by # **രക്തനക്ഷത്രങ്ങൾ പൂത്ത രാത്രി**
പുറത്ത് കറുത്ത പക്ഷം പെയ്തൊഴിയാത്ത അന്ധകാരത്തിൽ മുങ്ങിക്കിടക്കുകയായിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ മിന്നുന്ന മിന്നൽപിണരുകൾ ആ പഴയ തറവാടിന്റെ വിള്ളലുകളെ വെളിച്ചം കാട്ടി പരിഹസിച്ചു. വീടിനുള്ളിൽ, ഒരു കരിമൂർഖന്റെ ശീൽക്കാരം പോലെ ആ മനുഷ്യന്റെ ശബ്ദം ഉയർന്നു കേട്ടു.
“നീ ഇങ്ങനെ പിടയുന്നത് കാണാൻ നല്ല രസമുണ്ട് പെണ്ണേ… പക്ഷേ വെറുതെ സമയം കളയണ്ട.”
**വിശ്വൻ** തന്റെ വിരലിലിരുന്ന സിഗരറ്റ് കുറ്റി അമർത്തിക്കെടുത്തിയത് **മാളവികയുടെ** തോളിലായിരുന്നു. പൊള്ളുന്ന വേദനയിൽ അവൾ ആർത്തുവിളിച്ചു. നീറുന്ന ആ മുറിവിൽ നിന്നും പുക ഉയരുന്നത് നോക്കി അയാൾ പൈശാചികമായി ചിരിച്ചു.
“വിശ്വേട്ടാ… അരുത്… ദൈവത്തെ ഓർത്ത് എന്നെ വിട്ടയയ്ക്കൂ. അച്ഛൻ വാങ്ങിയ പണം തിരിച്ചു നൽകും. ഞങ്ങൾക്ക് അല്പം കൂടി സമയം തരൂ. എന്റെ ജീവിതം നശിപ്പിക്കരുത്.”
അവൾ അയാളുടെ കാല്ക്കൽ വീണു കേണു. അവളുടെ കണ്ണീർ വീണ് അയാളുടെ വിലകൂടിയ ചെരുപ്പുകൾ നനഞ്ഞു.
“നിന്റെ അച്ഛനോ? ആ മദ്യപാനി രാഘവൻ?” വിശ്വൻ പുച്ഛത്തോടെ അവളെ പിടിച്ചു മാറ്റി. “അഞ്ചു ലക്ഷം രൂപയാണ് കൃഷിയുടെ പേരും പറഞ്ഞു അയാൾ എന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും എണ്ണിയത്. പലിശയും പലിശയുടെ പലിശയുമായി അത് പത്തിരട്ടിയായിരിക്കുന്നു. തരാമെന്ന് പറഞ്ഞ അവധി കഴിഞ്ഞിട്ട് മാസങ്ങളായി. ഓരോ തവണ ചെല്ലുമ്പോഴും കള്ളം പറഞ്ഞു എന്നെ പറ്റിക്കുകയായിരുന്നു അയാൾ. മര്യാദയ്ക്ക് കാശ് തന്നില്ലെങ്കിൽ പകരമായി എന്ത് വാങ്ങണമെന്ന് എനിക്ക് നേരത്തെ അറിയാമായിരുന്നു. മാളവിക… നിന്റെ ഈ തുടുത്ത യൗവനം എനിക്ക് പണയമായി വേണം.”
അയാൾ അവളുടെ മുടിയിൽ കുത്തിപ്പിടിച്ച് മുഖം തനിക്ക് നേരെ ഉയർത്തി. മാളവികയുടെ കണ്ണുകളിൽ ഭയം കട്ടപിടിച്ചു നിന്നു. തന്റെ അച്ഛന്റെ അശ്രദ്ധയും നിസ്സഹായതയും ഇങ്ങനെയൊരു പടുകുഴിയിൽ കൊണ്ടുചെന്നെത്തിക്കുമെന്ന് അവൾ സ്വപ്നത്തിൽ പോലും കരുതിയിരുന്നില്ല.
രണ്ടു വർഷം മുൻപാണ് രാഘവൻ വിശ്വൻ എന്ന കൊള്ളപ്പലിശക്കാരന്റെ വലയിൽ വീഴുന്നത്. തരിശായിക്കിടക്കുന്ന തന്റെ വയലുകളിൽ നൂറുമേനി വിളയിക്കണമെന്ന മോഹവുമായാണ് രാഘവൻ പണം കടം വാങ്ങിയത്. പക്ഷേ, വിധി മറ്റൊന്നായിരുന്നു. രാഘവന്റെ ആദ്യ വിവാഹത്തിലെ മകൻ സുജിത്ത്, ആ പണവുമായി ഒരു സുപ്രഭാതത്തിൽ നാട് വിട്ടു. കൃഷിയിറക്കാൻ പോലും പണമില്ലാതെ രാഘവൻ തകർന്നുപോയി.
പിന്നീട് കിട്ടിയ സ്ഥലമെല്ലാം പണയപ്പെടുത്തിയും ഉള്ളതൊക്കെ വിറ്റും അയാൾ വിശ്വന്റെ കടം വീട്ടാൻ ശ്രമിച്ചു. പകുതിയോളം നൽകിയെങ്കിലും പലിശയുടെ കണക്കുകൾ വിശ്വൻ കൂട്ടിക്കൊണ്ടേയിരുന്നു. രാഘവന്റെ കൈവശമുള്ള അവസാനത്തെ തുണ്ട് ഭൂമിയെങ്കിലും വിറ്റു കടം വീട്ടാൻ ശ്രമിച്ചെങ്കിലും ആരും അത് വാങ്ങാൻ മുന്നോട്ട് വന്നില്ല. വിശ്വന്റെ ഭീഷണി ഭയന്ന് ആ നാട്ടുകാർ ആരും ആ വഴിക്ക് തിരിഞ്ഞു നോക്കിയില്ല.
വിശ്വൻ ഈ കളി കളിച്ചത് മാളവികയ്ക്ക് വേണ്ടിയായിരുന്നു. നാട്ടിലെ കോളേജിൽ പോയിരുന്ന മാളവികയെ അയാൾ പണ്ടേ നോട്ടമിട്ടിരുന്നതാണ്. അവളെ സ്വന്തമാക്കാൻ ഇതിലും നല്ലൊരു അവസരം ഇനി കിട്ടാനില്ലെന്ന് വിശ്വൻ ഉറപ്പിച്ചു. അതുകൊണ്ടാണ് ആ കടം ഒരിക്കലും തീരാത്ത ഒരു കെണിയായി അയാൾ മാറ്റി വെച്ചത്.
ആ രാത്രി, മഴ കനത്തപ്പോൾ വിശ്വൻ ഗുണ്ടകളുമായി രാഘവന്റെ വീട്ടിലേക്ക് അതിക്രമിച്ചു കയറി. രാഘവനെയും ഭാര്യ സുമിത്രയെയും കസേരയിൽ കെട്ടിയിട്ട ശേഷം അയാൾ മാളവികയെ വലിച്ചിഴച്ച് അകത്തെ മുറിയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോയി. വാതിൽ അകത്തുനിന്നും പൂട്ടിയപ്പോൾ പുറത്ത് സുമിത്രയുടെയും രാഘവന്റെയും നിലവിളികൾ ആ തറവാടിന്റെ ചുമരുകളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു.
“സുമിത്രേ… ഞാൻ കാരണമാണ് എന്റെ കുഞ്ഞിന് ഈ ഗതി വന്നത്.” രാഘവൻ കൈകളിലെ കെട്ടുകൾ അറുക്കാൻ പാടുപെട്ടുകൊണ്ട് തേങ്ങി.
“നിങ്ങൾ പറഞ്ഞിട്ടല്ലേ അവൻ ഈ പണം തന്നത്. അന്ന് അവനെ വിശ്വസിക്കരുത് എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ?” സുമിത്രയുടെ കരച്ചിൽ വിങ്ങലായി മാറി. “എന്റെ മോളെ അവൻ എന്തെങ്കിലും ചെയ്താൽ പിന്നെ ഞാൻ ഈ ഭൂമിയിൽ ഉണ്ടാവില്ല.”
മുറിക്കുള്ളിൽ വിശ്വൻ മാളവികയുടെ നേരെ അടുത്തു. അവൾ ധരിച്ചിരുന്ന ചുരിദാറിന്റെ ഷാൾ അയാൾ വലിച്ചെറിഞ്ഞു.
“നീ എന്തിനാ ഇങ്ങനെ കരയുന്നത്? ഇതാരും അറിയാൻ പോകുന്നില്ല. നീ സഹകരിച്ചാൽ നിന്റെ അച്ഛന്റെ കടമെല്ലാം ഞാൻ എഴുതിത്തള്ളാം. അതല്ല, വഴക്കടിക്കാനാണ് ഭാവമെങ്കിൽ നാളെ ഈ നാട് മുഴുവൻ അറിയും നീ വിശ്വന്റെ കൂടെ രാത്രി ചിലവഴിച്ചവളാണെന്ന്.” അയാൾ അവളുടെ തോളിലൂടെ കൈകളിട്ടു.
“അരുത്… എന്നെ തൊടരുത്…” മാളവിക ആവുന്നത്ര ശക്തിയിൽ അയാളെ തള്ളിമാറ്റി.
വിശ്വൻ ദേഷ്യത്തോടെ അവളെ കട്ടിലിലേക്ക് തള്ളിയിട്ടു. മൃഗത്തെപ്പോലെ അയാൾ അവളുടെ മേലേക്ക് ചാടിവീണു. മാളവികയുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ കീറുന്ന ശബ്ദം പുറത്തുനിന്ന രാഘവന്റെ കാതുകളിൽ ഇടിത്തീ പോലെ പതിച്ചു. അവൾ പല്ലും നഖവും ഉപയോഗിച്ച് പ്രതിരോധിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവളുടെ കയ്യിലെ നഖങ്ങൾ വിശ്വന്റെ കഴുത്തിൽ ആഴ്ന്നിറങ്ങി.
“നായിന്റെ മോളെ… നിനക്ക് അത്രയ്ക്ക് വാശിയാണോ?” വിശ്വൻ അവളുടെ കരണത്തടിച്ചു.
ആ പ്രഹരത്തിൽ മാളവികയുടെ ബോധം ഒന്ന് മറഞ്ഞെങ്കിലും ഉള്ളിലെ ആത്മരക്ഷാപ്രേരണ അവളെ വീണ്ടും ഉണർത്തി. വിശ്വൻ അവളുടെ വസ്ത്രങ്ങൾ അഴിക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടെ, കിട്ടിയ അവസരത്തിൽ അവൾ തന്റെ കാൽമുട്ട് കൊണ്ട് അയാളുടെ അടിവയറ്റിൽ ആഞ്ഞുതൊഴിച്ചു.
പ്രതീക്ഷിക്കാത്ത ആ ആക്രമണത്തിൽ വിശ്വൻ നിലവിളിച്ചു കൊണ്ട് വശത്തേക്ക് മറിഞ്ഞു. വേദന കൊണ്ട് പുളയുന്ന അയാളെ നോക്കി മാളവിക ഭ്രാന്തമായി ചിരിച്ചു. കട്ടിലിനരികിലെ മേശപ്പുറത്തിരുന്ന വലിയ പിച്ചള വിളക്ക് അവളുടെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു. ഒട്ടും ആലോചിക്കാതെ അവൾ അത് കൈക്കലാക്കി. വിശ്വൻ എഴുന്നേൽക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടെ അവൾ ആ വിളക്ക് കൊണ്ട് അയാളുടെ തലയ്ക്ക് സർവ്വ ശക്തിയുമെടുത്ത് ഒരടി കൊടുത്തു.
രക്തം ചീറ്റി തെറിച്ചുകൊണ്ട് വിശ്വൻ തറയിലേക്ക് വീണു.
അപ്പോഴേക്കും കൈകളിലെ കെട്ടുകൾ എങ്ങനെയോ അറുത്തുമാറ്റി രാഘവനും സുമിത്രയും വാതിൽ തകർത്ത് ഉള്ളിലേക്ക് കയറി. അവിടെ കണ്ട കാഴ്ച അവരെ നടുക്കി. വസ്ത്രങ്ങൾ ചിന്നിച്ചിതറി, ദേഹമാകെ പരിക്കുകളുമായി നിൽക്കുന്ന മകളും, തറയിൽ രക്തത്തിൽ കുളിച്ചു കിടക്കുന്ന വിശ്വനും.
രാഘവന്റെ കണ്ണുകളിൽ അപ്പോൾ ഭയമായിരുന്നില്ല, പകരം വർഷങ്ങളായി താൻ അനുഭവിച്ച അപമാനത്തിന്റെയും വേദനയുടെയും കനലുകളായിരുന്നു. അയാൾ മുറിയിലെ മൂലയിൽ ഇരുന്ന മഴു കയ്യിലെടുത്തു.
“രാഘവേട്ടാ… വേണ്ട!” സുമിത്ര വിളിച്ചു പറഞ്ഞു.
പക്ഷേ രാഘവൻ കേട്ടില്ല. അയാൾ ആ മഴു കൊണ്ട് വിശ്വന്റെ കഴുത്തിലും നെഞ്ചിലും ഭ്രാന്തമായി വെട്ടിക്കൊണ്ടിരുന്നു. തന്റെ മകളുടെ കണ്ണുനീരിനും, താൻ അനുഭവിച്ച ഓരോ നിമിഷത്തെ അപമാനത്തിനും അയാൾ പകരം ചോദിക്കുകയായിരുന്നു. വിശ്വന്റെ ചലനങ്ങൾ നിലയ്ക്കുന്നത് വരെ അയാൾ അടങ്ങിയില്ല.
പിറ്റേന്ന് വെളുപ്പിന് പോലീസ് ജീപ്പിന്റെ സൈറൺ മുഴങ്ങിയപ്പോൾ ആ ഗ്രാമം ഉണർന്നു. വിശ്വന്റെ ഗുണ്ടകൾ ഓടിരക്ഷപ്പെട്ടിരുന്നു. പോലീസ് ഇൻസ്പെക്ടർക്ക് മുന്നിൽ രാഘവൻ ശാന്തനായി നിന്നു.
“ഞാനാണ് അവനെ കൊന്നത്. എന്റെ മകളുടെ മാനം കാക്കാൻ എനിക്ക് ഇത് ചെയ്യേണ്ടി വന്നു. എന്ത് ശിക്ഷ കിട്ടിയാലും എനിക്ക് പരാതിയില്ല.” അയാൾ തന്റെ കൈകൾ നീട്ടിക്കൊടുത്തു.
പോലീസുകാർ രാഘവന്റെ കയ്യിൽ വിലങ്ങുവെച്ചു. ജീപ്പിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ അയാൾ ഒരിക്കൽ കൂടി മാളവികയെ തിരിഞ്ഞു നോക്കി. അവൾ അപ്പോഴും അമ്മയുടെ മാറിൽ മുഖം പൂഴ്ത്തി വിങ്ങുകയായിരുന്നു.
“കരയരുത് മോളെ… നമ്മുടെ വീട്ടിലെ ശനി ഒഴിഞ്ഞുപോയി. ഇനി നീ സമാധാനമായി ജീവിക്കണം.” രാഘവന്റെ വാക്കുകളിൽ ഒരു പിതാവിന്റെ നിശ്ചയദാർഢ്യമുണ്ടായിരുന്നു.
പോലീസ് വണ്ടി ദൂരേക്ക് മറയുന്നത് വരെ മാളവികയും സുമിത്രയും മുറ്റത്ത് തന്നെ നിന്നു. നേരം പുലരുകയായിരുന്നു. ആകാശത്തെ കറുത്ത മേഘങ്ങൾ മാറി നേർത്ത വെളിച്ചം വീണു തുടങ്ങിയിരുന്നു. മാളവിക സുമിത്രയുടെ കൈകളിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു. തങ്ങൾക്കിനി പുതിയൊരു ജീവിതം പടുത്തുയർത്തണമെന്ന ഉറച്ച തീരുമാനം അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ തെളിഞ്ഞു കണ്ടു.
രക്തനക്ഷത്രങ്ങൾ പൂത്ത ആ രാത്രി അവസാനിച്ചിരിക്കുന്നു. ഇനിയൊരു പുതിയ പ്രഭാതത്തിലേക്കുള്ള കാൽവെപ്പായിരുന്നു അത്.