by സ്നേഹത്തിൻ്റെ ബാക്കിപത്രം
ഗ്രാമത്തിലെ അറിയപ്പെടുന്ന സിവിൽ എഞ്ചിനീയറായിരുന്നു മാധവൻ. കൃത്യനിഷ്ഠയും കണിശതയുമായിരുന്നു അയാളുടെ മുഖമുദ്ര. ഭാര്യ ശ്രീദേവിയും മക്കളായ അർജുനും അഞ്ജനയും അടങ്ങുന്നതായിരുന്നു അയാളുടെ ലോകം. മക്കൾ രണ്ടുപേരും പഠനത്തിൽ മുൻപന്തിയിലായിരുന്നു. എന്നാൽ വീടിനുള്ളിൽ മാധവൻ ഒരു പട്ടാളക്കാരനെപ്പോലെയായിരുന്നു. അയാളുടെ വാക്കിന് മറുവാക്കില്ലാത്തതുകൊണ്ട് തന്നെ മക്കളും ഭാര്യയും എപ്പോഴും ഒരു ഭയപ്പാടോടെയാണ് അയാളെ സമീപിച്ചിരുന്നത്.
മക്കളുടെ പഠനാവശ്യങ്ങൾക്കും ഭക്ഷണത്തിനും വസ്ത്രത്തിനുമൊന്നും മാധവൻ ഒരിക്കലും കുറവ് വരുത്തിയിരുന്നില്ല. എല്ലാം കൃത്യസമയത്ത് തന്നെ അവർക്ക് ലഭിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ, ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയുടെ മനസ്സാഗ്രഹിക്കുന്ന കളിപ്പാട്ടങ്ങളോ, അവർ കൊതിക്കുന്ന മിഠായികളോ വാങ്ങി നൽകാൻ ആ അച്ഛൻ തയ്യാറായില്ല. അവരെയും കൂട്ടി ഒരു വിനോദയാത്ര പോകാനോ സിനിമയ്ക്ക് പോകാനോ അയാൾക്ക് സമയമില്ലായിരുന്നു.
“കുട്ടികൾക്ക് വലിയ സങ്കടമുണ്ട് മാധവേട്ടാ, നമ്മളൊന്നിച്ച് പുറത്തുപോയിട്ട് എത്ര കാലമായി? അവരെ ഒന്ന് പാർക്കിലെങ്കിലും കൊണ്ടുപോയ്ക്കൂടേ?” ശ്രീദേവി പലപ്പോഴും ചോദിക്കാറുണ്ട്.
“ഇതൊന്നും അത്ര വലിയ കാര്യമല്ല ശ്രീദേവി. അവർ വലുതാകുമ്പോൾ ഇതൊക്കെ തനിയെ മറന്നോളും. എൻ്റെ അച്ഛൻ എന്നെ വളർത്തിയത് ഇതിലും കഷ്ടപ്പെട്ടാണ്. എനിക്ക് നല്ലൊരു അച്ഛനാകണം, അവരുടെ ഭാവി സുരക്ഷിതമാക്കാൻ വേണ്ടിയാണ് ഞാൻ ഓരോ പൈസയും അധ്വാനിച്ചുണ്ടാക്കി സമ്പാദിക്കുന്നത്.” ഇതായിരുന്നു അയാളുടെ സ്ഥിരം മറുപടി.
അമിതമായി ഒരു ലൈറ്റ് കത്തിയാലോ, പൈപ്പ് തുറന്നിട്ടാലോ മാധവൻ ചൂടാകുമായിരുന്നു. “പണം ആകാശത്തുനിന്ന് വീഴുന്നതല്ല, എൻ്റെ വിയർപ്പിൻ്റെ ഫലമാണ്. അത് മനസ്സിലാക്കി ജീവിച്ചാൽ നിങ്ങൾക്ക് കൊള്ളാം,” അയാൾ കർക്കശമായി പറയും.
കാലം അതിവേഗം കടന്നുപോയി. കുട്ടികൾ വളർന്നു, വീടിനുള്ളിലെ സംസാരങ്ങൾ കുറഞ്ഞു. മാധവൻ കൂടുതൽ ഏകാകിയായി. മക്കൾക്ക് അച്ഛനോട് മിണ്ടാൻ ഭയവും മടിയുമായിരുന്നു. ശ്രീദേവി എല്ലാം ഉള്ളിലൊതുക്കി ജീവിച്ചു. പഠനം കഴിഞ്ഞ് മക്കൾക്ക് ഉയർന്ന ജോലി ലഭിച്ചു. അവർ വിവാഹിതരായി നഗരങ്ങളിലേക്ക് താമസം മാറ്റി.
മാധവൻ പഴയ വീട് പൊളിച്ച് വലിയൊരു കൊട്ടാരം പണിതു. എന്നാൽ അവിടെ താമസിക്കാൻ മാധവനും ശ്രീദേവിയും മാത്രമായി. മക്കളുടെ ചിരിയോ കളികളോ ഇല്ലാത്ത ആ വലിയ വീട് ഒരു ശ്മശാനതുല്യമായി മാറി. മാധവൻ്റെ ബാങ്ക് ബാലൻസും സ്ഥിരനിക്ഷേപങ്ങളും വർദ്ധിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എന്നാൽ മക്കളുടെ ഫോൺ വിളികൾ കുറഞ്ഞു വന്നു. അവർ അമ്മയെ വിളിച്ച് വിശേഷങ്ങൾ ചോദിക്കും, അച്ഛനോട് സംസാരിക്കാൻ അവർക്ക് വിഷയങ്ങളില്ലായിരുന്നു.
ഒരിക്കൽ പഴയ ചില രേഖകൾ തിരയുന്നതിനിടയിൽ അലമാരയുടെ കോണിലിരുന്ന ഒരു പഴയ പുസ്തകത്തിൽ നിന്നും ഒരു കടലാസ് കഷ്ണം താഴെ വീണു. മാധവൻ അത് കയ്യിലെടുത്തു. അത് മകൾ അഞ്ജന നാലാം ക്ലാസ്സിൽ പഠിക്കുമ്പോൾ എഴുതിയ ഒരു കത്തായിരുന്നു.
> “പ്രിയപ്പെട്ട അച്ഛന്,
> എനിക്ക് ഈ പിറന്നാളിന് പുതിയ ഉടുപ്പൊന്നും വേണ്ട. പകരം നമുക്ക് എല്ലാവർക്കും കൂടി ഒരു ദിവസം കടപ്പുറത്ത് പോകണം. അച്ഛൻ അന്ന് സൈറ്റിൽ പോകാതെ ഞങ്ങളുടെ കൂടെ ഇരിക്കണം.”
> സ്നേഹത്തോടെ, അഞ്ജന.
>
ആ കുഞ്ഞു വരികൾ വായിച്ചപ്പോൾ മാധവൻ്റെ ഉള്ളൊന്ന് പിടഞ്ഞു. പെട്ടെന്ന് അയാളുടെ മനസ്സിലേക്ക് മറ്റൊരു ഓർമ്മ ഓടിയെത്തി. വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് മകൻ അർജുൻ്റെ പിറന്നാൾ ദിനം. ശ്രീദേവിയുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി അന്ന് അയാൾ ഒരു കേക്ക് വാങ്ങിയിരുന്നു. കേക്കിന് മുന്നിൽ സന്തോഷത്തോടെ നിന്ന അർജുൻ അന്ന് അച്ഛനെ വിളിച്ചു:
“അച്ഛാ, വേഗം വരൂ… നമുക്ക് ഒന്നിച്ച് കേക്ക് മുറിക്കാം.”
“എനിക്ക് തിരക്കുണ്ട്, നിങ്ങൾ കഴിച്ചോ,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അന്ന് അയാൾ മുറിയിലേക്ക് കയറിപ്പോയി. ആ രംഗം അയാളുടെ കണ്ണുകളെ ഈറനണിയിച്ചു.
അന്ന് രാത്രി മാധവന് ഉറങ്ങാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. താൻ സമ്പാദിച്ച കോടികളേക്കാൾ വലുതായിരുന്നു തനിക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട ആ നിമിഷങ്ങളെന്ന് അയാൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ അയാൾ ഫോണെടുത്തു മകളെ വിളിച്ചു.
“മോളേ… അഞ്ജനേ… നീ ഒന്ന് വീട്ടിലേക്ക് വരുമോ? അച്ഛന് നിന്നെ ഒന്ന് കാണണം.”
അപ്പുറത്ത് അല്പനേരം നിശബ്ദതയായിരുന്നു. “അച്ഛാ, ഇപ്പോൾ മക്കൾക്ക് പരീക്ഷയുടെ തിരക്കാണ്. അത് കഴിഞ്ഞ് നോക്കാം,” അവൾ പതിഞ്ഞ സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
തുടർന്ന് അയാൾ വിദേശത്തുള്ള മകനെ വിളിച്ചു. “അച്ഛാ, ഞാനിപ്പോൾ ഒരു കോൺഫറൻസിലാണ്, തിരക്ക് കഴിഞ്ഞു തിരിച്ചു വിളിക്കാം,” എന്ന് പറഞ്ഞ് അവനും ഫോൺ വെച്ചു. ആ വലിയ വീട് വീണ്ടും നിശബ്ദതയിൽ ആണ്ടു.
മാധവൻ തളർന്ന് ചാരുകസേരയിൽ ഇരുന്നു. ശ്രീദേവി വന്ന് അയാളുടെ കയ്യിൽ ബാങ്ക് പാസ്ബുക്ക് വെച്ചുകൊടുത്തു. അതിലെ വലിയ അക്കങ്ങൾ നോക്കി അയാൾ വിങ്ങിപ്പൊട്ടി.
“ശ്രീദേവി, ഈ പണം കൊടുത്ത് എനിക്ക് മക്കളുടെ ആ പഴയ സ്നേഹം തിരിച്ചുവാങ്ങാൻ കഴിയുമോ? നമ്മൾ ഈ വലിയ വീട്ടിൽ ഒറ്റയ്ക്കായിപ്പോയല്ലോ.”
ശ്രീദേവി അയാളെ ആശ്വസിപ്പിച്ചു. മുപ്പത് വർഷം മുൻപ് ഈ വീട്ടിലേക്ക് മണവാട്ടിയായി വന്ന ആ പെൺകുട്ടിയെ മാധവൻ ഓർത്തു. അന്നൊക്കെ അവളെ ഭയപ്പെടുത്തി അകറ്റി നിർത്തിയിരുന്ന താൻ എത്ര വിഡ്ഢിയായിരുന്നു എന്ന് അയാൾക്ക് തോന്നി.
കഴിഞ്ഞ രണ്ട് ദിവസമായി മാധവൻ സദാസമയവും ശ്രീദേവിക്കൊപ്പമാണ്. അവളുടെ വിശേഷങ്ങൾ കേൾക്കാനും പഴയ കാര്യങ്ങൾ സംസാരിക്കാനും അയാൾ സമയം കണ്ടെത്തി. ശ്രീദേവിയും ഇപ്പോൾ കൂടുതൽ സന്തോഷവതിയാണ്.
അന്ന് രാവിലെ മുതൽ അടുക്കളയിൽ വലിയ ഒരുക്കങ്ങളാണ്. മാധവൻ തന്നെ ചന്തയിൽ പോയി മീനും ഇറച്ചിയും വാങ്ങി നൽകി. ഇപ്പോൾ വീടിൻ്റെ സാമ്പത്തിക കാര്യങ്ങളെല്ലാം ശ്രീദേവിയാണ് നോക്കുന്നത്.
“ഇന്നെന്താ അടുക്കളയിൽ ഇത്ര വലിയ പാചകം? ആരുടെയെങ്കിലും വിശേഷ ദിവസമാണോ?” മാധവൻ തിരക്കി.
ശ്രീദേവി ഒന്നും പറയാതെ ചിരിച്ചു. ഒരു മണി കഴിഞ്ഞിട്ടും അവൾ ചോറ് വിളമ്പിയില്ല. പത്തു മിനിറ്റ് കൂടി കാത്തിരിക്കാൻ പറഞ്ഞ് അവൾ മുറ്റത്തേക്ക് നോക്കി നിന്നു.
പെട്ടെന്നാണ് മുറ്റത്ത് ഒരു വാഹനം വന്നു നിന്നത്. അതിൽ നിന്നും അഞ്ജനയും കുടുംബവും ഇറങ്ങി വന്നു. കൊച്ചുമക്കൾ ഓടിവന്ന് മാധവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
“മോളേ… നീ എങ്ങനെ ഇപ്പോൾ?” മാധവൻ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“അച്ഛൻ അന്ന് കരഞ്ഞുകൊണ്ട് വിളിച്ചപ്പോൾ എനിക്ക് വരാതിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഒരാഴ്ച ലീവെടുത്ത് വന്നതാണ്. അർജുനും നാളെ എത്തും. നമുക്ക് പണ്ട് പോകാൻ പറ്റാതിരുന്ന ആ യാത്ര ഇപ്പോൾ പോകണം. നമ്മൾ നാലുപേരും മാത്രം!”
അഞ്ജന അച്ഛൻ്റെ കയ്യിലിരുന്ന ആ പഴയ കത്ത് വാങ്ങി ചിരിച്ചു. “ഞാനിത് അച്ഛൻ കാണാനായി മനഃപൂർവ്വം അവിടെ വെച്ചതാണ്. അച്ഛൻ ഇത് വായിക്കാൻ ഇത്രയും കാലം കാത്തിരിക്കേണ്ടി വരുമെന്ന് കരുതിയില്ല.”
ശ്രീദേവി അരികിൽ വന്ന് മാധവൻ്റെ തോളിൽ തൊട്ടു. “അച്ഛൻ ആ കത്തും പിടിച്ചിരുന്ന് കരയുന്ന കാര്യം ഞാൻ കുട്ടികളോട് പറഞ്ഞിരുന്നു. സ്നേഹം മനസ്സിൽ വെച്ചാൽ പോരാ, അത് പ്രകടിപ്പിക്കുകയും വേണം.”
അഞ്ജന അച്ഛനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. ആ വലിയ വീട് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം വീണ്ടും മനോഹരമായ ചിരികൾ കൊണ്ട് നിറഞ്ഞു.