by .പ്ണയത്തിൻ്റെ കനൽവഴികൾ
“നീയീ പറയുന്നത് ഏതെങ്കിലും ഒരു ഭാര്യ സ്വന്തം ഭർത്താവിനോട് ആവശ്യപ്പെടുന്ന കാര്യമാണോ അഞ്ജലീ… നീ ആദ്യം ഞാൻ പറയുന്നത് ഒന്ന് കേൾക്ക്. എന്നിട്ട് നമുക്ക് നമ്മുടെ മുറിയിൽ പോയി കിടക്കാം. എന്റെ പെണ്ണല്ലേ നീ… വാ…”
രാഹുലിന്റെ വാക്കുകളിൽ ഒരു കെഞ്ചലുണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും, അഞ്ജലി അവനെ തീക്ഷ്ണമായ കണ്ണുകളോടെ നോക്കി അവിടെത്തന്നെ നിന്നു. അവളിൽ യാതൊരു ഭാവമാറ്റവും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല.
“നിങ്ങൾ വിളിക്കുമ്പോഴൊക്കെ കൂടെ വന്ന് കിടക്കാനും നിങ്ങളുടെ ഇഷ്ടങ്ങൾക്കനുസരിച്ച് നിൽക്കാനും ഞാൻ തയ്യാറാകുന്നത് കൊണ്ടാണ് രാഹുലേട്ടാ, എനിക്ക് പറയാനുള്ളത് കേൾക്കാൻ നിങ്ങൾക്ക് ഇത്ര മടി. നിങ്ങൾക്ക് വേണമെങ്കിൽ പോയി കിടന്നോ, ഇനി മുതൽ ഞാൻ നിങ്ങളുടെ കൂടെ ഉണ്ടാകില്ല. പാതിരാത്രിയിൽ ഓരോ വർത്തമാനങ്ങൾ പറഞ്ഞ് എന്നെ മാറ്റാൻ നോക്കണ്ട. ഞാൻ തീരുമാനിച്ചു കഴിഞ്ഞു, ഇനി നിങ്ങൾ നോക്കി നിന്നോ!”
രാഹുലിനെ ഒന്ന് നോക്കുക പോലും ചെയ്യാതെ, പുതപ്പെടുത്തു മൂടി മക്കൾക്കരികിൽ അഞ്ജലി ഉറങ്ങാൻ കിടന്നു. അവളിൽ നിന്നും ഇങ്ങനെയൊരു പെരുമാറ്റം രാഹുൽ ഒട്ടും പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല. അവനിൽ വലിയൊരു വിഷമം നിഴലിച്ചു.
“എന്റെ പൊന്നോ… നീ ഒന്ന് സമാധാനപ്പെട്. നീ ഈ പറയുന്ന കാര്യം നാളെ നാട്ടുകാരോ നമ്മുടെ ഈ മക്കളോ അറിഞ്ഞാൽ എന്താകുമെന്ന് നീ ചിന്തിച്ചിട്ടുണ്ടോ? ഓരോ വാശികൾ പിടിച്ച് ഇങ്ങനെ ഇരിക്കാതെ മനുഷ്യന്മാരെപ്പോലെ ആലോചിക്ക്. ഈ മക്കളെ ഇങ്ങനെ ഞെരുക്കാതെ അപ്പുറത്തെ മുറിയിലേക്ക് വന്ന് കിടക്ക്. നേരം ഒരുപാടായി. എനിക്ക് പുലർച്ചെ എഴുന്നേറ്റ് കവലയിൽ പാൽ വണ്ടിക്ക് പോകാനുള്ളതാണ്. നീ അത് മറന്നോ?”
അവൾ തന്നെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് മനസ്സിലാക്കിയ രാഹുൽ, കുട്ടികൾ ഉണരാത്ത വിധം ശബ്ദം താഴ്ത്തി അവളുടെ അരികിൽ കുനിഞ്ഞുനിന്ന് പറഞ്ഞു. എന്നാൽ കേട്ട പാതി കേൾക്കാത്ത പാതി അഞ്ജലി കിടക്കയിൽ നിന്നും ചാടിയെഴുന്നേറ്റു.
“എനിക്ക് എല്ലാം ഓർമ്മയുണ്ട് രാഹുലേട്ടാ… നേരം വെളുക്കുമ്പോൾ നിങ്ങൾക്ക് പാൽ വണ്ടിക്ക് പോകണമെന്നും, അത് കഴിഞ്ഞ് വന്ന് തൊടിയിലെ പണികൾ തീർക്കണമെന്നും, ഉച്ചയ്ക്ക് ശേഷം ഓട്ടോയുമായി സ്റ്റാൻഡിൽ പോകണമെന്നും ഒക്കെ എനിക്കറിയാം. ഇതൊന്നും ചെയ്യാതെ മാന്യമായി ജീവിക്കാൻ ഒരു വഴി മുന്നിൽ വന്നിട്ടും, ആർക്കോ വേണ്ടി അത് വേണ്ടെന്ന് വെച്ച് വലിയ വർത്തമാനം പറയുകയാണ് നിങ്ങൾ. എന്നിട്ട് പഴി നാട്ടുകാർക്കും മക്കൾക്കും! നമ്മുടെ കുടുംബം പോറ്റുന്നത് നാട്ടുകാരാണോ? ഓരോ ഒഴികഴിവുകൾ പറഞ്ഞു വന്നേക്കുവാണ്!”
“അഞ്ജലീ… നീയീ പറയുന്ന ജോലികളൊക്കെ ഞാൻ ചെയ്യുന്നത് സന്തോഷത്തോടെയാണ്. നമുക്ക് വേണ്ടി… നമ്മുടെ മക്കൾക്ക് വേണ്ടി കഷ്ടപ്പെടാൻ എനിക്ക് മടിയില്ല. നീയും ഈ രണ്ട് കുരുന്നുകളുമാണ് എന്റെ ലോകം. നിങ്ങളില്ലാതെ എനിക്കെന്ത് സന്തോഷം?”
“എന്നെ നിങ്ങളുടെ സന്തോഷത്തിൻ്റെ കണക്കിൽ കൂട്ടണ്ട രാഹുലേട്ടാ… ഞാനില്ല നിങ്ങളുടെ കൂടെ. നിങ്ങൾ അച്ഛനും മക്കളും മാത്രം മതി. എന്നെ ഒഴിവാക്കി നിങ്ങൾ ഈ മക്കളെയും കൊണ്ട് എങ്ങോട്ടെങ്കിലും പോയി രക്ഷപ്പെടു!”
അഞ്ജലിയുടെ ശബ്ദം ഇടറിയിരുന്നു എങ്കിലും അവൾ കരയാതിരിക്കാൻ പരമാവധി ശ്രമിച്ചു. രാഹുലിനെ വെല്ലുവിളിക്കും പോലെ അവൾ നോക്കി നിന്നു.
“നിനക്ക് പണ്ടേ ഈ കുറുമ്പുണ്ട്. പ്രണയിക്കുന്ന കാലത്തും നീ ഇങ്ങനെയൊക്കെ തന്നെയായിരുന്നു. ഇപ്പോൾ കല്യാണം കഴിഞ്ഞ് രണ്ട് കുട്ടികളായപ്പോൾ അത് അല്പം കൂടി വർദ്ധിച്ചു. അത് മാറ്റാൻ എനിക്കറിയാം. മര്യാദയ്ക്ക് പറഞ്ഞാൽ നീ കേൾക്കില്ലല്ലോ!”
ഉടുത്ത മുണ്ടൊന്ന് മുറുക്കിക്കൊണ്ട് രാഹുൽ പെട്ടെന്ന് അഞ്ജലിയെ കൈകളിൽ കോരിയെടുത്തു. അവളുടെ അപ്രതീക്ഷിത നീക്കത്തിൽ അവൾ കുതറി മാറാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും രാഹുൽ അവളെ മുറുക്കിപ്പിടിച്ച് സ്വന്തം ബെഡ്റൂമിലേക്ക് നടന്നു. കിടക്കയിലേക്ക് അവളെ മെല്ലെ ഇരുത്തി അവളിലേക്ക് ചാഞ്ഞുനിന്ന് അവൻ ചോദിച്ചു:
“ഇനി പറ… എന്താണ് നിന്റെ പ്രശ്നം?”
അവന്റെ സാമീപ്യത്തിൽ അഞ്ജലിയുടെ മുഖത്ത് ഒരു പതർച്ച പടർന്നു. അവളുടെ ഉള്ളിലെ സങ്കടം ഒരു വേലിയേറ്റം പോലെ പുറത്തേക്ക് വരാൻ വെമ്പുന്നത് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
“നീയില്ലാതെ ഞാനും മക്കളും എങ്ങനെ ജീവിക്കാനാണ് അഞ്ജലീ? നീ എത്ര വഴക്കിട്ടാലും നിന്റെ പുറകെ ഞാൻ വരുന്നത് എന്തുകൊണ്ടാണെന്ന് അറിയാമോ? പകലിലെ എല്ലാ അലച്ചിലുകളും കഴിഞ്ഞ് ഈ മുറിയിൽ വരുമ്പോൾ നിന്റെ നെഞ്ചിൽ ഒന്ന് ചായാൻ എനിക്ക് നീ വേണം. നീ ഉണ്ടെങ്കിലേ എനിക്ക് സമാധാനമായി ഉറങ്ങാൻ കഴിയൂ…”
രാഹുലിന്റെ കണ്ണുകൾ നിറയുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അഞ്ജലിക്ക് അത് സഹിക്കാനായില്ല. അവൾ അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം അമർത്തി.
“എനിക്കറിയാം രാഹുലേട്ടാ…” അവൾ വിങ്ങലോടെ പിറുപിറുത്തു.
“നിനക്ക് എല്ലാം അറിയാം, എന്നിട്ടും എന്തിനാണ് നടക്കില്ലെന്ന് ഉറപ്പുള്ള കാര്യത്തിന് ഇങ്ങനെ വാശി പിടിക്കുന്നത്?” അവൻ അവളുടെ മുഖം ഉയർത്തിപ്പിടിച്ചു ചോദിച്ചു.
“എന്നെ വിവാഹം കഴിച്ചതുകൊണ്ട് മാത്രം രാഹുലേട്ടന് നഷ്ടപ്പെട്ടതെല്ലാം ഞാനൊഴിഞ്ഞു പോയാൽ തിരികെ കിട്ടുമെങ്കിൽ ഞാൻ അങ്ങോട്ട് മാറിക്കോളാം. നിങ്ങളുടെ ഈ കഷ്ടപ്പാടും ഓട്ടവും കണ്ട് എനിക്ക് മതിയായി. വലിയ തറവാട്ടിലെ രാജകുമാരനെപ്പോലെ കഴിഞ്ഞിരുന്ന നിങ്ങളെ എന്നെ കെട്ടിയതുകൊണ്ട് മാത്രമാണ് കൂലിപ്പണിക്കാരനാക്കിയത്. കുടുംബവും കൂട്ടുകാരും ഇല്ലാത്തവനാക്കി മാറ്റിയത് ഞാനാണ്. അന്ന് പ്രണയിക്കുന്ന സമയത്ത് ഇത്രയും ബുദ്ധി എനിക്കുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാനൊരിക്കലും ഇതിന് സമ്മതിക്കില്ലായിരുന്നു. എന്റെ കൂടെ വന്നാൽ നിങ്ങൾക്ക് ഇത്രയേറെ നഷ്ടങ്ങൾ ഉണ്ടാകുമെന്ന് അന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു രാഹുലേട്ടാ… സത്യമായിട്ടും അറിയില്ലായിരുന്നു!”
അവന്റെ നെഞ്ചിൽ കിടന്ന് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ പറഞ്ഞു തീർത്ത ഓരോ വാക്കും രാഹുലിന്റെ ഹൃദയത്തിൽ തറച്ചു. അവളുടെ സ്നേഹക്കൂടുതൽ കൊണ്ടാണ് അവളിങ്ങനെ ചിന്തിക്കുന്നതെന്ന് അവനറിയാമായിരുന്നു. അവളെ ഉപേക്ഷിച്ച് മക്കളുമായി തിരികെ വന്നാൽ പഴയ സ്ഥാനം നൽകാമെന്ന് പറഞ്ഞ സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളെ അവൻ ആ നിമിഷം അത്രമേൽ വെറുത്തു.
കരഞ്ഞ് തളർന്ന് തന്റെ നെഞ്ചിൽ ഉറങ്ങിയ അഞ്ജലിയെ ചേർത്തുപിടിക്കുമ്പോൾ രാഹുൽ ഒരു തീരുമാനമെടുത്തു കഴിഞ്ഞിരുന്നു.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. കയ്യിൽ ചില രേഖകളുമായി രജിസ്ട്രാർ ഓഫീസിൻ്റെ പടികൾ ഇറങ്ങുമ്പോൾ രാഹുലിന്റെ മുഖത്ത് വലിയൊരു ആത്മവിശ്വാസമുണ്ടായിരുന്നു. അവന്റെ വീട്ടുകാർ തലകുനിച്ചാണ് അവിടെ നിന്നിരുന്നത്. തന്നെ രൂക്ഷമായി നോക്കുന്ന അച്ഛന്റെയും സഹോദരന്റെയും മുന്നിലേക്ക് അഞ്ജലിയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് അവൻ ചെന്നു നിന്നു.
“ഒന്നിനും വരാതെ ഒഴിഞ്ഞുമാറി പോയതായിരുന്നു ഞാൻ. പക്ഷേ എന്റെ പെണ്ണിനെ വേദനിപ്പിക്കാൻ നിങ്ങൾ വീണ്ടും ശ്രമിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് മിണ്ടാതിരിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു. എനിക്ക് അവകാശപ്പെട്ടത്, അർഹതയുള്ളത് മാത്രമാണ് ഞാൻ ഇപ്പോൾ നിയമപരമായി നേടിയെടുത്തത്. ഇനിയും ഞങ്ങളുടെ ജീവിതത്തിൽ ഇടപെടാൻ വന്നാൽ ബാക്കിയുള്ളത് കൂടി ഞാൻ വാങ്ങിച്ചെടുക്കും. അതിന് എന്നെ പ്രേരിപ്പിക്കരുത്!”
ഗാംഭീര്യത്തോടെ അത് പറഞ്ഞ് അഞ്ജലിയെയും കൂട്ടി അവൻ നടന്നു. അല്പം അകലെ എത്തിയപ്പോൾ അവൻ അവളെ നോക്കി കുസൃതിയോടെ ചോദിച്ചു:
“ഞാൻ ഇപ്പോൾ വലിയൊരു കോടീശ്വരനായി മോളേ… ഇനി പുറത്തു പണിക്കൊന്നും പോകില്ല. മുഴുവൻ സമയവും വീടിനുള്ളിൽ നിന്റെ കൂടെയായിരിക്കും എന്റെ ജോലി. നിനക്ക് പരാതിയൊന്നുമില്ലല്ലോ?”
അഞ്ജലി അവനെ ഒന്ന് കണ്ണിറുക്കി നോക്കി ആ നെഞ്ചിലേക്ക് തന്നെ ചാഞ്ഞു. രാഹുലിന്റെ ആഹ്ലാദപൂർണ്ണമായ ചിരി ആ അന്തരീക്ഷത്തിൽ അലയടിച്ചു.