by നിഴൽരൂപങ്ങൾ**
“ഇതെന്താ **ശ്രുതി**, നിന്റെ കൈകളിലും തോളിലുമൊക്കെ ഇത്രയധികം പാടുകൾ? കരിഞ്ഞും തഴമ്പിച്ചും ഇരിക്കുന്നുണ്ടല്ലോ.”
നാട്ടിൽ നിന്നും വന്ന **മാധവിയമ്മ** ശ്രുതിയുടെ കൈകൾ പിടിച്ചുയർത്തി സങ്കടത്തോടെ ചോദിച്ചു. ആ വീട്ടിലെ ദൂരെയുള്ളൊരു ബന്ധുവാണെങ്കിലും മാധവിയമ്മയ്ക്ക് ശ്രുതിയോട് എന്നും വലിയ വാത്സല്യമായിരുന്നു.
“അതൊന്നും സാരമില്ല ഇളയമ്മേ… ഈ നാല് ബർണറുള്ള വലിയ സ്റ്റൗവിൽ ഒരേസമയം കറികളും ചോറുമൊക്കെ വെക്കുമ്പോൾ അറിയാതെ തട്ടുന്നതാണ്. പിന്നെ ഈ പച്ചക്കറി അരിയുന്നതിനിടയിൽ കത്തികൊള്ളാത്ത ദിവസങ്ങളില്ല. എല്ലാം പതുക്കെ മാറിക്കോളും.” ശ്രുതി നിസ്സംഗതയോടെ ചിരിച്ചു.
അടുക്കളയിലെ അസഹനീയമായ ചൂടും പുകയുമേറ്റ് അവളുടെ കഴുത്തിലെ മടക്കുകളിൽ ചുവന്ന പാടുകൾ വീണിരുന്നു. കൈകളിലാകട്ടെ, അമിതമായ ജോലിഭാരവും സോപ്പ് അലർജിയും കാരണം തൊലി അടർന്നു തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. ആ വീട്ടിലെ എല്ലാ ജോലികളും ചെയ്യുന്ന ഒരു ‘യന്ത്രമായി’ അവൾ മാറിയിട്ട് വർഷങ്ങളായി.
“നിനക്ക് ഒട്ടും ശ്രദ്ധയില്ല ശ്രുതി. എപ്പോഴും ഏതോ ലോകത്തായിരിക്കും നിന്റെ മനസ്സ്. പണിയെടുക്കുമ്പോൾ ശ്രദ്ധ വേണ്ടേ?”
സഹതാപത്തോടെ നിൽക്കുന്ന മാധവിയമ്മയ്ക്ക് മുന്നിൽ തന്റെ ഭാഗം ന്യായീകരിക്കാൻ വീട്ടമ്മയായ **ഗീത** ഉടനെ തന്നെ എത്തി. ശ്രുതിയുടെ ഓരോ മുറിവിനും കാരണം അവളുടെ അശ്രദ്ധ മാത്രമാണെന്ന് സ്ഥാപിക്കാൻ അവർക്ക് ഒരു മടിയുമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
മാധവിയമ്മ അവളെയൊന്ന് സഹായിക്കാൻ അടുക്കളയിലേക്ക് കടന്നു. ചപ്പാത്തി പരത്തിക്കൊണ്ടിരുന്ന ശ്രുതിയുടെ അരികിൽ നിന്ന് അവർ പാത്രങ്ങൾ കഴുകാനും മറ്റും നോക്കി. എന്നാൽ എല്ലാ പണികളും തനിയെ ചെയ്ത് ശീലിച്ച ശ്രുതിക്ക് ആ സഹായം പോലും ഒരു തടസ്സമായി തോന്നി.
മാധവിയമ്മയുടെ അവസ്ഥയും കഷ്ടമായിരുന്നു. അവരുടെ കൈകൾക്ക് പഴയപോലെ ചലനശേഷിയില്ല. രണ്ട് സർജറി കഴിഞ്ഞാൽ മാത്രമേ അവർക്ക് സ്വന്തം മുടി പോലും വാരിക്കെട്ടാൻ കഴിയൂ. പക്ഷേ, ആ വീട്ടിൽ അവർക്ക് താങ്ങായി ഭർത്താവുണ്ട്. തനിക്കോ? താൻ ഈ അടുക്കളയിൽ വീണുപോയാൽ തിരിഞ്ഞുനോക്കാൻ പോലും ആരുമില്ലെന്ന തിരിച്ചറിവ് ശ്രുതിയുടെ ഉള്ളിൽ ഒരു മിന്നൽ പോലെ കടന്നുപോയി.
മാധവിയമ്മയും കുടുംബവും മടങ്ങുമ്പോൾ അവർക്കായി ഭക്ഷണപ്പൊതികൾ തയ്യാറാക്കി നൽകിയ ശ്രുതിയോട് അവർ നന്ദി പറഞ്ഞു.
“താങ്ക്യൂ മോളെ… നിന്റെ കൈപുണ്യം ഒന്ന് വേറെ തന്നെയാണ്.”
ആ വാക്കുകൾ കേട്ടപ്പോൾ ശ്രുതിയുടെ കണ്ണ് നനഞ്ഞു. വർഷങ്ങളായി ഈ വീട്ടിൽ പണിയെടുത്തിട്ടും, ‘നന്ദി’ എന്ന ഒരൊറ്റ വാക്ക് ആരും അവളോട് പറഞ്ഞിട്ടില്ല. “നീ ചെയ്യുന്നതൊക്കെ നിന്റെ കടമയാണ്, സാധനങ്ങൾ ഞങ്ങൾ വാങ്ങുന്നു, നീ അത് ഉണ്ടാക്കുന്നു, പകരം ഭക്ഷണം തരുന്നു” എന്നതായിരുന്നു ആ വീട്ടുകാരുടെ സിദ്ധാന്തം.
ജനാലയിലൂടെ പുറത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ റോഡിലൂടെ പോകുന്ന ഒരു സ്ത്രീയെ കണ്ട് ശ്രുതി ഒന്ന് നിശ്ചലയായി. ആ മുഖത്തിന് താൻ വളർന്ന അനാഥാലയത്തിലെ സിസ്റ്ററുടെ മുഖച്ഛായയുണ്ടായിരുന്നു. മൂന്നര വയസ്സു വരെ അവിടെയാണ് താൻ വളർന്നത്. ആരുടെയോ താല്പര്യപ്രകാരം ഗീതയും ഭർത്താവും അവളെ ദത്തെടുത്തു. അന്ന് നിയമങ്ങൾ ഇത്ര കർക്കശമല്ലാത്തതുകൊണ്ട് അതൊക്കെ എളുപ്പമായിരുന്നു.
സ്വന്തം സഹോദരങ്ങളെ ഇംഗ്ലീഷ് മീഡിയത്തിൽ പഠിപ്പിച്ചപ്പോൾ ശ്രുതിയെ മാത്രം സാധാരണ സർക്കാർ സ്കൂളിൽ വിട്ടു. ഒരു പിറന്നാൾ പോലും അവൾക്കായി ആ വീട്ടിൽ ആഘോഷിക്കപ്പെട്ടിട്ടില്ല. സ്വന്തം വീട്ടിൽ തന്നെ അവൾ എന്നും ഒരു ‘അന്യ’യായി വളർന്നു. ഒടുവിൽ പഠനം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എങ്ങനെയെങ്കിലും അവളെ ഒഴിവാക്കാനുള്ള ശ്രമത്തിലായിരുന്നു വീട്ടുകാർ. അങ്ങനെയാണ് ഈ വീട്ടിൽ വീട്ടുജോലിക്കായി അവൾ എത്തിയത്.
“നീ ഇവിടെ സ്വപ്നം കണ്ടു നിൽക്കുകയാണോ?”
**പ്രിയയുടെ** ശബ്ദം കേട്ടാണ് ശ്രുതി ഞെട്ടിയത്. ഗീതയുടെ ഇളയ മകളാണ് പ്രിയ. വലിയ ഐടി കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്യുന്ന പ്രിയയ്ക്ക് ലക്ഷങ്ങൾ ശമ്പളമുണ്ട്, അതിനേക്കാൾ വലിയ അഹങ്കാരവും.
പ്രിയ വരാന്തയിലെ വസ്ത്രങ്ങൾ ഒന്നൊന്നായി എടുക്കുകയായിരുന്നു. ശ്രുതി ജോലി ചെയ്യാതെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോൾ അവൾക്ക് കലി കയറി. ശ്രുതി പെട്ടെന്ന് തന്നെ തറ തുടയ്ക്കാൻ തുടങ്ങി. വീക്കെൻഡുകളിൽ പ്രിയ വീട്ടിലെത്തിയാൽ ശ്രുതിക്ക് പിന്നെ നരകമാണ്. അവൾ മടക്കി വെക്കാൻ കൊണ്ടിട്ട തുണികൾക്ക് ചുറ്റും ശ്രുതി തറ തുടച്ചു.
പെട്ടെന്നാണ് മുകളിലത്തെ നിലയിൽ നിന്ന് പ്രിയയുടെ ചേച്ചി **ദീപയുടെ** കുഞ്ഞ് കട്ടിലിൽ നിന്നും താഴെ വീണത്. കുഞ്ഞ് നിലവിളിക്കാൻ തുടങ്ങിയതോടെ വീടാകെ ശബ്ദമയമായി.
യന്ത്രങ്ങൾ കേടായാലും വീട്ടിൽ എന്ത് ചെറിയ പ്രശ്നം ഉണ്ടായാലും അതിന്റെ പഴി കേൾക്കേണ്ടത് ശ്രുതിയാണ്. അന്നും അത് തന്നെ സംഭവിച്ചു.
“ഈ നശിച്ച പെണ്ണ് വീട്ടിൽ കാലുകുത്തിയത് മുതൽ ഈ വീടിന് ഒരു സ്വസ്ഥതയുമില്ല. ശപിക്കപ്പെട്ടവൾ!” പ്രിയ അലറി.
സങ്കടം സഹിക്കാനാവാതെ ശ്രുതി ഇത്തവണ മറുപടി പറഞ്ഞു. “ഞാൻ കഷ്ടപ്പെട്ട് ഉണ്ടാക്കുന്ന ആഹാരം കഴിച്ചിട്ടാണല്ലോ മാഡം എന്നെ ഇങ്ങനെ ശപിക്കുന്നത്? മനസ്സാക്ഷിയുള്ള ആരെങ്കിലും ഇങ്ങനെ പറയുമോ?”
ആ മറുപടി പ്രിയയെ കൂടുതൽ ചൊടിപ്പിച്ചു. അവൾ ശ്രുതിയെ ശാരീരികമായി ഉപദ്രവിക്കാൻ തുനിഞ്ഞു. ഗീതയും ദീപയും പ്രിയയുടെ ഭാഗം ചേർന്നു.
“നിനക്ക് അത്രയ്ക്ക് അഹങ്കാരമായോ? നിനക്ക് ജീവിക്കണമെങ്കിൽ ഞാൻ പറയുന്നത് കേൾക്കണം.” പ്രിയ ആക്രോശിച്ചു.
സഹികെട്ടപ്പോൾ ശ്രുതി പറഞ്ഞു. “മാഡം, നിങ്ങൾ എന്നെ പീഡിപ്പിക്കുകയാണ്. ഞാൻ പോലീസിനെ വിളിക്കും.”
“വിളിക്കെടി പോലീസിനെ. 100 ഡയൽ ചെയ്യ്. നീ പോലീസിനെ വിളിച്ചാൽ നിന്റെ ഈ വീട്ടിലെ താമസം അതോടെ അവസാനിക്കും.” പ്രിയ അവളെ വെല്ലുവിളിച്ചു.
കൈകൾ വിറച്ചെങ്കിലും ശ്രുതി 100 ഡയൽ ചെയ്തു. പോലീസ് ഫോണെടുത്തു. അവൾ തന്റെ സങ്കടം പറഞ്ഞു. അരമണിക്കൂറിനുള്ളിൽ പോലീസ് വണ്ടി വീടിന്റെ ഗേറ്റിലെത്തി. ഗീതയുടെ ഭർത്താവും പ്രിയയും പുറത്തിറങ്ങി പോലീസിനോട് എന്തൊക്കെയോ സംസാരിച്ചു. അവർക്ക് നിയമവും ഭാഷയും നന്നായി അറിയാമായിരുന്നു.
“സാർ, അവൾക്ക് മാനസിക പ്രശ്നമാണ്. ജോലി ചെയ്യാൻ മടിയാണ്. അതുകൊണ്ട് വെറുതെ ഓരോന്ന് വിളിച്ചു പറയുന്നതാണ്.” ഗീതയുടെ ഭർത്താവ് പോലീസിനോട് പറഞ്ഞു.
പോലീസുകാരും ശ്രുതിയെ പുച്ഛത്തോടെയാണ് നോക്കിയത്. “ഒരു വീട്ടിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ ഇങ്ങനെയൊക്കെ അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യണം പെണ്ണേ. വെറുതെ പരാതിയുമായി നടക്കാതെ പോയി പണി ചെയ്യ്.” ഒരു പോലീസുകാരൻ ഉപദേശിച്ചു.
നീതിയെന്നത് പണമുള്ളവന്റെയും സ്വാധീനമുള്ളവന്റെയും മാത്രം അവകാശമാണെന്ന് ശ്രുതിക്ക് അന്ന് മനസ്സിലായി. അവൾ കൂടുതൽ നിർബന്ധിച്ചപ്പോൾ പോലീസ് അവളെയും കൊണ്ട് സ്റ്റേഷനിലെത്തി പരാതി എഴുതി വാങ്ങി. പക്ഷേ, അതുകൊണ്ട് ഒരു മാറ്റവും ഉണ്ടാകില്ലെന്ന് അവരുടെ മുഖഭാവം പറഞ്ഞു.
തിരികെ വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ പീഡനം ഇരട്ടിയായി. “തിന്നുന്ന ചോറിന് നന്ദി കാണിച്ചല്ലോ. വീട്ടിൽ പോലീസിനെ കയറ്റിയവൾക്ക് ഇനി ഇവിടെ സ്ഥാനമില്ല.”
ശ്രുതി തന്റെ മുറിയിൽ കയറി വാതിലടച്ചു. അവൾ തന്റെ അച്ഛനെ വിളിച്ചു. “അച്ഛാ, എനിക്ക് ഇനിയും ഇവിടെ നിൽക്കാൻ വയ്യ. ഞാൻ വരികയാണ്.”
“ഇങ്ങോട്ട് വരുന്ന കാര്യം നീ ഓർക്കണ്ട ശ്രുതി. ഞങ്ങൾക്കും സുഖമില്ല. നീ അവിടെ എങ്ങനെയെങ്കിലും അഡ്ജസ്റ്റ് ചെയ്യ്. വേണമെങ്കിൽ ഞാൻ വനിതാ കമ്മീഷന്റെ നമ്പർ തരാം.” അച്ഛന്റെ ആ മറുപടി അവളുടെ അവസാന പ്രതീക്ഷയും കെടുത്തി.
തന്റെ ജന്മം നൽകിയവർ കൂടെയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ താൻ ഇങ്ങനെ ഒറ്റപ്പെട്ടുപോകുമായിരുന്നോ എന്ന് അവൾ ആലോചിച്ചു. ശ്രുതി പതുക്കെ എഴുന്നേറ്റ് കണ്ണാടിക്ക് മുന്നിൽ നിന്നു. തളർന്നുപോയ തന്റെ പ്രതിബിംബത്തെ നോക്കി അവൾ ദൃഢനിശ്ചയത്തോടെ പറഞ്ഞു:
“നീ കരയേണ്ടവളല്ല ശ്രുതി. നിന്റെ വഴി നീ തന്നെ കണ്ടെത്തണം. ചോദിക്കാനും പറയാനും ആരുമില്ലാത്തവർക്ക് ആത്മബലമാണ് ഏക തുണ. തോറ്റുകൊടുക്കാൻ നിന്റെ ജീവിതം ആരുടെയും ഔദാര്യമല്ല. നീ പൊരുതി ജയിക്കുക തന്നെ ചെയ്യും.”
അഹങ്കാരത്തിന്റെ മതിലുകൾ പടുത്തുയർത്തിയ ആ വീടിനേക്കാൾ വലിയൊരു ലോകം തനിക്കായി പുറത്തുണ്ടെന്ന് അവൾ അന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ആത്മവിശ്വാസത്തോടെ അവൾ തന്റെ ജീവിതത്തിന്റെ പുതിയൊരു അധ്യായം തുടങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു.