എന്റെ തലയിലേക്ക് കയറാൻ വരുന്നത്?” ഉമ്മറത്തുനിന്നും

.

സ്നേഹതീരം

“നീ എന്തൊക്കെയാ ഈ പറയുന്നത് വിവേകേ… കാലിന് ഒരല്പം സ്വതന്ത്രമായി നടക്കാൻ പോലും ശേഷിയില്ലാത്ത ഈ പെണ്ണിനെത്തന്നെ വേണമെന്നു വാശിപിടിക്കാൻ നിനക്കെന്താ തലയ്ക്ക് വല്ല വട്ടുമുണ്ടോ? നാട്ടിൽ വേറെ പെണ്ണുങ്ങളെയൊന്നും കിട്ടാഞ്ഞിട്ടാണോ നീ ഈ കോലത്തിലുള്ളതിനെയും കൊണ്ട് എന്റെ തലയിലേക്ക് കയറാൻ വരുന്നത്?” ഉമ്മറത്തുനിന്നും മാധവിയമ്മ വിവേകിന്റെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അട്ടഹസിക്കുമ്പോൾ അവരുടെ കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യവും പുച്ഛവും ഒരുപോലെ പ്രകടമായിരുന്നു. എന്നാൽ വിവേകിന്റെ നിശ്ചയദാർഢ്യമുള്ള മുഖത്തു നോക്കി മറുത്തൊരു വാക്ക് പറയാൻ ആ നിമിഷം അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന ആർക്കും ധൈര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല. അവൻ സ്വയം കൺട്രോൾ ചെയ്തുകൊണ്ട് വളരെ ശാന്തമായി അമ്മയെ നോക്കി പറഞ്ഞു: “ഞാൻ നന്നായി ചിന്തിച്ചുറപ്പിച്ചു തന്നെയാണ് അമ്മേ സംസാരിക്കുന്നത്. അരുന്ധതിക്ക് ഇനി എന്തൊക്കെ ശാരീരിക വൈകല്യങ്ങൾ ഉണ്ടായാലും ഈ പടിയറക്കത്തു തറവാട്ടിലേക്ക് വിവേക് വർമ്മ ഒരു പെണ്ണിനെ വധുവായി കൊണ്ടുവരുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അത് അരുന്ധതി മാത്രമായിരിക്കും! അതിൽ മാറ്റമില്ല.”

“എന്റെ ശ്വാസം ഈ ശരീരത്തിലുള്ളിടത്തോളം കാലം അതു നടക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല വിവേകേ!” മാധവിയമ്മ വിരൽ ചൂണ്ടി ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു. “ശേഖരൻ എന്റെ സ്വന്തം സഹോദരൻ തന്നെയായിരിക്കാം, അതിനർത്ഥം അവൻ്റെ ചലനശേഷിയില്ലാത്ത മകളെ ജീവിതകാലം മുഴുവൻ വീൽചെയറിൽ ഉന്തിക്കൊണ്ടു നടക്കാൻ എന്റെ മകൻ ബാധ്യസ്ഥനാണെന്നല്ല. എനിക്ക് അങ്ങനെയൊരു മനസ്സ് തീരെയില്ല!” അവർ ഒന്നു നിർത്തി, തൊട്ടടുത്തു കൗശലത്തോടെ നിൽക്കുന്ന മാതൃസഹോദരി വസന്തയുടെ ഭാഗത്തേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി തുടർന്നു: “വേണമെങ്കിൽ നിനക്ക് ദേ ഈ നിൽക്കുന്ന വസന്തയുടെ മകൾ മാളവികയെ കല്യാണം കഴിക്കാം. എത്ര സുന്ദരിയായ കുട്ടിയാണവൾ, ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും നിന്റെ സ്വന്തം അച്ഛന്റെ പെങ്ങളുടെ ചോരയല്ലേ അത്?” അടുത്തുനിന്ന വസന്തയുടെ മുഖത്ത് അപ്പോൾ ജയിച്ച ഭാവത്തിലുള്ള ഒരു പുഞ്ചിരി വിടർന്നു. അവർ പെട്ടെന്ന് തന്നെ സംഭാഷണത്തിലേക്ക് ചാടിവീണു: “അതെ മോനേ വിവേകേ, മാളവികയ്ക്ക് നിന്നെക്കുറിച്ച് ഓർക്കുമ്പോൾ തന്നെ ആയിരം നാവാണ്. അവൾക്ക് നിന്നെ ജീവനാണ് മോനേ…”

“ഞാൻ സ്നേഹിച്ചത് അരുന്ധതിയെയാണ് വസന്തയപ്പച്ചി, അല്ലാതെ നിങ്ങളുടെ മകൾ മാളവികയെയല്ല!” വിവേകിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ദേഷ്യം ഇരച്ചുകയറി. “അരുന്ധതിക്ക് ഞാൻ കൊടുത്ത വാക്കാണ്, ഏതു സാഹചര്യത്തിലും അവളെ കൈവിടില്ല എന്ന്. അമ്മ പറയുന്നതു കേട്ട് അപ്പച്ചി ആവശ്യമില്ലാതെ ഇങ്ങോട്ട് തുള്ളേണ്ടതില്ല!” വിവേക് ഒട്ടും വഴങ്ങാൻ തയ്യാറല്ലായിരുന്നു. മാധവിയമ്മ വീണ്ടും അടുത്ത ആയുധം പുറത്തെടുത്തു: “എടാ മൂഢാ, അവളൊരു കുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകുമെന്ന് നിനക്കെന്താ അത്ര ഉറപ്പ്? എന്റെ രക്തത്തിൽ പിറന്ന ഒരു പേരക്കുട്ടിയെ ഈ തറവാട്ടിൽ കളിപ്പിക്കണമെന്ന് എനിക്കും ആഗ്രഹമില്ലേ? ഈ കുടുംബത്തിന്റെ വംശം നിലനിർത്തേണ്ട ചുമതല നിനക്കുമില്ലേ?” വിവേക് ശാന്തനായി ചിരിച്ചു: “അവൾക്ക് എനിക്കൊരു കുഞ്ഞിനെ തരാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും അമ്മയുടെ കുടുംബവംശം ഇവിടെ വച്ച് അറ്റു പോകില്ല. അമ്മയുടെ ഇളയമകൻ വിനോദ് ഉണ്ടല്ലോ, അവൻ നാളെ വിവാഹം കഴിക്കുമ്പോൾ ഉണ്ടാകുന്ന കുഞ്ഞുങ്ങൾ മതിയാകുമല്ലോ വംശം നിലനിർത്താൻ. എന്തൊക്കെ വന്നാലും ഈയൊരു കാരണം പറഞ്ഞ് അരുന്ധതിയെ ഉപേക്ഷിക്കാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല. ഇന്ന് പടിയറക്കത്തു വീട്ടിൽ വിവേക് വർമ്മ തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്നുണ്ടെങ്കിൽ അതിന് ഒരേയൊരു കാരണമേയുള്ളൂ—എന്റെ അമ്മാവൻ! തലമറന്ന് അമ്മ എണ്ണ തേക്കരുത്. സ്വന്തം ആങ്ങള ചെയ്ത വലിയ ഉപകാരങ്ങളെല്ലാം അമ്മ ഇത്ര പെട്ടെന്ന് മറന്നു പോയോ? ബാധ്യതകൾ പെരുകി കടക്കെണിയിലായി അച്ഛൻ ഒരു കയറിൽ ജീവിതം അവസാനിപ്പിച്ചപ്പോൾ, അമ്മയെയും അനിയനെയും കൊണ്ട് മുന്നോട്ട് എങ്ങനെ ജീവിക്കണമെന്ന് അറിയിline തികച്ചും അനാഥനായി നിന്ന ഒരു കാലമുണ്ടായിരുന്നു എനിക്ക്!”

“അന്ന് അച്ഛന്റെ ഈ സഹോദരിയെയും അവരുടെ മകളെയും ഒന്നും ഞാൻ ഈ വഴിക്ക് കണ്ടിരുന്നില്ല. കാണില്ലല്ലോ, കാൽക്കാശിന് ഗതിയില്ലാതെ പടിയറക്കത്തു പ്രഭാകരൻ വർമ്മ കയറിൽ തൂങ്ങിയപ്പോൾ ആരും സഹായിക്കാനുണ്ടായിരുന്നില്ല! കുറച്ചു വിഷത്തിൽ തീരേണ്ടിയിരുന്ന നമ്മൾ മൂന്നു പേരുടെയും ജീവൻ തിരിച്ചു തന്നത് അമ്മാവൻ ശേഖരനാണ്. തറവാട്ട് സ്വത്തിലെ തന്റെ വിഹിതം വിറ്റു കിട്ടിയ പണം മുഴുവൻ എന്റെ കൈകളിൽ തന്നതുകൊണ്ടാണ് ഞാൻ ഇന്ന് കാണുന്ന ബിസിനസ്സ് പടുത്തുയർത്തിയത്. ഈ കുടുംബത്തെ പട്ടിണിയിൽ നിന്നും കരകയറ്റിയത്!” വിവേകിന്റെ ശബ്ദം വൈകാരികമായി ഇടറിത്തുടങ്ങിയിരുന്നു. മാധവിയമ്മയും വിട്ടുകൊടുക്കാൻ തയ്യാറായിരുന്നില്ല: “അതൊക്കെ അവൻ തന്നത് അവൻ്റെ വൈകല്യമുള്ള മകളെ നിന്റെ തലയിൽ കെട്ടിവെക്കാൻ വേണ്ടിയാണെന്ന് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല! അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ആ ദാനം ഞാൻ വാങ്ങിച്ച് നശിക്കില്ലായിരുന്നു!” വിവേക് പെട്ടെന്ന് ഉറക്കെ പറഞ്ഞു: “അങ്ങനെയാണെങ്കിൽ ഇന്ന് ഈ ഭൂമിയിൽ നമ്മൾ മൂന്നു പേരും ജീവനോടെ കാണില്ലായിരുന്നു അമ്മേ! അമ്മാവനോടുള്ള കടപ്പാട് മാത്രമല്ല എനിക്ക് അരുന്ധതിയോടുള്ള ബന്ധം. എനിക്ക് ഒന്നുമില്ലാതിരുന്ന കാലത്തും എൻ്റെ കൂടെ നെഞ്ചുറപ്പോടെ നിന്നവളാണ് അവൾ. അവൾ മാത്രമായിരിക്കും എന്റെ ഭാര്യ!” ഉറച്ച തീരുമാനത്തോടെ വിവേക് മുറിയിലേക്ക് നടന്നു പോകുമ്പോൾ, മകന്റെ വാശിക്ക് മുന്നിൽ മാധവിയമ്മ നിസ്സഹായയായി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.

വസന്ത പതിയെ മാധവിയമ്മയുടെ അടുത്തേക്ക് നീങ്ങി തോളിൽ തട്ടി: “ഇനി ഇപ്പോൾ പറഞ്ഞിട്ട് എന്താ കാര്യം ചേച്ചി… വന്നത് വന്നു. നമുക്കവനെ കൊന്നു കളയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. ആഹ്, ഞാനും ആഗ്രഹിച്ചതാ വിവേകിനെക്കൊണ്ട് എന്റെ മകളെ കെട്ടിക്കണമെന്ന്. അവൾക്കും കൂടെ അവകാശപ്പെട്ട തറവാടല്ലേ ഇത്? എന്റെ സഹോദരൻ തൂങ്ങിമരിച്ചെന്നു കരുതി ആ ചോരബന്ധം ഇല്ലാതെയാകുന്നില്ലല്ലോ!” കള്ളക്കണ്ണീർ തുടയ്ക്കുന്ന വസന്തയെ നോക്കി മാധവിയമ്മ പതുക്കെ പറഞ്ഞു: “വസന്തേ, നിന്റെ മകൾ മാളവിക തന്നെയായിരിക്കും ഈ തറവാടിന്റെ യഥാർത്ഥ അവകാശി! കൈകാലുകൾക്ക് ശേഷിയില്ലാത്ത ഒന്നിനെയും ഞാൻ ഇവിടെ വാഴിക്കാൻ പോകുന്നില്ല.” ഭാനുമതി അമ്മയുടെ വാക്ക് കേട്ട് വസന്ത മനസ്സിനുള്ളിൽ കൗശലത്തോടെ ചിരിച്ചു. മാധവിയമ്മ തുടർന്നു: “വിവേക് അരുന്ധതിയുടെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടുന്ന അതേ ശുഭമുഹൂർത്തത്തിൽ തന്നെ എന്റെ ഇളയ മകൻ വിനോദ് മാളവികയുടെ കഴുത്തിൽ താലി കെട്ടിയിരിക്കും!” വസന്ത സംശയത്തോടെ ചോദിച്ചു: “വിനോദ് അതിന് സമ്മതിക്കുമോ ചേച്ചി? ഇനി അവനും വല്ല പെണ്ണിനെയും കണ്ടുവെച്ചിട്ടുണ്ടോ എന്ന് ആർക്കറിയാം!” വസന്തയുടെ പരിഹാസം മാധവിയമ്മയ്ക്ക് കൊണ്ടു. “അതിന് വിനോദിന് നിന്റെ ആങ്ങളയുടെ സ്വഭാവമല്ല, എന്റെ സ്വഭാവമാണ്. ഞാൻ പറയുന്നത് മാത്രമേ അവൻ കേൾക്കൂ!” മാധവിയമ്മ ദേഷ്യത്തോടെ അകത്തേക്ക് പോയപ്പോൾ വസന്ത വിജയശ്രീലാളിതയായി ചിരിച്ചു.

നാട്ടുകാരുടെയും മാധവിയമ്മയുടെയും എതിർപ്പുകളെ മുഴുവൻ അവഗണിച്ച് വിവേക് അരുന്ധതിയുടെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തുമ്പോൾ, ദുശ്ശകുനം എന്ന് ആയിരം വട്ടം മാധവിയമ്മ അവരെ ശപിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. അതേ മുഹൂർത്തത്തിൽ തന്നെ വിനോദ് മാളവികയുടെ കഴുത്തിലും താലി ചാർത്തി. ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവർ ഇളയ മരുമകളെ തറവാട്ടിലേക്ക് സ്വീകരിച്ചു. മാധവിയമ്മ വിളക്കുമായി ഉമ്മറത്തേക്ക് ഇറങ്ങിവന്ന് മുഖം കറുപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു: “എന്റെ വീട്ടിലേക്ക് നിലവിളക്ക് പിടിച്ച് വലതുകാൽ വെച്ച് കടന്നുവരുന്ന മൂത്ത മരുമകളെയാണ് ഞാൻ സ്വപ്നം കണ്ടത്. ഇത് നിലവിളക്കിന് പകരം അവളെ എടുത്തു പൊക്കിക്കൊണ്ട് വരേണ്ടി വരുന്നു!” തുടർന്ന് അവർ മാളവികയോടായി പറഞ്ഞു: “ഇന്നാ മാളവികാ മോളേ, ഐശ്വര്യമായി വലതുകാൽ വെച്ച് കയറിക്കോ!” കൊണ്ടുവന്ന നിലവിളക്ക് ഇളയ മരുമകളുടെ കൈകളിൽ കൊടുത്ത് അവരെ അകത്തേക്ക് ആനയിച്ചപ്പോൾ, തറവാട്ടു മുറ്റത്ത് വീൽചെയറിൽ അരുന്ധതിയും ഒപ്പം വിവേകും മാത്രം ഒറ്റപ്പെട്ടു നിന്നു. വിവേക് അവളുടെ തലയിൽ മൃദുവായി തലോടിക്കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “അമ്മ നിന്നെ എന്ന് അംഗീകരിക്കുന്നോ അതുവരെ എല്ലാം സഹിക്കാൻ നിനക്ക് കഴിയണം മോളേ…” അവൻ തന്റെ രണ്ടു കൈകളിലും അരുന്ധതിയെ കോരിയെടുത്തു പടിയറക്കത്തു വീടിന് അകത്തേക്ക് കയറി. “ഈ വിളക്കിന് പകരം നീയാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വെളിച്ചം!” അവന്റെ ആ വാക്കുകൾ മാത്രം മതിയായിരുന്നു അരുന്ധതിക്ക് സങ്കടങ്ങളെല്ലാം മറന്ന് അവനിലേക്ക് ചേർന്നു നിൽക്കാൻ.

ദിവസങ്ങൾ കൊഴിഞ്ഞുപോയ്ക്കൊണ്ടിരുന്നു. മാധവിയമ്മയ്‌ക്കൊപ്പം അരുന്ധതിയെ മാനസികമായി ഉപദ്രവിക്കാൻ മാളവികയും മുന്നിൽ നിന്നു. ഇളയ മരുമകളെ സ്നേഹത്തോടെ പരിചരിക്കുമ്പോൾ മൂത്ത മരുമകൾക്ക് അവഗണനയും പരിഹാസവും മാത്രമാണ് ലഭിച്ചത്. എന്നാൽ തനിക്ക് ഒന്നും ചെയ്യാൻ കഴിയില്ലെന്ന് മാധവിയമ്മ വിശ്വസിച്ച സ്ഥലത്ത്, തനിക്ക് എല്ലാം ചെയ്യാൻ കഴിയുമെന്ന് അരുന്ധതി തെളിയിച്ചു. വീൽചെയറിന്റെ സഹായത്തോടെ അടുക്കളയിലെ കാര്യങ്ങളും വിവേകിന്റെ ആവശ്യങ്ങളും അവൾ സ്വയം ചെയ്തുതീർത്തു. എങ്കിലും അവൾക്ക് അവഗണന മാത്രമാണ് തിരികെ ലഭിച്ചത്. തന്റെ വലിയ ഭാഗ്യം വിവേകാണെന്ന തിരിച്ചറിവുള്ളതുകൊണ്ട് അരുന്ധതി ഇതെല്ലാം ഒരു പുഞ്ചിരിയോടെ നേരിട്ടു. എന്നാൽ കുറച്ചു നാളുകൾക്ക് ശേഷം, അരുന്ധതിക്ക് മുൻപേ മാളവിക ഗർഭിണിയാണെന്ന വാർത്ത വന്നതോടെ അരുന്ധതിയുടെ അവസ്ഥ കൂടുതൽ കഷ്ടത്തിലായി. മാധവിയമ്മ വീണ്ടും ശബ്ദമുയർത്തി: “ഞാൻ അപ്പോഴേ എന്റെ മകനോട് പറഞ്ഞതാ ഇവൾക്ക് പ്രസവിക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന്! കണ്ടില്ലേ, കൂടെ കെട്ടിക്കൊണ്ടുവന്നവൾക്ക് ഇത് രണ്ടാം മാസമാണ്. തിന്നു മുടിക്കാൻ മാത്രം വന്നൊരു ജന്മം!” മാധവിയമ്മയുടെ ക്രൂരമായ വാക്കുകൾ മുറിക്കുള്ളിലേക്ക് കടന്നുവന്നപ്പോൾ, കേട്ടു നിന്ന വിവേക് നിയന്ത്രണം വിട്ട് ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. എന്നാൽ അരുന്ധതി അവന്റെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു വിലക്കി: “വേണ്ട വിവേകേട്ടാ… ഇതൊക്കെ കേൾക്കാൻ ഞാൻ ബാധ്യസ്ഥയാണ്. അമ്മ പറയും പോലെ നിങ്ങൾക്ക് ഒരു കുഞ്ഞിനെ തരാൻ എനിക്ക് കഴിയുമെന്ന് തോന്നുന്നില്ല…” വിവേക് അവളെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു നിർത്തി പറഞ്ഞു: “ഒരു കുഞ്ഞിന് വേണ്ടിയല്ല ലെച്ചു ഞാൻ നിന്നെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൂട്ടിയത്, എനിക്ക് നിന്നെ അത്രമേൽ ഇഷ്ടമായതുകൊണ്ടാണ്. അമ്മാവൻ പറഞ്ഞിട്ടും നിന്നെയും കൊണ്ട് ഈ വീട് വിട്ടു പോകാത്തതിന് ഒരേയൊരു കാരണമേയുള്ളൂ. നമ്മൾ പോയാൽ അമ്മയ്ക്ക് ഇവിടെ നിൽക്കാൻ കഴിയില്ല, വിനോദ് അമ്മയെ നോക്കില്ല. അവന്റെ സ്വഭാവം എനിക്കറിയാം. പക്ഷേ ഇനി ഇങ്ങനെ സഹിച്ചു നിൽക്കുന്നതിൽ അർത്ഥമില്ല. നമ്മളെ വേണ്ടാത്തിടത്തുനിന്ന് നമുക്ക് പോകാം.”

അങ്ങനെ പടിയറക്കത്തു തറവാട്ടിൽ നിന്നും വിവേക് അരുന്ധതിയെയും ചേർത്തുപിടിച്ച് ഇറങ്ങിപ്പോയി. തൊട്ടടുത്ത ദിവസം തന്നെ, മൂത്തമകന്റെ അധ്വാനത്തെയും കഷ്ടപ്പാടുകളെയും അവഗണിച്ച് മാധവിയമ്മ ആ തറവാടും സ്വത്തുക്കളും ഇളയമകനായ വിനോദിന്റെ പേരിലേക്ക് എഴുതിക്കൊടുത്തു. “ഇനി ഈ വീടിന്റെ അവകാശി എന്റെ ഉദരത്തിൽ വളരുന്ന പേരക്കുട്ടിയാണ്! സൂക്ഷിക്കണേ മോളേ…” മാളവികയുടെ വയറ്റിൽ തൊട്ടുകൊണ്ട് മാധവിയമ്മ സന്തോഷത്തോടെ പറഞ്ഞപ്പോൾ, മാളവികയും വിനോദും പരസ്പരം നോക്കി പരുങ്ങി. വിനോദ് തടഞ്ഞു തടഞ്ഞു പറഞ്ഞു: “അമ്മേ… ഞങ്ങൾക്ക് ഇപ്പോൾ ഒരു കുഞ്ഞിനെ വേണ്ടെന്നാണ് തീരുമാനം. അതുകൊണ്ട് കഴിഞ്ഞ ദിവസം ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോയി ഞങ്ങൾ അത് അബോർട്ട് ചെയ്തു…” മകന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് ഇടിമിന്നലേറ്റതുപോലെ മാധവിയമ്മ കസേരയിലേക്ക് തളർന്നിരുന്നു. അപ്പോൾ അവിടെയുണ്ടായിരുന്ന വസന്ത ചിരിച്ചുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “അതിന് നാത്തൂൻ എന്തിനാ വിഷമിക്കുന്നത്? കൊച്ചുണ്ടാകാൻ ഇനിയും സമയമുണ്ടല്ലോ. ഇപ്പോൾ അതിലും വലിയ സന്തോഷ വാർത്തയുണ്ട്!” അവർ തുള്ളിച്ചാടി തുടരുമ്പോൾ നിറഞ്ഞ മിഴികളോടെ മാധവിയമ്മ അവരെ നോക്കി. വസന്ത പറഞ്ഞു: “മാളവികയ്ക്കും വിനോദിനും യുകെയിലേക്ക് പോകാൻ വിസ ലഭിച്ചു. അടുത്ത ആഴ്ച തന്നെ അവർ പറക്കും!” മാധവിയമ്മ ഞെട്ടിപ്പോയി: “ഏഹ്? യുകെയിലേക്കോ? അപ്പോൾ ഞാൻ? ഞാൻ ഇവിടെ തനിച്ചാവില്ലേ?” അവരുടെ തൊണ്ട ഇടറി. വസന്ത പരിഹാസത്തോടെ പറഞ്ഞു: “അത് കൊള്ളാം! എന്റെ മകൾ ബാങ്ക് ലോണെടുത്ത് നഴ്സിംഗ് പഠിച്ചത് നാത്തൂനെ നോക്കി വീട്ടിലിരിക്കാനാണോ? പിള്ളേർ പോയി രക്ഷപ്പെടട്ടെ! ഇനി ഒറ്റയ്ക്കാണെന്നുള്ള വിഷമമാണെങ്കിൽ ഞാൻ ഇവിടെ വന്നു നിൽക്കാം, ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും ഞാൻ ജനിച്ചു വളർന്ന എന്റെ വീടല്ലേ ഇത്?” വസന്തയുടെ വാക്കുകൾ കേട്ട് തലകറങ്ങുന്നതുപോലെ മാധവിയമ്മ നിലത്തേക്ക് തളർന്നിരുന്നു.

കുറച്ചു മാസങ്ങൾക്ക് ശേഷം…

മക്കള രണ്ടുപേരും യുകെയിലേക്ക് പോയതിനുശേഷം മാധവിയമ്മയെ പുറത്തെങ്ങും കാണാനില്ലെന്ന് നാട്ടുകാർ പര gossip പറയുന്നത് കേട്ട്, ശേഖരൻ തറവാട്ടു മുറ്റത്ത് നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ഓലമടൽ ചെത്തി മാറ്റിയിടുമ്പോൾ തന്റെ വീട്ടുമുറ്റത്തേക്ക് വിറയ്ക്കുന്ന കാലുകളോടെ കയറിവരുന്ന സഹോദരിയെ ശേഖരൻ വെറുപ്പോടെയും സഹതാപത്തോടെയും നോക്കി. “ഏട്ടാ… വിവേക് ഇവിടെയില്ലേ? എനിക്ക് അവനെയൊന്ന് കാണണം…” മാധവിയമ്മയുടെ കണ്ണുകൾ താഴ്ന്നുപോയി. ശേഖരൻ അഭിമാനത്തോടെ പറഞ്ഞു: “വിവേക് മാത്രമല്ല, എന്റെ മകൾ അരുന്ധതിയും ഇവിടെയുണ്ട്. അവൾക്കിപ്പോൾ അഞ്ചാം മാസമാണ്! അതായത് എന്റെ കുടുംബത്തിന് ഒരു പുതിയ അവകാശി വരാൻ പോകുന്നു എന്ന്…” സഹോദരന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് മാധവിയമ്മ ഞെട്ടിപ്പോയി. ആ നിമിഷം ഉമ്മറപ്പടിയിലേക്ക് വീൽചെയർ ഉരുട്ടി അരുന്ധതി വരുമ്പോൾ, അവളുടെ വയറിലേക്ക് അവരുടെ കണ്ണുകൾ നീണ്ടു. “മോളേ…” മാധവിയമ്മ കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിച്ചെല്ലാൻ ആഞ്ഞതും, പിന്നിൽ നിന്നും വിവേകിന്റെ ഗൗരവമുള്ള ശബ്ദം ഉയർന്നു: “തൊട്ടുപോകരുത് അവളെ!”

“മോനേ… നിങ്ങളെ തിരികെ തറവാട്ടിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകാനാണ് അമ്മ വന്നത്. വാ മക്കളെ, അമ്മ അവിടെ ഒറ്റയ്ക്കാണ്…” മാധവിയമ്മ അപേക്ഷിച്ചു. വിവേക് തണുപ്പൻ മട്ടിൽ പറഞ്ഞു: “അമ്മയ്ക്ക് കൂട്ടായിട്ട് ആരെങ്കിലും വേണം എന്ന് പറയുന്നതല്ലേ കുറച്ചുകൂടി സത്യം? എന്റെ ഇഷ്ടങ്ങളെ മാനിക്കാതെ, ഞാൻ ചോരനീരാക്കി സംരക്ഷിച്ച വീട് എഴുതിക്കൊടുത്ത ഇളയ മകൻ എവിടെ? അവൻ നോക്കില്ലേ അമ്മയെ? അല്ലെങ്കില്‍ അവനോട് പറ അമ്മയെയും യുകെയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകാൻ! ഭാര്യയുടെ അമ്മയെ കൊണ്ടുപോയല്ലോ, അപ്പോൾ പിന്നെ സ്വന്തം അമ്മയെയും കൊണ്ടുപോകാമല്ലോ!” വിവേക് മുഖം തിരിച്ചപ്പോൾ മാധവിയമ്മ കണ്ണീർ വാർത്തുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “അവർക്ക് എന്നെ വേണ്ടെടാ…” വിവേക് ദയയില്ലാതെ പറഞ്ഞു: “എങ്കിൽ ഞങ്ങൾക്കും വേണ്ടാ! ഞങ്ങളുടെ കുഞ്ഞിനെ കാത്തിരിക്കുകയാണ് ഞങ്ങൾ. ഇവിടെ അരുന്ധതിക്ക് സമാധാനമുണ്ട്, അത് കളയാൻ അങ്ങോട്ട് വരാൻ ഉദ്ദേശിക്കുന്നില്ല. അമ്മയെപ്പോലെ ഒരുപാട് അമ്മമാരുണ്ട് നാട്ടിൽ—സ്വന്തം നിലമറന്ന് പെരുമാറുന്നവർ! പണമോ പദവിയോ അനുസരിച്ച്, അല്ലെങ്കിൽ എന്തെങ്കിലും ശാരീരിക ബുദ്ധിമുട്ടുകളുള്ള മരുമക്കളെ ചവിട്ടിത്താഴ്ത്തുകയും, എല്ലാം തികഞ്ഞവരെ തലയിൽ എടുത്ത് വെക്കുകയും ചെയ്യും. ഒടുവിൽ അവരിൽ നിന്ന് ക്രൂരമായ തിരിച്ചടി കിട്ടുമ്പോൾ, പണ്ട് തങ്ങൾ തകർത്ത മരുമക്കളുടെ അടുത്തേക്ക് ഓടിവരും! പക്ഷേ ഇവിടെ അത് നടക്കില്ല… അമ്മയ്ക്ക് പോകാം!”

വിവേക് അരുന്ധതിയുടെ വീൽചെയർ തിരിച്ച് അവളെയും കൂട്ടി അകത്തേക്ക് പോയി. മുഖം പൊത്തിക്കരഞ്ഞ് മാധവിയമ്മ തിരിഞ്ഞുനടക്കുമ്പോൾ പടിപ്പുരയിൽ സ്വന്തം സഹോദരൻ ശേഖരൻ നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. “മൂത്ത മകനും തള്ളിക്കളഞ്ഞു അല്ലേ?” ആ നിമിഷം മാധവിയമ്മ ഒരു ദീർഘനിശ്വാസം വിട്ടു: “അവനെ കുറ്റം പറയാൻ കഴിയില്ല ഏട്ടാ… അത്രയ്ക്ക് മോശമായിട്ടാണ് ഞാൻ അരുന്ധതിയോട് പെരുമാറിയത്. അവൾ എന്റെ സ്വന്തം ചോരയാണെന്ന് പോലും ഞാൻ ഓർത്തില്ല…” ശേഖരൻ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു: “ആ വീട്ടിലേക്ക് ഇനി എന്റെ മകളെ വിടാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ല ഭാനൂ… പക്ഷേ ഈ വീടിന്റെ പടിപ്പുര എന്നും നിനക്കായി തുറന്നുതന്നെ കിടക്കും.” ശേഖരൻ അകത്തേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ, മുകളിലെ ബാൽക്കണിയിൽ നിന്നും വിവേക് ഇതൊക്കെ കണ്ട് പുഞ്ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. തങ്ങളെ എന്നും സ്നേഹിക്കുന്ന അമ്മാവൻ തന്റെ മനസ്സ് അറിഞ്ഞുതന്നെ പ്രവർത്തിക്കും എന്ന പൂർണ്ണ വിശ്വാസത്തോടെ.