by ജനാലയ്ക്കൽ തട്ടിവിളിക്കുന്ന കാറ്റും, അകലെ എവിടെയോ കേൾക്കുന്ന തവളകളുടെ കരച്ചിലും ആ മുറിയിലെ നിശബ്ദതയെ കൂടുതൽ ആഴമുള്ളതാക്കി. സിദ്ധാർത്ഥ് തന്റെ കയ്യിലുണ്ടായിരുന്ന പാൽ ഗ്ലാസിൽ നിന്നും ഒരിറക്ക് കുടിച്ചു. ചുണ്ടിലെ പാൽപ്പാട പുറംകൈ കൊണ്ട് ഒപ്പിയെടുത്ത ശേഷം ഗ്ലാസ് മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ചു. തിരിഞ്ഞപ്പോഴേക്കും അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു വല്ലാത്ത തിളക്കം മിന്നിമറഞ്ഞു. അടുത്ത നിമിഷം അവൻ തന്റെ പ്രിയതമയായ അനന്യയുടെ കയ്യിൽ പിടിച്ചു വലിച്ച് കട്ടിലിലേക്ക് ഇരുത്തി.
പുത്തൻ മെത്തയുടെ മൃദുത്വം ശരീരത്തിൽ അറിഞ്ഞെങ്കിലും, അപ്രതീക്ഷിതമായ ആ നീക്കത്തിൽ അനന്യ ഒന്ന് പരിഭ്രമിച്ചു.
“എന്താ സിദ്ധു… ഇത്ര തിടുക്കമോ?” പരിഭ്രമം ഒളിച്ചുവെക്കാൻ ശ്രമിച്ചുകൊണ്ടുള്ള അവളുടെ ചോദ്യം ആ മുറിയിൽ മുഴങ്ങി.
“എന്റെ പെണ്ണേ… എത്ര വർഷത്തെ കാത്തിരിപ്പായിരുന്നു ഇത്! നീയും ഞാനും ഒന്നിച്ചു പുതിയൊരു ജീവിതം തുടങ്ങുകയാണ്. അതുകൊണ്ട് ഈ രാത്രി വെറുതെ സംസാരിച്ച് സമയം കളയേണ്ട. നമുക്ക് നമ്മുടെ ദാമ്പത്യത്തിന്റെ ആദ്യ പടികൾ ചവിട്ടി തുടങ്ങാം…” അവൾക്ക് നേരെ കുനിഞ്ഞുനിന്ന് അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ആഴത്തിൽ നോക്കി സിദ്ധാർത്ഥ് പറഞ്ഞു. അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ ആവേശം നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു.
അനന്യ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയിൽ ഒരു നിഗൂഢതയുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ പതിയെ അവനിൽ നിന്നും കുതറി മാറി ബെഡിന്റെ അങ്ങേ അറ്റത്തേക്ക് നീങ്ങിയിരുന്നു. അഴിഞ്ഞു വീണ മുടിക്കെട്ടുകൾ ഒതുക്കിവെച്ചു കൊണ്ട് അവനെ നോക്കി കള്ളച്ചിരിയോടെ അവൾ പറഞ്ഞു:
“എന്റെ സിദ്ധു… ഈ ഒരു രാത്രി കൊണ്ട് നമ്മുടെ ജീവിതം അവസാനിക്കാൻ പോകുന്നൊന്നുമില്ലല്ലോ. നാളെയും രാത്രിയുണ്ട്, അതിനപ്പുറവും ഒരുപാട് രാത്രികളുണ്ട്. നമുക്കിടയിൽ ഞാനും നീയും ഇനിയും ബാക്കിയുണ്ട്. അതുകൊണ്ട് ഈ പടി ചവിട്ടലും മറ്റു പരിപാടികളും നമുക്ക് നാളത്തേക്ക് മാറ്റിവെച്ചാലോ?”
രാഹുൽ അമ്പരന്നുപോയി. അവൻ തലയണ എടുത്ത് കട്ടിലിന്റെ ഹെഡ്ബോർഡിൽ ചാരിവെച്ച് അതിലേക്ക് അമർന്നിരുന്നു. നിരാശ അവന്റെ മുഖത്ത് പ്രകടമായിരുന്നു. “എന്നാലും അനന്യേ… നീ ഇത് എന്ത് വർത്തമാനമാ പറയുന്നേ?”
“ഒരു എന്നാലും ഇല്ല സിദ്ധു. നിങ്ങൾ പുരുഷന്മാർക്ക് താലികെട്ട് കഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ ഈ ആദ്യരാത്രിയിലെ ‘കലാപരിപാടികളെ’ കുറിച്ച് മാത്രമാണ് ചിന്ത. പക്ഷേ, ആ താലികെട്ടിയ പെണ്ണിന്റെ അവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് ഏതെങ്കിലും ആണുങ്ങൾ ആലോചിക്കാറുണ്ടോ? അധികം പെൺകുട്ടികൾ ഇത് തുറന്നു പറയാറില്ല എന്നതാണ് സത്യം.” അനന്യയുടെ മുഖത്തെ കള്ളച്ചിരി മാഞ്ഞു, അവിടെ ഒരു ഗൗരവം നിഴലിച്ചു.
അവളുടെ സംസാരം കേട്ട് സിദ്ധാർത്ഥിന്റെ ഉള്ളിലെ ആവേശമൊക്കെ ഒന്ന് തണുത്തു. അവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ അവളെ നോക്കിയിരുന്നു. അവൾ തുടർന്നു:
“സിദ്ധു… നമ്മൾ തമ്മിൽ പ്രണയിച്ചു വിവാഹം കഴിച്ചവരായതുകൊണ്ട് എനിക്കിത് തുറന്നു പറയാം. പക്ഷേ കുറച്ചു ദിവസം മാത്രം പരിചയമുള്ള ഒരാളുമായി വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് എത്തുന്ന ഒരു പെണ്ണിന്റെ കാര്യം ആലോചിച്ചു നോക്കൂ. അവന്റെ ഇഷ്ടങ്ങളോ സ്വഭാവമോ പൂർണ്ണമായും മനസ്സിലാക്കാതെ ഒരു ജീവിതം തുടങ്ങുമ്പോൾ, ആദ്യരാത്രി തന്നെ അവന്റെ ഇഷ്ടക്കേടിന് പാത്രമാകാതിരിക്കാൻ പാതിമനസ്സോടെ സമ്മതിച്ചു കൊടുക്കുന്നവരാണ് ഭൂരിഭാഗം പെൺകുട്ടികളും.”
അനന്യ കട്ടിലിൽ നിന്നെഴുന്നേറ്റ് ജനാലയ്ക്കൽ പോയി നിന്നു. നിലാവിന്റെ വെളിച്ചം അവളുടെ മുഖത്ത് വീഴുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“നീ ആലോചിച്ചു നോക്കിയിട്ടുണ്ടോ? ഒരു പെണ്ണിന്റെ കല്യാണ തലേരാത്രിയിലെ അവസ്ഥ? അന്നവൾക്ക് ഉറക്കം കാണില്ല. കാരണം ഇതുവരെ ജീവിച്ച ചുറ്റുപാടുകളിൽ നിന്ന് മറ്റൊരു വീട്ടിലേക്കുള്ള ആ പറിച്ചുനടലിനെക്കുറിച്ച് അവൾ ഉത്കണ്ഠാകുലയായിരിക്കും. കല്യാണദിവസം പുലർച്ചെ നാലുമണിക്ക് തുടങ്ങും ബഹളം. ആരുടെയൊക്കെയോ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി എന്തെങ്കിലും കഴിച്ചു എന്ന് വരുത്തി തീർക്കും. പിന്നെ ബ്യൂട്ടീഷ്യൻ ചേച്ചിയുടെ മുന്നിൽ മണിക്കൂറുകൾ. അതുകഴിഞ്ഞാൽ പിന്നെ സ്വന്തം ഇഷ്ടമില്ല. ഫോട്ടോഗ്രാഫർ പറയുംപോലെ ചിരിക്കണം, നടക്കണം. തലയിലെ ഭാരമേറിയ മുല്ലപ്പൂവും ആടയാഭരണങ്ങളും സാരിയുടെ കനവും കൂടി ആകുമ്പോൾ ശ്വാസം മുട്ടും.
പിന്നെ കല്യാണമണ്ഡപത്തിലേക്ക്. സൂര്യപ്രകാശത്തേക്കാൾ ചൂടുള്ള വീഡിയോക്കാരന്റെ ലൈറ്റിന് മുന്നിൽ ഉരുകിയൊലിച്ച് താലികെട്ടും ചടങ്ങുകളും. അതിനുശേഷമുള്ള റിസപ്ഷൻ ആണ് അടുത്ത കടമ്പ. പരിചയമുള്ളവരുടെയും ഇല്ലാത്തവരുടെയും മുന്നിൽ ‘അയൽപക്കത്ത് പോലും വരാത്ത ചിരി’ മുഖത്ത് ഒട്ടിച്ച് വെച്ച് ഫോട്ടോഗ്രാഫർക്ക് വേണ്ടി പോസ് ചെയ്യണം. ഭക്ഷണത്തിന്റെ കാര്യത്തിലും നിബന്ധനകളാണ്. എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് സ്വന്തം മാതാപിതാക്കളോടും കൂടപ്പിറപ്പുകളോടും യാത്ര പറയുമ്പോൾ ഉള്ളിൽ തിരതല്ലുന്ന സങ്കടം കണ്ണിനുള്ളിൽ തന്നെ കുഴിച്ചുമൂടാൻ അവൾ ശ്രമിക്കും. ആ സങ്കടത്തോടെയാണ് അവൾ ഭർത്താവിന്റെ വീട്ടിലെത്തുന്നത്. അവിടെയും ചടങ്ങുകളും പരിചയപ്പെടലുകളും കഴിഞ്ഞ്, ആ കനമുള്ള ആഭരണങ്ങളൊക്കെ അഴിച്ചുമാറ്റി ഒന്ന് കുളിച്ചു ഫ്രഷായി, തളർന്ന ശരീരവും വിങ്ങുന്ന മനസ്സുമായി ഭർത്താവിന്റെ അരികിൽ ഒന്ന് ഇരിക്കാൻ വരുമ്പോഴാണ്, അവിടെ ആദ്യരാത്രിയെന്ന ‘പടക്കളം’ ഒരുക്കി കാത്തുനിൽക്കുന്ന ഭർത്താവിനെ അവൾ കാണുന്നത്. അപ്പോൾ അവൾ അനുഭവിക്കുന്ന ശാരീരികവും മാനസികവുമായ തളർച്ചയെക്കുറിച്ച് ആരെങ്കിലും ചിന്തിക്കാറുണ്ടോ?”
സിദ്ധാർത്ഥ് പെട്ടെന്ന് ചാടിയെഴുന്നേറ്റു. അവൻ അനന്യയുടെ അടുത്തുചെന്നു. അവളുടെ സംസാരം മുറിക്കാനെന്ന വണ്ണം അവൻ തന്റെ വലംകൈകൊണ്ട് അവളുടെ വായ പൊത്തിപ്പിടിച്ചു. ഇടംകൈകൊണ്ട് അവളെ തന്റെ മാറിലേക്ക് ചേർത്തു.
അനന്യ അവന്റെ മാറിലൊട്ടി നിന്ന് കിതയ്ക്കുകയായിരുന്നു. അവന്റെ ഹൃദയമിടിപ്പ് അവൾക്ക് കേൾക്കാമായിരുന്നു. സിദ്ധാർത്ഥ് അവളുടെ നെറുകയിൽ ആർദ്രമായി ചുംബിച്ചു.
“മതി അനന്യേ… എനിക്ക് എല്ലാം മനസ്സിലായി. നീ ഈ പറഞ്ഞ കാര്യങ്ങൾ ഏതൊരു പെണ്ണിനും തന്റെ ഭർത്താവിനോട് ആദ്യരാത്രിയിൽ തുറന്നു പറയാവുന്നതാണ്. അതിന് പ്രണയവിവാഹം വേണമെന്നൊന്നുമില്ല. ദാമ്പത്യം എന്നത് പരസ്പരം മനസ്സിലാക്കി തുടങ്ങേണ്ട ഒന്നല്ലേ? ശരീരത്തേക്കാൾ ഉപരി നിന്റെ മനസ്സിന്റെ തളർച്ചയാണ് ഞാൻ കാണേണ്ടിയിരുന്നത്.”
സിദ്ധാർത്ഥ് അവളെ തന്നിൽ നിന്നും അല്പം അകറ്റി നിർത്തി അവളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “ഇനി നമുക്ക് നേരം കളയണ്ട. ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്ത് സമാധാനമായി ഉറങ്ങാം. നാളെയും നമുക്ക് ഒരുപാട് സമയമുണ്ടല്ലോ. നിനക്ക് ഇന്ന് നല്ല വിശ്രമം ആവശ്യമാണ്.”
അവൻ അവളുടെ ചെവിയിൽ വളരെ മൃദുവായി കടിച്ചു കൊണ്ട് അത് പറഞ്ഞപ്പോൾ അനന്യയുടെ മുഖത്ത് വീണ്ടും ആ പഴയ കള്ളച്ചിരി വിരിഞ്ഞു.
“പോടാ തെമ്മാടി…” എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് അവൾ അവനെ തള്ളി മാറ്റി കട്ടിലിലേക്ക് വീണു.
സിദ്ധാർത്ഥ് ചിരിച്ചുകൊണ്ട് ലൈറ്റ് ഓഫ് ചെയ്തു. ആ മുറിയിലെ മങ്ങിയ വെളിച്ചത്തിൽ, തിരക്കുകളും ബഹളങ്ങളുമില്ലാത്ത ആ ശാന്തമായ രാത്രിയിൽ, ശാരീരികമായ അടുപ്പത്തേക്കാൾ ഉപരിയായി അവർക്കിടയിൽ മനസ്സുകൾ തമ്മിലുള്ള വലിയൊരു ബന്ധം രൂപപ്പെടുകയായിരുന്നു. പിറ്റേന്നത്തെ പുലരിയിലേക്ക് അവർ പുതിയൊരു പ്രതീക്ഷയോടെ കണ്ണുകളടച്ചു.