വലിയൊരു വ്യക്തിത്വമായിരുന്നു.

പടിഞ്ഞാറേക്കോവിലകത്തെ വരാന്തയിൽ നിലവിളക്കിന്റെ വെളിച്ചത്തിൽ കല്യാണപ്പന്തൽ ഒരുങ്ങിയിരുന്നു. എന്നാൽ സാധാരണ ഒരു കല്യാണവീട്ടിൽ കാണാറുള്ള സന്തോഷമോ ചിരിയോ അവിടെയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അതിന് കാരണം ആ വിവാഹത്തിന്റെ അപ്രതീക്ഷിതമായ സാഹചര്യമായിരുന്നു.

​കോവിലകത്തെ ഇളയമുറക്കാരനായ മാധവ് (മാധവേട്ടൻ) ബിസിനസ്സ് ലോകത്തും നാട്ടിലും അറിയപ്പെടുന്ന വലിയൊരു വ്യക്തിത്വമായിരുന്നു. ഗൗരവക്കാരനും, കണിശക്കാരനുമായ മാധവന്റെ വാക്കിന് മറുവാക്കില്ലായിരുന്നു. അവന്റെ കൈപിടിക്കാൻ എത്തിയത് തറവാട്ടിലെ ദൂരത്തെ ബന്ധുവും അനാഥയുമായ മീര ആയിരുന്നു.

​കുടുംബത്തിലെ ചില അടിയന്തിര സാഹചര്യങ്ങളും അച്ഛന്റെ രോഗാവസ്ഥയും കാരണമാണ് മാധവന് മീരയെ വിവാഹം കഴിക്കേണ്ടി വന്നത്. തൻ്റെ സമ്മതമില്ലാതെ നടന്ന ആ വിവാഹത്തിൽ മാധവൻ അസ്വസ്ഥനായിരുന്നു.

​താലികെട്ടിന് ശേഷം കോവിലകത്തെ മണവറയിലേക്ക് കാലെടുത്തുവെക്കുമ്പോൾ മീരയുടെ മനസ്സിൽ കനത്ത ഭയമായിരുന്നു. മെലിഞ്ഞു സുന്ദരിയായ മീരയ്ക്ക് മാധവന്റെ സാന്നിധ്യം തന്നെ വിറയലുണ്ടാക്കി.

​മുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്ന മാധവൻ വാതിലടച്ചു. തലതാഴ്ത്തി നിൽക്കുന്ന മീരയെ അവൻ തണുത്ത കണ്ണുകളോടെ നോക്കി.

​”നിനക്ക് സന്തോഷമായി കാണുമല്ലോ? ഈ കോവിലകത്തെ വലിയ തമ്പുരാട്ടിയാകാൻ കഴിഞ്ഞതിൽ,” അവൻ്റെ ശബ്ദത്തിൽ പരിഹാസം നിറഞ്ഞുനിന്നു.

​”മാധവേട്ടാ… ഞാൻ…” മീര ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

​”എന്നെ അങ്ങനെ വിളിക്കണ്ട! ഈ വിവാഹം ഒരു കടലാസിൽ മാത്രമാണ്. എന്റെ ജീവിതത്തിൽ നിനക്ക് ഒരു ഭാര്യയുടെ സ്ഥാനവും ഉണ്ടാകില്ല. അത് ഓർമ്മവച്ചാൽ നിനക്ക് நல்லது,” അവൻ കട്ടിലിലേക്ക് ഷർട്ട് അഴിച്ചെറിഞ്ഞ് സോഫയിലേക്ക് കിടന്നു.

​മീരയുടെ കണ്ണിൽ നിന്ന് കനത്ത കണ്ണീർത്തുള്ളികൾ കവിളിലൂടെ ഒലിച്ചിറങ്ങി.

​അധ്യായം 2: കലിപ്പന്റെ നിഴലിൽ

​ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. കോവിലകത്തെ പൂമുഖത്ത് മാധവന്റെ സാന്നിധ്യമുണ്ടാകുമ്പോഴൊക്കെ മീര ഒളിച്ചുനടന്നു. അവൻ്റെ ദേഷ്യവും അനാവശ്യമായ കുറ്റപ്പെടുത്തലുകളും അവളെ വല്ലാതെ തളർത്തി. എങ്കിലും തറവാട്ടിലെ മുതിർന്നവരെ പരിചരിക്കുന്നതിലും വീട്ടുപണികളിലും അവൾ ഒട്ടും വീഴ്ച വരുത്തിയില്ല.

​ഒരു വൈകുന്നേരം കനത്ത പേമാരി പെയ്യുകയായിരുന്നു. പൂമുഖത്ത് ഇരുന്ന് പ്രധാനപ്പെട്ട പ്രൊജക്റ്റ് ഫയലുകൾ പരിശോധിക്കുകയായിരുന്നു മാധവൻ.

​മീര ഒരു ഗ്ലാസ് കട്ടൻചായയുമായി അവൻ്റെ അടുത്തേക്ക് വന്നു.

​”മാധവേട്ടാ… ചായ…” അവൾ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.

​അവൻ ഫയലിൽ നിന്ന് ശ്രദ്ധ തിരിക്കാതെ കൈനീട്ടി. കൈ തട്ടി ഗ്ലാസ് മറിഞ്ഞ് മേശപ്പുറത്തെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഫയലിലേക്ക് ചായ ഒഴുകി!

​”നിനക്ക് കണ്ണുകണ്ടൂടെടീ?!” മാധവൻ ദേഷ്യത്തോടെ അലറി എഴുന്നേറ്റു.

​”അയ്യോ… ക്ഷമിക്കണം, ഞാൻ അറിഞ്ഞു കൊണ്ട്…” മീര ഭയന്ന് വിറച്ചു.

​”അറിഞ്ഞുകൊണ്ട് ചെയ്തതാണെങ്കിലും അല്ലെങ്കിലും എന്റെ ജോലി നശിപ്പിച്ചു നീ! ഇറങ്ങിപ്പോ എന്റെ മുന്നിൽ നിന്ന്!” അവൻ അവളെ പിടിച്ചു തള്ളി.

​മീര കരഞ്ഞുകൊണ്ട് തന്റെ മുറിയിലേക്ക് ഓടിപ്പോയി. എന്നാൽ പിന്നീട് ഫയൽ തുടച്ചുമാറ്റുമ്പോഴാണ് മാധവന് മനസ്സിലായത്, ചായ വീണെങ്കിലും ഫയലിലെ പേപ്പറുകൾക്കൊന്നും കേടുപാടുകൾ പറ്റിയിട്ടില്ലായിരുന്നു. അവൻ്റെ ദേഷ്യം അനാവശ്യമായിരുന്നു എന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

​അധ്യായം 3: അലിഞ്ഞുതുടങ്ങിയ മഞ്ഞുപാളികൾ

​ചില ആഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം മാധവന് അപ്രതീക്ഷിതമായി കടുത്ത പനി പിടിച്ചു. ബിസിനസ്സ് തിരക്കുകൾക്കിടയിൽ ശരീരം ശ്രദ്ധിക്കാത്തതുകൊണ്ട് അവൻ തളർന്നു കിടപ്പിലായി.

​തറവാട്ടിലെ മറ്റുള്ളവർക്ക് കൂട്ടിരിക്കാൻ കഴിഞ്ഞില്ലെങ്കിലും, മീര രാത്രി മുഴുവൻ ഉറങ്ങാതെ അവൻ്റെ അരികിലിരുന്നു. അവൾ നനഞ്ഞ തുണികൊണ്ട് അവൻ്റെ ശരീരം തുടച്ചു കൊടുത്തു. അവൻ്റെ തലമുടികൾക്കിടയിലൂടെ അവൾ വിരലോടിച്ചപ്പോൾ, പനി ചൂടിലും മാധവന് ഒരു പ്രത്യേക സുഖവും ആശ്വാസവും തോന്നി.

​രാവിലെ ബോധം തെളിഞ്ഞ് കണ്ണുതുറന്ന മാധവൻ കണ്ടത്, തന്റെ കൈകൾ മുറുകെ പിടിച്ച് കട്ടിലിനടുത്ത് തറയിലിരുന്ന് ഉറങ്ങുന്ന മീരയെയാണ്.

​അവളുടെ വാടിയ മുഖവും കണ്ണുകളിലെ ക്ഷീണവും കണ്ടപ്പോൾ മാധവന്റെ ഹൃദയത്തിലെ കടുപ്പമേറിയ മഞ്ഞുപാളികൾ അലിഞ്ഞുപോയി. താൻ എത്രത്തോളം ദേഷ്യപ്പെട്ടിട്ടും തനിക്കുവേണ്ടി ആത്മാർത്ഥമായി പ്രാർത്ഥിക്കുകയും ശുശ്രൂഷിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന പെൺകുട്ടിയുടെ സ്നേഹം അവൻ തൊട്ടറിഞ്ഞു.

​അവൻ പതുക്കെ കൈനീട്ടി അവളുടെ തലമുടിയിൽ തലോടി. മീര ഞെട്ടി ഉണർന്നു.

​”മാധവേട്ടാ… പനി കുറഞ്ഞോ? നല്ല തണുപ്പുണ്ടോ?” അവൾ ആകുലതയോടെ അവൻ്റെ നെറ്റിയിൽ കൈവെച്ചു നോക്കി.

​മാധവൻ അവളുടെ കൈത്തണ്ടയിൽ മുറുകെ പിടിച്ചു.

​”മീരാ… അന്ന് ഞാൻ ദേഷ്യപ്പെട്ടതിന്… എന്നോട് ക്ഷമിക്കണം,” അവൻ ആദ്യമായി താഴ്ന്ന ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

​മീര അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി. ആ നീലക്കണ്ണുകളിൽ ദേഷ്യത്തിന് പകരം തനിക്കായുള്ള ആഴമേറിയ സ്നേഹം അവൾ കണ്ടു.

​അധ്യായം 4: പ്രണയത്തിന്റെയും ദാമ്പത്യത്തിന്റെയും പുലരി

​അന്നത്തെ സംഭവത്തിനു ശേഷം അവരുടെ ബന്ധത്തിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങൾ വന്നു. മാധവൻ ഇപ്പോഴും ഗൗരവക്കാരനായിരുന്നെങ്കിലും, മീരയോടുള്ള അവൻ്റെ പെരുമാറ്റത്തിൽ ഒരു പ്രത്യേക കരുതലുണ്ടായിരുന്നു. അവൾക്ക് ഇഷ്ടമുള്ള പുസ്തകങ്ങളും ഡ്രസ്സുകളും അവൻ വാങ്ങി നൽകി.

​ഒരു മഴയുള്ള രാത്രിയിൽ, തറവാട്ടിന്റെ പൂമുഖത്ത് ജനലിലൂടെ പെയ്യുന്ന മഴ നോക്കി നിൽക്കുകയായിരുന്നു മീര.

​മാധവൻ പുറകിലൂടെ വന്ന് അവളെ തന്റെ നെഞ്ചോട് ചേർത്തുനിർത്തി.

​മീര ഞെട്ടലോടെ അവനെ നോക്കി.

​”മാധവേട്ടാ…”

​”മിണ്ടാതിരിക്ക് മീരാ…” അവൻ അവളുടെ കവിളിൽ പതുക്കെ തഴുകി. “അന്ന് ആ മംഗല്യസന്ധ്യയിൽ ഈ താലി നിന്റെ കഴുത്തിൽ ചാർത്തുമ്പോൾ ഇത് എനിക്കൊരു ഭാരമായിരുന്നു. എന്നാൽ ഇന്ന്… ഈ മാലയോഗമാണ് എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഭാഗ്യം എന്ന് ഞാൻ തിരിച്ചറിയുന്നു.”

​അവൻ്റെ വാക്കുകളിൽ പ്രണയവും തരളിതവുമായ വികാരങ്ങൾ നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നു. അവൻ അവളുടെ നെറ്റിയിലും ചുണ്ടുകളിലും പ്രണയപൂർവ്വം ചുംബിച്ചു.

​മീര തന്റെ വിറയ്ക്കുന്ന കൈകളാൽ അവന്റെ കഴുത്തിൽ ചുറ്റിപ്പിടിച്ചു. വിദ്വേഷത്തിലും തർക്കങ്ങളിലും തുടങ്ങിയ അവരുടെ ദാമ്പത്യം, ഒടുവിൽ പരസ്പരം തിരിച്ചറിഞ്ഞ ആഴമേറിയ പ്രണയത്തിലേക്ക് വഴിമാറി. ആ കോവിലകത്ത് എന്നും അനുരാഗത്തിന്റെ മനോഹരമായ മഴ പെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നു.