by വിയർപ്പിന്റെ വില
“എന്നാലും ഉണ്ണിയേട്ടാ… നിങ്ങൾ അത്രയും കഷ്ടപ്പെട്ട് ഉണ്ടാക്കിയതല്ലേ ഈ വീട്? ഇത് അമ്മ മഹേഷിന് എഴുതിക്കൊടുക്കുക എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ എനിക്ക് സഹിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. അവന് എന്തെങ്കിലും കുറവുണ്ടായിട്ടാണോ?” മൃദുലയുടെ വാക്കുകളിൽ സങ്കടവും രോഷവും ഒരുപോലെ കലർന്നിരുന്നു.
ജനാലയ്ക്കൽ ചാരിനിന്ന് പുറത്തെ ഇരുട്ടിലേക്ക് നോക്കി നിന്ന ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ വേദന നിറഞ്ഞ ഒരു പുഞ്ചിരി അവൾക്ക് പകരമായി നൽകി. മൃദുലയുടെ പരിഭവം ന്യായമാണ്. ഈ വീട് പണിയുന്ന സമയത്ത് പണം തികയാതെ വന്നപ്പോൾ അവളുടെ സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ വാങ്ങി പണയം വെച്ചാണ് അയാൾ ബാക്കി പണികൾ തീർത്തത്. എന്നിട്ടും അയാൾ അത് തന്റെ അമ്മയോടോ അനിയനോടോ പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. തന്റെ ഉള്ളിലെ ആകുലതകൾ അയാൾ പങ്കുവെച്ചത് മൃദുലയോട് മാത്രമായിരുന്നു. എന്നിട്ടിപ്പോൾ, തന്റെ വിയർപ്പിന്റെ ഓരോ തുള്ളിയും വീണുകിടക്കുന്ന ആ മണ്ണ് അമ്മ അനിയന് തീറെഴുതിക്കൊടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചിരിക്കുന്നു.
ഉണ്ണികൃഷ്ണന്റെ മനസ്സിലേക്ക് തന്റെ ഇരുപത്തിയൊന്നാം വയസ്സിലെ ആ യാത്ര കടന്നുവന്നു. അച്ഛൻ നേരത്തെ മരിച്ചതിനാൽ പത്താം ക്ലാസ് കഴിഞ്ഞയുടനെ കുടുംബത്തിന്റെ ഭാരം അയാൾ ഏറ്റെടുത്തു. അമ്മാവൻ വഴി കിട്ടിയ ഗൾഫ് ഓഫർ ഒരു രക്ഷപ്പെടലായി അയാൾ കരുതി. മണലാരണ്യത്തിലെ കഠിനമായ ചൂടിൽ, കൺസ്ട്രക്ഷൻ കമ്പനിയിൽ ജോലി ചെയ്ത് അയാൾ ഓരോ രൂപയും ഉറുമ്പ് അരിമണികൾ ശേഖരിക്കുന്നതുപോലെ സൂക്ഷിച്ചുവെച്ചു. ആ പണം കൊണ്ടാണ് ഓലമേഞ്ഞ വീട് മാറി ഇന്നത്തെ രണ്ടുനില വീടായത്. അമ്മയുടെ കൈകളിലും കഴുത്തിലും സ്വർണ്ണാഭരണങ്ങൾ നിറഞ്ഞതും, അനിയൻ മഹേഷിനെ ഉയർന്ന വിദ്യാഭ്യാസം നൽകി വളർത്തിയതും ഉണ്ണികൃഷ്ണന്റെ അധ്വാനമായിരുന്നു.
ഇതിനിടയിലാണ് മൃദുല ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുന്നത്. മൂന്ന് മാസത്തെ അവധിക്ക് നാട്ടിൽ വന്നപ്പോഴായിരുന്നു വിവാഹം. അവർക്ക് ഇരട്ട പെൺകുട്ടികൾ ജനിച്ചതോടെ ആ കുഞ്ഞുങ്ങളെ പിരിഞ്ഞു നിൽക്കാൻ കഴിയില്ലെന്ന അവസ്ഥ വന്നപ്പോഴാണ് അയാൾ ഗൾഫിലെ ജോലി ഉപേക്ഷിച്ച് നാട്ടിൽ നിൽക്കാൻ തീരുമാനിച്ചത്. അത് അമ്മ ചന്ദ്രമതിക്ക് ഒട്ടും ഇഷ്ടപ്പെട്ടില്ല. പണം അയക്കുന്നത് നിലയ്ക്കുമല്ലോ എന്നതായിരുന്നു അവരുടെ ഭയം.
മഹേഷിന് ഗവൺമെന്റ് ജോലി കിട്ടിയതോടെ ചന്ദ്രമതിയുടെ സ്വഭാവം പാടെ മാറി. ടൗണിലെ വലിയൊരു കുടുംബത്തിൽ നിന്നാണ് കവിത മരുമകളായി വന്നത്. അതോടെ മൃദുല ആ വീട്ടിൽ വെറുമൊരു വേലക്കാരിയെപ്പോലെയായി. കവിതയുടെ സ്വാർത്ഥതയെ ചന്ദ്രമതി പ്രോത്സാഹിപ്പിച്ചു. ടൗണിലെ ഈ കണ്ണായ സ്ഥലത്തുള്ള വീട് എങ്ങനെയെങ്കിലും സ്വന്തമാക്കണമെന്നത് കവിതയുടെയും അച്ഛന്റെയും കുതന്ത്രമായിരുന്നു. “നമുക്ക് ഈ വീട് പൊളിച്ച് ഒരു വലിയ റസ്റ്റോറന്റ് പണിയാം. അച്ഛൻ പണം തരും,” എന്ന കവിതയുടെ വാക്കുകളിൽ മഹേഷും വീണു. അവർ ചന്ദ്രമതിയെ സ്നേഹം കൊണ്ട് വീർപ്പുമുട്ടിച്ചു.
ഒരു ദിവസം ചന്ദ്രമതി പ്രഖ്യാപിച്ചു, “വീടും പറമ്പും മഹേഷിന്റെ പേരിൽ എഴുതിക്കൊടുക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഉണ്ണിക്ക് കുന്നിൻപുറത്തെ കുറച്ചു സ്ഥലം നൽകാം.”
തന്റെ ജീവിതകാലത്തെ അധ്വാനം മുഴുവൻ അനിയന് നൽകുന്നത് കണ്ട് ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ പകച്ചുപോയി. പണ്ട് കഷ്ടകാലത്തിന് വീട് അമ്മയുടെ പേരിൽ എഴുതിയതായിരുന്നു അയാൾ ചെയ്ത ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റ്. എങ്കിലും അമ്മയോട് വഴക്കിടാൻ അയാൾക്ക് കഴിഞ്ഞില്ല. അയാൾ മൃദുലയെയും മക്കളെയും കൂട്ടി കുന്നിൻപുറത്തെ ചെറിയൊരു വീട്ടിലേക്ക് മാറി.
എന്നാൽ സ്വത്ത് കൈക്കലാക്കിയ ഉടനെ മഹേഷിന്റെയും കവിതയുടെയും സ്വഭാവം മാറി. വീട് അളക്കാൻ ആളുകൾ വന്നപ്പോൾ ചന്ദ്രമതി ചോദിച്ചു, “എന്തിനാടാ വീട് അളക്കുന്നത്?”
“അമ്മേ, ഈ വീട് ഉടനെ പൊളിക്കും. ഇവിടെ വലിയൊരു കെട്ടിടം വരാൻ പോവുകയാണ്. അമ്മയ്ക്കായി ഞങ്ങൾ ഒരു സ്ഥലം നോക്കിയിട്ടുണ്ട്. അവിടെ അമ്മയെപ്പോലെ ഒരുപാട് പേരുണ്ടാകും. സുഖമായി താമസിക്കാം,” മഹേഷ് ക്രൂരമായി പറഞ്ഞു.
വൃദ്ധസദനത്തിലേക്കാണ് തന്നെ മാറ്റുന്നതെന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞ ചന്ദ്രമതി നിലവിളിച്ചു. പക്ഷേ, സ്വന്തം അമ്മയാണെന്ന് പോലും നോക്കാതെ മഹേഷ് അവരുടെ മുഖത്തടിച്ചു. “കൂടുതൽ ബഹളം വെച്ചാൽ ഇവിടെ നിന്ന് ജീവനോടെ ഇറങ്ങില്ല,” എന്നായിരുന്നു അവന്റെ ഭീഷണി. ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ അറിയാതെ അവർ അമ്മയെ അന്ന് രാത്രി തന്നെ ഒരു വൃദ്ധസദനത്തിലേക്ക് മാറ്റി.
ചില സുഹൃത്തുക്കൾ വഴിയാണ് ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ ഈ വാർത്ത അറിയുന്നത്. തന്റെ വീട് പൊളിക്കാൻ പോകുന്നുവെന്നും അമ്മയെ എവിടെയോ കാണാതായെന്നും അറിഞ്ഞപ്പോൾ അയാൾക്ക് ഇരിക്കപ്പൊറുതിയില്ലാതായി. അയാൾ മഹേഷിന്റെ അടുത്തേക്ക് പാഞ്ഞെത്തി. മതിലുകൾ പൊളിച്ചിട്ടിരിക്കുന്ന ആ വീടിന് മുന്നിൽ വെച്ച് അയാൾ മഹേഷിനെ തടഞ്ഞു.
“അമ്മ എവിടെടാ?” ഉണ്ണികൃഷ്ണന്റെ ശബ്ദം ഇരമ്പി. ഒടുവിൽ വൃദ്ധസദനത്തിലാണെന്ന സത്യം അറിഞ്ഞതും അയാൾക്ക് നിയന്ത്രണം നഷ്ടപ്പെട്ടു. മഹേഷിന്റെ മുഖത്തടിച്ച ശേഷം അയാൾ നേരെ അവിടെയെത്തി അമ്മയെ തിരികെ കൊണ്ടുവന്നു.
ചന്ദ്രമതിക്ക് വൈകിയാണ് ബോധോദയമുണ്ടായത്. സ്നേഹം അഭിനയിച്ചവരുടെ കാപട്യം അവർ തിരിച്ചറിഞ്ഞു. ചന്ദ്രമതിയുടെ തന്നെ നിർദ്ദേശപ്രകാരം പോലീസിൽ പരാതി നൽകി. വീട് പണിതതിന്റെ എല്ലാ ചിലവുകളും രേഖകളും ഉണ്ണികൃഷ്ണന്റെ പക്കൽ ഉണ്ടായിരുന്നു. മഹേഷ് കാണിച്ച വഞ്ചന പുറത്തുവന്നതോടെ നിയമം ഉണ്ണികൃഷ്ണനൊപ്പമായിരുന്നു. ഒടുവിൽ ആ വീട് തിരികെ വാങ്ങി ഉണ്ണികൃഷ്ണന്റെ പേരിലേക്ക് മാറ്റി എഴുതി.
ഇത്തവണ ഉണ്ണികൃഷ്ണൻ അത് നിരസിച്ചില്ല. “ഇത് എന്റെ മാത്രം അധ്വാനമല്ല അമ്മേ… മൃദുലയുടെ സ്വർണ്ണത്തിന്റെയും എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഇരുപത് വർഷത്തെ കഷ്ടപ്പാടിന്റെയും ഫലമാണ്. ഇത് എന്റെ മക്കൾക്കുള്ളതാണ്,” അയാൾ ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
ഇന്ന് ആ വലിയ വീട്ടിൽ ഉണ്ണികൃഷ്ണനും മൃദുലയും കുട്ടികളും ചന്ദ്രമതിയും സന്തോഷത്തോടെ കഴിയുന്നു. “പണത്തിന് പിന്നാലെയല്ല, സ്നേഹത്തിന് പിന്നാലെയാണ് പോകേണ്ടത്,” എന്ന വലിയ പാഠം ചന്ദ്രമതി പഠിച്ചു കഴിഞ്ഞു. മഹേഷ് എന്ന മകൻ തനിക്ക് ഇപ്പോഴില്ലെന്ന് അവർ ലോകത്തോടായി പറഞ്ഞു. പണത്തിന് വേണ്ടി സ്വന്തം അമ്മയെ തെരുവിലിറക്കിയവന് ആ വീട്ടിൽ ഇനി സ്ഥാനമില്ലായിരുന്നു.