നിഴലാട്

“ഇതൊരു വലിയ കെണിയാണ് കേശവേട്ടാ! സരസ്വതിയമ്മ മരിച്ചെങ്കിലും, ഈ കോവിലകത്ത് നടന്ന ദുരൂഹതകൾക്ക് പിന്നിൽ പ്രവർത്തിച്ച യഥാർത്ഥ ‘സൂത്രധാരൻ’ ഇപ്പോഴും പുറത്തുതന്നെ സ്വതന്ത്രനായി നടക്കുന്നുണ്ട്. സരസ്വതിയമ്മയെ വെറുമൊരു മരപ്പാവയാക്കി നിർത്തി, ഈ വലിയ കുടുംബത്തിലെ പുരുഷന്മാരെ മുഴുവൻ ഒന്നൊന്നായി ഇല്ലാതാക്കാൻ തിരശ്ശീലയ്ക്ക് പിന്നിലിരുന്ന് ചരടുവലിച്ച ആ യഥാർത്ഥ കൊലയാളി ഈ വീടിനുള്ളിൽ തന്നെയുണ്ട്!” അർദ്ധരാത്രി കഴിഞ്ഞിട്ടും അടങ്ങാതെ പെയ്യുന്ന കടുംമഴയുടെ ഇരമ്പലിനിടയിലൂടെയുള്ള ദേവന്റെ വാക്കുകൾ കേട്ട് കേശവ വർമ്മ അന്തിച്ചുപോയി. കോരിച്ചൊരിയുന്ന മഴയിൽ കാട്ടുവെള്ളം കുത്തിയൊലിച്ചുവന്ന് ദേവനാരായണം കോവിലകത്തിന്റെ താഴത്തെ പൂമുഖപ്പടവുകളിൽ വന്ന് രൗദ്രഭാവത്തോടെ ആഞ്ഞടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.

കാളമേഘങ്ങൾക്കിടയിൽ നിന്നും ആകാശത്ത് ഇടിമിന്നൽ വെളിച്ചം തെളിയുമ്പോൾ മാത്രം ആ വലിയ പുരാതന കോവിലകത്തിന്റെ ഭയമുണർത്തുന്ന രൂപം ഇരുട്ടിൽ വ്യക്തമായി വെളിപ്പെട്ടു. കാറ്റിൽ ഉലയുന്ന പടുകൂറ്റൻ ഏഴിലംപാലമരത്തിന്റെ ഇലയനക്കങ്ങൾക്കിടയിലും, കോവിലകത്തിന്റെ തെക്കേ പടിഞ്ഞാറ്റയിലെ അടച്ചിട്ട അറയിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം കൃത്യമായി പുറത്തേക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു. അത് പുരാതനമായ ഒരു പാദസരത്തിന്റെ നിഗൂഢമായ കിലുക്കമായിരുന്നു. തരികിട തകധിമി എന്ന താളത്തിൽ ചുവടുകൾക്ക് വേഗത കൂടിക്കൂടി വന്നു, ഒടുവിൽ നെഞ്ചുപിളർക്കുന്ന ഒരു ദീർഘമായ നിലവിളിയോടെ ആ ശബ്ദം പെട്ടെന്ന് നിലച്ചു.

താളത്തിൽ ചുവടുകൾ ഒടുങ്ങിയ ആ വലിയ പൂമുഖത്ത് ഇരിക്കുകയായിരുന്ന പ്രൊഫസർ കേശവ വർമ്മ തന്റെ കൈയിലെ ചായക്കപ്പ് വിറയലോടെ താഴെ മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ചു. ഒപ്പമിരുന്ന ക്രൈംബ്രാഞ്ച് ഇൻസ്പെക്ടർ ദേവൻ കേശവന്റെ ഭയം നിറഞ്ഞ മുഖത്തേക്ക് സൂക്ഷ്മമായി നോക്കി. മലയോര ഗ്രാമത്തിലെ ദേവനാരായണം കോവിലകത്ത് തുടർച്ചയായി നടക്കുന്ന നിഗൂഢ മരണങ്ങളുടെ ചുരുളഴിക്കാൻ സിറ്റിയിൽ നിന്നും പ്രത്യേക ചുമതലയോടെ എത്തിയതായിരുന്നു ദേവൻ. ഈ കുടുംബത്തിൽ ജീവിക്കുന്ന ഓരോരുത്തരുടെയും ജീവൻ ഇപ്പോൾ ആരോ ഒരാളുടെ വിരൽത്തുമ്പിലാണെന്നും, അവൻ എല്ലാവരെയും പാവകളെപ്പോലെ കളിപ്പിക്കുകയാണെന്നും കേശവൻ വെളിപ്പെടുത്തി. നാട്ടുകാർ ആ സരസ്വതിയമ്മയെ വിളിച്ചിരുന്ന പേര് ‘കലാകാരി അമ്മ’ എന്നായിരുന്നു. അമ്പത്തഞ്ചു വയസ്സു കഴിഞ്ഞിട്ടും അവരുടെ കണ്ണുകളിലെ തീക്ഷ്ണതയ്ക്കും വാശിക്കും ഒട്ടും കുറവുണ്ടായിരുന്നില്ല. ഒരുകാലത്ത് പ്രശസ്തയായ മോഹിനിയാട്ടം കലാകാരിയായിരുന്നു സരസ്വതിയമ്മ. എന്നാൽ കലയേക്കാൾ ഉപരി അവരുടെ ഉള്ളിൽ വളർന്നത് കുടുംബത്തിന്റെ അധികാരത്തോടും അനന്തമായ സ്വത്തുക്കളോടുമുള്ള അടങ്ങാത്ത ആർത്തിയായിരുന്നു. കോവിലകത്തെ മൂത്ത കാരണവർ മാധവ വർമ്മയുടെ ഭാര്യയായി സരസ്വതി കടന്നുവരുമ്പോൾ ആ കുടുംബം കോടികളുടെ സ്വത്തുക്കളുള്ള വലിയൊരു സാമ്രാജ്യമായിരുന്നു. എന്നാൽ മാധവ വർമ്മയുടെ അകാലമരണത്തോടെയാണ് ആ വലിയ തറവാടിന്റെ തകർച്ചയുടെ തുടക്കം കുറിക്കപ്പെട്ടത്. ഹൃദയാഘാതം എന്ന് രേഖപ്പെടുത്തപ്പെട്ട ആ മരണം യഥാർത്ഥത്തിൽ സരസ്വതി വളരെ ആസൂത്രിതമായി ചെയ്ത ഒരു കൊലപാതകമായിരുന്നു. ഭർത്താവ് മരിച്ചുകിടക്കുമ്പോൾ തൊട്ടടുത്ത മുറിയിൽ പാദസരമണിഞ്ഞ് നൃത്തം ചെയ്തുകൊണ്ട് അവർ തങ്ങളുടെ ആദ്യത്തെ ‘ആട്ടം’ പൂർത്തിയാക്കുകയാണുണ്ടായത്.

അതിനുശേഷം കോവിലകത്തിന്റെ മുഴുവൻ ഭരണവും സരസ്വതിയമ്മയുടെ കൈകളിലേക്ക് വന്നു ചേർന്നു. ഭർത്താവിന്റെ അനിയന്മാരായ വിക്രമനെയും ശേഖരനെയും തങ്ങളുടെ നിഗൂഢ തന്ത്രങ്ങൾ കൊണ്ട് പരസ്പരം ശത്രുക്കളാക്കി മാറ്റാൻ അവർക്ക് അധികസമയം വേണ്ടി വന്നില്ല. വലിയ സ്വത്തുതർക്കത്തിന്റെ പേരിൽ വിക്രമൻ ശേഖരനെ ക്രൂരമായി വെട്ടിക്കൊലപ്പെടുത്തുകയും, ഒടുവിൽ കുറ്റബോധവും ശിക്ഷയും ഭയന്ന് വിക്രമൻ ജയിൽ മുറിക്കുള്ളിൽ വെച്ച് തൂങ്ങിമരിക്കുകയും ചെയ്തു. ഇതെല്ലാം സരസ്വതിയമ്മ മുൻകൂട്ടി തയ്യാറാക്കിയ തിരക്കഥയുടെ വികലമായ ഭാഗങ്ങൾ മാത്രമായിരുന്നു. തറവാട്ടിലെ പുരുഷന്മാർ ഓരോരുത്തരായി ഒടുങ്ങിയപ്പോൾ, ആ സാമ്രാജ്യത്തിന്റെ ഏക അധിപതിയായി സരസ്വതിയമ്മ പൂർണ്ണമായി മാറി. സ്വത്തുക്കൾ പൂർണ്ണമായി സ്വന്തം പേരിലേക്ക് കൈക്കലാക്കാൻ സരസ്വതി പിന്നീട് ലക്ഷ്യമിട്ടത് കേശവന്റെ മകനായ സിദ്ധാർത്ഥിനെയായിരുന്നു. തങ്ങളെ ചോദ്യം ചെയ്യാൻ മടിക്കാത്ത സിദ്ധാർത്ഥിനെ രാത്രിയിൽ ഉറക്കത്തിൽ വകവരുത്തി അതൊരു ആത്മഹത്യയായി ചിത്രീകരിക്കാൻ അവർ പദ്ധതിയിട്ടു. അർദ്ധരാത്രിയിൽ മൂർച്ചയേറിയ വിഷം പുരട്ടിയ കത്തിയും പിടിച്ച് സരസ്വതി സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മുറിയിലേക്ക് പതിയെ നടന്നുചെന്നു. കട്ടിലിൽ കിടന്ന രൂപത്തിന് നേരെ ആ കത്തി ഓങ്ങിയതും മുറിയിൽ പെട്ടെന്ന് വെളിച്ചം തെളിഞ്ഞു. കട്ടിലിൽ കിടന്നിരുന്നത് സിദ്ധാർത്ഥനായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് സബ് ഇൻസ്പെക്ടർ ദേവനായിരുന്നു. കേശവൻ നൽകിയ രഹസ്യ വിവരത്തിന്റെ അടിസ്ഥാനത്തിൽ പോലീസ് ഒരുക്കിയ കെണിയിൽ സരസ്വതിയമ്മ കൃത്യമായി വന്നു വീഴുകയായിരുന്നു.

തുടർന്ന് നടന്ന വിചാരണയ്ക്കൊടുവിൽ കോടതി സരസ്വതിയമ്മയ്ക്ക് ജീവപര്യന്തം തടവുശിക്ഷ വിധിച്ചു. കണ്ണൂർ സെൻട്രൽ ജയിലിന്റെ കരിങ്കൽ ചുവരുകൾക്കുള്ളിലേക്ക് അവർ മാറ്റിപ്പാർപ്പിക്കപ്പെട്ടു. മറ്റുള്ളവരെ സ്വന്തം വിരൽത്തുമ്പിൽ നിർത്തി ആട്ടാൻ നോക്കിയ ആ കലാകാരി ഒടുവിൽ ഇരുമ്പഴികൾക്കുള്ളിലായി. എന്നാൽ വിധി അവർക്കായി കരുതിവെച്ച ഏറ്റവും വലിയ ശിക്ഷ ജയിലിലായതിന്റെ രണ്ടാം വർഷമാണ് അവരെ തേടിയെത്തിയത്. കടുത്ത പക്ഷാഘാതം വന്ന് സരസ്വതിയമ്മയുടെ ശരീരത്തിന്റെ വലതുവശം പൂർണ്ണമായും തളർന്നുപോയി. പണ്ട് അഭിമാനത്തോടെ നൃത്തച്ചുവടുകൾ വെച്ചിരുന്ന, മറ്റുള്ളവരെ നിയന്ത്രിക്കാൻ ആംഗ്യം കാണിച്ചിരുന്ന ആ കൈകാലുകൾ ചലിപ്പിക്കാൻ പോലുമാകാത്ത വിധം ജീവനറ്റതായി മാറി. શාරീരിക തളർച്ചയ്ക്കൊപ്പം അവരുടെ മാനസികനിലയും പൂർണ്ണമായി തെറ്റിപ്പോയി. രാത്രികാലങ്ങളിൽ ജയിൽ മുറിയിലെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി താൻ കൊലപ്പെടുത്തിയവരുടെ രൂപങ്ങൾ വരുന്നുണ്ടെന്നും, അവർ തന്റെ കാലുകളിൽ പാദസരം കെട്ടിത്തന്ന് നൃത്തം ചെയ്യാൻ നിർബന്ധിക്കുന്നുണ്ടെന്നും സരസ്വതി ഉറക്കത്തിൽ നിലവിളിക്കാൻ തുടങ്ങി. വിവരമറിഞ്ഞ് ജയിൽ ആശുപത്രിയിൽ കാണാനെത്തിയ ദേവൻ കണ്ടത് പഴയ ആഢ്യത്വമെല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട്, സ്വന്തം കാലുകളിലേക്ക് നോക്കി ഭയം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്ന ഒരു സാധു വയോധികയെയാണ്. സ്വന്തം ശരീരത്തെപ്പോലും നിയന്ത്രിക്കാനാകാതെ, ജയിലിന്റെ തണുത്ത തറയിൽ കിടന്ന് അവർ അനുഭവിച്ച ആ ആത്മീയ-ശാരീരിക പീഡനത്തിനൊടുവിൽ സരസ്വതിയമ്മ ഈ ലോകത്തോട് വിടപറഞ്ഞു.

സരസ്വതിയമ്മയുടെ ദാരുണമായ അന്ത്യത്തോടെ ദേവനാരായണം കോവിലകത്തെ നിഗൂഢതകൾ പൂർണ്ണമായി അവസാനിച്ചുവെന്നാണ് കേശവനും നാട്ടുകാരും കരുതുന്നത്. എന്നാൽ, അവർ മരിച്ച് കൃത്യം ഒരു വർഷം തികയുന്ന അന്ന് രാത്രിയിലും ആ മലയോര ഗ്രാമത്തിൽ കടുത്ത മഴയായിരുന്നു. പണ്ടെന്നോ പെയ്ത അതേ പ്രളയരാത്രിയെ ഓർമ്മിപ്പിക്കും വിധം കാട്ടുവെള്ളം കോവിലകത്തിന്റെ പടവുകളിൽ വന്ന് ശക്തിയായി ആഞ്ഞടിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പൂമുഖത്ത് ഉറക്കമില്ലാതെ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന പ്രൊഫസർ കേശവ വർമ്മ പെട്ടെന്ന് ഞെട്ടിവിറച്ചു! തെക്കിനിയിലെ ആ അടച്ചിട്ട പഴയ മുറിയിൽ നിന്ന് ഒരു ശബ്ദം വീണ്ടും അന്തരീക്ഷത്തിലേക്ക് ഉയർന്നു. ത്സൺ… ത്സൺ… തരികിട തകധിമി… ത്സൺ… കേശവന്റെ ശരീരത്തിൽ നിന്ന് ജീവൻ ഒഴിഞ്ഞുപോകുന്നതുപോലെ അയാൾക്ക് തോന്നി. സരസ്വതി മരിച്ചിട്ടും ആ പാദസരത്തിന്റെ ശബ്ദം എങ്ങനെ വീണ്ടും കേൾക്കുന്നു? അയാൾ പതിയെ, വലിയ പേടിയോടെ തെക്കിനി ലക്ഷ്യമാക്കി നടന്നു. വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ ആ മുറിയുടെ പഴകിയ വാതിൽ തുറന്ന കേശവൻ കണ്ടത് കട്ടിലിന് മുകളിൽ വെച്ചിരുന്ന ആ പഴയ ചോരക്കറ പുരണ്ട പാദസരം തനിയെ ഇളകുന്നതായിരുന്നു! ഭയം മൂലം ബോധരഹിതനാകാൻ തുടങ്ങിയ കേശവനെ ആരോ പുറകിൽ നിന്ന് താങ്ങിപ്പിടിച്ചു. തിരിഞ്ഞുനോക്കിയ അയാൾ കണ്ടത് ഇൻസ്പെക്ടർ ദേവനെയായിരുന്നു. ദേവൻ മുന്നോട്ട് നടന്ന് ആ പാദസരം കൈയിലെടുത്തു. അതിനുള്ളിൽ വളരെ സൂക്ഷ്മമായി ഘടിപ്പിച്ച ഒരു ചെറിയ ഇലക്ട്രോണിക് ചിപ്പും റിസീവറും ദേവൻ പുറത്തെടുത്തു

“ആരാണത് ദേവാ?” കേശവൻ വിറയ്ക്കുന്ന ശബ്ദത്തിൽ ചോദിച്ചു. “അത് മറ്റാരുമല്ല…” ദേവൻ മുറ്റത്തേക്ക് നോക്കി ഉറക്കെ വിളിച്ചു, “ഇങ്ങോട്ട് വരാം…” ഇരുട്ടിൽ നിന്നും മഴനനഞ്ഞ് ആ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു വന്ന രൂപത്തെ കണ്ട് കേശവൻ തരിച്ചുപോയി. അത് മറ്റാരുമായിരുന്നില്ല, കേശവൻ ജീവനതുല്യം സ്നേഹിച്ച സ്വന്തം മകൻ സിദ്ധാർത്ഥായിരുന്നു! അവനൊപ്പം കോവിലകത്തെ പഴയ വിശ്വസ്തനായ കാര്യസ്ഥൻ ശങ്കരനുമുണ്ടായിരുന്നു. “സിദ്ധാർത്ഥ്… നീ…” കേശവന് വാക്കുകൾ പുറത്തേക്ക് വന്നില്ല. ദേവൻ കേസിന്റെ യഥാർത്ഥ സത്യാവസ്ഥ പുറത്തുവിട്ടു. “കേശവേട്ടാ, സരസ്വതിയമ്മയ്ക്ക് സാവധാനം മരണം സംഭവിക്കുന്ന ആയുർവേദ വിഷം നൽകിയത് ആരാണെന്ന് ഞാൻ അന്വേഷിച്ചിരുന്നു. അവർക്ക് വിഷം എത്തിച്ചു നൽകിയതും, കുട്ടിക്കാലം മുതൽ സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മനസ്സിൽ ഈ തറവാടിനോടുള്ള വിഷം നിറച്ചതും ഈ ശങ്കരനാണ്. എന്നാൽ ശങ്കരനെ ഇതിനായി ഉപയോഗിച്ചത് നിങ്ങളുടെ സ്വന്തം മകൻ സിദ്ധാർത്ഥും!” സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ മുഖത്തെ നിഷ്കളങ്കത മാറി അവിടെ ഒരു ക്രൂരമായ ചിരി വിരിഞ്ഞു. “അതെ അച്ഛാ… സരസ്വതിയമ്മ ഒരു പാവ മാത്രമായിരുന്നു. ഈ കോവിലകത്തെ കോടികളുടെ സ്വത്ത് എനിക്ക് മാത്രമായി വേണമായിരുന്നു. സരസ്വതിയമ്മയെ ജയിലിലാക്കിയതും എന്റെ പ്ലാനായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഒടുവിൽ ഈ പാദസരത്തിന്റെ ശബ്ദം കേൾപ്പിച്ച് അച്ഛനെക്കൂടി ഭ്രാന്ത് പിടിപ്പിച്ച് ഇല്ലാതാക്കാൻ നോക്കിയപ്പോഴേക്കും ഈ ഇൻസ്പെക്ടർ എന്റെ കളി കണ്ടെത്തി.”

ഖണ്ഡിക 7

പോലീസ് ജീപ്പിന്റെ സൈറൺ ശബ്ദം കോവിലകത്തിന്റെ മുറ്റത്ത് മുഴങ്ങി. സിദ്ധാർത്ഥിന്റെയും ശങ്കരന്റെയും കൈകളിൽ ഇരുമ്പുവിലങ്ങുകൾ വീണു. കേശവൻ മാനസികമായി തകർന്നുപോയെങ്കിലും, ചതിയുടെ ആഴം അവിടെയും അവസാനിച്ചിരുന്നില്ല. സിദ്ധാർത്ഥും ശങ്കരനും ജയിലിലായതോടെ തറവാട്ടിൽ കേശവൻ തികച്ചും ഒറ്റയ്ക്കായി. കുറ്റകൃത്യങ്ങളുടെ തെളിവുകൾ ശേഖരിക്കുന്നതിനിടയിൽ ശങ്കരന്റെ വീട്ടിൽ നിന്ന് പിടിച്ചെടുത്ത ഒരു പഴയ ഡയറിയിൽ ഒരു പ്രത്യേക തീയതി കണ്ട് ദേവൻ സംശയത്തോടെ നെറ്റി ചുളിച്ചു. സരസ്വതിയമ്മയുടെ ഭർത്താവ് മാധവ വർമ്മ മരിച്ച അന്ന് രാത്രിയിൽ, ശങ്കരൻ ഡയറിയിൽ ഇങ്ങനെ കുറിച്ചിരുന്നു: ‘കാര്യങ്ങൾ വിചാരിച്ചതുപോലെ തടസ്സമില്ലാതെ നടന്നു. പക്ഷേ, വാരണാസിയിൽ നിന്നും വന്ന കത്ത് അവൾ കണ്ടിട്ടുണ്ട്. അത് അവിടെനിന്ന് മാറ്റി നശിപ്പിക്കണം.’ “വാരണാസിയിൽ നിന്നുള്ള കത്തോ?” ദേവൻ സ്വയം മന്ത്രിച്ചു. അവൻ ഉടൻ തന്നെ കേശവന്റെ അരികിലേക്ക് ചെന്നു. “കേശവേട്ടാ… മാധവ വർമ്മ മരിക്കുന്ന സമയത്ത് വാരണാസിയുമായി ഈ കുടുംബത്തിന് എന്തെങ്കിലും ബന്ധമുണ്ടായിരുന്നോ?” “ഓർമ്മയുണ്ട് ദേവാ… ജ്യേഷ്ഠൻ മാധവ വർമ്മയ്ക്ക് അവിടെ വലിയൊരു പട്ടുനൂൽ ബിസിനസ്സ് പങ്കാളിയുണ്ടായിരുന്നു. സരസ്വതിയമ്മയെ വിവാഹം കഴിക്കുന്നതിന് മുൻപ് ജ്യേഷ്ഠൻ ഏറെക്കാലം വാരണാസിയിലായിരുന്നു താമസം. പക്ഷേ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ മരണത്തോടെ ആ ബന്ധങ്ങളെല്ലാം പൂർണ്ണമായി വിച്ഛേദിക്കപ്പെട്ടു.”

ദേവന്റെ അന്വേഷണബുദ്ധി ഉണർന്നു. അവൻ തെക്കിനിയിലെ സരസ്വതിയമ്മയുടെ മുറിയിൽ വീണ്ടും വിശദമായ പരിശോധന നടത്തി. ആ പഴയ വലിയ തേക്കിന്റെ അലമാരയുടെ ഒരു രഹസ്യ അറയിൽ നിന്നും ജീർണ്ണിച്ച ഒരു പഴയ കത്ത് ലഭിച്ചു. വാരണാസിയിൽ നിന്നും ‘കലാധരൻ’ എന്നൊരാൾ മാധവ വർമ്മയ്ക്ക് അയച്ചതായിരുന്നു അത്. കത്തിലെ വരികൾ വായിച്ച ദേവന്റെ കണ്ണുകൾ വികസിച്ചു: “മാധവൻ… നീ സരസ്വതിയെ വിവാഹം കഴിച്ച വിവരം ഞാൻ അറിഞ്ഞു.

എന്നാൽ, നിന്റെ ഭൂതകാലത്തെക്കുറിച്ചും വാരണാസിയിലെ നിന്റെ ആദ്യ ഭാര്യയെക്കുറിച്ചും മകളെക്കുറിച്ചും അവൾ അറിഞ്ഞാൽ എന്തായിരിക്കും അവസ്ഥ? നീ ഞങ്ങളെ ദാരുണമായി ചതിച്ചു. ഇതിനുള്ള പ്രതികാരം ഞങ്ങളുടെ അടുത്ത തലമുറ ചോദിച്ചിരിക്കും.” മാധവ വർമ്മയ്ക്ക് വാരണാസിയിൽ മറ്റൊരു കുടുംബമുണ്ടായിരുന്നു! ആ വലിയ ചതിയുടെ പകയാണ് ഈ കോവിലകത്തെ ഇല്ലാതാക്കാൻ വാരണാസിയിൽ നിന്നും ഇവിടെയെത്തി വിത്തുപാകിയത്. ദേവൻ നേരെ ജയിലിൽ കിടക്കുന്ന ശങ്കരന്റെ സെല്ലിലേക്ക് ചെന്നു. പോലീസിന്റെ കടുത്ത ചോദ്യം ചെയ്യലിന് മുൻപിൽ ഒടുവിൽ ശങ്കരൻ ആ വലിയ രഹസ്യം വെളിപ്പെടുത്തി. “സാർ… ഞാൻ ഈ നാട്ടുകാരനല്ല,” ശങ്കരൻ വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു. “ഞാൻ വാരണാസിയിൽ ജനിച്ചു വളർന്നവനാണ്. മാധവ വർമ്മ ചതിച്ച ആ ആദ്യ ഭാര്യയുടെ സഹോദരനാണ് ഞാൻ! എന്റെ പെങ്ങൾ ആ ചതിയിൽ മനംനൊന്ത് ജീവനൊടുക്കി. ആ പക വീട്ടാനാണ് ഞാൻ വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ് പേര് മാറ്റി ഈ തറവാട്ടിൽ കാര്യസ്ഥനായി കൂടിയത്.

ഞാൻ തന്നെയാണ് സരസ്വതിയുടെ മനസ്സിൽ പണത്തോടുള്ള ആർത്തി നിറച്ചതും അവരെക്കൊണ്ട് മാധവ വർമ്മയെ കൊലപ്പെടുത്തിയതും. സിദ്ധാർത്ഥ് ജനിച്ചപ്പോൾ മുതൽ അവന്റെ മനസ്സിലും ഞാൻ വിഷം നിറച്ചു. സരസ്വതിയെയും സിദ്ധാർത്ഥിനെയും ഞാൻ എന്റെ പ്രതികാരത്തിനുള്ള ആയുധങ്ങളാക്കുകയായിരുന്നു. ഈ കോവിലകത്തെ ആണുങ്ങൾ പരസ്പരം തല്ലിമരിക്കുമ്പോൾ എന്റെ പെങ്ങളുടെ ആത്മാവിന് ശാന്തി കിട്ടുമെന്ന് ഞാൻ കരുതി!” “പക്ഷേ ശങ്കരാ… നീ വിചാരിച്ചതുപോലെ കാര്യങ്ങൾ അവസാനിച്ചില്ല. നിന്റെ പ്രതികാരം നിന്നെയും നീ ഉപയോഗിച്ചവരെയുമെല്ലാം ഇരുമ്പഴിക്കുള്ളിലാക്കി,” ദേവൻ പറഞ്ഞു. തറവാടിന്റെ ശാപമെന്ന് കരുതിയത് സരസ്വതിയമ്മയുടെ പാദസരമായിരുന്നില്ല, മറിച്ച് മാധവ വർമ്മ ചെയ്ത പഴയൊരു ചതിയുടെ കനലുകളായിരുന്നു. അത് കാര്യസ്ഥൻ ശങ്കരനിലൂടെ ആ തറവാടിനെ മുഴുവൻ വിഴുങ്ങുകയായിരുന്നു.

ദേവൻ കോവിലകത്തേക്ക് തിരിച്ചെത്തി കേശവനോട് ഈ സത്യങ്ങളെല്ലാം തുറന്നുപറഞ്ഞു. തന്റെ ജ്യേഷ്ഠന്റെ ഭൂതകാല പാപങ്ങളാണ് ഈ തറവാടിനെ ചുടുകാടാക്കിയതെന്ന് അറിഞ്ഞപ്പോൾ കേശവൻ നിശ്ശബ്ദനായി. വർഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി. ദേവനാരായണം കോവിലകം കേശവൻ ഒരു ചാരിറ്റബിൾ ട്രസ്റ്റിന് വിട്ടുകൊടുത്തു. അവിടെയിപ്പോൾ പഴയ പാദസരത്തിന്റെ ഒച്ചയോ, പ്രതികാരത്തിന്റെ നിഴലുകളോ ഇല്ല. പകരം, അനാഥരായ ഒരുപാട് കുട്ടികളുടെ ചിരി ഒച്ചകൾ മാത്രം. പഴയ തെക്കിനി മുറിയുടെ ജാലകത്തിലൂടെ പുറത്തെ ശാന്തമായ മഴയിലേക്ക് നോക്കി ഇരിക്കുമ്പോൾ കേശവൻ മനസ്സിലാക്കി—മറ്റുള്ളവരെ ആട്ടാൻ നോക്കുന്ന ഏത് വലിയ ആട്ടക്കാരനെയും, ഒടുവിൽ കാലം അതിന്റെ ചുവടുകൾ കൊണ്ട് അടക്കി നിർത്തും.