by അ .ധികാരത്തിന്റെ അസ്തമയം
“സി.ഐ മാധവന്റെ അഴിമതി അവസാനിപ്പിക്കുക!”
“അനഘയുടെ കൊലപാതകികളെ സംരക്ഷിക്കരുത്!”
“ജനങ്ങളെ വഞ്ചിക്കുന്ന പോലീസുകാരെ പിരിച്ചുവിടുക!”
നഗരമധ്യത്തിലെ പോലീസ് സ്റ്റേഷന് മുന്നിൽ ആവേശത്തോടെ മുഴങ്ങുന്ന ഈ മുദ്രാവാക്യങ്ങൾ കേട്ടാണ് അന്ന് നേരം വെളുത്തത്. വഴിപോക്കരായ പലരും കൗതുകത്തോടെയും സങ്കടത്തോടെയും ആ ജനക്കൂട്ടത്തെ നോക്കി നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
“ഇവിടെ എന്താ ഇത്ര വലിയ ബഹളം?” അടുത്ത് നിന്ന ഒരാളോട് വഴിയാത്രക്കാരൻ ചോദിച്ചു.
അയാൾ രോഷം കടിച്ചമർത്തി മറുപടി നൽകി: “രണ്ട് ദിവസം മുൻപ് രാത്രിയിൽ നടന്ന ആ കൊടുംക്രൂരത നിങ്ങൾ അറിഞ്ഞില്ലേ? അനഘ എന്ന പാവം നേഴ്സിനെ ഡ്യൂട്ടി കഴിഞ്ഞ് വരുമ്പോൾ ഒരു ആഡംബര കാറിടിച്ച് തെറിപ്പിച്ചു. വണ്ടി ഓടിച്ചിരുന്നവർ മദ്യപിച്ച് ലക്കുകെട്ട അവസ്ഥയിലായിരുന്നു. എന്നിട്ടും നിർത്താതെ പോയ അവരെ നാട്ടുകാർ ഓടിച്ചിട്ടാണ് പിടികൂടിയത്. പക്ഷേ, സി.ഐ മാധവൻ ലക്ഷങ്ങൾ കൈക്കൂലി വാങ്ങി പ്രതികളെ സ്റ്റേഷൻ ജാമ്യത്തിൽ വിട്ടു. അതുകൊണ്ട് തീർന്നില്ല, കേസ് വെറുമൊരു സാധാരണ അപകടമാക്കി മാറ്റുകയും ചെയ്തു. പാവപ്പെട്ട ആ പെൺകുട്ടിയുടെ കുടുംബത്തിന് നീതി കിട്ടാൻ വേണ്ടിയാണ് ഈ പ്രതിഷേധം.”
സ്റ്റേഷനുള്ളിൽ സി.ഐ മാധവൻ വിയർത്തു കുളിച്ചു നിൽക്കുകയായിരുന്നു. ജനക്കൂട്ടം സ്റ്റേഷൻ വളയാൻ തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. എ.എസ്.ഐ രാഘവൻ അരികിലെത്തി. “സാറേ, സംഗതി കൈവിട്ടു പോയി. മീഡിയക്കാരും ചാനൽ വണ്ടികളും സ്റ്റേഷന് ചുറ്റുമുണ്ട്. ഇത് ഒതുക്കിത്തീർക്കാൻ ഇനി എളുപ്പമാകില്ല.”
മാധവൻ ദേഷ്യത്തോടെ തന്റെ തൊപ്പി മേശപ്പുറത്തേക്ക് വെച്ചു. “ഏത് നേരത്താണോ പ്രതികൾക്ക് വേണ്ടി സംസാരിക്കാൻ തോന്നിയത്. വമ്പൻ സ്രാവുകളാണെന്ന് പറഞ്ഞതുകൊണ്ട് ഇറങ്ങിയതാണ്. ഇതിപ്പോ എന്റെ തലയിലാകുമല്ലോ.”
രാഘവൻ അയാളെ പരിഹാസത്തോടെ നോക്കി. “മാധവൻ സാറേ, ഉള്ളത് പറയാല്ലോ… ആ പെൺകുട്ടിയുടെ കുടുംബത്തിന്റെ ദയനീയാവസ്ഥയെങ്കിലും നിങ്ങൾ ഓർക്കണമായിരുന്നു. പണത്തിന് വേണ്ടി എന്തിനും മുതിരുന്ന ഈ സ്വഭാവം ഇത്തവണ നിങ്ങളെ തന്നെ കുടുക്കിയിരിക്കുകയാണ്.”
ജനരോഷം ശക്തമായതോടെ ഐ.ജി നേരിട്ട് ഇടപെട്ടു. ഉന്നത ഉദ്യോഗസ്ഥൻ തന്നെ ജനങ്ങൾക്ക് നീതി ഉറപ്പാക്കുമെന്ന് ഉറപ്പുനൽകിയതോടെയാണ് പ്രതിഷേധം അല്പം തണുത്തത്. എന്നാൽ മാധവന്റെ കാര്യത്തിൽ ഉടൻ തീരുമാനമുണ്ടായി.
“മാധവനെ… കുറച്ചുനാൾ വീട്ടിലിരുന്ന് വിശ്രമിക്കൂ. കിട്ടിയ പണമൊക്കെ ഉണ്ടല്ലോ, അതുകൊണ്ട് തൽക്കാലം ജീവിക്കാം. സസ്പെൻഷൻ ഓർഡർ ഇതാ വരുന്നുണ്ട്.” ഐ.ജി മുഖത്ത് നോക്കി പറഞ്ഞു.
മാധവൻ സ്തംഭിച്ചുപോയി. ഇതുവരെ താൻ കാണിച്ച അധികാരവും ഗർവ്വും ഒരു നിമിഷം കൊണ്ട് ഇല്ലാതായത് അയാൾക്ക് വിശ്വസിക്കാനായില്ല. താൻ ഇത്രയും കാലം ദ്രോഹിച്ചവരുടെ മുഖങ്ങൾ ഓരോന്നായി അയാളുടെ മനസ്സിൽ മിന്നിമറഞ്ഞു. രാഷ്ട്രീയക്കാരുടെയും മേലുദ്യോഗസ്ഥരുടെയും തണലിൽ താൻ ചെയ്ത കൊള്ളരുതായ്മകൾക്ക് ഇത്തവണ ആരും സംരക്ഷണം നൽകാനില്ലെന്ന് അയാൾ മനസ്സിലാക്കി.
പുറത്തിറങ്ങാൻ തുടങ്ങിയ മാധവനെ തടഞ്ഞുകൊണ്ട് രാഘവൻ പറഞ്ഞു: “സാർ, തൽക്കാലം ചാർജ് എനിക്കാണ്. സാറിനി വീട്ടിൽ പോകാം. പുറത്ത് സാറിനെ കാത്ത് നിൽക്കുന്നവർ ആരാണെന്ന് അറിയാമല്ലോ? നിയമത്തിന്റെ മറവിൽ സാർ കബളിപ്പിച്ച പാവങ്ങളാണ്. കാക്കിയുടെ സംരക്ഷണമില്ലാതെ സാർ ഇന്ന് വെറുമൊരു സാധാരണക്കാരനാണ്. അവർ നിങ്ങളെ എന്തിനും തയ്യാറായി നിൽക്കുകയാണ്.”
ആ വാക്കുകൾ ഒരു ചാട്ടുളി പോലെ മാധവന്റെ നെഞ്ചിൽ തറച്ചു. അധികാരത്തിന്റെ ബലത്തിൽ അഹങ്കരിച്ചപ്പോൾ, അതൊന്നുമില്ലാത്ത ഒരു ദിവസത്തെക്കുറിച്ച് അയാൾ ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. തല താഴ്ത്തി, ജനക്കൂട്ടത്തിന്റെ ആക്രോശങ്ങൾക്കിടയിലൂടെ സ്റ്റേഷന്റെ പടിയിറങ്ങുമ്പോൾ മാധവന്റെ ശരീരം ഭയം കൊണ്ട് വിറയ്ക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ആദ്യമായി അയാൾ തന്റെ നിഴലിനെ പോലും പേടിച്ചു.
ജനങ്ങളുടെ കാവൽക്കാരാകേണ്ടവർ വേട്ടക്കാരാകുമ്പോൾ, നിയമം അവർക്കെതിരെ തന്നെ തിരിയുന്ന ഈ കാഴ്ച ഓരോ ഉദ്യോഗസ്ഥനും ഒരു പാഠമാണ്. അധികാരം ശാശ്വതമല്ലെന്ന സത്യം മാധവൻ വൈകി തിരിച്ചറിഞ്ഞു.
ഇത്തവണ പേരുകളിലും സന്ദർഭങ്ങളിലും മാറ്റം വരുത്തിയിട്ടുണ്ട്. ഇതുപോലെ മറ്റ് പ്രമേയങ്ങളിലോ അല്ലെങ്കിൽ ഇതിന്റെ തുടർച്ചയിലോ മാറ്റങ്ങൾ വേണോ? പണ്ട് നിങ്ങൾ പറഞ്ഞതുപോലെ, എഞ്ചിനീയറിങ് വിദ്യാർത്ഥിയായിരുന്ന വിനീത് അല്ലെങ്കില് സുധിയേട്ടൻ തുടങ്ങിയ പഴയ കഥാപാത്രങ്ങളെ ഇതിലേക്ക് ബന്ധിപ്പിക്കണോ അതോ പുതിയൊരു തലത്തിൽ വേണോ?