by
അഗ്നിശുദ്ധി
“സാധാരണ ഒരു ജീവിതം ജീവിക്കുന്ന പെൺകുട്ടിയെയാണ് നീ ജീവിതസഖിയാക്കാൻ തീരുമാനിച്ചതെങ്കിൽ, വിനീതേ… മറ്റൊന്നും ആലോചിക്കാതെ ഞാൻ നിനക്കൊപ്പം നിൽക്കുമായിരുന്നു. പക്ഷേ നിന്റെ ഈ തീരുമാനം… ഇത് എനിക്ക് ഉൾക്കൊള്ളാൻ കഴിയില്ലടാ മോനെ.”
തലയിൽ കൈവെച്ച്, തളർന്ന സ്വരത്തിൽ ശ്രീദേവി പറഞ്ഞത് കേട്ട് വിനീത് സ്തംഭിച്ചുപോയി. ഒരു ഡോക്ടറായ, സമൂഹത്തിൽ ഇത്രയും ആദരിക്കപ്പെടുന്ന തന്റെ അമ്മയിൽ നിന്ന് ഇത്തരമൊരു പ്രതികരണം അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ചിരുന്നില്ല.
“അമ്മയ്ക്ക് നേഹയെ ഇഷ്ടമല്ലേ?” അവൻ താഴ്ന്ന സ്വരത്തിൽ ചോദിച്ചു.
നേഹ… ആ പേര് കേട്ടതും ശ്രീദേവിയുടെ ഓർമ്മകളിൽ ഒരു ചോരയിറ്റുന്ന ദൃശ്യം തെളിഞ്ഞു. കീറിപ്പറിഞ്ഞ വസ്ത്രങ്ങളുമായി, ബോധരഹിതയായി, ക്രൂരമായ പീഡനത്തിനിരയായി തന്റെ ആശുപത്രിയിലെ ആംബുലൻസിൽ നിന്ന് ഇറക്കിയ ആ പെൺരൂപം. ഒരു പ്രമുഖ ന്യൂസ് റിപ്പോർട്ടറായ നേഹയെ അന്ന് ചികിത്സിച്ചത് ശ്രീദേവിയായിരുന്നു. അന്ന് അമ്മയെ അസിസ്റ്റ് ചെയ്ത വിനീതിന്റെ മനസ്സിൽ നേഹ ഒരു നോവായി പടർന്നത് ശ്രീദേവി അറിഞ്ഞിരുന്നു. പക്ഷേ ആ നോവ് പ്രണയമായി വളരുമെന്നും അവളെയവൻ മരുമകളായി കൊണ്ടുവരുമെന്നും അവർ കരുതിയില്ല.
“നേഹയെ എനിക്ക് ഒരുപാടിഷ്ടമാണ് വിനീത്,” ശ്രീദേവി തുടർന്നു. “ഇത്രയും വലിയ ദുരനുഭവം ഉണ്ടായിട്ടും തലയുയർത്തി നിൽക്കുന്ന അവളോട് എനിക്ക് ബഹുമാനമാണ്. പക്ഷേ, അവളെ എന്റെ മരുമകളായി കാണാൻ എനിക്ക് കഴിയില്ല.”
വിനീതിന്റെ ചുണ്ടിൽ ഒരു പരിഹാസച്ചിരി വിരിഞ്ഞു. “ആദർശങ്ങൾ പറയാൻ എളുപ്പമാണ് അല്ലേ അമ്മേ? സ്വന്തം ജീവിതത്തിലേക്ക് വരുമ്പോൾ സത്യങ്ങൾ കണ്ടില്ലെന്ന് നടിക്കണം. അതാണോ?”
ശ്രീദേവി വിയർത്തു കുളിച്ചു. എയർ കണ്ടീഷൻ ചെയ്ത ആ മുറിയിലും അവർക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നത് പോലെ തോന്നി. “അതേ വിനീത്, ഞാനും ഒരു സാധാരണ സ്ത്രീയാണ്. എനിക്ക് എന്റെ കുടുംബത്തിന്റെ സൽപ്പേര് വലുതാണ്. നാളെ ഈ സമൂഹം നേഹയെ ചൂണ്ടി നിന്നെ പരിഹസിക്കുന്നത് കാണാൻ എനിക്ക് വയ്യ.”
ശ്രീദേവി എഴുന്നേറ്റ് പോകാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ വിനീത് അവരുടെ മുന്നിൽ തടസ്സമായി നിന്നു. “അമ്മേ… നേഹയെ ഞാൻ വിവാഹം കഴിക്കും. അതിൽ മാറ്റമില്ല. ആ വാർത്ത അച്ഛനോടും ചേച്ചിയോടും അമ്മ തന്നെ പറയണം.”
വാതിൽക്കൽ തറഞ്ഞുനിൽക്കുന്ന തന്റെ സഹോദരി വിനീതയെ അവൻ കണ്ടു. അവളുടെ മുഖം വിളറി വെളുത്തിരുന്നു. ശ്രീദേവി ഉറച്ച സ്വരത്തിൽ പറഞ്ഞു, “ഞാൻ ആരോടും പറയില്ല വിനീത്. ഈ വിവാഹം നടക്കാൻ ഞാൻ സമ്മതിക്കുകയുമില്ല.”
“അതെന്താ അമ്മേ?” വിനീതിന്റെ സ്വരം പെട്ടെന്ന് ശാന്തമായി. “ക്രൂരമായി ഉപദ്രവിക്കപ്പെട്ട ഒരുവളെ മരുമകളായി കാണാനുള്ള മടിയാണോ? അതോ… അവളെ സ്വന്തം സപത്നിയായി (സവതിയായി) കാണേണ്ടി വരുമോ എന്ന ഭയമാണോ?”
ആ വാക്കുകൾ ഒരു ഇടിമിന്നൽ പോലെ ശ്രീദേവിയുടെ ഹൃദയത്തിൽ തറച്ചു. അവർ തളർന്ന് കസേരയിലേക്ക് ഇരുന്നുപോയി. വിനീത അമ്മേ എന്ന് വിളിച്ചുകൊണ്ട് അടുത്തേക്ക് ഓടി വന്നു. പക്ഷേ വിനീത് ഒന്നും മിണ്ടാതെ പുറത്തേക്ക് നടന്നു. അവന്റെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
പുറത്ത് കാത്തിരുന്ന നേഹയുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിക്കുമ്പോൾ വിനീത് വിതുമ്പുകയായിരുന്നു. “നേഹ… പെണ്ണിന് ശത്രു പെണ്ണ് തന്നെയാണ് എന്ന് പറയുന്നത് എത്ര സത്യമാണ്. എന്റെ അച്ഛന്റെ ബിസിനസ്സ് മാഫിയകളെക്കുറിച്ച് വാർത്ത നൽകിയതിനാണ് അദ്ദേഹം നിന്നെ ക്രൂരമായി ഉപദ്രവിച്ചത്. അത് അറിഞ്ഞിട്ടും, ആ സത്യം മൂടിവെച്ച് അയാളോടൊപ്പം സുഖമായി കഴിയുന്ന എന്റെ അമ്മയെയും ചേച്ചിയെയും ഓർക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് പുച്ഛം തോന്നുന്നു.”
നേഹ അവനെ ദയനീയമായി നോക്കി. “ഡോക്ടർ… എന്നോടുള്ള സഹതാപം കൊണ്ടാണോ ഈ വിവാഹം?”
“അല്ല നേഹ… നീതിയോടുള്ള എന്റെ കടമയാണിത്. നിനക്ക് നഷ്ടപ്പെട്ട അന്തസ്സ് ആ വീട്ടിൽ തന്നെ നിനക്ക് നേടിത്തരണം എനിക്ക്.” വിനീത് ഉറപ്പിച്ചു പറഞ്ഞു.
വിവാഹദിവസം. വലിയൊരു സദസ്സിന് മുന്നിൽ വെച്ച് വിനീത് നേഹയുടെ കഴുത്തിൽ താലി ചാർത്തി. ശ്രീദേവിയും വിനീതയും കുറ്റബോധത്താൽ തലതാഴ്ത്തി നിന്നു. ചടങ്ങുകൾ കഴിഞ്ഞതും വിനീത് നേഹയുടെ കൈപിടിച്ച് സദസ്സിന്റെ മുൻനിരയിൽ ഇരിക്കുന്ന തന്റെ അച്ഛൻ പ്രതാപന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
പ്രതാപന്റെ മുഖം വിളറി വെളുത്തിരുന്നു. നേഹ അയാളുടെ കണ്ണുകളിലേക്ക് തന്നെ നോക്കി. “മിസ്റ്റർ പ്രതാപൻ… നിങ്ങൾ ചെയ്ത പാപം അറിഞ്ഞിട്ടും ഞാൻ നിങ്ങളുടെ മകന്റെ ഭാര്യയായത് നിങ്ങളെ നിയമത്തിന് വിട്ടുകൊടുക്കാനല്ല. മറിച്ച്, ഓരോ നിമിഷവും നിങ്ങൾക്ക് മുന്നിൽ ഒരു ചോദ്യചിഹ്നമായി നിൽക്കാനാണ്. നിങ്ങളുപയോഗിച്ച് വലിച്ചെറിഞ്ഞ ഈ ശരീരവുമായിട്ടാണ് നിങ്ങളുടെ മകൻ ജീവിക്കുന്നതെന്ന ചിന്ത ഓരോ സെക്കൻഡിലും നിങ്ങളെ ചുട്ടുപൊള്ളിക്കണം.”
പ്രതാപൻ വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു. നേഹ ശ്രീദേവിക്ക് നേരെ തിരിഞ്ഞു. “ഡോക്ടർ… ശരീരം പങ്കിട്ട കണക്കിൽ നമ്മൾ ഇപ്പോൾ ഒരേ സ്ഥാനത്താണല്ലേ? വ്യത്യാസം ഒന്നേയുള്ളൂ… നിങ്ങൾ അയാളുടെ മക്കളെ പ്രസവിച്ചു. ഞാൻ ഇനി അയാളുടെ മകന്റെ കുഞ്ഞിനെ പ്രസവിക്കും. എന്തൊരു വൈരുധ്യം!”
വാക്കുകൾ കൊണ്ട് അവരെ മുറിവേൽപ്പിച്ച്, ശിരസ്സുയർത്തി വിനീതിനൊപ്പം നേഹ പടികൾ ഇറങ്ങിപ്പോയി. പുറകിൽ, ആഢംബരത്തിന്റെ നിഴലിൽ ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച വലിയൊരു പാപത്തിന്റെ ഭാരവുമായി ആ കുടുംബം തകർന്നു നിന്നു. പീഡിപ്പിക്കപ്പെട്ടവൾ ഇരയാകാനല്ല, പോരാളിയാകാനാണ് തീരുമാനിച്ചതെന്ന് ലോകം അന്ന് തിരിച്ചറിഞ്ഞു.