കനത്ത ഗൗരവവും കനൽപോലെ

വയനാടിന്റെ തണുപ്പുള്ള കുടക്തിർത്തി മലനിരകളിലാണ് ‘വിക്രം എസ്റ്റേറ്റ്’ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. പച്ചപ്പുനിറഞ്ഞ അവിടുത്തെ തേയിലക്കാടുകൾക്ക് നടുവിൽ സ്ഥിതിചെയ്യുന്ന വലിയ ബംഗ്ലാവിന്റെ അന്തരീക്ഷം എപ്പോഴും നിഗൂഢവും ഭയപ്പെടുത്തുന്നതുമായിരുന്നു.

​എസ്റ്റേറ്റിന്റെ അധീശനും പരുക്കൻ സ്വഭാവക്കാരനുമായ വിക്രമൻ (വിക്രമൻ സാർ) ആയിരുന്നു അവിടെ എല്ലാവരുടെയും ഭയം. മുഖത്ത് എപ്പോഴും കനത്ത ഗൗരവവും കനൽപോലെ എരിയുന്ന കണ്ണുകളുമുള്ളവൻ. ബിസിനസ്സിലും ജീവിതത്തിലും ഒരുപോലെ നിർദ്ദയനായ വിക്രമിനോട് ആരും എതിർത്തു സംസാരിക്കാറില്ലായിരുന്നു.

​എന്നാൽ ആ ബംഗ്ലാവിലേക്ക് യാതൊരു സംരക്ഷണവുമില്ലാതെ വന്നുചേരേണ്ടി വന്ന പെൺകുട്ടിയാണ് അനാമിക (അനു).

​അനാഥയായ അനാമികയുടെ അച്ഛൻ വിക്രമിന്റെ എസ്റ്റേറ്റിലെ തൊഴിലാളിയായിരുന്നു. അച്ഛന്റെ മരണശേഷം ഉണ്ടായ കടബാധ്യതകൾ തീർക്കാനായി അനാമികയ്ക്ക് വിക്രമിന്റെ വീട്ടിൽ വേലക്കാരിയായി ജോലി ചെയ്യേണ്ടിവന്നു. എസ്റ്റേറ്റിലെ കനത്ത മൂടൽമഞ്ഞിലും തണുപ്പിലും അവൾ കഷ്ടപ്പെട്ടു ജോലി ചെയ്തു.

​വിക്രമിന്റെ അനുജനായ അർജുൻ അവളോട് ക്രൂരമായാണ് പെരുമാറിയിരുന്നത്. വിക്രമിന്റെ കുടുംബത്തിലെ അമ്മായിമാർ അവളെ കേവലം ഒരു വേലക്കാരിയായി മാത്രം കണ്ട് പരിഹസിച്ചു.

​ഒരു വൈകുന്നേരം പൂമുഖത്ത് വെച്ച് പാത്രങ്ങൾ കഴുകുകയായിരുന്ന അനാമികയുടെ കൈയിൽ നിന്നും അബദ്ധത്തിൽ ഒരു വിലകൂടിയ ചൈനീസ് പൂപ്പാത്രം വീണു പൊട്ടി.

​അർജുൻ അലറിക്കൊണ്ട് അങ്ങോട്ട് വന്നു: “കണ്ണുകണ്ടൂടെടീ നിനക്ക്? ഇതിന്റെ വില നിന്റെ കുടുംബം വിറ്റാൽ കിട്ടുമോടീ?” അവൾക്ക് നേരെ കൈയോങ്ങി.

​പെട്ടെന്നാണ് വിക്രമിന്റെ കനത്ത ശബ്ദം അവിടെ മുഴങ്ങിയത്: “അർജുൻ… കൈ താഴെയിടെടാ!”

​വിക്രം സാർ വരുന്നത് കണ്ട് അനാമിക വിറച്ചുനിന്നു. വിക്രം അവൾക്കടുത്തേക്ക് നടന്നു വന്നു.

​”തറയിലുള്ള ചില്ലുകളെല്ലാം തനിയെ പെറുക്കി മാറ്റണം. നിന്റെ കയ്യിൽ നിന്നും ചോര ഒലിച്ചാലും എനിക്ക് പ്രശ്നമില്ല,” അവൻ കണിശമായി പറഞ്ഞു.

​അനാമിക കണ്ണീരോടെ താഴെയിരുന്ന് ചില്ല കഷണങ്ങൾ പെറുക്കാൻ തുടങ്ങി. അവൾക്ക് മുന്നിൽ വിക്രം വെറുമൊരു കനലായിരുന്നു—ആരെയും ചുട്ടുപൊള്ളിക്കുന്ന കനൽ.

​അധ്യായം 2: നിഴലായി മാറിയ കരുതലുകൾ

​ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി. അനാമികയോട് വിക്രം പുറമേക്ക് ദേഷ്യവും കടുപ്പവും കാട്ടിയെങ്കിലും, അവൻ്റെ മനസ്സ് അവളിലേക്ക് പതുക്കെ അടുക്കുകയായിരുന്നു. അവൻ്റെ അനിയൻ അർജുൻ ദുർമാർഗ്ഗിയാണെന്നും, അവന് അനാമികയുടെ മേൽ മോശം കണ്ണുണ്ടെന്നും വിക്രം വൈകാതെ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

​ഒരു ദിവസം രാത്രി എസ്റ്റേറ്റിലെ ഗസ്റ്റ് ഹൗസിൽ വെച്ച് അർജുൻ അനാമികയെ ഉപദ്രവിക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അവൾ കരഞ്ഞുവിളിച്ച് ഓടിയപ്പോൾ, വാതിൽ തകർത്ത് അകത്തേക്ക് കയറിയത് വിക്രമനായിരുന്നു!

​വിക്രമിന്റെ ഒരൊറ്റ തിരിച്ചടിയിൽ അർജുൻ നിലത്തുവീണു.

​”മര്യാദയ്ക്ക് ജീവിച്ചോ അർജുൻ! ഈ തറവാട്ടിൽ ഉള്ളവരെ ഉപദ്രവിക്കാൻ നോക്കിയാൽ നിന്റെ ജ്യേഷ്ഠനാണെന്ന് ഞാൻ ഓർക്കില്ല!” വിക്രം അലറി.

​അനാമികയെ തൻ്റെ മുൻപിൽ ചേർത്തുനിർത്തി അവൻ അവളോട് പറഞ്ഞു: “ഇനി മുതൽ നീ എന്റെ മുറിയുടെ വശത്തുള്ള മുറിയിൽ താമസിച്ചാൽ മതി. നിന്നെ തൊടാൻ ഞാൻ ആരെയും അനുവദിക്കില്ല.”

​അനാമിക അത്ഭുതത്തോടെ വിക്രമിനെ നോക്കി. കനൽപോലെ ചുട്ടുപൊള്ളിക്കും എന്ന് കരുതിയ ആ മനുഷ്യന്റെ ഉള്ളിൽ തനിക്കായി ഒരു വലിയ തണൽ ഒരുങ്ങുന്നുണ്ടെന്ന് അവൾ തിരിച്ചറിഞ്ഞു.

​അധ്യായം 3: പ്രണയത്തിന്റെ മഞ്ഞുതുള്ളികൾ

​ഒരു കനത്ത മഴയുള്ള രാത്രിയിൽ, തോട്ടത്തിൽ പണി ചെയ്യുകയായിരുന്ന അനാമികയ്ക്ക് കടുത്ത പനി പിടിപെട്ടു. വിക്രം സ്വന്തം കൈകൊണ്ട് മരുന്ന് വച്ചു കൊടുക്കുകയും അവൾക്കായി കഞ്ഞി വച്ചു നൽകുകയും ചെയ്തു.

​പനിച്ചൂടിൽ വിറയ്ക്കുന്ന അവളെ അവൻ തന്റെ മാറോട് ചേർത്തുപിടിച്ചു.

​”വിക്രം സാർ… ഞാൻ വെറുമൊരു വേലക്കാരിയാണ്…” അവൾ ഇടറിയ ശബ്ദത്തിൽ പറഞ്ഞു.

​”എന്റെ മുന്നിൽ ഇനി ആ വാക്ക് പറയരുത് അനു!” അവൻ ആദ്യമായി അവളെ പേര് വിളിച്ചു. “ഈ വിക്രമിന്റെ ഹൃദയം ഒരു കനൽക്കാടായിരുന്നു. അതിൽ വിരിഞ്ഞ ഒരേയൊരു കനൽപ്പൂവാണ് നീ. നിന്നോട് എനിക്ക് പ്രണയമാണ് അനു!”

​അനാമികയുടെ കണ്ണുകളിൽ ആനന്ദക്കണ്ണീർ നിറഞ്ഞു. അവൻ്റെ ഗൗരവമുള്ള മുഖത്ത് അപ്പോൾ അപാരമായ സ്നേഹം മാത്രമായിരുന്നു നിറഞ്ഞുനിന്നിരുന്നത്.

​അധ്യായം 4: പ്രതിസന്ധികളും വിജയും

​എന്നാൽ ഇവരുടെ പ്രണയം അറിഞ്ഞ വിക്രമിന്റെ അമ്മയും കുടുംബക്കാരും എതിർപ്പുമായി രംഗത്തെത്തി. തറവാട്ടിന്റെ പാരമ്പര്യത്തിന് അനുയോജ്യയല്ല അനാമിക എന്ന് പറഞ്ഞ് അവർ അവളെ വീട്ടിൽ നിന്നും പുറത്താക്കാൻ ശ്രമിച്ചു. അർജുൻ ഇതിനായി വ്യാജ തെളിവുകൾ ഉണ്ടാക്കി.

​എന്നാൽ വിക്രം കുടുംബത്തിന്റെ പണത്തിനേക്കാളും പദവിയേക്കാളും ഉപരി അനാമികയുടെ സത്യസന്ധതയെ വിശ്വസിച്ചു.

​അവൻ തറവാട്ടിലെ എല്ലാവരുടെയും മുന്നിൽ വെച്ച് അനാമികയുടെ കഴുത്തിൽ താലികെട്ടി!

​”ഇവൾ ഇനി ഈ വിക്രം എസ്റ്റേറ്റിന്റെ തമ്പുരാട്ടിയാണ്! ഇവളെ ഇറക്കിവിടാൻ നോക്കുന്നവർക്ക് ഈ തറവാട്ടിൽ സ്ഥാനമുണ്ടാകില്ല,” വിക്രം ഉറക്കെ പ്രഖ്യാപിച്ചു.

​സ്വന്തം കുടുംബത്തോട് എതിരിട്ട്, തന്റെ പെണ്ണിന് തുണയായി നിന്ന വിക്രമിന്റെ സ്നേഹത്തിന് മുന്നിൽ അനാമിക പൂർണ്ണമായി കീഴടങ്ങി.

​അധ്യായം 5: ശുഭപര്യവസാനം

​കനൽ വഴികളിലൂടെ സഞ്ചരിച്ച അവരുടെ പ്രണയം ഒടുവിൽ വസന്തത്തിലേക്ക് വഴിമാറി. വിക്രമിന്റെ മാതൃകപരമായ സ്നേഹം കണ്ട് കുടുംബക്കാരും തങ്ങളുടെ തെറ്റുകൾ തിരുത്തി അനാമികയെ സ്നേഹത്തോടെ സ്വീകരിച്ചു.

​തോട്ടത്തിലെ മൂടൽമഞ്ഞുള്ള ഒരു വൈകുന്നേരം വിക്രം അനാമികയെ ചേർത്തുപിടിച്ച് ചോദിച്ചു: “അനു… അന്ന് ആ ചില്ലുകഷണം പെറുക്കുമ്പോൾ നിനക്ക് എന്നോട് ദേഷ്യം തോന്നിയോ?”

​”അന്ന് തോന്നിയിരുന്നു സാർ… പക്ഷേ അന്ന് എന്റെ കയ്യിൽ വീണ ആ കനലാണ് ഇന്ന് എന്റെ ജീവിതത്തിൽ പ്രണയത്തിന്റെ പൂവായി വിരിഞ്ഞത്,” അവൾ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് തലചായ്ച്ചു.

​കനൽപ്പൂവായി വിരിഞ്ഞ അവരുടെ സ്നേഹം, മലനിരകളിൽ പെയ്യുന്ന മഞ്ഞുതുള്ളികൾ പോലെ സുന്ദരമായി എന്നും നിലനിന്നു.