ഹൃദയം നിറയ്ക്കുന്ന പ്രണയകഥ

അതിരാവിലെ കോളേജ് ക്യാമ്പസിലേക്ക് കടന്നുവരുന്ന കറുത്ത ഫോർച്യൂണർ കാർ കാണുമ്പോൾത്തന്നെ പ്രിൻസിപ്പൽ ഗ്രൗണ്ടിൽ നിൽക്കുന്ന പിള്ളേരുടെ തമാശകളും ചിരികളും പെട്ടെന്ന് നിലയ്ക്കും. സെന്റ് തെരേസാസ് കോളേജിലെ അപ്ലൈഡ് മാത്തമാറ്റിക്സ് ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റ് എച്ച്.ഒ.ഡി പ്രൊഫസർ വിക്രം ആദിത്യന്റെ കാറാണത്. മുപ്പത്തിരണ്ടു വയസ്സ്, കടുപ്പിച്ച മീശ, ആരെയും തുളച്ചുകയറുന്ന കണ്ണുകൾ, അച്ചടക്കത്തിന്റെ കാര്യത്തിൽ ഒരു വിട്ടുവീഴ്ചയുമില്ലാത്ത സ്വഭാവം. ‘ഹിറ്റ്‌ലർ വിക്രം’ എന്നാണ് വിദ്യാർത്ഥികൾ അവനെ രഹസ്യമായി വിളിച്ചിരുന്നത്. അറ്റൻഡൻസ് കുറഞ്ഞാൽ അവൻ പ്രിൻസിപ്പലിന്റെ അച്ഛൻ വന്നാലും ഹാജർ ഒപ്പിട്ടു കൊടുക്കില്ല, പരീക്ഷയ്ക്ക് അര മിനിറ്റ് വൈകിയാൽ ഹാളിന് പുറത്തുനിർത്തും. ചുരുക്കത്തിൽ, വിക്രം സാറിന്റെ ക്ലാസ്സ് എന്നാൽ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ഒരു യുദ്ധക്കളമായിരുന്നു.

എന്നാൽ ആ യുദ്ധക്കളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ വിമതയായിരുന്നു ഫൈനൽ ഇയർ ബി.എസ്.സി മാത്സ് വിദ്യാർത്ഥിനിയായ അനന്യ. വിക്രമിന്റെ എല്ലാ നിയമങ്ങളെയും കാറ്റിൽപ്പറത്തുന്നതായിരുന്നു അവളുടെ ഓരോ പ്രവർത്തിയും. ഇരുപത്തൊന്നു വയസ്സുള്ള അനന്യയ്ക്ക് കോളേജ് എന്നാൽ കൂട്ടുകാരും, അനാവശ്യ തമാശകളും, ലാസ്റ്റ് ബെഞ്ചിലെ ഉറക്കവും മാത്രമായിരുന്നു. വിക്രമിന് ക്യാമ്പസിൽ ഏറ്റവും തലവേദനയുണ്ടാക്കുന്ന ഒരേയൊരു പേരും അനന്യയുടേതായിരുന്നു.
അന്നും പതിവുപോലെ രാവിലെ ഒൻപതു മണിയുടെ ക്ലാസ്സ് തുടങ്ങി പത്തു മിനിറ്റ് കഴിഞ്ഞാണ് അനന്യ ക്ലാസ്സിലേക്ക് ഓടിക്കിതച്ചെത്തിയത്. മുൻവശത്തെ വാതിലിൽ പിടിച്ച് ശ്വാസമെടുക്കാൻ കഷ്ടപ്പെടുന്ന അവളെ കണ്ടതും, ബോർഡിൽ കോംപ്ലക്സ് ഇന്റഗ്രേഷൻ സമവാക്യങ്ങൾ എഴുതിക്കൊണ്ടിരുന്ന വിക്രം ചോക്ക് താഴെവെച്ച് കൈകൾ മാറിൽ പിണച്ചുവെച്ച് അവളുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു.
“ടൈം എത്രയായി അനന്യാ?” വിക്രമിന്റെ ശബ്ദത്തിൽ തണുത്തുറഞ്ഞ ദേഷ്യമുണ്ടായിരുന്നു.
“സാറേ… ബസ്സ് വൈകി… ട്രാഫിക് ബ്ലോക്കായിരുന്നു…” അനന്യ ശ്വാസം വിടാതെ കളവ് പറയാൻ നോക്കി.
“ഈ ട്രാഫിക് ബ്ലോക്ക് നിന്റെ ബസ്സിന് മാത്രം സംഭവിക്കുന്ന ഒന്നാണോ? ദിവസവും ഒൻപതേ പത്തിന് എത്തുന്ന ഈ ‘ബസ്സ്’ ഏതാണെന്ന് എനിക്കൊന്ന് അറിയണമല്ലോ. കഴിഞ്ഞ ആഴ്ച ഫ്ലാറ്റ് ടയർ, തിങ്കളാഴ്ച മഴ, ഇന്ന് ട്രാഫിക്. നാളെ എന്താണ് കാരണം? ഭൂകമ്പമോ?” വിക്രം കളിയാക്കിക്കൊണ്ട് ചോദിച്ചു. ക്ലാസ്സിൽ ചില കുട്ടികൾ അടക്കിപ്പിടിച്ച് ചിരിച്ചു.
അനന്യ മുഖം വീർപ്പിച്ചു.

 

“സത്യമാണ് സാറേ… ഞാൻ വേണമെങ്കിൽ ഡ്രൈവറോട് ചോദിച്ചു തരാം.”
“എനിക്ക് ഡ്രൈവറുടെ സർട്ടിഫിക്കറ്റ് വേണ്ട. നിന്റെ ഈ സ്ഥിരം നാടകം മതിയായി. ക്ലാസ്സിന് പുറത്തു നിൽക്ക്. ഇന്നത്തെ അറ്റൻഡൻസ് ഇല്ല.”
“അയ്യോ സാറേ, ഒരു മിനിറ്റ് മാറ്റി നിർത്തിയാൽ അറ്റൻഡൻസ് ശതമാനം കുറയും. അടുത്ത മാസം ഇന്റേണൽ വരാൻ പോകുവാ…” അവൾ കെഞ്ചി.
“കുറയട്ടെ! പഠിക്കാൻ താല്പര്യമില്ലാത്തവർക്ക് അറ്റൻഡൻസ് തരാൻ ഇത് നിന്റെ തറവാട്ടു വക സ്ഥാപനമല്ല. ഗെറ്റ് ഔട്ട്!” വിക്രം ശബ്ദമുയർത്തി.
അനന്യ ദേഷ്യത്തോടെ വിക്രമിനെ ഒന്നു തുറിച്ചുനോക്കി. അവളുടെ ആ നോട്ടം വിക്രമിന് തീരെ പിടിച്ചില്ല. എങ്കിലും അവൾ ഒന്നും മിണ്ടാതെ ക്ലാസ്സിന് പുറത്തിറങ്ങി വരാന്തയിലെ തൂണിൽ ചാരിനിന്നു. പുറത്തുനിന്നുകൊണ്ട് അവൾ വിക്രമിനെ മനസ്സിൽ ആയിരം തവണ ശപിച്ചു.

“മനുഷ്യത്വമില്ലാത്ത കാട്ടുപോത്ത്!ഇവനെയൊക്കെ ആരാണോ അധ്യാപകനാക്കിയത്! എന്നെങ്കിലും എനിക്ക് എന്റെ സമയം വരും, അന്ന് ഞാൻ കാണിച്ചു തരാം…” അവൾ പിറുപിറുത്തു.

ക്ലാസ്സ് കഴിഞ്ഞ് വിക്രം പുറത്തേക്ക് വരുമ്പോൾ അനന്യ അവിടെത്തന്നെ നിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അവളെ കടന്നുപോകുമ്പോൾ വിക്രം പറഞ്ഞു, “നാളെയും വൈകിയാൽ ക്യാമ്പസിന് പുറത്താക്കും, ഓർമ്മയിരുന്നാൽ നന്ന്.”
അനന്യ പല്ലുകടിച്ചു കൊണ്ട് തലയാട്ടി. അവൾക്ക് വിക്രമിനോടുള്ള ദേഷ്യം ആകാശത്തോളമുണ്ടായിരുന്നു. വിക്രമിന് തിരിച്ചും അങ്ങനെ തന്നെ. പഠിക്കാൻ മിടുക്കിയാണ്, ബുദ്ധിയുണ്ട്, പക്ഷേ ഒരു അച്ചടക്കവുമില്ല—അതായിരുന്നു അനന്യയെക്കുറിച്ചുള്ള വിക്രമിന്റെ വിലയിരുത്തൽ.
എന്നാൽ, ആ വൈകുന്നേരം വിക്രമിന്റെയും അനന്യയുടെയും ജീവിതത്തെ പൂർണ്ണമായും കീഴ്മേൽ മറിക്കാൻ പോകുന്ന ഒന്നായിരുന്നു എന്ന് അവർ സ്വപ്നേപി കരുതിയിരുന്നില്ല.
അന്ന് വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയ വിക്രമിനെ കാത്തിരുന്നത് അച്ഛൻ വിശ്വനാഥനും അമ്മ സാവിത്രിയുമായിരുന്നു. വീട്ടിൽ വലിയൊരു സംഘർഷാവസ്ഥ നിലനിൽക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. വിക്രമിന്റെ വലിയച്ഛന്റെ കുടുംബവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് വർഷങ്ങളായി നിലനിൽക്കുന്ന ഒരു കേസും, ഒപ്പം അച്ഛന്റെ ബിസിനസ്സിൽ സംഭവിച്ച അപ്രതീക്ഷിത സാമ്പത്തിക ബാധ്യതയും കാരണം കുടുംബം വലിയൊരു പ്രതിസന്ധിയിലായിരുന്നു.
“വിക്രം…” അച്ഛൻ അവനെ അടുത്തേക്ക് വിളിച്ചു. “നിന്നോട് ഒരു പ്രധാനപ്പെട്ട കാര്യം പറയാനുണ്ട്. ഞങ്ങളുടെ മാന്യതയും ഈ കുടുംബത്തിന്റെ മാനവും നിലനിൽക്കണമെങ്കിൽ നീ ഒരു കാര്യം ചെയ്യണം.”
“എന്താ അച്ഛാ? എന്തുപറ്റി?” വിക്രം ആശങ്കയോടെ ചോദിച്ചു.
“നമ്മുടെ കൃഷ്ണകുമാറിന്റെ മകളെ നിനക്ക് അറിയാമല്ലോ? എന്റെ പഴയ കൂട്ടുകാരൻ. അവരുടെ കുടുംബവും നമ്മളെപ്പോലെ തന്നെ ഒരു വലിയ സങ്കടക്കടലിലാണ്. ചില വ്യക്തിപരമായ പ്രശ്നങ്ങൾ കാരണം അവരുടെ മകളുടെ കല്യാണം അടിയന്തിരമായി നടത്തേണ്ട ഒരു സാഹചര്യം വന്നിരിക്കുകയാണ്. സാമ്പത്തികമായും സാമൂഹികമായും രണ്ടു കുടുംബങ്ങളെയും രക്ഷിക്കാൻ ഈയൊരു ബന്ധത്തിന് മാത്രമേ സാധിക്കൂ.”
“അച്ഛൻ എന്താ ഈ പറയുന്നത്? എനിക്ക് ഇപ്പോൾ കല്യാണം വേണ്ട എന്ന് ഞാൻ പറഞ്ഞതല്ലേ? എനിക്ക് എൻജിനീയറിങ് ഡോക്ടറേറ്റ് കാര്യങ്ങൾ നോക്കാനുണ്ട്…”
“ഇത് എന്റെ അഭിമാനത്തിന്റെ പ്രശ്നമാണ് വിക്രം,” അച്ഛൻ ഉറച്ച ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു. “എന്നെ എപ്പോഴെങ്കിലും അച്ഛനായി അംഗീകരിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിൽ നീ ഇതിന് സമ്മതിക്കണം. പെൺകുട്ടിയും ആകെ തകർന്നിരിക്കുകയാണ്. ഒരു ചടങ്ങുപോലെ, അടിയന്തിരമായി രജിസ്റ്റർ വിവാഹം നടത്താനാണ് തീരുമാനം.”
അമ്മ സാവിത്രിയും കണ്ണീരോടെ അവനെ നിർബന്ധിച്ചു. കുടുംബത്തിന്റെ നിലനിൽപ്പിനായി, അച്ഛന്റെ വാക്കിന് വഴങ്ങി വിക്രം ഒടുവിൽ സമ്മതം മൂളി. പെൺകുട്ടി ആരാണെന്നോ എന്താണെന്നോ വിശദമായി ചോദിക്കാൻ പോലും അവൻ നിൽക്കാത്തത്ര ദേഷ്യത്തിലും വിഷമത്തിലുമായിരുന്നു അവൻ.

മറുഭാഗത്ത്, അനന്യയുടെ വീട്ടിലും സമാനമായ നാടകീയ രംഗങ്ങളാണ് അരങ്ങേറിയത്. അവളുടെ അച്ഛൻ കൃഷ്ണകുമാർ ഹൃദ്രോഗിയാണ്. കുടുംബത്തിലെ ചില വലിയ കടബാധ്യതകളും, ബന്ധുക്കളിൽ നിന്നുള്ള ഭീഷണികളും കാരണം അച്ഛന്റെ ആരോഗ്യം വശളായിരുന്നു. കുടുംബത്തെ സഹായിക്കാൻ തയ്യാറായ ഒരു അഭ്യുദയകാംക്ഷിയുടെ മകനെ വിവാഹം കഴിക്കുക എന്നത് മാത്രമാണ് വഴി എന്ന് അച്ഛൻ കരഞ്ഞു കൊണ്ട് അനന്യയോട് പറഞ്ഞു.
“മോളേ… നിന്റെ പഠത്തം തടസ്സപ്പെടില്ല. അവൻ നല്ലൊരു നിലയിലുള്ള ആളാണ്. നമ്മളെ ഈ കെണിയിൽ നിന്ന് രക്ഷിക്കാൻ അവർക്കേ സാധിക്കൂ. അച്ഛന്റെ ജീവന് വേണ്ടിയാണെന്ന് കരുതി നീ ഇത് സമ്മതിക്കണം,” അച്ഛൻ അവളുടെ കൈപിടിച്ച് കരഞ്ഞു.
അച്ഛന്റെ നെഞ്ചുവേദനയും കണ്ണീരും കണ്ടപ്പോൾ അനന്യയ്ക്ക് മറുത്തൊന്നും പറയാൻ കഴിഞ്ഞില്ല. കരഞ്ഞുകൊണ്ട് അവൾ തലയാട്ടി. വിവാഹം കഴിക്കാൻ പോകുന്നയാൾ ഒരു മാത്തമാറ്റിക്സ് അധ്യാപകനാണെന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞെങ്കിലും, കോളേജിലെ തന്റെ ‘വില്ലൻ’ വിക്രം സാറാണ് അതെന്ന് സ്വപ്നത്തിൽ പോലും അവൾ കരുതിയില്ല. രണ്ടുപേരുടെയും വീട്ടുകാർ ചേർന്ന് കാര്യം രഹസ്യമാക്കി വെക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. വലിയ ആഘോഷങ്ങളില്ലാതെ, അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ രജിസ്റ്റർ ഓഫീസിൽ വെച്ച് വിവാഹം നടത്താൻ നിശ്ചയിച്ചു.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ. നഗരത്തിലെ സബ് രജിസ്ട്രാർ ഓഫീസ്.
വിക്രം വെള്ള ഷർട്ടും മുണ്ടും ധരിച്ച്, ദേഷ്യത്തോടെ തനിക്ക് ചുറ്റും നടക്കുന്ന കാര്യങ്ങളെ നോക്കിക്കാണുകയായിരുന്നു. ഒപ്പമുണ്ടായിരുന്ന അച്ഛനും അമ്മയും അവനെ ആശ്വസിപ്പിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. പെണ്ണും വീട്ടുകാരും എത്താറായെന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞു.

കുറച്ചു കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു ആൾട്ടോ കാറിൽ നിന്ന് അനന്യയും കുടുംബവും ഇറങ്ങിവന്നു. സെറ്റ് സാരിയുടുത്ത്, കണ്ണുകൾ കരഞ്ഞു കലങ്ങി, തലതാഴ്ത്തിയാണ് അവൾ നടന്നുവന്നത്. തനിക്ക് വരാൻ പോകുന്ന ഭർത്താവ് ആരാണെന്ന് നോക്കാൻ പോലും അവൾക്ക് താല്പര്യമുണ്ടായിരുന്നില്ല.
“വിക്രം, ഇതാണ് കൃഷ്ണകുമാറിന്റെ മകൾ…” അച്ഛൻ അവനെ മുന്നിലേക്ക് നിർത്തി.
വിക്രം തിരിഞ്ഞുനോക്കി. അതേ സമയം അനന്യയും സാരിത്തുമ്പിൽ പിടിച്ച് പതുക്കെ തലയുയർത്തി.
രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ ഉടക്കി!
അന്തരീക്ഷം പെട്ടെന്ന് നിശ്ചലമായതുപോലെ തോന്നി. വിക്രമിന്റെ കണ്ണുകൾ അത്ഭുതം കൊണ്ടും ദേഷ്യം കൊണ്ടും തള്ളി വന്നു. അനന്യയുടെ വായ തുറന്നുപോയി. കൈയിലുണ്ടായിരുന്ന പൂച്ചെണ്ട് നിലത്തു വീഴാൻ ആഞ്ഞു.
“അ… അനന്യ?!” വിക്രം വിശ്വസിക്കാനാവാതെ വി വിളിച്ചു.
“വി… വിക്രം സാറോ?!” അനന്യ ഞെട്ടലോടെ പിന്നോട്ട് ആഞ്ഞു.
“നീയാണോ പെണ്ണ്?!” വിക്രം അലറിപ്പോയി. “അച്ഛാ, ഇതാണോ നിങ്ങൾ പറഞ്ഞ പെൺകുട്ടി? ഇവളോ? എന്റെ ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റിലെ ഏറ്റവും അച്ചടക്കമില്ലാത്ത, എനിക്ക് ദിവസവും വഴക്ക് പറയേണ്ടിവരുന്ന അതേ കുട്ടിയോ?!”

അനന്യയും വിട്ടുനൽകിയില്ല, “അച്ഛാ! ഇയാളാണോ ഞാൻ കെട്ടാൻ പോകുന്നയാൾ? എന്റെ കോളേജിലെ ഹിറ്റ്‌ലർ! ദിവസവും എന്നെ ക്ലാസ്സിൽ നിന്ന് ഇറക്കിവിടുന്ന മനുഷ്യൻ! എനിക്ക് ഇയാളെ വേണ്ട!”
രണ്ടു വീട്ടുകാരും അമ്പരന്നുപോയി. “നിങ്ങൾ തമ്മിൽ മുൻപേ അറിയാമോ?” അച്ഛന്മാർ ഒരേപോലെ ചോദിച്ചു.
“അറിയാമോ എന്നോ? ഇവൾ എന്റെ സ്റ്റുഡന്റാണ്!” വിക്രം തലയിൽ കൈവെച്ചു.
“സാറാണെന്ന് എനിക്കറിയില്ലായിരുന്നു, അറിഞ്ഞിരുന്നെങ്കിൽ ഞാൻ വിഷം കുടിച്ചേനെ!” അനന്യ തിരിച്ചടിച്ചു.
“നിർത്തടാ രണ്ടുപേരും!” വിക്രമിന്റെ അച്ഛൻ അല്പം കടുപ്പത്തിൽ പറഞ്ഞു. “ഇത് കുട്ടിക്കളിയല്ല. ഞങ്ങളുടെ വാക്കാണ് ഇവിടെ നിൽക്കുന്നത്. കോളേജിൽ നിങ്ങൾ അധ്യാപകനും വിദ്യാർത്ഥിനിയുമായിരിക്കാം. പക്ഷേ ഇവിടെ അതല്ല. ഒപ്പിട് വിക്രം!”
“അനന്യാ, അച്ഛന്റെ അവസ്ഥ ഓർക്കുക…” കൃഷ്ണകുമാർ മകളോട് യാചിക്കുന്നതുപോലെ പറഞ്ഞു.
മുന്നിൽ നിൽക്കുന്ന അച്ഛന്മാരുടെ വിഷമം കണ്ടപ്പോൾ രണ്ടുപേർക്കും കൂടുതൽ ഒന്നും പറയാനായില്ല. വിക്രം പല്ലുകടിച്ചുകൊണ്ട് പേപ്പറിൽ ഒപ്പുവെച്ചു. അനന്യ കണ്ണീരോടെ പേന വാങ്ങി തന്റെ പേരെഴുതി.
വിക്രം താലിമാലയെടുത്ത് അവളുടെ കഴുത്തിലേക്ക് നീട്ടി. അനന്യ അവനെ ദേഷ്യത്തോടെ തുറിച്ചുനോക്കി. വിക്രം അവളുടെ കഴുത്തിൽ താലികെട്ടുമ്പോൾ രണ്ടുപേരുടെയും ഹൃദയം ദേഷ്യം കൊണ്ട് പുകയുകയായിരുന്നു. സാക്ഷി ഒപ്പുവെക്കൽ കഴിഞ്ഞ് പുറത്തിറങ്ങുമ്പോൾ, അനന്യ വിക്രമിനോട് രഹസ്യമായി പറഞ്ഞു: “ക്ലാസ്സിൽ സാർ എന്നെ പുറത്താക്കി. പക്ഷേ ഈ കളളിയിൽ നിന്ന് സാറിന് എന്നെ പുറത്താക്കാൻ പറ്റില്ല.”
വിക്രം അവളുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞുനിന്നു, നോട്ടം കൊണ്ട് അവളെ ദഹിപ്പിക്കും വിധം പറഞ്ഞു: “വീട്ടിലെ നിയമങ്ങൾ നിശ്ചയിക്കുന്നത് ഞാനാണ് അനന്യാ. ക്ലാസ്സിലെ റൂൾസ് ലംഘിക്കുന്നത് പോലെ എളുപ്പമായിരിക്കില്ല എന്റെ വീട്ടിൽ. ലെറ്റ്സ് സീ!”
അങ്ങനെ, അവിചാരിതമായി, ഒട്ടും ഇഷ്ടമില്ലാത്ത ആ അധ്യാപകനും വിദ്യാർത്ഥിനിയും ഒരു ദാമ്പത്യ ജീവിതത്തിലേക്ക് കാലെടുത്തുവെച്ചു. വഴക്കുകളും അങ്കലാപ്പുകളും നിറഞ്ഞ പുതിയൊരു പാത അവരെ കാത്തിരിക്കുകയായിരുന്നു.

വിവാഹം കഴിഞ്ഞ് ആദ്യമായി വിക്രമിന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വലതുകാൽ വെച്ചുകയറുമ്പോഴും അനന്യയുടെ മുഖത്ത് ദേഷ്യവും അമ്പരപ്പും വിട്ടുമാറിയിരുന്നില്ല. രണ്ടു കുടുംബങ്ങളുടെയും നിർബന്ധത്തിനു വഴങ്ങി നടന്ന ലളിതമായ ഒരു ചടങ്ങായതിനാൽ, അടുത്ത ബന്ധുക്കൾ മാത്രമാണ് കൂടെയുണ്ടായിരുന്നത്. സൽക്കാരങ്ങൾക്കും ഉപദേശങ്ങൾക്കും ശേഷം മുതിർന്നവർ മടങ്ങിയതോടെ, ആ വലിയ വീടിന്റെ പൂമുഖത്ത് വിക്രമും അനന്യയും മാത്രമായി.
രണ്ടുപേരും പരസ്പരം നോക്കാതെ കുറച്ചുനേരം നിന്നു. പെട്ടെന്ന് വിക്രം അവളുടെ നേർക്ക് തിരിഞ്ഞു, എച്ച്.ഒ.ഡി മുറിയിൽ വെച്ച് വിദ്യാർത്ഥികളോട് സംസാരിക്കുന്ന അതേ ഗൗരവത്തിൽ അവൻ പറഞ്ഞു: “നോക്ക് അനന്യാ… ഇത് നമ്മുടെ ഇരുവരുടെയും ഇഷ്ടപ്രകാരം നടന്ന കല്യാണമല്ല. അച്ഛന്മാരുടെ നിർബന്ധത്തിന് വഴങ്ങി ചെയ്തതാണ്. പക്ഷേ, ഒരു കാര്യം വ്യക്തമായി പറഞ്ഞേക്കാം—ഈ വീടിന് ചില റൂൾസ് ആൻഡ് റെഗുലേഷൻസ് ഉണ്ട്. കൃത്യനിഷ്ഠ എനിക്ക് നിർബന്ധമാണ്. രാവിലെ ആറു മണിക്ക് എനിക്ക് ഒരു കപ്പ് ബ്ലാക്ക് കോഫി വേണം. വീട് വൃത്തിയായി കിടക്കണം. എനിക്ക് പഠിക്കാനും റിസർച്ച് പേപ്പറുകൾ തയ്യാറാക്കാനും കൃത്യമായ ശാന്തത വേണം.”
അനന്യ കൈകൾ മാറിൽ പിണച്ചുവെച്ച്, അവന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് ദേഷ്യത്തോടെ നോക്കി. “തീർന്നോ സാറേ? റൂൾസ് പറഞ്ഞ് തീർന്നെങ്കിൽ ഞാൻ പറയട്ടെ. കോളേജിൽ സാർ എച്ച്.ഒ.ഡി ആയിരിക്കാം, പക്ഷേ ഈ വീട്ടിൽ സാർ എന്റെ ക്ലാസ്സ് ടീച്ചറല്ല! എന്നെ ലൈനിൽ നിർത്താൻ നോക്കണ്ട. സാറിന്റെ ഡ്യൂട്ടി സാർ ചെയ്യുക, എന്റെ കാര്യം ഞാൻ നോക്കിക്കോളാം.”
“വീട്ടിലും അനാദരവ് അല്ലേ? ഇതിനുള്ള ഫലം നീ അനുഭവിക്കും,” വിക്രം പല്ലുകടിച്ചു.
“നോക്കാം!” അവൾ തലയുയർത്തി കാണിച്ചു.
ആദ്യ രാത്രി തന്നെ വലിയൊരു പോരാട്ടത്തിന് തുടക്കമായി. മുറിയിലെ വസ്ത്രങ്ങൾ സൂക്ഷിക്കുന്ന അലമാരയുടെ പകുതി ഭാഗത്തിനായി രണ്ടുപേരും തർക്കിച്ചു. ഒടുവിൽ, കട്ടിലിന്റെ നടുക്ക് തലയിണകൾ വെച്ച് അതിർത്തി നിർണ്ണയിച്ചാണ് അവർ ഉറങ്ങാൻ കിടന്നത്.
അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ കൃത്യം ആറു മണി. വിക്രം ഉണർന്ന് ഹാളിലേക്ക് വന്നു. അനന്യ ഹാൾ സോഫയിൽ സുഖമായി കിടന്നുറങ്ങുന്നു! വിക്രമിന് ദേഷ്യം തലയ്ക്കുപിടിച്ചു.
“അനന്യാ! എഴുന്നേൽക്ക്!” അവൻ ശബ്ദമുയർത്തി.
അനന്യ കണ്ണുകൾ തിരുമ്മി, “എന്താ സാറേ… രാവിലെ തന്നെ ആക്രോശിക്കുന്നത്? മനുഷ്യന് സമാധാനമായി ഉറങ്ങാനും സമ്മതിക്കില്ലേ?”
“സമയം ആറുമണിയായി. എന്റെ ബ്ലാക്ക് കോഫി എവിടെ?”
അനന്യ ദേഷ്യത്തോടെ എഴുന്നേറ്റ് അടുക്കളയിലേക്ക് പോയി. “ഇവന് ബ്ലാക്ക് കോഫി വേണം പോലും! തന്നേക്കാം ഞാൻ കോഫി…” അവൾ മനസ്സിൽ പറഞ്ഞു. അടുക്കളയിൽ കയറി കോഫി പൗഡർ തിളപ്പിച്ച അവൾ, പഞ്ചസാരയ്ക്ക് പകരം രണ്ട് സ്പൂൺ കല്ലുപ്പ് അതിലിട്ടു ഇളക്കി!
ഹാളിൽ പത്രവായിച്ചു കൊണ്ടിരുന്ന വിക്രമിന്റെ മുന്നിലേക്ക് അവൾ ആവി പറക്കുന്ന കോഫി കപ്പ് വെച്ചു കൊടുത്തു. വിക്രം അവളെയൊന്ന് സംശയത്തോടെ നോക്കിയ ശേഷം കോഫി ഒരു വലിയ സിപ്പ് കുടിച്ചു.
“ഥൂ…!” വിക്രം അത് തുപ്പിപ്പോയി. “അനന്യാ! നീ ഇതിൽ എന്താ ചേർത്തത്? ഉപ്പോ?!”
അനന്യ നിഷ്കളങ്കമായി മുഖം വെച്ച് പറഞ്ഞു, “അയ്യോ സാറേ! പഞ്ചസാര പാത്രവും ഉപ്പു പാത്രവും ഒരേപോലെ ഇരുന്നതുകൊണ്ട് മാറിപ്പോയതാകും. മാത്സ് സാറല്ലേ, തെറ്റുകൾ തിരുത്തി കുടിക്കാൻ പഠിക്ക്!”
“നിന്നെ…” വിക്രം കപ്പും എടുത്ത് അവളുടെ നേർക്ക് അടുത്തു. പക്ഷേ, അനന്യ വേഗത്തിൽ ഓടി മുറിയിൽ കയറി വാതിലടച്ചു. പുറത്തുനിന്ന് വിക്രമിന്റെ ഭീഷണി മുഴങ്ങുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
വിവാഹ വിവരം കോളേജിൽ ആരും അറിയരുതെന്നത് രണ്ടുപേരുടെയും ആവശ്യമായിരുന്നു. അതിനാൽ രാവിലെ എട്ടു മണിയോടെ വിക്രം തനിയെ കാറിൽ കോളേജിലേക്ക് പോയി. അനന്യ പതിവുപോലെ ബസ്സിലും.
പക്ഷേ, വിക്രമിന്റെ മാത്സ് ക്ലാസ്സിൽ കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ കലുഷിതമായി. മുൻപത്തെക്കാൾ കൂടുതൽ ഗൗരവത്തിലാണ് വിക്രം അനന്യയോട് പെരുമാറിയത്.
“അനന്യാ! ബോർഡിലേക്ക് നോക്ക്. ഈ ഡിഫറൻഷ്യൽ ഇക്വേഷൻ സോൾവ് ചെയ്യ്,” വിക്രം ക്ലാസ്സിൽ വെച്ച് അവളെ ബോർഡിലേക്ക് വിളിച്ചു.
അനന്യ ചോക്കെടുത്ത് ബോർഡിൽ എഴുതാൻ തുടങ്ങി. വിക്രം അവളെ പരീക്ഷിക്കാൻ കടുപ്പമുള്ള ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിച്ചെങ്കിലും, അവൾ വളരെ വേഗത്തിൽ അത് സോൾവ് ചെയ്തു. വിക്രമിന് അത്ഭുതം തോന്നിയെങ്കിലും അവൻ പുറത്തുകാണിച്ചില്ല.
“ശരിയാണ്. പക്ഷേ വേഗത പോരാ. കൂടുതൽ പ്രാക്ടീസ് വേണം. സീറ്റ് ഇരിക്ക്,” അവൻ ഗൗരവത്തിൽ പറഞ്ഞു.
അനന്യ തിരികെ പോകുമ്പോൾ പിറുപിറുത്തു, “കാട്ടുപോത്ത്… വീട്ടിലും കോളേജിലും ഒരുപോലെ സഹിക്കണം!”
വൈകുന്നേരം വീട്ടിലെത്തിയപ്പോൾ കാര്യങ്ങൾ കൂടുതൽ രസകരമായി. അടുക്കളയിൽ ഭക്ഷണം പാകം ചെയ്യൽ ഒരു വലിയ യുദ്ധമായി മാറി. അനന്യയ്ക്ക് പാചകം തീരെ അറിയില്ലായിരുന്നു. തക്കാളി അരിയുമ്പോഴും പച്ചക്കറി വഴറ്റുമ്പോഴും അവൾ അടുക്കള ആകെ കലക്കി മറിച്ചു. ഒടുവിൽ, വിക്രമിന് തന്നെ അടുക്കളയിലേക്ക് ഇറങ്ങേണ്ടി വന്നു.
“മാറി നിൽക്ക് അവിടുന്ന്. പച്ചക്കറി അരിയുന്നത് പോലും ശരിക്കറിയില്ല. ഇങ്ങനെയൊരു അലസമായ സാധനം!” വിക്രം അവളെ മാറ്റിനിർത്തി കത്തി വാങ്ങി നൈസായി ഉള്ളി അരിഞ്ഞു തുടങ്ങി.
അനന്യ അത്ഭുതത്തോടെ അവനെ നോക്കി. ഗൗരവക്കാരനായ മാത്സ് സർ വളരെ ഭംഗിയായി ഭക്ഷണം ഉണ്ടാക്കുന്നു! അവൻ വസ്ത്രത്തിന്റെ കൈകൾ മടക്കിവെച്ച് പാചകം ചെയ്യുന്നത് അവൾ അറിയാതെ നോക്കിനിന്നുപോയി.
“എന്താ നോക്കുന്നത്? പഠിക്കാൻ താല്പര്യമില്ലെങ്കിൽ പോയി ബുക്കെടുത്ത് വായിക്ക്. അടുത്ത ആഴ്ച ഇന്റേണൽ എക്സാമാണ്,” വിക്രം വിളിച്ചു പറഞ്ഞപ്പോഴാണ് അവൾ സ്വപ്നലോകത്തുനിന്ന് ഉണർന്നത്.
അന്ന് രാത്രി, വിക്രം അവളുടെ പഠനമുറിയിലേക്ക് കടന്നുവന്നു.
“ഇവിടെ ഇരിക്ക്. ഇന്നത്തെ ക്ലാസ്സിൽ ഞാൻ പഠിപ്പിച്ച പ്രോബ്ലംസ് ഒന്നുകൂടി ചെയ്യ്,” വിക്രം ഉത്തരവിട്ടു.
“എനിക്ക് ഉറക്കം വരുന്നു സാറേ…” അനന്യ പരാതി പറഞ്ഞു.
“പരീക്ഷയിൽ മാർക്ക് കുറഞ്ഞാൽ ഞാൻ വീട്ടിൽ വെച്ച് നിന്നെ കഠിനമായി ശിക്ഷിക്കും. അത് ഓർമ്മവേണം,” അവൻ അവളുടെ അടുത്തിരുന്ന് ബുക്കിലേക്ക് വിരൽ ചൂണ്ടി.
അവൻ അവളുടെ തൊട്ടടുത്തിരുന്ന് കണക്കുകൾ വിശദീകരിച്ചു കൊടുക്കുമ്പോൾ, അനന്യയുടെ കണ്ണുകൾ ബുക്കിലല്ലായിരുന്നു; അവന്റെ കടുപ്പമുള്ള മുഖത്തായിരുന്നു. അവന്റെ ശ്വാസത്തിന്റെ ചൂടും, അവനിൽ നിന്നുള്ള പെർഫ്യൂമിന്റെ സുഗന്ധവും അവളിൽ എന്തോ ഒരു പുതിയ വികാരം ഉണർത്തി. ആദ്യമായി അവൾക്ക് അവനോട് ദേഷ്യത്തിന് പകരം ഒരു ചെറിയ ആകർഷണം തോന്നിത്തുടങ്ങി.
അതേസമയം, ശാന്തമായി ഇരുന്നു പഠിക്കുന്ന അനന്യയുടെ മുഖത്തേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ വിക്രമിന്റെ ഉള്ളിലും ഒരു ചെറിയ മാറ്റം സംഭവിച്ചു. അവളുടെ കുറുമ്പുകൾക്ക് പിന്നിൽ ശുദ്ധമായ ഒരു മനസ്സുണ്ടെന്ന് അവൻ തിരിച്ചറിയുകയായിരുന്നു.

ഒരു മേൽക്കൂരയ്ക്ക് കീഴിലെ ആ കൊച്ചു കൊച്ചു വഴക്കുകൾക്കും തർക്കങ്ങൾക്കുമിടയിൽ, രണ്ടുപേരും അറിയാതെ ഒരു കുഞ്ഞു പ്രണയം അവിടെ മുളപൊട്ടാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു!

കോളേജിൽ നിന്ന് വിനോദയാത്രയ്ക്കായി വഗമണ്ണിലേക്ക് പോകാൻ തീരുമാനിച്ചപ്പോൾ അനന്യ ഏറെ സന്തോഷത്തിലായിരുന്നു. എന്നാൽ വിക്രം സാറാണ് ട്രിപ്പിന്റെ പ്രധാന ചുമതലക്കാരൻ എന്ന് അറിഞ്ഞതോടെ അവളുടെ ആവേശം പകുതിയായി കുറഞ്ഞു. യാത്രയിലുടനീളം പിള്ളേർ ആഘോഷിക്കുമ്പോൾ, വിക്രം തന്റെ പതിവ് ഗൗരവത്തോടെ എല്ലാവരെയും നിരീക്ഷിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. എങ്കിലും ആരും കാണാതെ അവന്റെ കണ്ണുകൾ എപ്പോഴും അനന്യയെ തിരയുന്നുണ്ടായിരുന്നു.
ഉച്ചകഴിഞ്ഞ് വിനോദസഞ്ചാരികൾ കുറവുള്ള ഒരു കുന്നിൻചെരുവിലേക്ക് കുട്ടികൾ ഇറങ്ങി. പെട്ടെന്നാണ് വഗമണ്ണിലെ കാലാവസ്ഥ മാറിയത്. കാർമേഘങ്ങൾ ഇരുണ്ടുകൂടുകയും കനത്ത മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്തു. എല്ലാവരും വേഗത്തിൽ ബസ്സിലേക്ക് ഓടിക്കയറിയെങ്കിലും, കൂട്ടത്തിൽ നിന്ന് മാറി ഫോട്ടോ എടുത്തുകൊണ്ടിരുന്ന അനന്യ വഴിതെറ്റി കാട്ടിനുള്ളിലേക്ക് അകപ്പെട്ടുപോയി. ഫോണിന് സിഗ്നൽ ഇല്ലായിരുന്നു. ഇരുട്ടും മഴയും കനത്തതോടെ അവൾ ഭയന്നുവിറച്ചു.
ബസ്സിൽ ആളുകളെ എണ്ണി തിട്ടപ്പെടുത്തിയപ്പോഴാണ് അനന്യയെ കാണാനില്ലെന്ന വിവരം വിക്രം അറിയുന്നത്. മനസ്സിൽ അറ്റമില്ലാത്ത ഭയം നിറഞ്ഞു. മറ്റാരെയും കാത്തുനിൽക്കാതെ അവൻ കനത്ത മഴയത്ത് കാട്ടുവഴിയിലൂടെ അവളെ തിരഞ്ഞു ഓടി. “അനന്യാ…” എന്ന് അവൻ ഉറക്കെ വിളിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു. ആ വിളിയിൽ ഒരു അധ്യാപകന്റെ ഗൗരവമായിരുന്നില്ല, തന്റെ പ്രിയപ്പെട്ടവളെ നഷ്ടപ്പെടുമോ എന്ന ഭാര്യഭർത്താവിന്റെ ഉത്കണ്ഠയായിരുന്നു.
ഒടുവിൽ ഒരു വലിയ മരച്ചുവട്ടിൽ മഴ നനഞ്ഞ്, തണുത്തുവിറച്ച് കരയുന്ന അനന്യയെ വിക്രം കണ്ടെത്തി. അവനെ കണ്ടതും പേടിയോടെ അനന്യ ഓടിവന്ന് അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പടർന്നു കയറി. വിക്രം അവളെ ചേർത്തുപിടിച്ചു.
“എവിടെ പോയതായിരുന്നു നീ? നിനക്ക് കുറച്ചെങ്കിലും ഉത്തരവാദിത്തം ഉണ്ടോ?” അവൻ ദേഷ്യത്തോടെ അലറിയെങ്കിലും, അവന്റെ കണ്ണുകളിൽ കണ്ണീരുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ ഉടൻതന്നെ തന്റെ ജാക്കറ്റ് ഊരി അവളെ പുതപ്പിച്ചു. അവളുടെ കൈകൾ ചേർത്തുപിടിച്ച് അവൻ തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ, വിക്രമിന്റെ ഉള്ളിലെ കർക്കശക്കാരനായ അധ്യാപകൻ പൂർണ്ണമായും അലിഞ്ഞുപോയിരുന്നു.
ബംഗ്ലാവിൽ തിരിച്ചെത്തിയപ്പോഴേക്കും വിക്രമിന് കനത്ത പനി ബാധിച്ചിരുന്നു. തണുത്ത മഴ മുഴുവൻ നനഞ്ഞതും അനന്യയെ തിരഞ്ഞുള്ള ഓട്ടവുമാണ് അവനെ തളർത്തിയത്. രാത്രി മുറിയിൽ പനിപിടിച്ച് വിറച്ചുകിടക്കുന്ന വിക്രമിനെ കണ്ടപ്പോൾ അനന്യയുടെ മനസ്സ് പിടഞ്ഞു.
അന്ന് രാത്രി മുഴുവൻ അവൾ വിക്രമിന്റെ അരികിലിരുന്നു. നനഞ്ഞ തുണി ഉപയോഗിച്ച് അവന്റെ നെറ്റി തുടച്ചുകൊടുത്തു, ചൂടുവെള്ളം നൽകി, ഉറങ്ങാതെ അവനെ പരിചരിച്ചു. തനിക്ക് വേണ്ടി ജീവൻ പോലും തൃണവൽഗണിച്ച് മഴയത്തിറങ്ങിയ ആ മനുഷ്യനോട് അവൾക്ക് അളവറ്റ പ്രണയം തോന്നിത്തുടങ്ങിയ രാത്രിയായിരുന്നു അത്.
അതിരാവിലെ സൂര്യപ്രകാശം മുറിയിലേക്ക് അടിച്ചുകയറിയപ്പോൾ വിക്രം പതുക്കെ കണ്ണുകൾ തുറന്നു. പനി കുറഞ്ഞിരുന്നു. അവൻ കണ്ടത് തന്റെ കട്ടിലിനരികിൽ കസേരയിലിരുന്ന്, തന്റെ കൈകൾ സ്വന്തം കൈകൾക്കുള്ളിൽ അമർത്തിപ്പിടിച്ച് ഉറങ്ങുന്ന അനന്യയെയാണ്. അവളുടെ ക്ഷീണിച്ച മുഖത്തേക്ക് നോക്കി നിന്ന വിക്രമിന്റെ ഉള്ളിൽ പ്രണയത്തിന്റെ വലിയൊരു തരംഗം അടിച്ചുകയറി. അവൻ പതുക്കെ അവളുടെ മുടിയിഴകൾ പുറകോട്ടു മാതിരി ഒതുക്കിവെച്ചു. അനന്യ കണ്ണുതുറന്നപ്പോൾ രണ്ടുപേരുടെയും കണ്ണുകൾ തമ്മിൽ കോർത്തു. ആ നിമിഷത്തിൽ വാക്കുകളൊന്നും ഉണ്ടായിരുന്നില്ല, പക്ഷേ രണ്ടുപേരും ആ സത്യം തിരിച്ചറിഞ്ഞു—ആ ദേഷ്യത്തിനും വഴക്കുകൾക്കുമിടയിൽ എവിടെയോ വലിയൊരു അനുരാഗം മുളപൊട്ടിപ്പന്തലിച്ചിരിക്കുന്നു!
തിരികെ കോളേജിലെത്തിയ ശേഷമുള്ള ദിവസങ്ങളിൽ വലിയ മാറ്റങ്ങളുണ്ടായി. ക്ലാസ്സിൽ വിക്രമിന്റെ വഴക്കുകൾക്ക് മുമ്പത്തെപ്പോലെ രൂക്ഷതയുണ്ടായിരുന്നില്ല. അനന്യയുടെ കുസൃതികളെ അവൻ ചെറുപുഞ്ചിരിയോടെ നേരിട്ടു. വീട്ടിൽ വെച്ച് രണ്ടുപേരും ഒന്നിച്ചിരുന്ന് കണക്കുകൾ ചെയ്തു. പാചകത്തിൽ വിക്രമിനെ സഹായിക്കാൻ അനന്യയും കൂടെക്കൂടി. രണ്ടുപേരും ചേർന്ന് ഉണ്ടാക്കിയ പായസത്തിന് മധുരം അല്പം കൂടുതലായിരുന്നു!
ഒരു ദിവസം രാത്രി, പഠിച്ചുകൊണ്ടിരുന്ന അനന്യയുടെ ബുക്കിലേക്ക് വിക്രം ഒരു ചെറിയ റോസാപ്പൂവും റോസ് കളർ നോട്ട്പാഡും വെച്ചുകൊടുത്തു. അതിൽ എഴുതിയിരുന്നു: “മാത്സ് സാറിന്റെ ലൈഫിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രോബ്ലം നീയായിരുന്നു… പക്ഷേ ഇപ്പോൾ അതിനുള്ള ഒരേയൊരു സൊല്യൂഷനും നീ മാത്രമാണ്. ഐ ലവ് യു അനന്യാ.”
അതുവരെ അടക്കിുവെച്ച പ്രണയത്തോടെ അനന്യ ചാടിയെഴുന്നേറ്റ് വിക്രമിനെ കെട്ടിപ്പുണർന്നു. വഴക്കിൽ തുടങ്ങിയ ആ ബന്ധം അങ്ങനെ മനോഹരമായ ഒരു പ്രണയകാവ്യമായി മാറുകയായിരുന്നു.

പ്രണയം പൂത്തുലഞ്ഞതോടെ വീട്ടിലെ അന്തരീക്ഷം ആകെ മാറി. എങ്കിലും കോളേജിൽ വെച്ച് തങ്ങളുടെ ബന്ധം ആരും അറിയരുതെന്ന കാര്യത്തിൽ രണ്ടുപേർക്കും നിർബന്ധമുണ്ടായിരുന്നു. എങ്കിലും, ക്ലാസ്സിൽ അനന്യയെ നോക്കുമ്പോഴുള്ള വിക്രമിന്റെ കണ്ണുകളിലെ തിളക്കവും, വിക്രം സർ ചോദ്യങ്ങൾ ചോദിക്കുമ്പോൾ അനന്യയുടെ മുഖത്തു വിരിയുന്ന നാണവും കൂടെപ്പഠിക്കുന്നവർ പതുക്കെ ശ്രദ്ധിച്ചു തുടങ്ങിയിരുന്നു.
ഫൈനൽ ഇയർ പരീക്ഷകൾ അടുത്തെത്തി. വിക്രം അനന്യയ്ക്ക് കൃത്യമായ സ്റ്റഡി പ്ലാൻ ഉണ്ടാക്കിക്കൊടുത്തു. രാത്രി വൈകുവോളം അവളുടെ സംശയങ്ങൾ തീർത്തു കൊടുത്തു. അധ്യാപകന്റെ കടുപ്പവും ഭർത്താവിന്റെ കരുതലോടെയും അവൻ അവളെ പഠനത്തിൽ മുന്നേറാൻ സഹായിച്ചു.
പരീക്ഷകൾ കഴിഞ്ഞ് റിസൾട്ട് വന്ന ദിവസം സെന്റ് തെരേസാസ് കോളേജിൽ വലിയൊരു ആഘോഷമായിരുന്നു. എല്ലാവരെയും ഞെട്ടിച്ചുകൊണ്ട് ബി.എസ്.സി മാത്തമാറ്റിക്സിൽ യൂണിവേഴ്സിറ്റി ഒന്നാം റാങ്ക് അനന്യ നേടി!
കോളേജ് ഓഡിറ്റോറിയത്തിൽ വെച്ച് നടന്ന അനുമോദന ചടങ്ങിൽ വെച്ച് പ്രിൻസിപ്പലും അധ്യാപകരും അനന്യയെ അഭിനന്ദിച്ചു. ഡിപ്പാർട്ട്മെന്റ് എച്ച്.ഒ.ഡി എന്ന നിലയിൽ അനന്യയ്ക്ക് ഉപഹാരം നൽകാൻ പ്രിൻസിപ്പൽ വിക്രമിനെ വേദിയിലേക്ക് ക്ഷണിച്ചു.
ഗൗരവത്തിൽ സ്റ്റേജിലേക്ക് വന്ന വിക്രമിന്റെ മുഖത്ത് അഭിമാനവും സന്തോഷവും നിറഞ്ഞുനിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അവൻ അനന്യയ്ക്ക് ട്രോഫി കൈമാറുമ്പോൾ, അവളുടെ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞിരുന്നു.
ഉപഹാരം ഏറ്റുവാങ്ങിയ ശേഷം മൈക്കിന് മുന്നിലേക്ക് വന്ന അനന്യ എല്ലാവരെയും നോക്കി സംസാരിക്കാൻ തുടങ്ങി:
“എന്റെ ഈ വിജയത്തിന് പിന്നിൽ എന്നെ എപ്പോഴും പിന്തുണച്ച എന്റെ കുടുംബമുണ്ട്. എന്നാൽ, അതോടൊപ്പം തന്നെ ഒരാളോട് കൂടി എനിക്ക് നന്ദി പറയാനുണ്ട്. എന്നെ എപ്പോഴും ക്ലാസ്സിൽ നിന്ന് പുറത്താക്കിയിരുന്ന, അളവറ്റ വഴക്കുകൾ പറഞ്ഞ് എന്നെ ശകാരിച്ചിരുന്ന എന്റെ ഹിറ്റ്‌ലർ മാത്സ് സാറിനോട്… സാറില്ലായിരുന്നെങ്കിൽ എനിക്ക് ഈ നേട്ടം കൈവരിക്കാൻ കഴിയില്ലായിരുന്നു.”
സദസ്സിലിരുന്ന കുട്ടികൾ ആർത്തുവിളിച്ചു. എന്നാൽ അനന്യ നിർത്തിയില്ല, അവൾ വിക്രമിന്റെ കണ്ണുകളിലേക്ക് നോക്കി ഒരു കുസൃതിച്ചിരിയോടെ തുടർന്നു:
“പിന്നെ ഒരു ചെറിയ കാര്യം കൂടി… എന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ പ്രോബ്ലം സോൾവ് ചെയ്തു തന്ന എന്റെ ഈ മാത്സ് സർ… സോറി, എന്റെ ഭർത്താവാണ്!”
ഓഡിറ്റോറിയം ഒറ്റനിമിഷം കൊണ്ട് തണുത്തുറഞ്ഞു! പ്രിൻസിപ്പലും അധ്യാപകരും വിദ്യാർത്ഥികളും ഒരേപോലെ ഞെട്ടിത്തരിച്ചു. അടുത്ത നിമിഷം ഓഡിറ്റോറിയം ഒന്നടങ്കം വൻ കയ്യടികളാലും ആർപ്പുവിളികളാലും മുഖരിതമായി. വിക്രം ആദ്യം ഒന്ന് അമ്പരന്നെങ്കിലും, വേദിയിൽ വെച്ച് തന്നെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ നാണത്തോടെ തലതാഴ്ത്തി ചെറുപുഞ്ചിരി തൂകി.
അവൻ അനന്യയുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന്, സദസ്സിനെ നോക്കി കൈകൂപ്പി. തുടർന്ന് ആരും കാണാതെ അനന്യയുടെ കൈകൾ തന്റെ കൈകൾക്കുള്ളിൽ ചേർത്തുപിടിച്ചുകൊണ്ട് പതിഞ്ഞ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു: “കോളേജിലെ റൂൾസ് ഒക്കെ തെറ്റിച്ചു അല്ലേ?”
അനന്യ അവന്റെ തോളിലേക്ക് ചാഞ്ഞുകൊണ്ട് പറഞ്ഞു: “മാത്സ് സാറിന്റെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ തെറ്റ് ഈ അനന്യയാണല്ലോ… അത് തിരുത്തണ്ട, അനുഭവിച്ചോ!”
വഴക്കിലും ദേഷ്യത്തിലും തുടങ്ങി, അവിചാരിതമായി വിവാഹത്തിലേക്ക് വഴിവെച്ച്, ഒടുവിൽ മനോഹരമായ ഒരു പ്രണയത്തിൽ ആ കഥ അവിടെ പൂർണ്ണമായി!

കൂടുതൽ പ്രണയകഥകൾ ഇവിടെ വായിക്കാം.