by നിഴൽരൂപങ്ങൾക്കിടയിൽ ഒരു സൂര്യോദയം
ഇരുൾ പുതച്ചുനിന്ന ആ വലിയ തറവാട്ടു വീടിന്റെ അകത്തളങ്ങളിൽ അന്ന് നിലവിളികൾ ഉയർന്നു. അടച്ചിട്ട മുറിക്കുള്ളിൽ വച്ച് അച്ഛൻ രാഘവക്കുറുപ്പ് മകൾ വേണിയുടെ മുടിക്ക് കുത്തിപ്പിടിച്ച് അലറുകയായിരുന്നു.
“സത്യം പറയടി… ആരാണ് നിന്റെ ഈ അവസ്ഥയ്ക്ക് ഉത്തരവാദി? ആരുടെ പാപമാണ് നീ ഈ വയറ്റിൽ ചുമക്കുന്നത്?”
അയാളുടെ ശബ്ദം വീടിന്റെ ചുവരുകളിൽ തട്ടി പ്രതിധ്വനിച്ചു. പുറത്ത് ഉമ്മറത്ത് നിന്നിരുന്ന അമ്മ ജാനകി വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളോടെ വാതിലിൽ മുട്ടി. “എന്റെ മനുഷ്യാ… ഒന്ന് പതുക്കെ. ആരെങ്കിലും കേൾക്കും. നമുക്ക് നാണക്കേടാണ്.”
“നാണക്കേടോ? ഇതിലും വലിയ എന്ത് നാണക്കേടാണ് ഇനി വരാനുള്ളത്?” കുറുപ്പ് വാതിൽ വലിച്ചുതുറന്ന് പുറത്തേക്ക് വന്നു. “നീയല്ലേ ഇവളെ പൊന്നുപോലെ വളർത്തിയത്? കണ്ടില്ലേ… വളർന്ന് വലുതായപ്പോൾ അവൾ നമുക്ക് തന്ന സമ്മാനം!”
തന്റെ തോളിലെ തോർത്തുമുണ്ടെടുത്ത് ദേഷ്യത്തോടെ കുടഞ്ഞുകൊണ്ട് അയാൾ മുറ്റത്തേക്ക് ഇറങ്ങിപ്പോയി. വേണി തറയിലിരുന്ന് തേങ്ങുകയായിരുന്നു. ജാനകി അകത്തുവന്ന് അവളുടെ കവിളിലെ പാടുകളിൽ വിരലോടിച്ചു.
“മോളേ വേണി… നീയെങ്കിലും ഒന്ന് പറ. ആരാണ് നിന്നെ ഈ ചതിയിൽപ്പെടുത്തിയത്? നിനക്ക് ആരെങ്കിലും… ഇഷ്ടമുണ്ടായിരുന്നോ?”
വേണി തന്റെ അമ്മയുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ നിസ്സഹായതയും നിശ്ചയദാർഢ്യവും കലർന്നിരുന്നു. “അമ്മേ… ദയവായി എന്നോട് ഒന്നും ചോദിക്കരുത്. എനിക്ക് ആരോടും ഒന്നും പറയാനില്ല. എന്നെ നിർബന്ധിക്കരുത്.”
“പിന്നെ നിന്റെ ഉദ്ദേശ്യം എന്താണ്? അച്ഛനില്ലാത്ത ഈ കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിക്കാനോ? ഈ നാട് നിന്നെ വെറുതെ വിടുമെന്ന് തോന്നുന്നുണ്ടോ?”
വേണി മറുപടി പറഞ്ഞില്ല. അവൾ അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. രാഘവക്കുറുപ്പ് ഒരു തീരുമാനത്തിലെത്തിയിരുന്നു. അയാൾ ജാനകിയോട് പറഞ്ഞു: “വടക്കേടത്തെ സുഭദ്രയുടെ മകൻ നന്ദുവിനെ നിനക്കറിയില്ലേ? അവന് ബുദ്ധിക്ക് ചെറിയൊരു കുറവുണ്ടെന്നേയുള്ളൂ. വലിയ സ്വത്തുണ്ട്. അവന് പെണ്ണന്വേഷിക്കുന്നുണ്ട്. ഞാൻ സംസാരിച്ചു, അവർക്ക് സമ്മതമാണ്.”
ജാനകി ഞെട്ടിപ്പോയി. “നിങ്ങൾ എന്താണ് ഈ പറയുന്നത്? നമ്മുടെ മകളെ ഒരു മന്ദബുദ്ധിക്ക് കെട്ടിച്ചു കൊടുക്കണമെന്നോ? ഞാൻ സമ്മതിക്കില്ല.”
“പിന്നെ എന്ത് വേണം? ഇവളെ കൊന്ന് കുളത്തിൽ താഴ്ത്തണോ? അതോ നമ്മൾ വിഷം കുടിക്കണോ? നന്ദു അത്രയ്ക്ക് പൊട്ടനൊന്നുമല്ല. കുറച്ച് വകതിരിവൊക്കെയുണ്ട്. അവൾക്ക് ഒരു പേരും കുഞ്ഞിന് ഒരച്ഛനും വേണം. അതിന് ഇതിലും നല്ലൊരു വഴിയില്ല.”
വേണി എല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ജനലിലൂടെ പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ അവളുടെ ഉള്ളിൽ അഭിമന്യുവിന്റെ മുഖം തെളിഞ്ഞു വന്നു. കാവിലെ ഉത്സവത്തിനിടയിൽ കണ്ടുമുട്ടിയ, കുസൃതിച്ചിരിയുള്ള, കരുത്തനായ അഭിമന്യു. അവന്റെ പ്രണയത്തിൽ അവൾ ലോകം മറന്നുപോയി. അവൻ തന്ന വാഗ്ദാനങ്ങൾ വിശ്വസിച്ച് അവൾ എല്ലാം നൽകി. “വീട്ടിൽ പോയി എല്ലാവരെയും കൂട്ടി വരാം” എന്ന് പറഞ്ഞു പോയതാണ് അവൻ. പിന്നീട് ഒരു വിവരവുമില്ല.
“സേതുവേട്ടാ… നിങ്ങൾ എവിടെയാണ്?” അവൾ മന്ത്രിച്ചു. പക്ഷേ മറുപടിയായി കാറ്റിന്റെ തേങ്ങൽ മാത്രം.
വിവാഹം ലളിതമായി നടന്നു. നാട്ടുക്കാരുടെ പരിഹാസച്ചിരികൾക്കിടയിലൂടെ വേണി നന്ദുവിന്റെ കൈപിടിച്ച് ആ വലിയ വീട്ടിലേക്ക് കയറി. നന്ദു നിഷ്കളങ്കമായി ചിരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. രാത്രി മണിയറയിലേക്ക് പാലുമായി ചെല്ലുമ്പോൾ അവളുടെ കൈകൾ വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
മുറിയിൽ കട്ടിലിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്ന നന്ദുവിനെ അവൾ ആദ്യമായി അടുത്തു കണ്ടു. വെളുത്ത നിറം, ചിരിക്കുമ്പോൾ കവിളിൽ വീഴുന്ന കുഴികൾ. അവൻ അവളെ നോക്കി മനോഹരമായി ചിരിച്ചു.
“വേണി… പാല് എനിക്കാണോ?” അവൻ ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ ചോദിച്ചു.
അവൾ തലയാട്ടി. അവൻ പാല് വാങ്ങി ഒറ്റവലിക്ക് കുടിച്ചു. എന്നിട്ട് അവളുടെ അരികിലേക്ക് വന്നിരുന്നു. അവന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ സാമീപ്യം വേണിയെ വല്ലാതെ അസ്വസ്ഥയാക്കി. അവൾ കണ്ണുകൾ ഇറുക്കിയടച്ചു. ആ രാത്രിയിൽ, മറ്റാരോ പഠിപ്പിച്ചു വിട്ടതുപോലെ അവൻ അവളെ സ്പർശിക്കുമ്പോൾ, അവളുടെ ഉള്ളിൽ പഴയ ഓർമ്മകളുടെ കനലുകൾ എരിയുകയായിരുന്നു.
മാസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. വേണിയുടെ വയർ വളർന്നു തുടങ്ങി. നന്ദുവിന്റെ അമ്മ വത്സല സന്തോഷം കൊണ്ട് തുള്ളിച്ചാടി. “എന്റെ ഉണ്ണിക്ക് ഒരു വാവ വരാൻ പോകുന്നു! എന്റെ മോൻ പൊട്ടനല്ലെന്ന് എല്ലാവരും ഇനി മനസ്സിലാക്കിക്കോളും.”
നന്ദുവിന് അതൊരു വലിയ അത്ഭുതമായിരുന്നു. അവൻ എപ്പോഴും വേണിയുടെ അരികിൽ വന്നിരിക്കും.
“വേണി… വാവ ഇപ്പോൾ എന്ത് ചെയ്യുകയാണ്? വാവയ്ക്ക് ഞാൻ മിഠായി വാങ്ങി കൊടുക്കട്ടെ?” അവൻ വേണിയുടെ വയറിൽ ചെവി ചേർത്ത് വച്ച് ചോദിക്കും.
അവന്റെ നിഷ്കളങ്കമായ സ്നേഹം വേണിയുടെ ഉള്ളിലെ കല്ലിനെ മെല്ലെ അലിയിപ്പിച്ചു തുടങ്ങി. താൻ ചതിച്ച ഒരു മനുഷ്യൻ, പക്ഷേ തനിക്ക് ഏറ്റവും കൂടുതൽ സുരക്ഷിതത്വം നൽകുന്നതും ഇതേ മനുഷ്യൻ തന്നെയാണെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഒരു വൈകുന്നേരം അമ്പലത്തിൽ പോയി മടങ്ങുകയായിരുന്നു വേണി. ഇടവഴിയിലെ ഇരുട്ടിൽ ഒരു രൂപം പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അവൾ ഞെട്ടിപ്പോയി. അത് അഭിമന്യുവായിരുന്നു!
“വേണി…” അവന്റെ ശബ്ദത്തിൽ പഴയ ആ വശ്യതയുണ്ടായിരുന്നു.
“അഭി… നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നത്?” അവൾ കിതച്ചുകൊണ്ട് ചോദിച്ചു.
“എന്നെ ക്ഷമിക്ക് വേണി. വീട്ടുകാർ എന്നെ സമ്മതിച്ചില്ല. അവർ എന്നെ മറ്റൊരു വിവാഹത്തിന് നിർബന്ധിച്ചു. പക്ഷേ എനിക്ക് നിന്നെ മറക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. ഞാൻ എല്ലാം ഉപേക്ഷിച്ചു വരികയാണ്. നീ എന്റെ കൂടെ വരണം. നിന്റെ വയറ്റിൽ വളരുന്നത് എന്റെ കുഞ്ഞല്ലേ?”
അഭിമന്യു അവളുടെ കൈ പിടിക്കാൻ ആഞ്ഞു. വേണി ഒരു ചുവട് പിന്നോട്ട് മാറി.
“ഇല്ല അഭി. നിങ്ങൾ വൈകിപ്പോയി. ഈ വയറ്റിൽ വളരുന്നത് നിങ്ങളുടെ കുഞ്ഞായിരിക്കാം, പക്ഷേ ഇതിന്റെ അച്ഛൻ നിങ്ങളല്ല. അത് എന്നെ ഈ അവസ്ഥയിൽ സ്വീകരിച്ച, എനിക്ക് ഒരു ജീവിതം തന്ന നന്ദുവേട്ടനാണ്.”
“നീ എന്ത് ഭ്രാന്താണ് ഈ പറയുന്നത്? അവൻ ഒരു മന്ദബുദ്ധിയല്ലേ?” അഭിമന്യു പരിഹസിച്ചു.
“അതെ, ലോകത്തിന് അവൻ പൊട്ടനായിരിക്കാം. പക്ഷേ സ്നേഹത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ അവൻ നിങ്ങളെക്കാൾ എത്രയോ വലിയവനാണ്. ചതിക്കാൻ അറിയാത്ത ഹൃദയമാണ് അവന്റേത്. എനിക്ക് വേണ്ടത് ആ സ്നേഹമാണ്, നിങ്ങളുടെ വഞ്ചനയല്ല. ദയവായി ഇനി എന്നെ തേടി വരരുത്.”
വേണി വേഗത്തിൽ നടന്ന് വീട്ടിലെത്തി. അഭിമന്യു സ്തംഭിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
അകത്ത് മുറിയിൽ നന്ദു ഉറങ്ങുകയായിരുന്നു. വേണി അവന്റെ അരികിൽ ചെന്നിരുന്നു. അവന്റെ ഉറക്കത്തിലെ ആ നിഷ്കളങ്കമായ മുഖം നോക്കി നിൽക്കെ അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. അവൾ അവനെ മെല്ലെ തട്ടിവിളിച്ചു.
“നന്ദുവേട്ടാ…”
നന്ദു കണ്ണുകൾ തുറന്നു. “വേണി… നീ എവിടെ പോയതാ? ഞാൻ നിന്നെ തിരയുകയായിരുന്നു. വാവ ഉറങ്ങിയോ?”
വേണി ചിരിച്ചുകൊണ്ട് അവന്റെ കയ്യെടുത്ത് തന്റെ വയറിൽ ചേർത്തു വച്ചു. “ഇല്ല, വാവ ഉറങ്ങിയിട്ടില്ല. വാവയ്ക്ക് അച്ഛനെ ഇഷ്ടമാണെന്ന് പറയുന്നുണ്ട്.”
നന്ദുവിന്റെ മുഖം വിടർന്നു. അവൻ അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു. “എനിക്ക് വേണിയെയും വാവയെയും ഒരുപാട് ഇഷ്ടമാണ്… ആകാശത്തോളം… കടലോളം…”
പുറത്ത് ഒരു മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. ആ മഴയുടെ താളത്തിനൊപ്പം, കഴിഞ്ഞകാലത്തെ എല്ലാ നൊമ്പരങ്ങളും കഴുകിക്കളഞ്ഞു കൊണ്ട് വേണി നന്ദുവിന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് ചായുറങ്ങി. അവൾക്കിപ്പോൾ നഷ്ടബോധമില്ലായിരുന്നു, പകരം ലഭിച്ചത് ലോകത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ സത്യമായ ‘നിഷ്കളങ്കമായ പ്രണയം’ ആയിരുന്നു.