by കാലം കരുതിവെച്ച കണക്കുപുസ്തകം
ആ വലിയ നാലുകെട്ടിന്റെ പടികടക്കുമ്പോൾ ശിവാനി തന്റെ ഭർത്താവ് രാഘവന്റെ കൈകളിൽ ഒന്നുകൂടി മുറുക്കിപ്പിടിച്ചു. അവളുടെ മുഖത്ത് ഒരു വല്ലാത്ത വിജയചിരിയുണ്ടായിരുന്നു. വർഷങ്ങൾക്ക് മുമ്പ്, ഇതേ മുറ്റത്തുനിന്നാണ് അവൾ അപമാനിതയായി ഇറങ്ങിപ്പോയത്. അന്ന് അവളുടെ കയ്യിൽ പണമില്ലായിരുന്നു, താങ്ങായി നിൽക്കാൻ ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. എന്നാൽ ഇന്ന് സർവ്വ ഐശ്വര്യങ്ങളോടും കൂടി, ഒരു വലിയ വ്യവസായിയുടെ ഭാര്യയായി അവൾ തിരിച്ചെത്തുമ്പോൾ കാലം കാത്തുവെച്ച നീതി നടപ്പിലാകുകയായിരുന്നു.
അകത്തളത്തിൽ അവരെ കണ്ടതും സാവിത്രിയമ്മയുടെ മുഖം വിളറി. അവരെ സ്വീകരിക്കാൻ അവർക്ക് വല്ലാത്തൊരു വൈക്ലബ്യം അനുഭവപ്പെട്ടു. വിറയ്ക്കുന്ന സ്വരത്തിൽ അവർ പറഞ്ഞു: “മോളേ… ഇരിക്കൂ… നിങ്ങൾ വരുമെന്ന് കരുതിയില്ല.”
“ഇരിക്കാം അമ്മായി. രാഘവേട്ടാ, ഇരിക്കൂ…” ശിവാനി തന്റെ ഭർത്താവിന് കസേര നീക്കി കൊടുത്തു. രാഘവൻ ഒരു മന്ദഹാസത്തോടെ അവിടെ ഇരുന്നു. അയാൾ അവളുടെ മനസ്സിന്റെ കരുത്തിനൊപ്പം നിന്നവനാണ്.
“അമ്മായി, ഗോകുൽ എവിടെ? അവനെ കണ്ടില്ലല്ലോ?” ശിവാനി വെറുതെ ചോദിച്ചതാണെങ്കിലും ആ ചോദ്യം സാവിത്രിയമ്മയുടെ നെഞ്ചിൽ ഒരു ആണി പോലെ തറച്ചു.
അവർ വിക്കി വിറച്ചു കൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “അവൻ… അവൻ ഒരു കേസിന്റെ കാര്യമായി പുറത്തു പോയിരിക്കുകയാണ് മോളേ.”
“ശരി, ഞാൻ അത് മറന്നുപോയി.” ശിവാനി ബാഗിൽ നിന്നും ഒരു പൊതിയെടുത്ത് സാവിത്രിയമ്മയുടെ നേരെ നീട്ടി. “ഇതൊന്നു തുറന്നു നോക്കൂ അമ്മായി.”
അതിലൊരു സ്വർണ്ണവളയായിരുന്നു. പഴയ മോഡൽ, പക്ഷേ തിളക്കം ഒട്ടും കുറഞ്ഞിട്ടില്ലാത്ത ഒന്ന്. അത് കണ്ടതും സാവിത്രിയമ്മയുടെ മുഖം മരണതുല്യമായി വിളറി വെളുത്തു. ആ വള നൽകുന്ന സന്ദേശം അവർക്ക് വ്യക്തമായി മനസ്സിലായി.
അവിടെ നിന്നും യാത്ര പറഞ്ഞ് അവർ പുറത്തിറങ്ങിയപ്പോൾ രാഘവൻ ചോദിച്ചു: “ശിവാനി, ഇപ്പോൾ നിന്റെ മനസ്സിൽ എന്താണ്? വലിയൊരു ഭാരം ഒഴിഞ്ഞതുപോലെ തോന്നുന്നില്ലേ?”
ശിവാനി ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അവളുടെ ചിന്തകൾ പത്തു വർഷം പിന്നിലേക്ക് സഞ്ചരിച്ചു.
ചെറുപ്പത്തിലേ വീട്ടുകാർ പറഞ്ഞുറപ്പിച്ചതായിരുന്നു ഗോകുലിന്റെയും ശിവാനിയുടെയും വിവാഹം. ശിവാനിയുടെ അച്ഛൻ ഒരു വലിയ ജന്മി ആയിരുന്നു. തോട്ടങ്ങളും മില്ലുകളും ഒക്കെയായി പ്രതാപത്തിൽ കഴിഞ്ഞിരുന്ന കാലം. അന്ന് സുമതി അപ്പച്ചിക്ക് (സാവിത്രിയമ്മ) ശിവാനിയെ വലിയ കാര്യമായിരുന്നു. പക്ഷേ, ഒരു ബിസിനസ്സ് തകർച്ചയിൽ എല്ലാം നഷ്ടപ്പെട്ട്, കടക്കെണിയിലായ ശിവാനിയുടെ അച്ഛൻ ഒരു രാത്രിയിൽ ആരും കാണാതെ തൂങ്ങിമരിച്ചു. സ്വന്തം മകളെപ്പറ്റി പോലും ഓർക്കാതെ ആ പാവം പോയി.
പിന്നെ ശിവാനിക്ക് ആരുമുണ്ടായിരുന്നില്ല. സാവിത്രിയമ്മ അവളെ വീട്ടിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. പക്ഷേ, പണ്ടത്തെ ആ സ്നേഹനിധിയായ അപ്പച്ചിയെയല്ല അവൾ അവിടെ കണ്ടത്. “സ്വത്തും പണവുമില്ലാത്ത ഈ പെണ്ണിനെ എന്റെ മകനെക്കൊണ്ട് കെട്ടിക്കില്ല” എന്ന് അവർ പരസ്യമായി പറഞ്ഞു.
ഒരുകാലത്ത് അമ്മയെപ്പോലെ കണ്ടവർ തന്നെ ഇന്ന് ‘തെണ്ടിപ്പെണ്ണ്’ എന്ന് വിളിക്കുന്നത് കേട്ടപ്പോൾ ശിവാനി തകർന്നുപോയി. അവളുടെ സ്നേഹത്തിന് പണത്തിന്റെ വില മാത്രമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ എന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ഗോകുൽ ആകട്ടെ, അമ്മയുടെ വാക്കിന് മറുവാക്ക് പറയാതെ മൗനം പാലിച്ചു. അവനും അവളേക്കാൾ വലുത് സ്വത്താണെന്ന് തെളിയിച്ചു.
ഇനി ഒരു നിമിഷം പോലും അവിടെ നിൽക്കില്ലെന്ന് അവൾ തീരുമാനിച്ചു. തന്റെ അച്ഛന്റെ കാലത്ത് വീട്ടിൽ സഹായത്തിന് നിന്നിരുന്ന മാധവൻ നായരെ അവൾ വിളിച്ചു. പണ്ട് മാധവൻ നായർ പറഞ്ഞിരുന്നു, “മോളേ, നിനക്ക് എന്തെങ്കിലും ബുദ്ധിമുട്ടുണ്ടെങ്കിൽ ഈ അപ്പൂപ്പന്റെ കൂടെ വരാം. മൂന്ന് നേരം കഞ്ഞിയേ ഉണ്ടാവൂ, പക്ഷേ സമാധാനമുണ്ടാകും.”
അങ്ങനെ തലയിൽ നിന്നൊരു ഭാരം ഒഴിഞ്ഞതുപോലെ സാവിത്രിയമ്മയും ഗോകുലും അവളെ യാത്രയാക്കി. സ്നേഹത്തെക്കാൾ സമ്പത്തിനെ പ്രണയിച്ച സാവിത്രിയമ്മ തന്റെ മകന് വേണ്ടി വലിയൊരു തറവാട്ടിൽ നിന്നും ഒരു പെണ്ണിനെ കണ്ടെത്തി. നിശ്ചയസമയത്ത് അവർ ശിവാനിക്ക് ഇട്ടുകൊടുത്ത ആ വള ഊരി വാങ്ങാൻ പോലും അവർക്ക് മടിയുണ്ടായിരുന്നില്ല. പക്ഷേ ശിവാനി അത് ഊരി കയ്യിൽ കൊടുക്കാതെ ഒരു വെല്ലുവിളിയായി എടുത്തുമാറ്റി വെച്ചു.
ജീവിക്കണമെന്ന ഉറച്ച തീരുമാനത്തിലായിരുന്നു ശിവാനി. അവൾ തന്റെ അച്ഛൻ പണ്ട് തന്റെ പേരിൽ ബാങ്കിൽ നിക്ഷേപിച്ച ചെറിയൊരു തുകയെടുത്ത് കോടതി കയറാൻ തീരുമാനിച്ചു. ചതിയിലൂടെ പലരും തട്ടിയെടുത്ത അച്ഛന്റെ സ്വത്തുക്കൾ തിരിച്ചുപിടിക്കണം. അങ്ങനെയാണ് അവൾ വക്കീലായ രാഘവനെ കാണുന്നത്.
ശിവാനിയുടെ ജീവിതകഥ കേട്ടപ്പോൾ രാഘവന് അവളോട് വലിയ ബഹുമാനം തോന്നി. അയാൾ ഒരു രൂപ പോലും ഫീസ് വാങ്ങാതെ അവൾക്ക് വേണ്ടി വാദിച്ചു. വർഷങ്ങൾ നീണ്ട പോരാട്ടത്തിനൊടുവിൽ സ്വത്തുക്കളെല്ലാം അവൾക്ക് തിരിച്ചു കിട്ടി. അവൾ വലിയൊരു പണക്കാരിയായി. ഒടുവിൽ രാഘവൻ തന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചപ്പോൾ, മറ്റൊരു നന്ദിപ്രകടനത്തിന് ഇടമില്ലാത്ത വിധം അവൾ അത് സ്വീകരിച്ചു.
വിവാഹത്തിന് ശേഷമാണ് ശിവാനി അപ്പച്ചിയെ കാണണമെന്ന് ആവശ്യപ്പെട്ടത്. അപ്പോഴാണ് രാഘവൻ മറ്റൊരു സത്യം പറഞ്ഞത്: “ശിവാനി, അവർ ഇപ്പോൾ ഒരു കേസ് നടത്താൻ എന്റെ ഓഫീസിലാണ് വരുന്നത്.”
“എന്ത് കേസ്?” അവൾ അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
“വിവാഹമോചനക്കേസ്! ഗോകുൽ കല്യാണം കഴിച്ച ആ പണക്കാരി പെണ്ണിന് ഇവിടുത്തെ ജീവിതവുമായി ഒത്തുപോകാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. അവൾ ഗോകുലിന്റെയും അമ്മയുടെയും പേരിൽ പീഡനത്തിന് കേസുകൊടുത്തു. അവർക്ക് ഇപ്പോൾ പണവും സമാധാനവുമില്ല.”
അതുകേട്ടപ്പോൾ ശിവാനിക്ക് സഹതാപമാണ് തോന്നിയത്. എങ്കിലും തന്നെ അവഗണിച്ചവർക്ക് കാലം നൽകിയ ശിക്ഷ കാണാൻ അവൾ തീരുമാനിച്ചു.
പണ്ട് അവളുടെ അച്ഛന് നൽകിയ വാക്ക് സാവിത്രിയമ്മ മറന്നുപോയി. പണമില്ലെന്ന് കണ്ടപ്പോൾ ആ സ്നേഹം അവർ ചവിട്ടി മെതിച്ചു. അന്ന് അവർ നിശ്ചയത്തിന് നൽകിയ ആ വള ഇന്നും ശിവാനി സൂക്ഷിച്ചു വെച്ചിരുന്നു. അത് അവർക്ക് തന്നെ തിരിച്ചു കൊടുക്കണം.
അവൾ ആ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ സാവിത്രിയമ്മ അവളുടെ കാലിൽ വീണ് മാപ്പ് ചോദിച്ചു. “മോളേ, ഞങ്ങൾ ചെയ്ത പാപത്തിനുള്ള ശിക്ഷയാണ് ഈ അനുഭവിക്കുന്നത്. ഞങ്ങളോട് ക്ഷമിക്കണം.”
ശിവാനി അവരെ പിടിച്ചെഴുന്നേൽപ്പിച്ചു. “എനിക്ക് നിങ്ങളോട് ഒരു ദേഷ്യവുമില്ല അപ്പച്ചി. ഞാൻ അന്നും ഇന്നും നിങ്ങളെ സ്നേഹിച്ചിട്ടേയുള്ളൂ. കാലം ഓരോന്ന് നിശ്ചയിച്ചിട്ടുണ്ട്. ഗോകുലിന്റെ കൂടെയുള്ള ജീവിതത്തേക്കാൾ ഇന്ന് ഞാൻ രാഘവേട്ടന്റെ കൂടെ സന്തോഷവതിയാണ്. ഭാഗ്യം ഇവിടെയായിരിക്കും. ഗോകുലിനോട് പറയൂ, എല്ലാം ശരിയാകുമെന്ന്.”
പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ ശിവാനി തിരിഞ്ഞു നോക്കി. പണത്തിന് പിന്നാലെ ഓടി ജീവിതം കൈവെള്ളയിലൂടെ ചോർന്നു പോയതറിയാതെ സാവിത്രിയമ്മ അപ്പോഴും ശൂന്യതയിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
ശിവാനി രാഘവന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു. അവൾക്ക് ഇപ്പോൾ പഴയതിനേക്കാൾ കരുത്ത് തോന്നുന്നു. ആ വലിയ വീടിന്റെ പടിയിറങ്ങി അവൾ തന്റെ പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് നടന്നു. പണത്തേക്കാൾ സ്നേഹത്തിന് വിലയുള്ള തന്റെ കൊച്ചു സ്വർഗ്ഗത്തിലേക്ക്.