by പുഴയൊഴുകും വഴികൾ**
വീടിന്റെ കോളിംഗ് ബെൽ തുടർച്ചയായി മുഴങ്ങിയപ്പോൾ **നിവേദിത** അടുക്കളയിൽ നിന്നും വേഗത്തിൽ ഉമ്മറത്തെത്തി വാതിൽ തുറന്നു. മുറ്റത്ത് ഒട്ടും പരിചയമില്ലാത്ത ഒരാൾ. അയാളുടെ കണ്ണുകളിൽ വല്ലാത്തൊരു രോഷം ജ്വലിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“അരവിന്ദ് ഇല്ലേ?” അയാളുടെ ചോദ്യം പരുക്കനായിരുന്നു.
നിവേദിത മറുപടി പറയുന്നതിന് മുൻപേ പിന്നിൽ നിന്നും അരവിന്ദ് വന്നിരുന്നു. വന്നയാളെ കണ്ടതും അരവിന്ദിന്റെ മുഖത്തെ ചോരയൊഴിഞ്ഞു. വിറയ്ക്കുന്ന ചുണ്ടുകളോടെ അയാൾ അവനെ നോക്കി. പക്ഷേ, വന്നയാൾ ഒരു പരിഹാസച്ചിരിയോടെ അകത്തേക്ക് കയറി സോഫയിലിരുന്നു.
നിവേദിതയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കി അയാൾ ശാന്തനായി പറഞ്ഞു: “നിവേദിത, അരവിന്ദിനെ ഒന്ന് ക്ഷണിക്കാൻ വന്നതാണ് ഞാൻ.”
അയാൾ പോക്കറ്റിൽ നിന്നും ഒരു കവർ പുറത്തെടുത്ത് നിവേദിതയുടെ നേരെ നീട്ടി. “ഇത് ഊട്ടിയിലേക്കുള്ള ടിക്കറ്റാണ്. അവിടെ ഒരു റിസോർട്ടിൽ മൂന്ന് ദിവസത്തേക്ക് താമസിക്കാനുള്ള എല്ലാ സൗകര്യങ്ങളും ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. നമ്മൾ രണ്ടുപേരും ഇന്ന് വൈകുന്നേരം പോകുന്നു.”
നിവേദിത സ്തബ്ധയായി നിന്നുപോയി. വിവാഹം കഴിഞ്ഞിട്ട് കഷ്ടിച്ച് എട്ടുമാസം. ആദ്യമായി കാണുന്ന ഒരാൾ തന്റെ ഭർത്താവിന്റെ മുന്നിൽ വച്ച് തന്നെ ടൂറിന് വിളിക്കുന്നു! അവൾ അരവിന്ദിനെ നോക്കി. അയാൾ തലകുനിച്ചു നിൽക്കുകയാണ്.
“നിങ്ങൾ ആരാണ്? എന്തിനാണ് എന്നെ ഇങ്ങനെ അപമാനിക്കുന്നത്?” നിവേദിതയുടെ ശബ്ദം ഇടറി.
അയാൾ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. അരവിന്ദിന്റെ അരികിലേക്ക് നീങ്ങി നിന്ന് പറഞ്ഞു: “ഞാൻ ആരാണെന്ന് നിന്റെ ഭാര്യയ്ക്ക് പറഞ്ഞു കൊടുക്ക് അരവിന്ദ്.”
അരവിന്ദ് മൗനം പാലിച്ചപ്പോൾ അയാൾ തന്നെ തുടർന്നു: “ഞാൻ വിക്രം. എന്റെ ഭാര്യ മീരയും അരവിന്ദും ഒരേ ഓഫീസിലാണ് ജോലി ചെയ്യുന്നത്. ഇയാൾ നിവേദിതയെ വിളിക്കാത്ത ട്രിപ്പുകൾ മീരയെയും കൊണ്ട് പോകാറുണ്ട്. അപ്പോൾ പിന്നെ എന്റെ ഭാര്യയെ കൊണ്ടുപോയതിന് പകരമായി നിന്നെ ഞാനും കൊണ്ട് പോണ്ടേ?”
തന്റെ കാൽക്കീഴിലെ മണ്ണ് ഒലിച്ചുപോകുന്നത് പോലെ നിവേദിതയ്ക്ക് തോന്നി. അവൾ അരവിന്ദിന്റെ തോളിൽ പിടിച്ചു കുലുക്കി. “എന്താ അരവിന്ദ് ഇതൊക്കെ? ഇയാൾ പറയുന്നത് സത്യമാണോ?”
അരവിന്ദ് മറുപടി നൽകിയില്ല. വിക്രം വീണ്ടും പറഞ്ഞു: “നിന്റെ ഭർത്താവ് ഒരു ഭീരുവാണ് നിവേദിത. ഞാൻ നിന്റെ കൈ പിടിച്ചു വലിച്ചാൽ പോലും ഇയാൾ അനങ്ങില്ല. സ്വന്തം ഭാര്യയെ പണയം വെച്ച് പിടിച്ചുനിൽക്കാൻ നോക്കുന്ന ശവം!”
നിവേദിതയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു തുളുമ്പി. “പ്ലീസ്… വിക്രം, ഇവിടെ ഇങ്ങനെ സീൻ ഉണ്ടാക്കരുത്. നിങ്ങൾ പറയുന്നത് എവിടെയാണെങ്കിലും ഞാൻ വരാം. അപേക്ഷയാണ്…” അരവിന്ദിന്റെ കെഞ്ചുന്ന ശബ്ദം കേട്ടപ്പോൾ നിവേദിതയ്ക്ക് തന്നോട് തന്നെ വെറുപ്പ് തോന്നി.
“നിങ്ങൾ തമ്മിലുള്ള അവിഹിത ബന്ധം ഞാൻ അറിഞ്ഞു. ഇനി മീരയെ എനിക്ക് വേണ്ട. അവൾ എന്റെ കാറിൽ പുറത്തുണ്ട്. ഇങ്ങോട്ട് ഇറക്കി വിട്ടേക്കാം. വിവാഹമോചനത്തിന് അവൾ സമ്മതിച്ചിട്ടുണ്ട്. ബാക്കി കാര്യങ്ങൾ വക്കീൽ വഴി അറിയിക്കാം.” വിക്രം ഇറങ്ങിപ്പോയി.
മുറിയിൽ നിശബ്ദത തളംകെട്ടി. അരവിന്ദ് ഒന്നും സംഭവിക്കാത്ത പോലെ ബെഡ്റൂമിലേക്ക് പോയി കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്ന് മുടി ചീകുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ നിവേദിതയുടെ ഉള്ളിലെ നിയന്ത്രണം വിട്ടു.
“അരവിന്ദ്… ഞാൻ ഇനി ഇവിടെ എന്തിനാണ് നിൽക്കേണ്ടത്? എന്നെ ഇങ്ങനെ വഞ്ചിക്കാൻ എങ്ങനെ തോന്നി?” അവൾ അലറി.
അരവിന്ദ് ചീപ്പ് ദേഷ്യത്തോടെ മേശപ്പുറത്തെറിഞ്ഞു. “നിനക്ക് സത്യങ്ങൾ മനസ്സിലായല്ലോ. ഇനി ഇവിടെ കടിച്ചുതൂങ്ങി നിൽക്കാതെ ഇറങ്ങിപ്പോയിക്കൂടേ? എത്ര പണം വേണമെങ്കിലും തരാം, എനിക്കൊന്ന് സമാധാനം തരൂ.”
നിവേദിത തകർന്നുപോയി. വീട്ടിലേക്ക് വിളിക്കാൻ ഫോൺ എടുത്തു. അച്ഛനെയും അമ്മയെയും സഹോദരിയെയും വിളിച്ചു. ആരും ഫോൺ എടുക്കുന്നില്ല. താൻ ഒറ്റപ്പെട്ടു എന്ന ബോധം അവളെ തളർത്തി. ആറ് മാസം കൊണ്ട് ജീവിതം അവസാനിച്ചുവെന്ന് അവൾ ഉറപ്പിച്ചു. ഫാനിൽ സാരി കെട്ടി കുടുക്കിടുമ്പോൾ അവളുടെ കൈകൾ വിറച്ചില്ല.
അമ്മ വിവാഹത്തിന് വാങ്ങിത്തന്ന ഇളം പച്ച നിറത്തിലുള്ള പട്ടുസാരി. അതിന്റെ തുമ്പിൽ അമ്മയുടെ ഗന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. സ്റ്റൂളിൽ കയറി നിൽക്കുമ്പോൾ ഫോൺ ബെല്ലടിച്ചു. അമ്മയാണ്.
“അമ്മേ… എന്നെ അരവിന്ദ് പറ്റിച്ചു. എനിക്ക് ഇനിയും വയ്യ അമ്മേ…” നിവേദിത പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു. അപ്പോഴേക്കും ഫോൺ കട്ടായി. ഉടനെ ചേച്ചിയുടെ വീഡിയോ കോൾ വന്നു.
സ്ക്രീനിൽ ചേച്ചിയുടെ മുഖം കണ്ടപ്പോൾ നിവേദിതയ്ക്ക് നിയന്ത്രണം വിട്ടു. “എന്താ മോളെ ഇത്? നിന്റെ തലയിൽ എന്തിനാ ഈ സാരി?” ചേച്ചി ഭയത്തോടെ ചോദിച്ചു. നിവേദിതയുടെ പിന്നിലെ ഫാനിൽ സാരി കെട്ടിയിരിക്കുന്നത് ചേച്ചി കണ്ടിരുന്നു.
“മോളെ… നീ എന്ത് ഭ്രാന്താണ് ചെയ്യുന്നത്? നിനക്ക് വല്ലതും പറ്റിയാൽ അമ്മയും അച്ഛനും ജീവനോടെ ഇരിക്കുമെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ?” ചേച്ചിയുടെ വാക്കുകളിൽ അധികാരം കലർന്ന സ്നേഹമായിരുന്നു. “നീ ഇപ്പോൾ ഒന്നും പറയണ്ട. എല്ലാം പാക്ക് ചെയ്യുക. അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ നിന്നെ വീട്ടിലെത്തിക്കാൻ ഒരു ടാക്സി അവിടെ എത്തും. നീ ലൊക്കേഷൻ അയച്ചു തരൂ.”
നിവേദിതയുടെ ഉള്ളിലെ ഇരുട്ട് പതുക്കെ നീങ്ങി. അവൾ സാരിയുടെ കുരുക്ക് അഴിച്ചു. “ഇനി ഞാൻ ശല്യമായി ഉണ്ടാവില്ല” എന്ന് അരവിന്ദിന് മെസ്സേജ് അയച്ചു. “നന്ദി” എന്നായിരുന്നു അയാളുടെ മറുപടി. അത്രയും കാലം ജീവിച്ച മനുഷ്യന്റെ ക്രൂരത അവൾക്ക് ഒരു പാഠമായിരുന്നു.
വയനാട്ടിലെ വീട്ടിൽ എത്തിയപ്പോൾ നിവേദിതയെ കാത്ത് എല്ലാവരും ഉണ്ടായിരുന്നു. അമ്മ അവളെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു കരഞ്ഞു. ചേച്ചിമാരുടെ മുഖത്ത് വല്ലാത്തൊരു ഗൗരവമായിരുന്നു. രാത്രി ചേച്ചിയുടെ മടിയിൽ കിടക്കുമ്പോൾ നിവേദിത ഉള്ളിലെ സങ്കടങ്ങളെല്ലാം തുറന്നു പറഞ്ഞു.
“മോളെ… അവൻ നിന്നെ ചതിച്ചതിന് അവന് അർഹിച്ച ശിക്ഷ നമ്മൾ കൊടുക്കും. നീ വെറുതെ തോറ്റു കൊടുക്കരുത്.” ചേച്ചി അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
പിറ്റേന്ന് ചേച്ചിയുടെ കൂടെ നിവേദിത ആദ്യമായി പോലീസ് സ്റ്റേഷനിൽ പരാതി നൽകി. ദിവസങ്ങൾക്കുള്ളിൽ അരവിന്ദിന്റെ വക്കീൽ വിളിച്ചു. പരസ്പര സമ്മതത്തോടെയുള്ള വിവാഹമോചനത്തിന് അവർ തയ്യാറാണ്.
വക്കീലിന്റെ ഓഫീസിൽ അരവിന്ദിന് അഭിമുഖമായി ഇരിക്കുമ്പോൾ നിവേദിതയുടെ ശബ്ദം പതറിയില്ല.
“വിവാഹമോചനത്തിന് ഞാൻ തയ്യാറാണ്. പക്ഷേ, എനിക്ക് ഒരു കോടി രൂപ നഷ്ടപരിഹാരമായി വേണം.” അവൾ ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അരവിന്ദ് ഞെട്ടിപ്പോയി. “ഒരു കോടിയോ? നിനക്ക് വട്ടാണോ നിവേദിത?”
“കോടതിയിൽ പോയി നിയമയുദ്ധം നടത്തിയാൽ ഇതിലും വലിയ തുക നിനക്ക് നൽകേണ്ടി വരും. നിന്റെ ജോലിയും അന്തസ്സും ഇല്ലാതാകുന്നത് കാണാൻ എനിക്ക് താല്പര്യമില്ലെങ്കിൽ ഇത് സമ്മതിച്ചോളൂ.” അവൾ അവിടെ നിന്നും എഴുന്നേറ്റു.
രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞ് അരവിന്ദിന്റെ അമ്മ നിവേദിതയെ വിളിച്ചു. “മോളെ… കഴിഞ്ഞതൊക്കെ നമുക്ക് മറക്കാം. അവൻ നിന്നെ സ്വീകരിക്കാൻ തയ്യാറാണ്. നീ കേസ് പിൻവലിച്ചു തിരിച്ചു വരണം.”
നിവേദിത ചിരിച്ചു. “നഷ്ടപരിഹാരത്തുക കേട്ടപ്പോൾ വന്ന സ്നേഹമാണല്ലേ അമ്മേ ഇത്? സ്വന്തം മകൻ എന്നെ ചതിച്ചപ്പോൾ അമ്മ അവനൊപ്പമായിരുന്നു. ഇനി എനിക്ക് ആ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങാൻ കഴിയില്ല.” അവൾ ഫോൺ കട്ടാക്കി.
ചേച്ചി വന്ന് നിവേദിതയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു. “ഇതാണ് എന്റെ അനിയത്തി. നീ പഠിക്കണം. നിന്റെ കാലിൽ നിൽക്കണം.”
“അതെ ചേച്ചി. എനിക്ക് എന്റെ പഠനം പൂർത്തിയാക്കണം. ആ മനുഷ്യനിൽ നിന്നും കിട്ടുന്ന പണം എനിക്ക് വേണ്ട. അത് അനാഥരായ കുഞ്ഞുങ്ങളെ സംരക്ഷിക്കുന്ന സ്ഥാപനങ്ങൾക്ക് നൽകണം. നിവേദിത ഇനി കരയില്ല. തലയുയർത്തി തന്നെ ജീവിക്കും.”
നിവേദിത ജനാലയിലൂടെ പുറത്തെ പുഴയിലേക്ക് നോക്കി. പുഴ ഒഴുകുകയാണ്… തടസ്സങ്ങളെല്ലാം നീക്കി സ്വന്തം വഴി തേടി. അവളുടെ ജീവിതവും ഇനി ആ പുഴയെപ്പോലെയാകും. തടയാൻ ആർക്കും കഴിയാത്ത പ്രവാഹം.