by തണലായി മാറിയ അമ്മ
കല്ലറപ്പറമ്പിലെ ചുവന്ന മണ്ണ് ഇനിയും നനവാർന്നതായിരുന്നു. മഴ പെയ്തിട്ടില്ലെങ്കിലും അവിടെ നിന്നിരുന്നവരുടെ കണ്ണുനീർ ആ മണ്ണിൽ വീണ് ചേർന്നിരുന്നു.
അവസാന പ്രാർത്ഥന കഴിഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാവരുടെയും ശ്രദ്ധ ഒരു ചെറിയ പെൺകുട്ടിയിലേക്കായിരുന്നു.
പള്ളിയുടെ പഴയ മതിലിനോട് ചേർന്ന് നിശ്ശബ്ദമായി ഇരിക്കുകയായിരുന്നു അവൾ.
പന്ത്രണ്ട് വയസ്സ് മാത്രം പ്രായമുള്ള മീര.
അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണുനീർ പോലും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. കരഞ്ഞ് കരഞ്ഞ് കണ്ണുനീർ വറ്റിപ്പോയ അവസ്ഥ.
“പാവം കുട്ടി…”
ആരോ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“ആദ്യം അച്ഛൻ പോയി… ഇപ്പോൾ അമ്മയും…”
“ദൈവം എന്തിനാ ഇത്രയും പരീക്ഷിക്കുന്നത്…”
അവിടെയുണ്ടായിരുന്നവരുടെ വാക്കുകൾ കേൾക്കുമ്പോഴും മീര ഒന്നും പ്രതികരിച്ചില്ല.
അവളുടെ അമ്മ സുജാതയുടെ മൃതദേഹം കല്ലറയിലേക്ക് താഴ്ത്തുമ്പോൾ അവൾക്ക് തോന്നിയത് ഒറ്റ കാര്യം മാത്രമായിരുന്നു.
ഇനി താൻ ഒറ്റയ്ക്കാണ്.
അച്ഛൻ മാധവൻ മരിച്ചത് രണ്ട് വർഷം മുമ്പാണ്.
ദീർഘകാലം ചികിത്സ നടത്തിയിട്ടും കുട്ടികളുണ്ടാകാതെ വിഷമിച്ചിരുന്ന ദമ്പതികൾക്ക് വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് പതിനഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷമാണ് മീര ജനിച്ചത്.
അവൾ അവരുടെ ലോകമായിരുന്നു.
പക്ഷേ പ്രായം കൂടിയ മാതാപിതാക്കൾക്ക് ആരോഗ്യം എന്നും ഒരു വെല്ലുവിളിയായിരുന്നു.
ആദ്യം ഹൃദയാഘാതം മാധവനെ കൊണ്ടുപോയി.
അതിന്റെ ആഘാതത്തിൽ നിന്ന് കരകയറും മുൻപ് കരൾരോഗം ബാധിച്ച് സുജാതയും മരണപ്പെട്ടു.
കല്ലറപ്പറമ്പിൽ നിന്ന് ആളുകൾ പതിയെ മടങ്ങിത്തുടങ്ങി.
അവസാനം അവിടെ ശേഷിച്ചത് കുറച്ച് ബന്ധുക്കളും പള്ളിയിലെ വികാരിയും മാത്രം.
വികാരി മീരയുടെ കൈ പിടിച്ച് അവളുടെ അമ്മാവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
മനോജ്.
സുജാതയുടെ അനിയൻ.
അയാളുടെ മുഖത്തും വേദന വ്യക്തമായിരുന്നു.
“മനോജേ…”
വികാരി പറഞ്ഞു.
“ഇനി ഈ കുട്ടിക്ക് നീയേ ഉള്ളൂ. സ്വന്തം മകളെപ്പോലെ നോക്കുമെന്ന് എനിക്കറിയാം. എന്നാലും ഞാൻ പറയുകയാണ്… ഇവളുടെ മനസ്സ് ഇനി ഒരിക്കലും വേദനിപ്പിക്കരുത്.”
മനോജ് മീരയുടെ തലയിൽ കൈവെച്ചു.
“അച്ചാ… എന്റെ മക്കളെക്കാൾ കുറവൊന്നും ഇവൾക്ക് ഉണ്ടാകില്ല.”
അത് പറയുമ്പോൾ അയാൾ തന്റെ ഭാര്യ രേഖയെ നോക്കി.
രേഖയുടെ മുഖത്ത് ഒരു വികാരവും ഇല്ലായിരുന്നു.
അവൾ വെറുതെ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
മനോജിന് രണ്ട് ആൺമക്കളായിരുന്നു.
മൂത്തവൻ ജോലി സംബന്ധമായി ഹൈദരാബാദിലായിരുന്നു.
ഇളയവൻ കോളേജ് ഹോസ്റ്റലിൽ പഠിക്കുന്നു.
പെൺമക്കൾ ഇല്ലാത്തതിനാൽ മീരയെ രേഖ സന്തോഷത്തോടെ സ്വീകരിക്കും എന്ന് മനോജ് കരുതിയിരുന്നു.
പക്ഷേ അതൊരു തെറ്റായ പ്രതീക്ഷയാണെന്ന് പിന്നീട് അയാൾ പോലും മനസ്സിലാക്കിയില്ല.
—
മീര ആദ്യമായി ആ വീട്ടിൽ എത്തിയ ദിവസം അവൾക്ക് എല്ലാം അപരിചിതമായിരുന്നു.
സ്വന്തം വീട്ടിൽ അമ്മയുടെ മണവും അച്ഛന്റെ ഓർമ്മകളും ഉണ്ടായിരുന്നു.
ഇവിടെ എല്ലാം അന്യമായിരുന്നു.
ആദ്യ ദിവസങ്ങളിൽ രേഖ അധികം ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
പക്ഷേ ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയതോടെ അവളുടെ യഥാർത്ഥ സ്വഭാവം പുറത്തുവന്നു.
“മീരേ… അടുക്കള തുടച്ചോ?”
“ഇല്ല മാവി…”
“എന്താ ഇതുവരെ ചെയ്തത്?”
“സ്കൂളിലെ ഹോംവർക്ക്…”
“അത് പിന്നെ ചെയ്താൽ മതി. ആദ്യം ജോലി.”
അവൾക്ക് കളിക്കാൻ സമയമില്ല.
ടിവി കാണാൻ അനുവാദമില്ല.
പുറത്ത് കൂട്ടുകാരോടൊപ്പം പോകാൻ അനുവാദമില്ല.
സ്കൂളിൽ നിന്ന് വന്നാൽ വീട്ടുജോലി.
രാത്രി വരെ ജോലി.
മനോജ് രാവിലെ ജോലിക്ക് പോയാൽ രാത്രി വൈകിയാണ് മടങ്ങിവരുന്നത്.
അതിനാൽ വീട്ടിൽ നടക്കുന്നത് ഒന്നും അയാൾ അറിയുന്നില്ല.
മീരയും ഒന്നും പറയാറില്ല.
കാരണം അമ്മ മരിക്കുന്നതിന് മുമ്പ് പറഞ്ഞ ഒരു വാക്ക് അവൾക്ക് ഓർമ്മയുണ്ടായിരുന്നു.
“മോളേ… ആരോടും വെറുപ്പ് തോന്നരുത്.”
അത് കൊണ്ടാണ് അവൾ എല്ലാം സഹിച്ചത്.
—
വർഷങ്ങൾ കടന്നു.
മീര പതിനാറുകാരിയായി.
അവൾ സുന്ദരിയായി വളർന്നു.
വലിയ കണ്ണുകളും നീണ്ട മുടിയും സൗമ്യമായ സ്വഭാവവും.
അവളെ കണ്ടാൽ ആരും ഒരു വീട്ടുജോലിക്കാരിയെന്ന് കരുതില്ല.
പക്ഷേ ആ വീട്ടിൽ അവളുടെ സ്ഥാനം അതായിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം രാവിലെ.
“മീരേ…”
രേഖ വിളിച്ചു.
“എന്താ മാവി?”
“ഇന്ന് കുറച്ച് കൂടുതൽ ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കണം.”
“ആരെങ്കിലും വരുന്നുണ്ടോ?”
“ഉണ്ട്.”
“ആര്?”
“എന്റെ ചിറ്റപ്പന്റെ മകൻ അരുണ്.”
ആ പേര് കേട്ടതും മീരയുടെ ശരീരം വിറച്ചു.
അരുണ്.
അവൾക്ക് ഏറ്റവും ഭയമുള്ള മനുഷ്യൻ.
കുട്ടിക്കാലം മുതൽ അവനെ അവൾക്ക് ഇഷ്ടമല്ലായിരുന്നു.
കാരണം അവന്റെ കണ്ണുകൾ.
അവൻ സംസാരിക്കുന്ന രീതി.
അവൻ തൊടുന്ന വിധം.
മറ്റാരും കാണാത്ത സമയത്ത് അവൻ അടുത്ത് വരുമായിരുന്നു.
“നീ വലുതായാൽ കാണാം…”
എന്ന് പറഞ്ഞ് അവളെ ഭയപ്പെടുത്തുമായിരുന്നു.
പറഞ്ഞാൽ കൊല്ലുമെന്ന് വരെ ഭീഷണിപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്.
കുറച്ച് വർഷങ്ങളായി അവൻ വിദേശത്തായിരുന്നു.
അതുകൊണ്ട് മീര സമാധാനത്തിലായിരുന്നു.
പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അവൻ തിരികെ വരുന്നു.
—
അന്ന് വൈകുന്നേരം അരുണ് എത്തി.
വീട്ടിൽ കയറുമ്പോൾ തന്നെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ മീരയെ തേടി.
അവളെ കണ്ടതും അവൻ ചിരിച്ചു.
“അയ്യോ… ഇതാണോ നമ്മുടെ കുഞ്ഞുമീര?”
മീര ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
“കുഞ്ഞല്ലല്ലോ ഇനി.”
അവന്റെ നോട്ടം അവളെ അസ്വസ്ഥയാക്കി.
രേഖ അത് ശ്രദ്ധിച്ചില്ല.
അല്ലെങ്കിൽ ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടും കാര്യമാക്കിയില്ല.
രാത്രിയിൽ ഭക്ഷണം കഴിക്കുമ്പോൾ അരുണ് വീണ്ടും സംസാരിച്ചു.
“മീരേ, പഠനം എങ്ങനെയുണ്ട്?”
“നന്നായി.”
“സുന്ദരിയും ബുദ്ധിയുള്ളതും ആണല്ലോ.”
മീര എഴുന്നേറ്റ് പോയി.
അവന് ചിരി വന്നു.
—
അടുത്ത ദിവസങ്ങളിൽ അവൻ അവസരം കിട്ടുമ്പോഴെല്ലാം മീരയെ പിന്തുടർന്നു.
അടുക്കളയിൽ.
മുറ്റത്ത്.
പിന്നാമ്പുറത്ത്.
എവിടെയും.
ഒരു ദിവസം വസ്ത്രം അലക്കുമ്പോൾ അവൻ അടുത്തെത്തി.
“മീര…”
അവൾ തിരിഞ്ഞുനോക്കിയില്ല.
“എന്നെ പേടിയാണോ?”
മറുപടി ഇല്ല.
“രാത്രി സംസാരിക്കാനുണ്ട്.”
“എനിക്ക് സംസാരിക്കാനില്ല.”
“നിനക്കിഷ്ടമുള്ളതല്ല ഇവിടെ നടക്കുക.”
മീര വേഗം അവിടെ നിന്ന് നടന്നു.
ഹൃദയം ഇടിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
—
അന്ന് രാത്രി അവൾ മുറിയിൽ കയറി വാതിൽ പൂട്ടി.
പുറത്ത് ചിരിച്ചും സംസാരിച്ചും ഇരിക്കുന്ന അരുണിന്റെ ശബ്ദം കേൾക്കാമായിരുന്നു.
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൻ രേഖയുടെ മുറിയിലേക്ക് പോയി.
ഒരു വലിയ മദ്യക്കുപ്പി എടുത്തുവന്നു.
“ചേച്ചീ…”
അവൻ വിളിച്ചു.
“ഇത് ഒന്ന് രുചിച്ച് നോക്കൂ.”
“എനിക്ക് വേണ്ട.”
“ഒരൽപ്പം മാത്രം.”
കുറച്ച് നേരം നിർബന്ധിച്ചതിന് ശേഷം രേഖ കുടിച്ചു.
മീര മുറിക്കുള്ളിൽ ഇരുന്നു എല്ലാം കേൾക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
രാത്രി വൈകി.
അവളുടെ മുറിവാതിലിൽ മുട്ട് കേട്ടു.
ടക്… ടക്…
ടക്…
“മീര…”
അരുണിന്റെ ശബ്ദം.
അവൾ മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“തുറക്ക്.”
നിശ്ശബ്ദം.
“ഞാൻ വീണ്ടും വരും.”
കുറച്ച് കഴിഞ്ഞ് അവൻ പോയി.
അന്ന് രാത്രി മുഴുവൻ മീര ഉറങ്ങിയില്ല.
—
പിറ്റേന്ന് രാവിലെ.
അരുണ് അവളെ നോക്കി ചിരിച്ചു.
“ഇന്നലെ ധൈര്യം കാണിച്ചല്ലോ.”
മീര ഭയന്നു.
“ഇന്ന് നോക്കാം.”
അവൻ പറഞ്ഞു.
ആ വാക്കുകൾ മുഴുവൻ ദിവസം അവളുടെ മനസ്സിൽ മുഴങ്ങിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
വൈകുന്നേരം സ്കൂളിൽ നിന്ന് വന്നപ്പോൾ പോലും അവൾക്ക് സമാധാനം ഇല്ലായിരുന്നു.
ഇനി എന്ത് ചെയ്യണം?
ആരോട് പറയണം?
മനോജ് നഗരത്തിന് പുറത്തായിരുന്നു.
ഫോൺ ചെയ്യാൻ പോലും അവൾക്ക് ധൈര്യമില്ല.
രേഖ വിശ്വസിക്കുമോ?
അവൾക്കും അറിയില്ല.
—
രാത്രി.
വീണ്ടും അതേ അവസ്ഥ.
അരുണ് പുറത്തിരുന്നു മദ്യപിക്കുന്നു.
മീര മുറിയിൽ പ്രാർത്ഥിക്കുന്നു.
“ദൈവമേ… എന്നെ രക്ഷിക്കണേ.”
അവൾ കരഞ്ഞു.
പെട്ടെന്ന് അവളുടെ മനസിൽ ഒരു ചിന്ത വന്നു.
ഇനി മിണ്ടാതിരിക്കരുത്.
സത്യം പറയണം.
അവൾ എഴുന്നേറ്റ് രേഖയുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
—
“മാവി…”
രേഖ പുസ്തകം വായിക്കുകയായിരുന്നു.
“എന്താ?”
“എനിക്ക് ഒരു കാര്യം പറയാനുണ്ട്.”
“പറ.”
മീര വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവൾ എല്ലാം പറഞ്ഞു.
കുട്ടിക്കാലം മുതൽ അരുണ് ചെയ്ത കാര്യങ്ങൾ.
ഭീഷണികൾ.
ഇപ്പോഴത്തെ പെരുമാറ്റം.
രാത്രിയിലെ വാതിൽമുട്ടൽ.
എല്ലാം.
പറഞ്ഞു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവൾ തലകുനിച്ച് നിന്നു.
രേഖ ഒന്നും പറഞ്ഞില്ല.
കുറച്ച് നിമിഷങ്ങൾ അവൾ മിണ്ടാതെ ഇരുന്നു.
പിന്നെ ചോദിച്ചു.
“നീ ഇതുവരെ ഇതൊന്നും പറഞ്ഞില്ലേ?”
“പേടിയായിരുന്നു.”
രേഖയുടെ മുഖം മാറി.
ആദ്യമായി മീര അവളുടെ കണ്ണുകളിൽ ഒരു അമ്മയുടെ ഭാവം കണ്ടു.
“ഇന്ന് നിന്റെ മുറിയിൽ പോയി കിടന്നോളൂ.”
“മാവി…”
“പേടിക്കണ്ട.”
“അവൻ വന്നാൽ?”
“ഞാൻ ഉണ്ടല്ലോ.”
അത് മാത്രം പറഞ്ഞു രേഖ.
—
ആ രാത്രി.
അരുണ് വീണ്ടും മദ്യവുമായി ഇരുന്നു.
ഇത്തവണ രേഖയും ഒപ്പമിരുന്നു.
പക്ഷേ അവൾ കുടിക്കുന്നതുപോലെ അഭിനയിക്കുകയായിരുന്നു.
അരുണിന് അത് അറിയില്ല.
അവൻ ആത്മവിശ്വാസത്തിലായിരുന്നു.
രാത്രി പന്ത്രണ്ട് മണി.
വീട് മുഴുവൻ നിശ്ശബ്ദം.
അവൻ പതുക്കെ മീരയുടെ മുറിയുടെ അടുത്തെത്തി.
വാതിലിൽ മുട്ടി.
“മീര…”
മറുപടി ഇല്ല.
“തുറക്ക്.”
വീണ്ടും നിശ്ശബ്ദം.
അവൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടു.
“തുറക്കുന്നോ ഇല്ലയോ?”
വാതിലിൽ ശക്തിയായി അടിച്ചു.
മീര പേടിച്ച് വിറയ്ക്കുകയായിരുന്നു.
അപ്പോഴാണ് പെട്ടെന്ന് ലൈറ്റ് തെളിഞ്ഞത്.
അരുണ് തിരിഞ്ഞുനോക്കി.
അവിടെ രേഖ നിൽക്കുകയായിരുന്നു.
പക്ഷേ അവൻ പ്രതീക്ഷിച്ച രേഖയല്ല.
കണ്ണുകളിൽ തീ നിറഞ്ഞ രേഖ.
കൈയിൽ വലിയ ഒരു അരിവാൾ.
അരുണ് ഞെട്ടി.
“ചേച്ചീ…”
“മിണ്ടരുത്.”
അവളുടെ ശബ്ദം കർക്കശമായിരുന്നു.
“നീ എന്താ ഇവിടെ ചെയ്യുന്നത്?”
അരുണ് മറുപടി പറഞ്ഞില്ല.
“മീര പറഞ്ഞതെല്ലാം സത്യമാണല്ലേ?”
അവൻ വിയർക്കാൻ തുടങ്ങി.
“ചേച്ചീ… ഞാൻ…”
“മിണ്ടരുത്.”
രേഖ മുന്നോട്ട് നടന്നു.
“ഞാൻ അവളെ സ്നേഹിക്കുന്നില്ലെന്ന് കരുതി നീ അവളെ ഒറ്റപ്പെടുത്താമെന്ന് വിചാരിച്ചോ?”
അരുണ് തലകുനിച്ചു.
“അവൾ എന്റെ വയറ്റിൽ പിറന്ന മകളല്ല.”
രേഖ പറഞ്ഞു.
“പക്ഷേ വർഷങ്ങളായി എന്റെ വീട്ടിൽ ജീവിക്കുന്ന കുട്ടിയാണ്.”
അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“ഞാൻ തെറ്റ് ചെയ്തു.”
“അവളെ സ്നേഹിക്കേണ്ട സമയത്ത് അകറ്റി നിർത്തി.”
“പക്ഷേ അതുകൊണ്ട് ആരും അവളെ ഉപദ്രവിക്കാൻ അവകാശം കിട്ടുന്നില്ല.”
അരുണ് പിന്നോട്ട് നീങ്ങി.
“ചേച്ചീ ക്ഷമിക്കണം.”
“ക്ഷമിക്കണോ?”
രേഖ ചോദിച്ചു.
“നിന്നെ പോലുള്ളവരെ ക്ഷമിക്കുന്നത് മറ്റൊരു പെൺകുട്ടിയെ അപകടത്തിലാക്കുന്നതാണ്.”
അവൾ അരിവാൾ ഉയർത്തി.
“ഇനി ഒരിക്കൽ പോലും മീരയുടെ അടുത്ത് വന്നാൽ…”
“നിന്റെ കൈയും കാലും ഒരുമിച്ച് ശരീരത്തിൽ കാണില്ല.”
അരുണ് വിറച്ചു.
ആദ്യമായി അവന് ഭയം തോന്നി.
യഥാർത്ഥ ഭയം.
“രാവിലെ വെളുക്കും മുൻപ് ഈ വീട് വിട്ടുപോകണം.”
രേഖ പറഞ്ഞു.
“ഇനി ഒരിക്കലും ഇവിടെ വരരുത്.”
—
അരുണ് ആ രാത്രി തന്നെ മുറിയിലേക്ക് പോയി.
ഉറങ്ങാനായില്ല.
രാവിലെ നേരത്തെ തന്നെ ബാഗ് എടുത്ത് പോയി.
ആരും തടഞ്ഞില്ല.
—
അവൻ പോയതിന് ശേഷം രേഖ മീരയുടെ മുറിയിലേക്ക് നടന്നു.
വാതിൽ തുറന്നു.
മീര കോണിൽ ഇരിക്കുകയായിരുന്നു.
അവളെ കണ്ടതും രേഖയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
“മീര…”
പെൺകുട്ടി എഴുന്നേറ്റു.
“മാവി…”
“എന്നെ ക്ഷമിക്കുമോ?”
മീര അമ്പരന്നു.
“എന്തിന്?”
“നിനക്ക് ഒരു അമ്മ വേണ്ട സമയത്ത് ഞാൻ അമ്മയായില്ല.”
അവൾ കരഞ്ഞു.
“നിന്റെ വേദന ഞാൻ കണ്ടില്ല.”
“നിന്റെ പേടി മനസ്സിലാക്കിയില്ല.”
മീരയുടെ കണ്ണുകളും നിറഞ്ഞു.
രേഖ അവളെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു.
ആദ്യമായാണ്.
ജീവിതത്തിൽ ആദ്യമായി.
ആ ചേർത്ത് പിടിത്തത്തിൽ വർഷങ്ങളായുള്ള സ്നേഹക്കുറവ് അലിഞ്ഞുപോയി.
മീര പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
“അമ്മേ…”
അവളുടെ വായിൽ നിന്ന് അറിയാതെ ആ വാക്ക് പുറത്തുവന്നു.
രേഖയും കരഞ്ഞു.
“അതെ മോളേ.”
“ഇനി ഞാൻ നിന്റെ അമ്മയാണ്.”
“നിനക്ക് ആരുമില്ലെന്ന് ഒരിക്കലും പറയരുത്.”
“ഞാനുണ്ട്.”
“എപ്പോഴും.”
—
ആ ദിവസത്തിന് ശേഷം ആ വീട്ടിൽ പലതും മാറി.
മീര ഇനി ജോലിക്കാരി ആയിരുന്നില്ല.
വീട്ടിലെ മകളായിരുന്നു.
രേഖ അവളോടൊപ്പം ഇരുന്നു പഠിപ്പിച്ചു.
സ്കൂളിലെ പരിപാടികളിൽ പങ്കെടുപ്പിച്ചു.
പുതിയ വസ്ത്രങ്ങൾ വാങ്ങിക്കൊടുത്തു.
ആദ്യമായി മീരയ്ക്ക് സ്വന്തം ജന്മദിനം ആഘോഷിക്കപ്പെട്ടു.
കേക്ക് മുറിക്കുമ്പോൾ അവൾ കരഞ്ഞു.
കാരണം ഇതുവരെ ആരും അതൊന്നും ചെയ്തിട്ടില്ലായിരുന്നു.
മനോജ് വീട്ടിലെ മാറ്റം കണ്ട് അത്ഭുതപ്പെട്ടു.
പക്ഷേ സന്തോഷിച്ചു.
കാരണം അയാൾ എന്നും ആഗ്രഹിച്ചത് അതായിരുന്നു.
—
വർഷങ്ങൾ വീണ്ടും കടന്നു.
മീര പഠനത്തിൽ മികവ് തെളിയിച്ചു.
നഴ്സിംഗ് പഠിക്കാൻ ചേർന്നു.
ആ ദിവസം കോളേജിലേക്ക് പോകുന്നതിന് മുമ്പ് അവൾ രേഖയുടെ കാലിൽ തൊട്ടു.
“അമ്മേ…”
അവൾ വിളിച്ചു.
രേഖ ചിരിച്ചു.
“എന്താ മോളേ?”
“എനിക്ക് രണ്ട് അമ്മമാരുണ്ട്.”
“ഒരാൾ എന്നെ ജനിപ്പിച്ച അമ്മ.”
“മറ്റൊരാൾ എന്നെ വീണ്ടും ജനിപ്പിച്ച അമ്മ.”
രേഖയുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.
അവൾ മീരയെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തു.
ആ നിമിഷം അവൾക്ക് മനസ്സിലായി.
രക്തബന്ധങ്ങൾ മാത്രം അല്ല കുടുംബം.
ചില ബന്ധങ്ങൾ സ്നേഹം കൊണ്ട് ജനിക്കുന്നതാണ്.
അവയാണ് ഏറ്റവും ശക്തമായത്.
മീര നഷ്ടപ്പെട്ട തണൽ വീണ്ടും കണ്ടെത്തിയിരുന്നു.
അമ്മയായി മാറിയ ഒരു സ്ത്രീയുടെ ഹൃദയത്തിൽ.
(അവസാനിച്ചു)