by വിയർപ്പിന്റെ വില
“എന്നാലും ഉണ്ണിയേട്ടാ… നിങ്ങൾ അത്രയും കഷ്ടപ്പെട്ട് ഉണ്ടാക്കിയതല്ലേ ഈ വീട്? ഇത് അമ്മ മഹേഷിന് എഴുതിക്കൊടുക്കുക എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. അവന് എന്തെങ്കിലും കുറവുണ്ടായിട്ടാണോ?” മൃദുലയുടെ വാക്കുകളിൽ സങ്കടവും രോഷവും കലർന്നിരുന്നു.
ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ ജനാലയ്ക്കൽ ചാരിനിന്ന് പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി വേദന നിറഞ്ഞ ഒരു ചിരി ചിരിച്ചു. മൃദുലയുടെ പരിഭവം ന്യായമാണ്. ഈ വീട് പണിയുന്ന സമയത്ത് പണത്തിന് തികയാതെ വന്നപ്പോൾ അവളുടെ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ വാങ്ങിയാണ് അയാൾ പണയം വെച്ചത്. എന്നിട്ടും അന്ന് തന്റെ അമ്മയോടോ അനിയനോടോ അയാൾ ഒരു പരാതിയും പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. തന്റെ മുഖം വാടുന്നത് കണ്ട് മൃദുല ചോദിക്കുമ്പോൾ മാത്രം അവളോട് കാര്യങ്ങൾ പങ്കുവെച്ചു. എന്നിട്ടിപ്പോൾ, തന്റെ വിയർപ്പിന്റെ ഓരോ തുള്ളിയും വീണുകിടക്കുന്ന ആ മണ്ണ് അമ്മ അനിയന് തീറെഴുതിക്കൊടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഉണ്ണികൃഷ്ണന്റെ മനസ്സിലേക്ക് തന്റെ ഇരുപത്തിയൊന്നാം വയസ്സിലെ ആ യാത്ര കടന്നുവന്നു. അച്ഛൻ മരിക്കുമ്പോൾ അവർ തീർത്തും അനാഥരായിരുന്നു. പത്താം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞയുടനെ നാട്ടിലെ കൂലിപ്പണികൾ ചെയ്താണ് അയാൾ അനിയനെ പഠിപ്പിച്ചതും കുടുംബം പുലർത്തിയതും. ഒടുവിൽ ഒരു അമ്മാവൻ വഴിയാണ് ഗൾഫിലേക്ക് പോകാൻ അവസരം കിട്ടിയത്. കഠിനമായ ചൂടിൽ കൺസ്ട്രക്ഷൻ സൈറ്റുകളിൽ ജോലി ചെയ്ത് അയാൾ ഓരോ രൂപയും സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചു. ആ ഉറുമ്പ് അരിമണികൾ ശേഖരിക്കുന്നതുപോലെയുള്ള അധ്വാനമാണ് ആ പഴയ ഓലമേഞ്ഞ വീടിനെ ഇന്നത്തെ രണ്ടുനില കൊട്ടാരമാക്കിയത്. അമ്മയുടെ കഴുത്തിലും കൈകളിലും സ്വർണ്ണം നിറച്ചതും മഹേഷിനെ ഉയർന്ന വിദ്യാഭ്യാസം നൽകി വളർത്തിയതും ഉണ്ണികൃഷ്ണന്റെ അധ്വാനമായിരുന്നു.
മൂന്ന് മാസത്തെ അവധിക്ക് നാട്ടിൽ വന്നപ്പോഴാണ് മൃദുലയെ വിവാഹം കഴിച്ചത്. അവർക്ക് ഇരട്ട പെൺകുട്ടികൾ ജനിച്ചതോടെ ആ കുഞ്ഞുങ്ങളെ പിരിഞ്ഞു നിൽക്കാൻ അയാൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അങ്ങനെ ഗൾഫിലെ ജോലി മതിയാക്കി അയാൾ നാട്ടിൽ നിന്നു. അത് അമ്മ ചന്ദ്രമതിക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. പണം അയക്കുന്നത് നിൽക്കുമല്ലോ എന്നതായിരുന്നു അവരുടെ ഭയം.
ഇതിനിടയിലാണ് മഹേഷിന് ഗവൺമെന്റ് ജോലി കിട്ടിയത്. അതോടെ ചന്ദ്രമതിയുടെ സ്വഭാവം മാറി. മഹേഷിന്റെ വിവാഹം ആഡംബരത്തോടെയായിരുന്നു. ടൗണിലെ വലിയൊരു കുടുംബത്തിൽ നിന്നാണ് കവിത മരുമകളായി വന്നത്. അതോടെ മൃദുല ആ വീട്ടിൽ വെറുമൊരു വേലക്കാരിയെപ്പോലെയായി. കവിതയുടെ സ്വാർത്ഥതയെ ചന്ദ്രമതി പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. ടൗണിലെ ഈ കണ്ണായ സ്ഥലത്തുള്ള വീട് എങ്ങനെയെങ്കിലും സ്വന്തമാക്കണമെന്ന് കവിതയുടെ അച്ഛൻ അവളെ ചട്ടം കെട്ടിയിരുന്നു.
കവിതയുടെയും മഹേഷിന്റെയും അഭിനയത്തിൽ ചന്ദ്രമതി വീണു. “നമുക്ക് ഈ വീട് പൊളിച്ച് ഒരു വലിയ റെസ്റ്റോറന്റ് പണിയാം. അച്ഛൻ പണം തരും. നമുക്ക് എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് മാറാം,” എന്ന കവിതയുടെ കുതന്ത്രത്തിൽ മഹേഷും വീണു. അവർ ചന്ദ്രമതിയെ സോപ്പിട്ടു. ഒടുവിൽ ഒരു ദിവസം ചന്ദ്രമതി പ്രഖ്യാപിച്ചു, “വീടും പറമ്പും മഹേഷിന്റെ പേരിൽ എഴുതിക്കൊടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഉണ്ണിക്ക് കുന്നിൻപുറത്തെ കുറച്ചു സ്ഥലം നൽകാം.”
തന്റെ വിയർപ്പിന്റെ ഫലം അന്യനായിപ്പോകുന്നത് കണ്ട് ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ പകച്ചുപോയി. പണ്ട് കഷ്ടകാലത്തിന് വീട് അമ്മയുടെ പേരിൽ എഴുതിയതായിരുന്നു അയാൾ ചെയ്ത ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റ് എന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. എങ്കിലും അമ്മയോട് എതിർത്തു ചോദിക്കാൻ അയാൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അയാൾ മൃദുലയെയും മക്കളെയും കൂട്ടി കുന്നിൻപുറത്തെ ചെറിയൊരു വീട്ടിലേക്ക് മാറി.
എന്നാൽ സ്വത്ത് കൈക്കലാക്കിയ ഉടനെ മഹേഷിന്റെയും കവിതയുടെയും സ്വഭാവം മാറി. വീട് അളക്കാൻ ആളുകൾ വന്നപ്പോൾ ചന്ദ്രമതി ചോദിച്ചു, “എന്തിനാടാ വീട് അളക്കുന്നത്?”
“അമ്മേ, ഈ വീട് ഉടനെ പൊളിക്കും. ഇവിടെ വലിയൊരു കെട്ടിടം വരാൻ പോവുകയാണ്. അമ്മയ്ക്കായി ഞങ്ങൾ ഒരു സ്ഥലം നോക്കിയിട്ടുണ്ട്. അമ്മയെപ്പോലെ ഒരുപാട് പേരുള്ള ഇടം. അവിടെ അമ്മ സുരക്ഷിതയായിരിക്കും,” മഹേഷ് ക്രൂരമായി പറഞ്ഞു.
വൃദ്ധസദനത്തിലേക്കാണ് തന്നെ മാറ്റുന്നതെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ചന്ദ്രമതി നിലവിളിച്ചു. പക്ഷേ, സ്വന്തം അമ്മയാണെന്ന് പോലും നോക്കാതെ മഹേഷ് അവരുടെ മുഖത്തടിച്ചു. “കൂടുതൽ ബഹളം വെച്ചാൽ ഇവിടെ നിന്ന് ജീവനോടെ ഇറങ്ങില്ല,” എന്നായിരുന്നു അവന്റെ ഭീഷണി. ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ അറിയാതെ അവർ അമ്മയെ അന്ന് രാത്രി തന്നെ ഒരു വൃദ്ധസദനത്തിലേക്ക് മാറ്റി.
ചില സുഹൃത്തുക്കൾ വഴിയാണ് ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ ഈ വാർത്ത അറിയുന്നത്. തന്റെ വീട് പൊളിക്കാൻ പോകുന്നുവെന്നും അമ്മയെ എവിടെയോ കാണാതായെന്നും അറിഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾക്ക് ഇരിക്കപ്പൊറുതിയില്ലാതായി. അയാൾ മഹേഷിന്റെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞെത്തി.
“അമ്മ എവിടെടാ?” ഉണ്ണികൃഷ്ണന്റെ ശബ്ദം ഇരമ്പി. ആദ്യം മഹേഷ് ഒഴിഞ്ഞുമാറിയെങ്കിലും ഉണ്ണികൃഷ്ണന്റെ ആക്രോശത്തിന് മുന്നിൽ അവൻ സത്യം പറഞ്ഞു. വൃദ്ധസദനത്തിൽ ചെന്ന് അമ്മയെ കണ്ടപ്പോൾ ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ തകർന്നുപോയി. തന്നെ അവഗണിച്ച അമ്മയെ അയാൾ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുപിടിച്ച് തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു.
ചന്ദ്രമതിക്ക് വൈകിയാണ് ബോധോദയമുണ്ടായത്. സ്നേഹം അഭിനയിച്ചവരുടെ കാപട്യം അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ചന്ദ്രമതിയുടെ തന്നെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം പോലീസിൽ പരാതി നൽകി. വീട് പണിതതിന്റെ എല്ലാ ചിലവുകളും രേഖകളും ഉണ്ണികൃഷ്ണന്റെ പക്കൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. മഹേഷ് കാണിച്ച വഞ്ചന പുറത്തുവന്നതോടെ നിയമം ഉണ്ണികൃഷ്ണനൊപ്പമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ ആ വീട് ചന്ദ്രമതി തന്നെ തന്റെ മൂത്ത മകൻ ഉണ്ണികൃഷ്ണന്റെ പേരിലേക്ക് മാറ്റി എഴുതി.
ഇത്തവണ ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ തടഞ്ഞില്ല. “ഇത് എന്റെ മാത്രം അധ്വാനമല്ല അമ്മേ… മൃദുലയുടെ സ്വർണ്ണത്തിന്റെയും എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഇരുപത് വർഷത്തെ കഷ്ടപ്പാടിന്റെയും ഫലമാണ്. ഇത് ഞങ്ങളുടെ മക്കൾക്കുള്ളതാണ്,” അയാൾ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
ഇന്ന് ആ വലിയ വീട്ടിൽ ഉണ്ണികൃഷ്ണനും മൃദുലയും കുട്ടികളും ചന്ദ്രമതിയും സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുന്നു. “പണത്തിന് പിന്നാലെയല്ല, സ്നേഹത്തിന് പിന്നാലെയാണ് പോകേണ്ടത്,” എന്ന വലിയ പാഠം ചന്ദ്രമതി പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞു. മഹേഷ് എന്ന മകൻ തനിക്ക് ഇപ്പോഴില്ലെന്ന് അവർ ലോകത്തോടായി പറഞ്ഞു. പണത്തിന് വേണ്ടി സ്വന്തം അമ്മയെ തെരുവിലിറക്കിയവന് ആ വീട്ടിൽ ഇനി സ്ഥാനമില്ലായിരുന്നു.