരിക്കലും നിന്റെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും നീ കാണില്ല. ഇത് വാക്കാണ്.”
ആകാശ് അവളുടെ കാതിൽ മന്ത്രിച്ചു, “എടോ… ഇതൊക്കെ ഓരോ അടവുകളാണ്. നമുക്കൊരു കുഞ്ഞ് ഉണ്ടായിക്കഴിഞ്ഞാൽ ഇവരൊക്കെ താനേ ഇങ്ങു വന്നോളും.” ആ വാക്കുകളിൽ വിശ്വസിച്ച് അവൾ തന്റെ ഭൂതകാലത്തോട് യാത്ര പറഞ്ഞു.
ആകാശിന്റെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ രേഷ്മയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു ആഭ്യന്തരയുദ്ധം തുടങ്ങിക്കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഓട് മേഞ്ഞ ആ ഇടുങ്ങിയ മുറികൾ, കരിപിടിച്ച അടുക്കള, തുരുമ്പിച്ച ഫാൻ… തന്റെ വീട്ടിലെ എസിയും കുഷ്യൻ സോഫകളും അവൾ അറിയാതെ ഓർത്തുപോയി. രാത്രിയിൽ അവൾ കരഞ്ഞപ്പോൾ ആകാശ് ആശ്വസിപ്പിച്ചു, “താൻ ടെൻഷൻ അടിക്കണ്ട. നിന്റെ അച്ഛന്റെ സ്വത്തുക്കളൊക്കെ നിനക്കുള്ളതല്ലേ? കുറച്ചു ദിവസം കഴിയുമ്പോൾ നമുക്ക് നിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് തന്നെ മാറാം.”
ആ ആശ്വാസവാക്കുകൾക്കിടയിലും രേഷ്മ അച്ഛനെ വിളിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ ഫോൺ സ്വിച്ച് ഓഫ് ആയിരുന്നു. അമ്മയുടെ ഫോണും അതേ അവസ്ഥയിൽ. ആ രാത്രി അവൾക്ക് ഉറക്കം വന്നില്ല. കുറ്റബോധം ഒരു കനലായി അവളുടെ ഉള്ളിൽ കിടന്നു.
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ പുറത്തുപോയി വന്ന ആകാശ് ആകെ പരിഭ്രമിച്ചിരുന്നു. “രേഷ്മ… ഒരു പ്രശ്നമുണ്ട്. നിന്റെ അച്ഛനെയും അമ്മയെയും കാണാനില്ല. വീട് പൂട്ടിയിരിക്കുകയാണ്. വാതിലിൽ ഒരു കത്തുണ്ട്.”
അവൻ ഫോണിൽ കാണിച്ച ആ കത്തിലെ വരികൾ രേഷ്മയെ തകർത്തു കളഞ്ഞു. ‘ഞങ്ങൾ പോകുന്നു. നിനക്ക് വേണ്ടി ജീവിച്ച ഞങ്ങളെ നീ പുല്ലുവില കല്പിച്ചു തള്ളിയപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ ഉള്ളു തകർന്നു. ഇനി നിന്റെ അച്ഛനും അമ്മയുമായി ഞങ്ങൾ ഇല്ല. മോൾക്ക് നല്ലതേ വരു…’
അതൊരു മരണവാർത്തയെക്കാൾ ഭീകരമായിരുന്നു. രേഷ്മ ആ മുറ്റത്ത് ഇരുന്ന് അലമുറയിട്ടു കരഞ്ഞു. അച്ഛന്റെ വീട്ടിലേക്ക് ഓടിച്ചെല്ലാൻ ശ്രമിച്ച അവളെ ആകാശ് തടഞ്ഞു. “നാട്ടുകാരൊക്കെ നിന്നെ കൊല്ലാൻ കാത്തിരിക്കുകയാണ്. ഇപ്പോൾ അങ്ങോട്ട് പോകണ്ട.”
വർഷങ്ങൾ അഞ്ച് കടന്നുപോയി. പള്ളിമൈതാനങ്ങളിലും അനാഥാലയങ്ങളിലും പോലീസ് അന്വേഷണം നടത്തിയെങ്കിലും ബാലചന്ദ്രനെയും ശ്രീദേവിയെയും പറ്റി ഒരു വിവരവും ലഭിച്ചില്ല. അവർ ശരിക്കും ആരുമറിയാത്ത ഒരിടത്തേക്ക് മറഞ്ഞു.
രേഷ്മയുടെ ജീവിതം ഇപ്പോൾ ഒരു ദുരന്തകഥയുടെ ബാക്കിപത്രമാണ്. എൻജിനീയറിങ് പഠനം പാതിവഴിയിൽ മുടങ്ങി. ആകാശ് ഇപ്പോൾ സ്ഥിരം മദ്യപാനിയാണ്. താൻ കൊടുത്ത പണം കൊണ്ട് ബൈക്കിൽ പെട്രോൾ അടിച്ചു നടന്നിരുന്ന കാമുകന്റെ മറ്റൊരു മുഖമാണ് അവൾ കണ്ടത്. ഗർഭിണിയായിരുന്നപ്പോഴും പട്ടിണി കിടന്നപ്പോൾ അവൾ അച്ഛന്റെ വാത്സല്യം ഓർത്തു വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.
ഇന്നിപ്പോൾ ഒരു തുണിക്കടയിലെ സെയിൽസ് ഗേളാണ് അവൾ. വിയർപ്പും തളർച്ചയും പേറി വൈകുന്നേരം മടങ്ങിയെത്തുമ്പോൾ, കീറിത്തുടങ്ങിയ സാരിയുടുത്ത് അവൾ തന്റെ കുഞ്ഞിനെ നോക്കും. ഓരോ തവണ കോളിംഗ് ബെൽ മുഴങ്ങുമ്പോഴും അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് വാതിൽ തുറക്കും. അച്ഛനും അമ്മയും ചിരിച്ചുകൊണ്ട് മുന്നിൽ നിൽക്കുന്നുണ്ടാകുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ. പക്ഷേ മുന്നിൽ ഇരുട്ട് മാത്രമായിരിക്കും.
തന്റെ അഹങ്കാരത്തിനും എടുത്തുചാട്ടത്തിനും അവൾ നൽകുന്ന വില വളരെ വലുതായിരുന്നു. അച്ഛൻ പറഞ്ഞതുപോലെ, പ്രണയം കണ്ണുകളെ മറയ്ക്കാം, പക്ഷേ വിശപ്പിനെയും യാഥാർത്ഥ്യത്തെയും മറയ്ക്കാനാവില്ലെന്ന് അവൾ വൈകി തിരിച്ചറിഞ്ഞു. എങ്കിലും, ഒരു മാപ്പിരക്കാൻ എങ്കിലും തന്റെ അച്ഛനും അമ്മയും എന്നെങ്കിലും തിരികെ വരുമെന്ന പ്രതീക്ഷയിൽ അവൾ ഇന്നും ആ ഇടുങ്ങിയ മുറിയിൽ കാത്തിരിക്കുന്നു.