by നിലാവിന്റെ നോവ്
പുറത്ത് കാർ സ്റ്റാർട്ട് ചെയ്യുന്ന ശബ്ദം കേട്ടാണ് രാമചന്ദ്രൻ ഉമ്മറത്തേക്ക് വന്നത്. മകൻ ആദിത്യൻ യാത്രയ്ക്കുള്ള തയ്യാറെടുപ്പിലാണ്.
“ആദി… നീയിത് എങ്ങോട്ടാണ്? നിന്റെ അമ്മയുടെ സ്വപ്നമായിരുന്നില്ലേ ആ പെൺകുട്ടി? അവളെ നീ വെറുമൊരു…” രാമചന്ദ്രന്റെ വാക്കുകൾ മുഴുമിപ്പിക്കാനായില്ല.
ആദിത്യൻ പരിഹാസത്തോടെ ഒന്ന് ചിരിച്ചു. “അച്ഛാ, അമ്മയുടെ ആഗ്രഹം അവൾ എന്റെ കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിക്കണം എന്നായിരുന്നില്ലേ? അത് നടക്കും. പക്ഷേ, അവൾ എന്റെ ഭാര്യയായി ഈ വീട്ടിൽ വാഴണം എന്ന് നിർബന്ധിക്കരുത്. അതിന് വേണ്ട ലക്ഷങ്ങൾ അവൾക്ക് ഞാൻ നൽകുന്നുണ്ട്. ഒരു ബിസിനസ് ഡീൽ… അത്രമാത്രം!”
അവൻ ആരെയും നോക്കാതെ കാറിലേറി പാഞ്ഞുപോയി. രാമചന്ദ്രന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു. മകനെ ഒരു മികച്ച ബിസിനസുകാരനാക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്നതിനിടയിൽ, മനുഷ്യത്വത്തിന്റെ പാഠങ്ങൾ പഠിപ്പിക്കാൻ താൻ മറന്നുപോയല്ലോ എന്ന് അയാൾ വേദനയോടെ ഓർത്തു.
വൈകുന്നേരം ആദിത്യൻ മടങ്ങിയെത്തിയത് അവളോടൊപ്പമാണ്. നിലാവു… പേര് പോലെ തന്നെ ശാന്തവും എന്നാൽ മങ്ങിയതുമായ ഒരു മുഖം. കയ്യിലൊരു ചെറിയ ബാഗ് മാത്രം. ആദിത്യന്റെ അമ്മ സുലോചന വാതിൽക്കൽ നിലവിളക്ക് കൊളുത്തി നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
“അകത്തേക്ക് കയറി വരൂ മോളേ…” സുലോചനയുടെ വിറയാർന്ന സ്വരത്തിന് മറുപടിയായി നിലാവു ഒന്ന് പുഞ്ചിരിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. പക്ഷേ, ആ പുഞ്ചിരിയിൽ വല്ലാത്തൊരു വേദന ഒളിഞ്ഞിരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു.
“അകത്തേക്ക് പൊയ്ക്കോളൂ. എന്റെ കുഞ്ഞിന് ജന്മം നൽകുന്നത് വരെ നിന്റെ വീടിതാണ്. നാളെ ഹോസ്പിറ്റലിൽ പോകാൻ തയ്യാറായിരിക്കണം.” ആദിത്യൻ തന്റെ മുറിയിലേക്ക് കയറിപ്പോയി.
നിലാവു തനിക്കു അനുവദിച്ച മുറിയിലേക്ക് നടന്നു. ജനൽവിരി നീക്കി പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിൽക്കുമ്പോൾ സുലോചന അവിടേക്ക് വന്നു.
“മോളേ… അമ്മയ്ക്ക് നിന്നോട് മാപ്പ് ചോദിക്കാൻ പോലും അർഹതയില്ല. നിനക്ക് വേണമെങ്കിൽ ഇപ്പോൾ ഇവിടുന്ന് പോകാം. ഞാൻ തടയില്ല.”
നിലാവു മെല്ലെ തിരിഞ്ഞു. “പോകാൻ ഒരിടം ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ വരുമായിരുന്നോ അമ്മേ? എന്റെ അനിയത്തി… അവൾക്ക് ഹൃദയത്തിൽ ഒരു തുളയുണ്ട്. ചികിത്സിക്കാൻ പണമില്ല. അമ്മ മരിച്ചപ്പോൾ അവൾക്ക് വാക്ക് കൊടുത്തതാണ് ഞാൻ, അവളെ പൊന്നുപോലെ നോക്കിക്കൊള്ളാമെന്ന്. അതിന് എന്റെ അഭിമാനം വിൽക്കേണ്ടി വന്നാലും എനിക്ക് പരാതിയില്ല.”
അതു കേട്ടപ്പോൾ സുലോചനയുടെ നെഞ്ച് പിടഞ്ഞു. ഒരു പെണ്ണിന്റെ നിസ്സഹായതയെ തന്റെ മകൻ വിലയ്ക്ക് വാങ്ങിയിരിക്കുന്നു.
രാത്രിയിൽ ആദിത്യൻ മദ്യലഹരിയിൽ അവളുടെ മുറിയിലേക്ക് വന്നു. നിലാവു ഭയത്തോടെ എഴുന്നേറ്റു നിന്നു.
“കയ്യിൽ കിട്ടാൻ പോകുന്ന പണം ആലോചിച്ചിട്ട് ഉറക്കം വരുന്നില്ലേ?” അവൻ പരിഹസിച്ചു.
നിലാവു അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി. “ആദിത്യൻ സാർ, ഞാൻ നിങ്ങൾക്ക് വിറ്റത് എന്റെ പത്തു മാസത്തെ സമയവും ഗർഭപാത്രവുമാണ്. അല്ലാതെ നിങ്ങളുടെ പരിഹാസം കേൾക്കാനുള്ള മനസ്സിനെയല്ല. മര്യാദയ്ക്ക് സംസാരിക്കാൻ അറിയില്ലെങ്കിൽ ദയവായി ഈ മുറിയിൽ നിന്ന് പുറത്തുപോവുക.”
ആദ്യമായി ഒരാൾ തന്നെ എതിർത്തു സംസാരിക്കുന്നത് കേട്ട് ആദിത്യൻ ഒരു നിമിഷം സ്തംഭിച്ചു. അവൻ ഒന്നും മിണ്ടാതെ പുറത്തിറങ്ങി.
പിന്നീടുള്ള മാസങ്ങൾ നിശബ്ദതയുടേതായിരുന്നു. നിലാവു ആ വീട്ടിലൊരു നിഴലായി ജീവിച്ചു. അവളുടെ വയർ വളർന്നു. പക്ഷേ, ഒരിക്കൽ പോലും അവൾ സ്വന്തം ഉദരത്തിൽ കൈവെച്ചു തലോടിയില്ല. ഉള്ളിൽ വളരുന്ന ജീവനോട് മനപ്പൂർവ്വം അവൾ അകലം പാലിച്ചു. കാരണം, പത്തു മാസം കഴിയുമ്പോൾ ആ കുഞ്ഞിനെ മറ്റൊരാൾക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കേണ്ടതാണെന്ന ബോധ്യം അവളെ വേട്ടയാടിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
ആദിത്യൻ അവളെ ശ്രദ്ധിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളുടെ ഓരോ ആവശ്യങ്ങളും അവൻ ചോദിച്ചറിഞ്ഞു. പക്ഷേ, അവൾ കാണിക്കുന്ന ആ ക്രൂരമായ മൗനം അവനെ പലപ്പോഴും അസ്വസ്ഥനാക്കി.
ഒൻപതാം മാസം പൂർത്തിയായ ദിവസം രാത്രിയിൽ അവൾക്ക് വേദന തുടങ്ങി. ആദിത്യൻ തന്നെയാണ് അവളെ വാരിയെടുത്ത് ഹോസ്പിറ്റലിലേക്ക് ഓടിയത്. ലേബർ റൂമിന് പുറത്ത് അവൻ വല്ലാതെ ഉരുകിപ്പോയി.
കുറച്ചു സമയം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഡോക്ടർ പുറത്തു വന്നു. കയ്യിൽ വെളുത്ത തുണിയിൽ പൊതിഞ്ഞ ഒരു പെൺകുഞ്ഞ്.
“ആദിത്യൻ, അഭിനന്ദനങ്ങൾ. സുന്ദരിയായ ഒരു മകൾ!”
ആ കുഞ്ഞിനെ കയ്യിലെടുക്കുമ്പോൾ ആദിത്യന്റെ ഉള്ളിൽ എന്തോ ഒന്ന് ഉടഞ്ഞു. അത് വരെ താൻ കാണിച്ച ക്രൂരതകളെല്ലാം അവന് ഓർമ്മ വന്നു. “എനിക്ക് നിലാവിനെ കാണണം…” അവൻ വെമ്പലോടെ പറഞ്ഞു.
ഡോക്ടർ അവനെ തടഞ്ഞു. “അവൾക്ക് കുഞ്ഞിനെ കാണണ്ട എന്നാണ് പറയുന്നത്. ഡിസ്ചാർജ് ആയാൽ ഉടൻ അവൾ ഈ നാട് വിടും. ബാക്കി പണം അവൾക്ക് വേണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞു. അനിയത്തിയുടെ ശസ്ത്രക്രിയ കഴിഞ്ഞു, ഇനി പണത്തിന് ആവശ്യമില്ലെന്നാണ് അവൾ പറഞ്ഞത്.”
ആദിത്യൻ മരവിച്ചുപോയി. അവൻ നിലാവിനെ കാണാൻ ലേബർ റൂമിലേക്ക് ഓടിക്കയറി. അവൾ കണ്ണുകൾ അടച്ചു കിടക്കുകയായിരുന്നു.
“നിലാവൂ… നിനക്ക് കുഞ്ഞിനെ ഒന്ന് കാണണ്ടേ?”
അവൾ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. ആ മിഴികളിൽ നിന്ന് കണ്ണുനീർ ഒഴുകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. “വേണ്ട… കണ്ടാൽ എനിക്ക് തിരികെ കൊടുക്കാൻ കഴിയില്ല. എന്റെ പ്രാണൻ പറിഞ്ഞു പോകുന്നുണ്ട് ഡോക്ടർ. പ്രസവിച്ചു കഴിഞ്ഞാൽ ഞാൻ വെറുമൊരു അപരിചിതയാണെന്ന് ഞാനെന്റെ മനസ്സിനെ പഠിപ്പിച്ചിരുന്നു. പക്ഷേ, ഇപ്പോഴെനിക്ക് ഭ്രാന്ത് പിടിക്കുന്നത് പോലെ തോന്നുന്നു. എന്റെ കുഞ്ഞിനെ കാണിച്ചു തരരുത്… അവൾക്ക് അമ്മയുടെ ചൂര് അറിയണ്ട.” അവൾ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
ആദിത്യൻ ഒരു വാക്ക് പോലും മിണ്ടാതെ അവിടെ നിന്ന് ഇറങ്ങിപ്പോയി.
മൂന്ന് വർഷങ്ങൾ…
ഒരു മലയോര ഗ്രാമത്തിലെ അനാഥാലയത്തിന് മുന്നിൽ ആദിത്യന്റെ കാർ വന്നു നിന്നു. അവൻ കാറിൽ നിന്നിറങ്ങി. ഉള്ളിൽ നിന്ന് നിലാവു ഇറങ്ങിവന്നു. അവൾ ഒരുപാട് മാറിയിരിക്കുന്നു. അവളുടെ കൂടെ അനിയത്തിയും ഉണ്ടായിരുന്നു.
“നിലാവൂ…” അവൻ വിളിച്ചു.
അവൾ ശാന്തമായി അവനെ നോക്കി. “എന്തിനാണ് ഇവിടെ വന്നത്? പണം ഇനിയും ബാക്കിയുണ്ടോ?”
“അല്ല നിലാവൂ… ഞാൻ വന്നത് മാപ്പ് ചോദിക്കാനല്ല. ഈ മൂന്ന് വർഷം ഞാൻ അനുഭവിച്ച നരകം പറയാനാണ്. കുഞ്ഞിന് ഒരമ്മയെ വേണം. എനിക്ക് എന്റെ ജീവിതപങ്കാളിയെയും. ഞാൻ ചെയ്തത് തെറ്റാണെന്ന് എനിക്കറിയാം. ബിസിനസ്സുകാരന്റെ ബുദ്ധിയോടെ ഒരു പെണ്ണിന്റെ നിസ്സഹായതയെ ഞാൻ ചൂഷണം ചെയ്തു. പക്ഷേ, ഇന്ന് ഈ അച്ഛൻ നിന്റെ മുന്നിൽ തോറ്റു നിൽക്കുകയാണ്.”
നിലാവു മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“നിനക്ക് നൂറോളം കുഞ്ഞുങ്ങളുണ്ട് ഇവിടെ. അവർക്ക് നീ അമ്മയാണ്. പക്ഷേ, നമ്മുടെ കുഞ്ഞ്… അവൾക്ക് നടക്കാൻ കഴിയില്ല നിലാവൂ. ജന്മനാ കാലുകൾക്ക് ചലനശേഷിയില്ലാത്ത നമ്മുടെ മകൾ… അവൾ ഓരോ നിമിഷവും അമ്മയെ തേടുകയാണ്.”
നിലാവു ഞെട്ടിപ്പോയി. “എന്റെ മോൾക്ക്… എന്ത് പറ്റി?”
ആദിത്യൻ കാറിന്റെ വാതിൽ തുറന്നു. വീൽചെയറിൽ ഇരിക്കുന്ന ആ കുഞ്ഞുമാലാഖയെ കണ്ടതും നിലാവിന്റെ നെഞ്ച് പിളർന്നുപോയി. അവൾ ഓടിച്ചെന്ന് കുഞ്ഞിനെ വാരിയെടുത്തു.
“എന്റെ മോളേ… പൊന്നേ…” അവൾ കുഞ്ഞിനെ ചുംബനങ്ങൾ കൊണ്ട് മൂടി.
“അ… മ്മ…” കുഞ്ഞ് ആദ്യമായി വിളിച്ചു.
നിലാവു ആദിത്യനെ നോക്കി. അവന്റെ കണ്ണുകളിലും പശ്ചാത്താപത്തിന്റെ നനവുണ്ടായിരുന്നു. അവൾ കുഞ്ഞിനെ മാറോടണച്ച് ആദിത്യന്റെ കൈ പിടിച്ചു.
ഒരു വാടക ഗർഭപാത്രമായി തുടങ്ങിയ ബന്ധം, സ്നേഹത്തിന്റെയും പശ്ചാത്താപത്തിന്റെയും കണ്ണീരിൽ കുതിർന്ന് ഒരു പുതിയ ജീവിതത്തിലേക്ക് വഴിമാറി. പുറത്ത് അനാഥാലയത്തിലെ കുഞ്ഞുങ്ങൾ ആ പുനഃസമാഗമത്തിന് സാക്ഷ്യം വഹിച്ചു പുഞ്ചിരിച്ചു.